Σάββατο, 12 Δεκεμβρίου 2009

Συνεργασία Παπανδρέου – Σαμαρά

Άρθρο του Στέφανου Μάνου που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Ο Κόσμος του Επενδυτή» στις 12/12/2009.

Πιστεύω ότι ο στόχος της κυβέρνησης να περιορίσει το έλλειμμα του προϋπολογισμού κατά 3,5% του ΑΕΠ το 2010 είναι ανεπαρκής και υποδηλώνει αδυναμία περιορισμού του ελλείμματος στο 3% του ΑΕΠ (όπως ορίζουν οι κανόνες της ευρωζώνης) το 2012. Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ ακολουθεί την ίδια λανθασμένη πολιτική της Ν.Δ.: την ήπια προσαρμογή στολισμένη με γιρλάντες ατέρμονος διαλόγου.

Τι προτείνω; Να αυξηθεί η μείωση του ελλείμματος σε 5,5% του ΑΕΠ το 2010. Δύο μονάδες παραπάνω. Πως; αποκλειστικά με την περικοπή δημοσίων δαπανών ύψους 6 δις ευρώ μέσα στο 2010.

Ποιες δαπάνες πρέπει να περικοπούν και πως θα επιλεγούν; Προτείνω στον κ. Παπανδρέου να καλέσει τον αρχηγό της Ν.Δ. (και όχι τους άλλους αρχηγούς) να συμμετάσχει μαζί με δύο έμπειρα στελέχη της Ν.Δ. σε 7-μελή επιτροπή στην οποία θα μετέχει ο ίδιος ο κ. Παπανδρέου, ο κ. Παπακωνσταντίνου και δύο άλλα έμπειρα στελέχη που σκοπό θα έχει – μέχρι τις 31.12.2009 – να αποφασίσει ποιες κρατικές δαπάνες ύψους 6 δις ευρώ θα περικοπούν το 2010. Αν ο κ. Σαμαράς αρνηθεί – δραπετεύσει από τις ευθύνες όπως έκανε ο προκάτοχός του – θα έχομε τουλάχιστον κερδίσει τη γνώση του πόση ευθύνη μπορούν να σηκώσουν οι ώμοι του.

Πως κόβονται οι δημόσιες δαπάνες; Για να κοπούν πρέπει πρώτα να τις έχουμε μετρήσει, να γνωρίζουμε που στην πραγματικότητα πάνε τα λεφτά των φορολογουμένων. Δεν φθάνει να γνωρίζουμε που πάνε τα λεφτά, πρέπει ακόμη να γνωρίζουμε – συγκριτικά με άλλους – πόσα ξοδεύουμε εμείς.

Για παράδειγμα: Δεν φθάνει να γνωρίζουμε ότι η δαπάνη μισθοδοσίας στη Τράπεζα της Ελλάδας δεν θα αυξηθεί ενδεχομένως το 2010 σε σχέση με το 2009, πρέπει να γνωρίζουμε πόσους απασχολεί η Τράπεζα της Ελλάδας και πόσους η κεντρική Τράπεζα της Φινλανδίας για να κάνει ακριβώς την ίδια δουλειά.

Πρέπει να γνωρίζουμε επακριβώς τι ξοδεύουμε για τη μισθοδοσία των εκπαιδευτικών, αλλά πρέπει να γνωρίζουμε επίσης πόσους εκπαιδευτικούς πληρώνουμε εμείς ανά μαθητή και πόσους η Φινλανδία. Αν η κοινή γνώμη γνώριζε τα στοιχεία αυτά, η κυβέρνηση θα ντρεπόταν να προγραμματίζει προσλήψεις εκπαιδευτικών.

Προεξοφλώ ότι η επιτροπή θα μάθει ότι παντού, ή σχεδόν παντού, πληρώνουμε 2, 3, ή και 4 φορές περισσότερους από όσους απασχολούν άλλες χώρες της ευρωζώνης για τις αντίστοιχες εργασίες.

Απολύσεις αργομίσθων

Για να περικοπούν οι κρατικές δαπάνες θα πρέπει να κατανοήσει η επιτροπή ότι θα απαιτηθεί ο περιορισμός των απασχολουμένων στο δημόσιο τομέα. Πρέπει δηλαδή να γίνουν απολύσεις; Ναι, διότι αλλιώς δεν θα περιοριστεί η δημόσια δαπάνη (και ας λένε ό,τι θέλουν). Η επιτροπή θα πρέπει μεταξύ άλλων να συμφωνήσει πως θα αποζημιωθούν (όχι άλλες χρυσές εθελούσιες) όσοι απομακρυνθούν από το δημόσιο. Μήπως πρέπει να περιοριστούν οι αποδοχές για να μη γίνουν απολύσεις; Όχι, και πάντως όχι τον πρώτο χρόνο. Πρέπει κατά τη γνώμη μου για λόγους ομαλής λειτουργίας των υπηρεσιών να ασχολείται σε αυτές ο «σωστός» αριθμός υπαλλήλων.

Άρχισα από το πιο δύσκολο επειδή, πάντα κατά τη γνώμη μου, δεν υπάρχει περίπτωση ουσιαστικής και γρήγορης περικοπής των δαπανών αν δεν γίνει σημαντική περικοπή των αργόμισθων ή οιονεί αργόμισθων.

Θα πρότεινα στον κ. Παπανδρέου – τώρα που αποφάσισε την απολύτως ελεύθερη και αδάπανη πρόσβαση στο διαδίκτυο της εφημερίδας της κυβέρνησης – να απαγορεύσει από την προσεχή Δευτέρα κάθε κρατική δημοσίευση, ανακοίνωση, διακήρυξη, διαφήμιση σε οποιοδήποτε μέσο (τηλεόραση, ραδιόφωνο, εφημερίδα, περιοδικό, κλπ) εκτός από την εφημερίδα της κυβέρνησης. Το ίδιο και για τους ΟΤΑ, τα ΝΠΔΔ και τις ελεγχόμενες από το Δημόσιο ΔΕΚΟ. Δεν γνωρίζω το ύψος της οικονομίας, αλλά είμαι βέβαιος ότι δεν είναι ασήμαντο.

Ο χώρος δεν μου επιτρέπει να επεκταθώ. Θέλω πάντως να τονίσω την ανάγκη άμεσου περιορισμού των κυβερνητικών δηλώσεων και διαβεβαιώσεων και την υποκατάσταση τους με συγκεκριμένες ενέργειες που θα ενισχύσουν την αξιοπιστία της κυβέρνησης αλλά και της Ελλάδας. Τίποτε δεν θα ενισχύσει την αξιοπιστία της Ελλάδας όσο η ειλικρινής συνεργασία Παπανδρέου-Σαμαρά για τον περιορισμό της κρατικής δαπάνης.

Τετάρτη, 9 Δεκεμβρίου 2009

Πτωχεύει ρε το Μισισίπι;

Στο λαϊκό καφενείο των οκτώ, που τα ιδιωτικά κανάλια αποκαλούν «δελτίο ειδήσεων», το σκηνικό γνωστό: λαϊκίζων δημοσιογράφος, γνώστης των πάντων, επιχειρηματολογεί κατά των «κακών ξένων», οι οποίοι «μας έβαλαν στο μάτι» ξαφνικά και αναίτια, υποβαθμίζουν την πιστοληπτική μας ικανότητα για να πλουτίσουν δανείζοντάς μας ακριβότερα, και καταλήγει: «Εμείς δεν πτωχεύουμε! Είμαστε στο ευρώ, στις Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης, δεν γίνεται να πτωχεύσουμε. Πτωχεύει ρε το Μισισίπι;».

Ο δύσμοιρος τηλεθεατής, ανήμπορος να διασταυρώσει αυτά που ακούει, μένει με την εντύπωση ότι το Μισισίπι δεν πτωχεύει. Οφείλουν όλοι να το δανείζουν, ασχέτως αν αυτοί εκεί στο Μισισίπι ζουν με τα δανεικά, δεν παράγουν τίποτε, δεν έχουν καμία προοπτική να αποπληρώσουν αυτά που δανείζονται. Ο τηλεθεατής δε θα μάθει ποτέ ότι η κάθε Αμερικάνικη Πολιτεία που εκδίδει χρέος είναι διαρκώς στο μικροσκόπιο, ότι βαθμολογείται, τα ομόλογά της αναβαθμίζονται ή υποβαθμίζονται ανάλογα με τον προϋπολογισμό της. Ότι τα ομόλογα της Καλιφόρνιας εσχάτως έχουν υποβαθμιστεί λόγω της κακής κατάστασης των οικονομικών της Πολιτείας, και πως αν πάψουν να υπάρχουν αγοραστές για τα ομόλογα αυτά, η Καλιφόρνια θα πρέπει αναγκαστικά να κάνει ισοσκελισμένο προϋπολογισμό με βάση τα έσοδά της, πράγμα το οποίο σημαίνει δραματική περικοπή εξόδων.

Ο εν λόγω δημοσιογράφος συντηρεί ηθελημένα το μύθο ότι η ένταξή μας στο ευρώ ήταν το τέρμα κάθε προσπάθειας, όχι η αφετηρία μιας δύσκολης πορείας μεταρρυθμίσεων. Ότι τώρα πλέον, που δεν έχουμε δικό μας νόμισμα που να υποτιμάται κάθε τρεις και λίγο, μπορούμε άνετα να μην παράγουμε τίποτα, να ζούμε με χρήματα που μας δανείζουν υποχρεωτικά οι ξένοι, και οι οποίοι θα συνεχίσουν να μας δανείζουν είτε εμείς επενδύουμε τα δάνεια στην παραγωγή, είτε τα κάνουμε Καγιέν και βίλες. Και αν κάποια στιγμή οι δανειστές μας υπονοήσουν ότι πρέπει να σοβαρευτούμε, θα μπορούμε να τους εκβιάσουμε ότι κρατάμε τη σταθερότητα του ευρώ στο χέρι και θα τα τινάξουμε όλα στον αέρα αν μας κόψουν την άνευ όρων χρηματοδότηση...

Αυτοί που πιστεύουν στον παραπάνω μύθο, καθώς και αυτοί που τον συντηρούν στην κοινή γνώμη, φοβάμαι πως σύντομα θα διαπιστώσουν ότι ναι, πτωχεύει και το Μισισίπι! Το ζήτημα είναι γιατί να θέλουν να το ζήσουν για να πειστούν; Στοιχειώδης λογική δεν υπάρχει;

Δευτέρα, 7 Δεκεμβρίου 2009

Τρία πουλάκια κάθονταν ...

Μετά την εκλογή στην ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας του υποψηφίου, ο οποίος είχε υποσχεθεί ότι το κόμμα του θα παράσχει νομική υποστήριξη στα "παιδιά των stages", έρχεται ο Πρωθυπουργός, ο οποίος βλέπει ότι τα προβλήματα της ελληνικής οικονομίας οφείλονται στις τράπεζες και μας λέει να μην ανησυχούμε, γιατί όλα θα λυθούν με την πράσινη ανάπτυξη*! Ισχυρίζεται, ακόμη, ότι έχει ανοίξει όλα τα μέτωπα (προσκαλώντας για διάλογο).

Φυσικά, κανείς δεν κάνει λόγο για τη μεγαλύτερη πηγή εξόδων και σπατάλης και τη μεγαλύτερη τροχοπέδη στην ανάπτυξη της χώρας: το τεράστιο κράτος. Και είναι εύλογο, καθώς ο Πρωθυπουργός και ο Αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης εκπροσωπούν τα δύο κόμματα που έχουν στήσει αυτό το κράτος. Είναι σίγουρο, μάλιστα, ότι θα αποδίδουν τις απεγνωσμένες εκκλήσεις για περιορισμό του σπάταλου κράτους που έρχονται από το εξωτερικό σε ξένα κέντρα, σε ανάλγητους νεοφιλελεύθερους. Το εξοργιστικό είναι ότι πολλοί από εμάς βιώνουμε, στην καθημερινή μας ζωή, εκτός από την ανικανότητα (που έχουμε συνηθίσει) και την προκλητική σπατάλη του κράτους, η οποία διαρκώς αυξάνεται. Η ευφορία που είχαν προκαλέσει κάποιες συμβολικές κινήσεις της Κυβέρνησης, τις πρώτες ημέρες της θητείας της (όπως η μείωση των εξόδων για τα κρατικά αυτοκίνητα ή των αστυνομικών που "προστατεύουν" δεν-ξέρω-ποιους), η αισιοδοξία ότι ίσως βρεθούν κάποιοι να αντιταχθούν υποτυπωδώς στις τεράστιες σπατάλες που γίνονται, αντικαταστάθηκαν από απελπισία, όταν βλέπουμε μια κυβέρνηση (και την αξιωματική αντιπολίτευση) να μην τολμούν να πουν το προφανές: ότι δεν είναι το τι δεν εισπράττει το κράτος το βασικό πρόβλημα, αλλά το τι ξοδεύει. Ότι μπορεί να ξεζουμίσει όλους τους φορολογουμένους, να πατάξει τη φοροδιαφυγή, να βάλει πεντακόσιες έκτακες εισφορές (και να ελπίζει σε θαύμα, ότι θα αποφύγει τη μαζική μετανάστευση και έξοδο κεφαλαίων από τη χώρα και δεν θα πνίξει την όποια προσπάθεια για ανάπτυξη), αλλά στο τέλος όλα αυτά θα τα σκορπίσει στις προνομιούχες ομάδες που έχει δημιουργήσει η διακομματική διαχείριση των τελευταίων δεκαετιών.

Όποιος θέλει, μπορεί να δει τον φετεινό προϋπολογισμό. Ήδη πολλοί φίλοι έχουν επισημάνει τεράστια κονδύλια για συντάξεις προς θύματα των πολέμων πριν το 1923, για έπιπλα στο Υπουργείο Εξωτερικών κ.λπ. Με την ευκαιρία αυτή, ας κάνουμε κι ένα μίνι-διαγωνισμό: βρείτε τη δαπάνη στον προϋπολογισμό που "βγάζει μάτια" περισσότερο ως εντελώς σπάταλη. Περιμένουμε τα σχόλιά σας ή τα ηλεκτρονικά σας μηνύματα στο Δράστη. Και μετά βλέπουμε πώς θα κατατροπώσουμε και τις κακές τράπεζες.

* Σε επόμενες αναρτήσεις θα ανοίξουμε τη συζήτηση για αυτή την πράσινη ανάπτυξη - τι είναι, τι μπορεί να φέρει, πώς σχετίζεται με την πραγματική αξιοποίηση του Περιβάλλοντος στη χώρα μας - και πώς δεν πρέπει να αποτελέσει μια ακόμη αφορμή για κρατική επιχειρηματικότητα. Αλλά ο Πρωθυπουργός την έχει βρει ως πανάκεια, που θα λύσει όλα μας τα προβλήματα!

Παρασκευή, 4 Δεκεμβρίου 2009

Remember Remember the 6th of December

Η ταινία V for Vendetta ξεκινάει με τη φράση rememeber remember the fifth of November η οποία αναφέρεται στην αποτυχημένη προσπάθεια του Guy Fawkes να ανατινάξει το 1604 το κοινοβούλιο διαμαρτυρόμενος για την τυρρανική βασιλεία του Ιακωβου Ι. Ωστόσο η ταινία λαμβάνει χώρα στην Αγγλία του 2050 στην οποία την εξουσία έχει καταλάβει ένα ακροδεξιό κόμμα υπό την ηγεσία του Adam Sutler o οποίος στερεί από τους πολίτες όλα τα νόμιμα δικαιώματα τους. Την λύση φαίνεται να τη δίνει ο "V" ένας ιδιόρυθμος μασκοφόρος ο οποίος με τη συνδρομή μίας δημοσιογράφου ολοκληρώνει το έργο που άφησε ημιτελές ο Guy Fawkes ανατινάζοντας στην επέτειο της 5ης Νοεμβρίου το κοινοβούλιο της Μεγάλης Βρετανίας.

Αν και οποιαδήποτε σύγκριση του φανταστικού καθεστώτος της ταινίας με την Ελλάδα του 2009 είναι προδήλως παράλογη, κάτι τέτοιο δεν φαίνεται να συμμερίζεται η εγχώρια ακροαριστερά η οποία υποδυόμενη-ατυχώς- τον ρόλο του V είναι έτοιμη για τη δική της επέτειο.

Ένα χρόνο μετά τον τραγικό θάνατο του Αλέξη Γρηγορόπουλου προετοιμάζεται για την αναβίωση των περσινών. Όσοι κινούνται στον χώρο του πανεπιστημίου μπορούν ήδη να το διαπιστώσουν. Στο τμήμα Φυσικής του ΑΠΘ λόγου χάρη μία αίθουσα έχε υποστεί σημαντικές φθορές και στην επιφάνεια προβολής του προτζέκτορα το μήνυμα δεν θα μπορούσε να είναι πιο ξεκάθαρο: "Την Κυριακή θα γίνει της Πόπης".

Πέρσι, ο συνδυασμός της χρόνιας δυσλειτουργίας της αστυνομίας , της ανικανότητας του τότε υπουργού εσωτερικών και της πολιτικής ατολμίας οδήγησε στα γνωστά αποτελέσματα. Όπως εύστοχα είχε επισημάνει εκείνη την περίοδο εγκληματολόγος: "η αστυνομία συνήθως δεν λειτουργεί και όταν λειτουργεί το κάνει με βάση τη σκοπιμότητα και όχι τη νομιμότητα". Η προηγούμενη κυβέρνηση πλήρωσε ακριβά (και δικαίως) τα δικά της λάθη στην πολιτική δημόσιας τάξης που ακολούθησε (ή δεν ακολούθησε) και τώρα η νέα ηγεσία του υπουργείου προστασίας του πολίτη (πλέον) θα κληθεί να αντιμετωπίσει μια παρόμοια (;) κατάσταση.

Το στοίχημα που πρέπει να κερδίσει ο κ.Χρυσοχοΐδης είναι διπλό: από τη μία θα πρέπει να αποτρέψει τη δράση των διάφορων παρανομούντων και από την άλλη θα πρέπει να το κάνει με τέτοιο τρόπο που να μην αφήνει σκιές για τον τρόπο λειτουργίας της αστυνομίας. Πέρσι, δυστυχώς, συνέβη το αντίθετο: από τη μία η αστυνομία έμενε απαθής απέναντι σε φαινόμενα πρωτοφανούς βίας και από την άλλη -κατόπιν εορτής και για λόγους επικοινωνίας- στοχοποιούσε ομάδες διαδηλωτών, οι οποίες δεν είχαν καμία σχέση με τα επεισόδια.

Για να αποφευχθούν ανάλογα φαινόμενα φέτος, είναι απαραίτητο η πολιτική του νέου υπουργείου να μην γίνει με όρους επικοινωνίας και να είναι απαλλαγμένη από τα ενοχικά σύνδρομα του παρελθόντος. Ο κ. Χρυσοχοΐδης φαίνεται να αντιλαμβάνεται μέχρι στιγμής την σημασία αυτών των δύο προυποθέσεων. Η πίεση όμως που θα του ασκηθεί τις επόμενες μέρες θα είναι πολύ μεγαλύτερη και θα πρέπει να αποδείξει ότι εννοεί όσα έχει πει μέχρι τώρα.

Μετά την οικονομία έρχεται στην επιφάνεια -με αφορμή την τραγική αυτή επέτειο- το άλλο μεγάλο μεγάλο ζήτημα εξαιτίας του οποίου έπεσε η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, αυτό της ασφάλειας. Στα δημοσιονομικά το Πασοκ αποφάσισε (μέχρι στιγμής τουλάχιστον) να ακολουθήσει την συνταγή της ''ήπιας προσαρμογής'' αγνοώντας την κρισιμότητα της κατάστασης στην οποία βρισκόμαστε. Αν ακολουθήσει πολιτική....ΝΔ και στο ζήτημα της ασφάλειας τότε οι πολίτες δεν θα του συγχωρήσουν και δεύτερο deja vu. Διότι όπως γνωρίζουν καλά οι σινεφίλ δεν υπάρχει τίποτε χειρότερο από το sequel μίας κακής ταινίας.

Τετάρτη, 2 Δεκεμβρίου 2009

Η άχρηστη απασχόληση ως συνταγή καταστροφής

Το Ταμείο Νομικών, αυτό που προσφάτως συγχωνεύθηκε υπό την ομπρέλα του ΕΤΑΑ, χωρίς όμως να αλλάξει κάτι στις δομές και τη λειτουργία του, στεγάζεται σε ένα τεράστιο κτίριο στο κέντρο της Αθήνας. Σε ένα γκισέ του, εργάζεται μια υπάλληλος με αποκλειστικό αντικείμενο την πώληση ενσήμων. Ένσημα είναι μικρά αυτοκόλλητα χαρτάκια, σαν γραμματόσημα, τα οποία οι νομικοί κολλάνε σε αιτήσεις, εξώδικα, δικόγραφα, κλπ. Στο τέλος του χρόνου, οι νομικοί αφαιρούν την αξία των ενσήμων όλης της χρονιάς από τις ασφαλιστικές τους εισφορές και καταβάλλουν τη διαφορά στο Ταμείο. Δηλαδή τα ίδια χρήματα εισπράττει το Ταμείο, με ή χωρίς ένσημα. Με άλλα λόγια, αν κάποιος καταργούσε ολόκληρη τη διαδικασία των ενσήμων, δε θα άλλαζε κάτι στα έσοδα του Ταμείου. Και όμως, κανείς δεν τα καταργεί, το Ταμείο πληρώνει μία (τουλάχιστον) υπάλληλο να κάνει αποκλειστικά αυτή τη δουλειά, συν το χώρο εργασίας, θέρμανση, καθαριότητα...

Είναι ένα από τα πολλά παραδείγματα άχρηστης γραφειοκρατίας, τα οποία πληρώνουμε όλοι μας, μέσω εισφορών, φορολογίας, ταλαιπωρίας... Χιλιάδες δημόσιοι υπάλληλοι έχουν σήμερα τέτοιου είδους αντικείμενο εργασίας, το οποίο όχι μόνο είναι άχρηστο, αλλά επιβαρύνει κιόλας τον παραγωγικό ιστό της χώρας. Αν τους συγκεντρώσουμε όλους μαζί, θα δούμε ποιές είναι οι δαπάνες που κάθε χρόνο η εκάστοτε Κυβέρνηση θεωρεί «ανελαστικές» κατά την κατάρτιση του προϋπολογισμού.

Οι φωνές που αντιλέγουν ότι δεν μπορούμε να τους απολύσουμε, διότι έτσι θα αυξήσουμε την ανεργία, έχουν ακριβώς όση λογική θα είχε η πρόταση να προσλάβει το κράτος όλους τους άνεργους της χώρας, με σκοπό να σκάψουν όλο τον Υμηττό και με αυτόν να μπαζώσουν τη θάλασσα. Στην κομμουνιστική Αλβανία επαίρονταν για τη μηδενική τους ανεργία, όταν άνοιξαν τα σύνορα όμως δεν έμεινε κανείς! Φαίνεται ότι εδώ την έχουμε ακόμα πρότυπο...

Η ανεργία είναι ένα πρόβλημα, η συγκάλυψή της όμως σε εργασία με άχρηστο αντικείμενο είναι ακόμα μεγαλύτερο. Δύο συνταγές πολιτικής υπάρχουν: η μία ζητεί να εξορθολογιστούν οι διαδικασίες του δημοσίου, να περιοριστεί η γραφειοκρατία, να γίνουν οργανογράμματα που υπηρετούν και διευκολύνουν τον πολίτη, και δεν τον απομυζούν, και όσοι περισσέψουν από αυτά, να εισπράξουν την αποζημίωσή τους και να πάνε στο καλό. Το σοκ θα ξεπεραστεί με το να κινητοποιηθούν οι δημιουργικές τους δυνάμεις, να σκεφτούν να παράγουν κάτι που μπορεί να πουληθεί, να εξαχθεί, να φέρει χρήμα, να δημιουργήσει νέες θέσεις εργασίας. Αυτό θα απογειώσει την οικονομία, τόσο με τη δραματική μείωση των δαπανών, όσο και με πραγματική ανάπτυξη. Η άλλη συνταγή θεωρεί ανελαστικό το δημόσιο όπως είναι σήμερα, δεν επιχειρεί καμία εξοικονόμηση δαπανών από πουθενά, αυξάνει συνεχώς τους φόρους, που όμως καταλήγουν σε μαύρη τρύπα, καθώς τα δανεικά και οι τόκοι αυξάνουν πιο γρήγορα, ανέχεται και δεν τιμωρεί αυστηρά το μαύρο χρήμα και τη διαφθορά, εν τέλει οδηγεί τους πάντες να παρατήσουν κάθε παραγωγική δραστηριότητα και να θέλουν να μπουν στο Δημόσιο για να τους πληρώνουν οι άλλοι και να μην κάνουν τίποτα.

Η πρώτη είναι συνταγή κοινής λογικής, είναι πρόγραμμα δράσης. Η δεύτερη είναι η συνταγή που ακολουθεί από χρόνια το πολιτικό μας σύστημα, και που σήμερα λίγο-πολύ υποστηρίζουν όλα τα κοινοβουλευτικά μας κόμματα. Για μένα είναι συνταγή καταστροφής: αν δεν αλλάξουμε άμεσα τακτική για να αποτρέψουμε αυτή την καταστροφή, είμαστε καταδικασμένοι να τη ζήσουμε...

Τετάρτη, 25 Νοεμβρίου 2009

Περί Καραμανλισμού και άλλων δαιμονίων...

Ενόψει της διαδικασίας εκλογής νέου προέδρου της αξιωματικής αντιπολίτευσης, πολύς λόγος γίνεται για τον «Καραμανλισμό» και για το ποιος υποψήφιος τηρεί τις αρχές και τις αξίες του Καραμανλισμού περισσότερο από τον άλλο. Ας σκεφτούμε όμως λίγο τι είναι ο «Καραμανλισμός»...

Ο (original) Καραμανλής ήταν ένας πολιτικός αυτοδημιούργητος, που ξεκίνησε εκ του μηδενός από το χωριό του, το οποίο βρισκόταν στην Οθωμανική επικράτεια, και σφράγισε την πολιτική ιστορία της χώρας για πολύ συγκεκριμένες πράξεις του: για τα δημόσια έργα και τον εξηλεκτρισμό της χώρας αρχικά, για την επιλογή (καλή ή κακή) του ξηλώματος του τραμ και της αντιπαροχής ως ατμομηχανής ανάπτυξης, για τη σύγκρουση με το Παλάτι, για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας, για το μεγάλο όραμα της ένταξης της χώρας στους ευρωπαϊκούς θεσμούς παρά τις σφοδρές αντιδράσεις της εποχής, κλπ. Αν η πορεία του ανθρώπου αυτού περιγράφει αυτό που ονομάζουμε «Καραμανλισμό», εγώ βλέπω τα παρακάτω στοιχεία: ανυπαρξία πολιτικού τζακιού, ύπαρξη λαμπρών ιδεών, εργατικότητα, διορατικότητα, αντίληψη ιστορικών συγκυριών και αναγκών, συγκεκριμένες ρηξικέλευθες ενέργειες προς συγκεκριμένη πολιτική, ύπαρξη οράματος...

Ο Καραμανλής ο νεότερος εξελέγη πρόεδρος του κόμματός του και κατόπιν πρωθυπουργός ως de facto θεματοφύλακας του «Καραμανλισμού», παρότι η ομοιότητα με το θείο του σταματούσε στο... ονοματεπώνυμο. Στην περίπτωσή του είχαμε πολιτικό τζάκι, λαμπρές σπουδές αλλά ανυπαρξία ιδεών, στρωμένη πολιτική καριέρα «εξ απαλών ονύχων» χωρίς όμως καμία αντίληψη της ιστορικής συγκυρίας, πολλή επικοινωνία αλλά κανένα όραμα, πολλά λόγια, αλλά καμία συγκεκριμένη πράξη, για την οποία θα θυμόμαστε την πρωθυπουργική του θητεία. Το θέμα «εργατικότητα» δεν το σχολιάζω καν...

Η χώρα πλέον βρίσκεται ενώπιον δραματικών προβλημάτων, τα οποία δεν δημιουργήθηκαν γιατί οι συνταγές που εφαρμόστηκαν ήταν «σοσιαλιστικές», «φιλελεύθερες» ή «καραμανλικές». Οι ως τώρα συνταγές ήταν μείγμα αφροσύνης και λαϊκισμού, σε μεγάλες ποσότητες. Σίγουρες λύσεις πλέον δεν εγγυάται καμία ιδεολογία, κανένας «-ισμός», πόσο μάλλον προσωποκεντρικός, όπως ο «Καραμανλισμός».

Ο νέος αρχηγός της ΝΔ δεν θα μας πείσει ότι είναι πραγματικά «καραμανλικός» ομνύοντας στο «δάκρυ του εθνάρχη» ή περιγράφοντάς μας πόσο αφοσιωμένος (-η) ήταν στον Κώστα Καραμανλή. Βαθιά «καραμανλικός» θα είναι μόνο αν συνειδητοποιήσει βαθιά την κρισιμότητα των στιγμών, αν μπορέσει να παρασύρει τη βολεμένη μας, αυτοκαταστροφική κοινωνία, σε ριζική ανασυγκρότηση και εκ βάθρων αναγέννηση, αν έχει πραγματικό όραμα για την Ελλάδα του 2050 και δε φοβηθεί να λάβει συγκεκριμένες αποφάσεις...

Αλλιώς, αν η ΝΔ (και η ελληνική κοινωνία), παρά το τραγικό προηγούμενο της άρτι ολοκληρωθείσας πρωθυπουργικής θητείας, συνεχίσει να θεωρεί το ονοματεπώνυμο ως εχέγγυο «καραμανλικής» αποτελεσματικότητας, ας εκλέξει την Άννα Καραμανλή...

Δευτέρα, 23 Νοεμβρίου 2009

Μπροστά στη χρεοκοπία…

Άρθρο του Χαρίδημου Τσούκα που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Καθημερινή στις 22/11/2009.

Η χώρα είναι αντιμέτωπη με τη χρεοκοπία: όχι μόνο την επερχόμενη οικονομική, όσο αυτή που έχει ήδη επέλθει - την ηθικο-πολιτική. Φαίνεται, άλλωστε, στις δηλώσεις των Ευρωπαίων αξιωματούχων. Δεν μας επικρίνουν τόσο για εσφαλμένη οικονομική πολιτική, όσο για ανυπαρξία πολιτικής («η Ελλάδα δεν έλαβε κανένα διορθωτικό μέτρο, βυθίζεται στα χρέη και στα ελλείμματα…» - Αλμούνια) και, κυρίως, για αναξιόπιστη πολιτική («το παιχνίδι τελείωσε» - Γιούνγκερ). Στις Βρυξέλλες ο όρος «Greek statistics» χρησιμοποιείται συνεκδοχικά ως δηλωτικός ψεύδους και αναξιοπιστίας. Με άλλα λόγια μας λένε: σας διακρίνει η ακρασία, η πονηριά και η αναξιοπιστία. Ξέρετε τι πρέπει να κάνετε, αλλά δεν το κάνετε (ακρασία) · παίζετε με τα ευρωπαϊκά όργανα για τους δικούς σας μικροπολιτικούς λόγους (πονηριά) · αλλάζετε κάθε λίγο τα στοιχεία που μας στέλνετε (αναξιοπιστία). Δεν είστε σοβαρή χώρα.

Οι προκαταλήψεις που αντιμετώπισαν αρχικά οι Ελληνες μετανάστες στον ανεπτυγμένο κόσμο αναβιώνουν: καιροσκόποι ανατολίτες, πονηροί λαθρεπιβάτες, ανάξια εμπιστοσύνης άτομα. Το δυστύχημα είναι ότι τα στερεότυπα αυτά δεν αφίστανται, πλέον, της πραγματικότητας. Η χώρα συμπεριφέρεται στους εταίρους της με τον ίδιο τρόπο που το ελλαδικό κράτος συμπεριφέρεται στους πολίτες του, και αντιστρόφως. Το μοτίβο της αναξιόπιστης, καιροσκοπικής και ιδιοτελούς συμπεριφοράς αναπαράγεται ισομορφικά σε όλα τα επίπεδα της κοινωνικής συμβίωσης. Γι’ αυτό και τα γενικευμένα φαινόμενα κοινωνικής διάλυσης που παρατηρούμε…

Στην Ελλάδα είτε δεν υπάρχουν κανόνες, είτε δεν τηρούνται, είτε αλλάζουν αυθαίρετα (π. χ. χωροταξία, φορολογία). Ενα πράγμα δεν υπάρχει: σαφήνεια, προβλεψιμότητα, σεβασμός στη νομιμότητα. Στο αναξιόπιστο κράτος οι πολίτες συμπεριφέρονται αυστηρώς συμφεροντολογικά. Φοροδιαφεύγουν, χτίζουν αυθαίρετα, πιέζουν για ρουσφέτια, χαριστικές παροχές και εξαιρέσεις, απεχθάνονται τον ανταγωνισμό, προσπαθούν να μεγιστοποιήσουν τα ατομικά τους οφέλη με κάθε τρόπο.

Το κράτος, ιστορικά, δεν αποτελεί μια πολιτικώς ουδέτερη οντότητα, αλλά λάφυρο του εκάστοτε κόμματος εξουσίας. Οι πολιτικάντηδες, εντελώς ξεδιάντροπα, διορίζουν ποικιλοτρόπως ψηφοφόρους τους στην κρατική μηχανή, ενώ επιφυλάσσουν για τον εαυτό τους και τους συγγενείς τους τα μεγαλύτερα προνόμια. Λιλιπούτειου αναστήματος πολιτικοί, βαλκανικής κοπής ασημαντότητες, ανέρχονται σε κορυφαία αξιώματα και μεριμνούν ανερυθρίαστα για τους «κολλητούς» τους. Δείτε: τα τελευταία πέντε χρόνια η Βουλή διπλασίασε, κυρίως με ρουσφετολογικές προσλήψεις, τον αριθμό των υπαλλήλων της! Μεταξύ αυτών συγκαταλέγεται η θυγατέρα, καθώς και στενοί συνεργάτες, του πρώην προέδρου κ. Σιούφα. Κυρώσεις δεν επιβάλλονται, δικαιοσύνη δεν αποδίδεται. Οι ισχυροί απολαμβάνουν ιδιότυπη ασυλία, η ατιμωρησία παραλύει τα πάντα. Ο Χριστοφοράκος θα παραμείνει για πάντα ατιμώρητος, όπως ατιμώρητος έμεινε ο Βουλγαράκης και ανεξερεύνητη η δυσώδης υπόθεση Παυλίδη. Να ’ταν οι μόνες…

Η φαυλότητα του δημόσιου βίου αντανακλάται στο αυτοεξυπηρετικό πολιτικό σύστημα, διαπερνά ιδιωτικές συμπεριφορές, και δημιουργεί έναν φαύλο κύκλο. Υπάρχει στενή νοηματική συνάφεια μεταξύ πολιτικής φαυλότητας και του φαύλου κύκλου στον οποίο έχουμε περιπέσει. Πολύ πριν η Ελλάδα καταστεί αναξιόπιστη στην Ε.Ε., εξέθρεψε διαχρονικά φαύλες συμπεριφορές στο εσωτερικό της. Σπέρνουμε τώρα, ό, τι θερίσαμε για δεκαετίες.

Ενας χυδαίος πολιτικάντης που χρησιμοποιεί το κράτος σαν να ήταν ιδιοκτησία του, γιατί να είναι «αξιόπιστος» στους Ευρωπαίους εταίρους; Ο υπουργός που κλείνει τα μάτια σε ψεύτικες δηλώσεις αγροτών για να πάρουν επιδοτήσεις από την Ε.Ε., γιατί να μη θελήσει να παραπλανήσει τους ομολόγους του στην Ε.Ε.; Οι πολιτικάντηδες που συστηματικά διαπλέκονται με οργανωμένα συμφέροντα, κάνουν ρουσφέτια, θέτουν διεφθαρμένους συναδέλφους τους πάνω από το νόμο, και παραβαίνουν τους νόμους που οι ίδιοι ψηφίζουν, πώς ξαφνικά θα μετατραπούν σε ορθολογικούς πολιτικούς, αξιόπιστους εταίρους, ειλικρινείς συνομιλητές, σοβαρούς διαπραγματευτές, αξιέμπιστους υπηρέτες της νομιμότητας και του δημοσίου συμφέροντος; Δεν γίνεται…

Η Ελλάδα έχει χρεοκοπήσει εδώ και καιρό, απλώς τώρα περιμένουμε την Ε.Ε. να θυροκολλήσει την επίσημη ανακοίνωση. Το μεταπολιτευτικό παιχνίδι του άκρατου κομματισμού, του γλοιώδους λαϊκισμού, του υπερτροφικού κρατισμού, του πολιτικού καιροσκοπισμού, των «στημένων» κανόνων, και της συντεχνιακής ιδιοτέλειας, τελειώνει με πάταγο. Μια χρονίως ανορθολογική χώρα τίθεται υπό τη στενή επιτήρηση της ορθολογικής Ευρώπης. Οσο μειωτικό κι αν είναι, όσο «αποικιοκρατικό» κι αν ακούγεται, είναι το καλύτερο που μπορεί να μας συμβεί.

Αποδειχθήκαμε ανίκανοι να βάλουμε τάξη στα του οίκου μας. Καταντήσαμε ανάξιοι να είμαστε μια αυτοκυβερνώμενη πολιτική οντότητα. Αναδείξαμε πυγμαίους σε ηγετικά αξιώματα (κοιτάξτε ποιοι διαγκωνίζονται για την προεδρία της Ν.Δ.!), αφεθήκαμε να παρασυρθούμε από τα γλυκά ψέματα των δημαγωγών, καταχρεωθήκαμε ασύνετα, νομίσαμε σαν κακομαθημένα παιδιά ότι μπορούμε να τα ’χουμε όλα για πάντα. Συμπεριφερθήκαμε ανεύθυνα. Ευτυχώς που υπάρχουν οι Βρυξέλλες να μας προστατεύσουν από τον κακό μας εαυτό. Δεν μας τιμά, αλλά μας σώζει.

Διάλογος για το ασφαλιστικό - σε νέα βάση!

Διαβάστε στο ρεπορτάζ της "Καθημερινής" κάποια στοιχεία για την τραγική κατάσταση του Ι.Κ.Α. - διαβάστε, επίσης, αυτό το κείμενο των g700 που περιγράφει πώς θα διεξαχθεί ο "διάλογος", δεν νομίζω να πέφτουν και πολύ έξω.

Αν αντιλαμβανόμασταν τη σημασία που έχει το ασφαλιστικό, ειδικά για τις νεώτερες γενιές, τις αδικίες που έχει γεννήσει και την επιβάρυνση που θα προκαλέσει, θα είχαμε απαιτήσει να γίνει το πρώτο ζήτημα, με το οποίο θα καταπιανόταν (σοβαρά) η νέα κυβέρνηση, καθώς και το ζήτημα, στο οποίο ενδεχομένως και να εξαντλούσε το πολιτικό της κεφάλαιο κάνοντας μια τολμηρή, ριζική μεταρρύθμιση. Πρέπει να το πάρουμε χαμπάρι: το σημερινό σύστημα δεν λειτουργεί. Δεν επιτυγχάνει καν το σκοπό του, που είναι η αναπλήρωση, κατά κάποιον τρόπο, του εισοδήματος που χάνουν όσοι σταματάνε, λόγω ηλικίας, να εργάζονται. Είναι ανάγκη ο βασικός σκοπός του συνταξιοδοτικού συστήματος να γίνει, πλέον, η παροχή ενός στοιχειώδους επιπέδου διαβίωσης για όλους. Αυτός είναι και ο σκοπός της πρότασης που έχει καταθέσει στο δημόσιο διάλογο η Δράση. Η Πολιτεία αναλαμβάνει την υποχρέωση αυτή (που είναι και μια μορφή ελαχίστου εγγυημένου εισοδήματος) καταργώντας όλη τη σχετική γραφειοκρατία, αλλά και την επιβάρυνση των επιχειρήσεων με ασφαλιστικές εισφορές.

Πού θα βρεθούν τα χρήματα; Ακόμη και χωρίς αύξηση των φορολογικών συντελεστών, μόνο και μόνο η ανάπτυξη και η ευκολία στις προσλήψεις που θα έφερνε μια τέτοια μεταρρύθμιση, θα αύξαινε σημαντικά τα φορολογικά έσοδα, ενώ το κράτος θα είχε απαλλαγεί από τα τεράστια κόστη της γραφειοκρατίας των ασφαλιστικών ταμείων. Αλλά ακόμη κι εάν χρειαζόταν, χωρίς κάποια πρόβλεψη για αύξηση των εσόδων, μια μικρή προσαρμογή στους φορολογικούς συντελεστές, αυτή θα ήταν οπωσδήποτε προτιμότερη από την καταβολή των ασφαλιστικών εισφορών με τον τρόπο, με τον οποίο γίνεται σήμερα.

Περαιτέρω συνταξιοδοτικές παροχές μπορούν να προέρχονται από δύο πηγές: από ταμεία οργανωμένα σε ομοιοεπαγγελματική βάση και λειτουργούντα με βάση την κεφαλαιοποίηση και την ανταποδοτικότητα, τα οποία θα έχουν κρατική εποπτεία αλλά κατά βάσιν θα ασχολούνται τα ίδια με τα του οίκου τους και στα οποία η συμμετοχή θα είναι προαιρετική, και από καθαρά ιδιωτικά ασφαλιστικά προγράμματα. Οι λύσεις αυτές, οι οποίες ήδη εφαρμόζονται σε πολλά ευρωπαϊκά κράτη και αποτελούν και αντικείμενο σχετικής κοινοτικής νομοθεσίας (βλ. Οδηγία 2003/ 41/ ΕΚ) έχουν το σημαντικό πλεονέκτημα ότι μειώνουν πάρα πολύ τα κόστη, προσφέρουν ελαστικότητα και μεγαλύτερες συντάξεις. Άλλωστε, η πρόταση της Δράσης για την ελάχιστη, κρατική κοινωνική ασφάλιση, προβλέπει την παροχή μηνιαίας συντάξεως που υπερβαίνει το ποσό που λαμβάνει το 85% των συνταξιούχων. Με άλλα λόγια, σκεφθείτε πόσες εισφορές έχουν δοθεί και πόσα χρήματα έχουν σπαταληθεί, για να λαμβάνει το 85% των συνταξιούχων συντάξεις μικρότερες των € 700 το μήνα!

Οι προτάσεις που καταθέτει η Δράση για το ασφαλιστικό δεν είναι κάτι το καινούργιο ή το πειραματικό και αδοκίμαστο. Έχουν εφαρμοσθεί σε πολλά άλλα κράτη με επιτυχία και απεικονίζουν και την τάση για ασφαλιστικά συστήματα "τριών πυλώνων" (κρατικός, ομοιοεπαγγελματικός και ιδιωτικός) που επικρατεί στην Ευρώπη. Αν η εφαρμογή τους θίγει κατεστημένα συμφέροντα (που ονομάζονται καταχρηστικώς "κεκτημένα δικαιώματα" για όλους, εξισώνοντας τις προσδοκίες για σύνταξη που έχουν δημιουργηθεί από την καταβολή ασφαλιστικών εισφορών με τα προνόμια που έχουν επιτύχει δι' εαυτές οι διάφορες συντεχνίες κυρίως του ευρύτερου δημοσίου τομέα), η καθυστέρηση στην εφαρμογή τους ήδη είναι καταστροφική για τις νεώτερες γενιές.

Σάββατο, 21 Νοεμβρίου 2009

Φθινοπωρινή Άνοιξη

Άρθρο του Στέφανου Μάνου που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Athens Voice στις 18/11/2009.

Πριν έξι χρόνια, όταν πρωτοεμφανίστηκε η ATHENS VOICE, η Ελλάδα βίωνε μια φθινοπωρινή Άνοιξη ελπίδας. Τελείωνε μια μακρά περίοδος ΠΑΣΟΚ και ερχόταν η Νέα Δημοκρατία με ηγεσία και ηγετικό περιβάλλον νέο σε ηλικία, χωρίς φθορά, χωρίς παρελθόν.

Ήταν φυσικό πολλοί (πάρα πολλοί) να προσβλέπουν στο μέλλον με αισιοδοξία και ελπίδα. Η πραγματικότητα τους διέψευσε γρήγορα. Η Νέα Δημοκρατία, με τα ίδια της τα χέρια, σκότωσε την ελπίδα.

Η Νέα Δημοκρατία αναζητεί τώρα νέα ηγεσία μεταξύ ενός πρώην υπουργού που υπερηφανευόταν στο παρελθόν ότι έριξε την κυβέρνηση της ΝΔ και μιας πρώην υπουργού που στήριζε με ενθουσιασμό όλες τις κυβερνητικές επιλογές και πράξεις που ως αποτέλεσμα είχαν το θάνατο της ελπίδας. «Προτιμήστε εμένα» λένε και οι δύο υποψήφιοι, «διότι εγώ μπορώ καλύτερα να κατακτήσω εκ νέου την εξουσία».

Προφανώς τίποτε άλλο δεν ενδιαφέρει την αποκαλούμενη «βάση» της Νέα Δημοκρατίας από την επανακατάκτηση της εξουσίας. Του «παράδεισου» της κομματικής νομενκλατούρας. Δεν φαίνεται να μπορούν να καταλάβουν και οι δύο υποψήφιοι ότι το ακροατήριό τους είναι εκ των πραγμάτων πολύ ευρύτερο, κι όσο περισσότερο ακούει τα μονοδιάστατα επιχειρήματά τους απομακρύνεται κι άλλο από τη Νέα Δημοκρατία.

Έτσι το ερώτημα που τίθεται είναι: «Μπορεί η Νέα Δημοκρατία να κυβερνήσει επωφελώς την Ελλάδα όποιον κι αν επιλέξει αρχηγό;». Όχι, λέω εγώ. Ίσως θα πρέπει ο νέος αρχηγός να ακολουθήσει την τύχη δύο προηγούμενων αρχηγών της Νέας Δημοκρατίας. Του Ε. Αβέρωφ και του Μ. Έβερτ, που κέρδισαν την ηγεσία αλλά δεν κυβέρνησαν.

Μπορεί να είναι χρήσιμη η Νέα Δημοκρατία σήμερα; Κάτω από μια προϋπόθεση θα μπορούσε, πιστεύω. Υποστηρίζω ότι το κυρίαρχο μετεκλογικό πολιτικό διακύβευμα είναι ποιες κρατικές δαπάνες θα περικοπούν και πώς. Πίσω από τις δαπάνες που θα περικοπούν είναι άνθρωποι που θα θιγούν. Η περικοπή δαπανών συνοδεύεται από πολιτικό κόστος σε υπερθετικό βαθμό (μικρό δείγμα είναι το λιμάνι). Η Νέα Δημοκρατία θα αποδειχθεί χρήσιμη αν πιέσει την κυβέρνηση να περιορίσει τις δαπάνες και αν τη στηρίξει απέναντι στις αντιδράσεις εκείνων που θίγονται. Η Νέα Δημοκρατία θα είναι χρήσιμη αν πιέσει την κυβέρνηση να κάνει όσα η ίδια δεν τόλμησε να κάνει.

Το 2010 θα είναι καλή χρονιά αν όλοι, ανάλογα με τις δυνάμεις μας, πιέσουμε και βοηθήσουμε την κυβέρνηση να λύσει μερικά από τα μακροχρόνια άλυτα προβλήματα της Ελλάδας στην οικονομία, την παιδεία, το περιβάλλον και τη διοίκηση. Θα βγούμε όλοι κερδισμένοι.

Παρασκευή, 20 Νοεμβρίου 2009

Να φύγουν οι Κινέζοι!

Αναδημοσιεύω, χωρίς σχόλια, μια «ανοικτή επιστολή ενός Έλληνα πολίτη προς την υπουργό κα Λούκα Κατσέλη», την οποία έλαβα με e-mail:

Βεβαίως οι Κινέζοι... να φύγουν από το Λιμάνι!.. Απορώ γιατί ακόμα το συζητάμε και το συζητάτε κα Κατσέλη. Να φύγουν και γρήγορα. Και γιατί να φύγουν;Γιατί σταδιακά θα φέρουν στη χώρα μας 4 δις ευρώ. Μέχρι τώρα οι σωστές ξένες επενδύσεις ήταν αυτές που έπαιρναν λεφτά από την χώρα όχι που έδιναν.
  1. Γιατί θα φτιάξουν υποδομές (που θα μας μείνουν) αξίας 350 εκ ευρώ. Δηλαδή να μας χαρίσουν υποδομές; Πού ξανακούστηκε; Εμείς δώρα δεν παίρνουμε. Είμαστε αδιάφθοροι.
  2. Γιατί αυτοί οι Κινέζοι μας τα πρόσφεραν πριν από την διεθνή οικονομική κρίση. Και ενώ όταν ξέσπασε η κρίση όλοι οι επενδυτές διεθνώς αναίρεσαν τα προσυμφωνημένα μειώνοντας κατά πολύ τις προσφορές τους, ο πρόεδρος τους Hu Jintao είχε το θράσος να μην μειώσει την προσφορά του και να έρθει και ο ίδιος στην Ελλάδα για την υπογραφή.
  3. Γιατί για τα παραπάνω δεν τους πουλάμε τίποτα (ούτε κυριαρχικά δικαιώματα, ούτε στρατηγικό τομέα, ούτε εκατοστό Ελληνικής γης) παρά μόνο τους νοικιάζουμε τη ΜΙΑ μόνο προβλήτα των containers. Την άλλη θα τη δουλεύουμε εμείς οι Έλληνες.
  4. Γιατί έτσι θα φανεί ότι η μια προβλήτα που θα την δουλεύουν οι Κινέζοι θα τρέχει ενώ η άλλη που θα τη δουλεύουμε εμείς θα κάθεται.
  5. Γιατί έτσι θα φανεί η απόδοση (και η διαφορά) των Ελλήνων εργαζομένων κάτω από την Ελληνική κρατική διοίκηση και των Ελλήνων εργαζομένων κάτω από τη κινεζική διοίκηση (για την ίδια ακριβώς δουλειά).
  6. Γιατί πλήττονται 400 εργαζόμενοι του ΟΛΠ που σήμερα τη βγάζουν δεν τη βγάζουν με 80 χιλιάδες ευρώ το χρόνο νόμιμα (και άλλα τόσα και περισσότερα μέσω ιδιωτικών εταιριών).
  7. Γιατί έτσι θα φανεί ότι το κόστος λειτουργίας της κινεζικής προβλήτας θα είναι πολύ μικρότερο από το κόστος λειτουργίας της Ελληνικής.
  8. Γιατί υπάρχει κίνδυνος να φανούν σύντομα τα αποτελέσματα και έτσι να μας βάλουν όλους να δουλεύουμε για να πληρωνόμαστε και όχι όπως τώρα να πληρωνόμαστε χωρίς να δουλεύουμε.
  9. Γιατί του Έλληνα ο τράχηλος ζυγό δεν υποφέρει. Φυσικά εννοούμε ζυγό δουλειάς.
  10. Γιατί υπάρχει ο πολύ μεγάλος κίνδυνος να γίνει ο Πειραιάς το μεγαλύτερο λιμάνι της Μεσογείου. Και φυσικά το μεγαλύτερο λιμάνι θα έχει και περισσότερη δουλειά. Μπρρρ, μακριά από μας.
  11. Και γιατί τέλος κα Κατσέλη αν δεν διώξουμε τους Κινέζους, υπάρχει περίπτωση να έρθουν και άλλοι ξένοι επενδυτές στην Ελλάδα να δώσουν τα λεφτά τους και έτσι να αυξηθεί η πραγματική απασχόληση (μπρρρ... δουλειά δηλαδή), και η χώρα μας να κινδυνέψει να θεωρηθεί καλύτερος τόπος για επενδύσεις από τη Ουγκάντα και τη Ζιμπάμπουε.
Μα, να μην έχουμε σκεφτεί έξυπνα και φρόνιμα όπως οι καθηγητές των κρατικών πανεπιστημίων. Που «πριν πεινάσουν» βάλανε στο Σύνταγμα διάταξη που απαγορεύει την παράλληλη λειτουργία των ιδιωτικών πανεπιστημίων. Και έτσι γλίτωσαν και από τον ανταγωνισμό και από την συνεχή προσπάθεια και από την δια βίου εκπόνηση συγγραμμάτων.

Σάββατο, 14 Νοεμβρίου 2009

Εντυπώσεις από εκδήλωση Δράσης (ομιλία κ. Βερέμη) για εκπαιδευτικά θέματα

Ανεξάρτητα από το βίντεο της συζήτησης που θα ακολουθήσει, σκέφτηκα να γράψω εδώ κάποιες από τις σκέψεις μου, με βάση τα όσα συγκράτησα ή μου έκαναν εντύπωση από την προχθεσινή ομιλία / συζήτηση με θέμα «Λύκεια και Σύστημα Εισαγωγής στα Πανεπιστήμια». Η αρχική εισήγηση-ομιλία του κ. Βερέμη ήταν σχετικά σύντομη και μεγάλος χρόνος δόθηκε στο να ακουστούν απόψεις, εμπειρίες και σκέψεις των παρευρισκομένων. Αρκετοί ήταν εκπαιδευτικοί ή εντός του χώρου της εκπαίδευσης αλλά γενικά το ακροατήριο ήταν ποικίλο. Αυτό και μόνο ήταν θετικότατο και, όπως και αναφέρθηκε, η Ομάδα Εκπαίδευσης της Δράσης μόνο κερδισμένη θα βγήκε από αυτή τη διαδικασία ενώ και ο ίδιος ο ομιλητής βρήκε αρκετές από τις σκέψεις που ακούστηκαν ενδιαφέρουσες και χρήσιμες (σημειωτέον ότι ο κ. Βερέμης είναι Πρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου Παιδείας). Είναι μια απόδειξη ότι αν η Δράση ανοιχτεί προς τα έξω μπορεί να γίνει και πολύ καλύτερη η ίδια αλλά και πολύ πιο χρήσιμη. Μακάρι να υπάρξει συνέχεια και με σταδιακά πιο τολμηρές πρωτοβουλίες.

Αναλυτικότερα:
Ο σημαντικότερος περιορισμός στην κατάρτιση ενός νέου εξεταστικού συστήματος, τον οποίο ανέφερε ευθύς εξαρχής ο ίδιος ο κ. Βερέμης είναι κοινωνικής / πολιτισμικής μορφής. Το έλλειμμα εμπιστοσύνης και η διάχυτη κουλτούρα καχυποψίας στην ελληνική κοινωνία επιβάλλει το όποιο σύστημα εξετάσεων να είναι κατά το δυνατόν «αντικειμενικό». Να ελαχιστοποιεί δηλ. τις πιθανότητες λαθροχειρίας έτσι ώστε να μπορεί να γίνει κοινωνικά αποδεκτό.
Αναφέρθηκε η φράση (δεν θυμάμαι ποιος την πρωτοείπε) «ψύχωση της αντικειμενικότητας» από την οποία διακατέχεται η ελληνική κοινωνία λόγω της έλλειψης κουλτούρας εμπιστοσύνης. Η έλλειψη αυτή έχει ως αποτέλεσμα η εισαγωγή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση να γίνεται με κριτήριο όχι τη δημιουργικότητα, την ευφυία, την αναλυτική ή συνθετική σκέψη των υποψηφίων αλλά με βάση την ικανότητα αποστήθισης κειμένων / τύπων / μεθοδολογιών. Αυτό γιατί η βαθμολόγηση / εξέταση με κριτήριο την αποστήθιση έχει χαρακτήρα «αντικειμενικό» (αντιπαρατίθεται η απάντηση του εξεταζόμενου με το αντίστοιχο απόσπασμα του ενός και μόνου βιβλίου) και ο κριτής / πολιτεία μπορεί να ισχυρίζεται προς τα έξω ότι πράττει δίκαια και «αντικειμενικά», ικανοποιώντας έτσι τη βασική απαίτηση των πολιτών.
Το διακύβευμα είναι λοιπόν πως θα υπάρξει ένα νέο εξεταστικό σύστημα που θα είναι μεν «αντικειμενικό» αλλά ταυτόχρονα θα δίνει μεγαλύτερη βάση στην αναλυτική / συνθετική σκέψη και ταυτόχρονα θα συμβάλλει στην απεξάρτηση του Λυκείου από τις εξετάσεις εισαγωγής στα πανεπιστήμια. Ένας τρόπος θα ήταν η εξέταση βάσει κάποιου τεστ τύπου SAT (αναλυτικής / συνθετικής σκέψης) με συνυπολογισμό (σε ένα μικρό ποσοστό) του βαθμού κάποιου τυχαίου μαθήματος από το σχολικό πρόγραμμα.
Αρκετοί παριστάμενοι ανέφεραν την ανάγκη μείωσης των ωρών λειτουργίας του σχολείου γενικά και του Λυκείου ειδικότερα προκειμένου να αποφορτιστούν οι μαθητές και να απελευθερωθεί ο χρόνος τους. Ορισμένοι (λιγότεροι) αναφέρθηκαν στη δυνατότητα θέσπισης επιπλέον ωρών / απασχολήσεων μέσα στο Λύκειο (π.χ. δημόσιο φροντιστήριο, κτλ.) και ως μέτρο αποθάρρυνσης των ιδιωτικών φροντιστηρίων (συμφωνώ με την πρώτη άποψη, χωρίς αναγκαστικά να είναι πλήρως ασύμβατη με τη δεύτερη).
Ελάχιστοι, προς έκπληξή μου, αναφέρθηκαν στην ανάγκη μεγαλύτερης αυτονομίας των σχολικών μονάδων και των μαθητών και ενίσχυσης της ανεξαρτησίας τους και συνακόλουθα του ρόλου των εκπαιδευτικών. Νομίζω ότι αξίζει να προσεχθούν τα όσα κατά καιρούς έχει αναφέρει και γράψει σχετικά ο κ. Γ. Ψαχαρόπουλος, μεταξύ άλλων στο πολύ ενδιαφέρον βιβλίο του «Ελληνική Παιδεία: Μία σύγχρονη τραγωδία». (ιδίως το Κεφάλαιο 7).
Αρκετές και αρκετοί αναφέρθηκαν στην ανάγκη το Λύκειο να αποκτήσει ένα νέο ρόλο και να καταστεί ελκυστικό στους μαθητές, οι οποίοι και θα πρέπει να γίνουν το βασικό μέλημα της λειτουργίας του.
Απολύτως σχετικό με το παραπάνω είναι το θέμα της προώθησης της ανάγνωσης και του βιβλίου και της κατάργησης των «ανθολογίων» στο μάθημα των Νέων Ελληνικών, που ανέφερα στο τέλος της συζήτησης. Παραθέτω εδώ τη σύνδεση προς το σχετικό άρθρο του Νίκου Παπανδρέου στην Καθημερινή πριν ένα περίπου χρόνο: «Παιδεία με ολόκληρα βιβλία».

Σάββατο, 7 Νοεμβρίου 2009

Ο κύριος «Ελληνικό Δημόσιο»


Υπάρχει διάχυτη η αίσθηση στην ελληνική κοινωνία ότι το «οικονομικό πρόβλημα» για το οποίο μιλούν τα ΜΜΕ είναι το σύνηθες πρόβλημα του Ελληνικού Κράτους, το οποίο παράγει μεν ελλείμματα, χρωστάει, αλλά κάποια στιγμή τα μαζεύει από τους φόρους και καταφέρνει να κινηθεί με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Ή συνεχίζει να δανείζεται βρε αδερφέ!...

Φοβάμαι ότι δεν είναι ακριβώς έτσι. Θα επιχειρήσω να σας παρουσιάσω το Ελληνικό Δημόσιο ως ιδιώτη, και βγάλτε τα συμπεράσματά σας:

Ο κύριος «Ελληνικό Δημόσιο» λοιπόν είναι ένας δημόσιος υπάλληλος, με σταθερό μισθό. Έβγαλε φέτος 25.000 ευρώ. Όχι άσχημα θα μου πείτε, καθώς δεν κουράζεται ιδιαίτερα και κάθε χρόνο παίρνει και μια μικρή αύξηση. Πράγματι, δε θα ήταν καθόλου άσχημα, αν δεν είχε ένα... μικρό προβληματάκι: το νοικοκυριό του ξόδεψε φέτος 39.000 ευρώ. Ξέρει ότι δεν έκανε και πολύ καλά, αλλά βρε παιδί μου, δεν μπορεί να κόψει κανένα έξοδο! Έχει βρει τη λύση όμως: πήγε στην Τράπεζα της γειτονιάς του και δανείστηκε τις 14.000 που του λείπανε για φέτος. Το πρόβλημα είναι ότι το κάνει χρόνια αυτό. Έχει φτάσει να χρωστάει 150.000 ευρώ στις Τράπεζες και πληρώνει ήδη 6.500 το χρόνο για να τα εξυπηρετήσει...

Για το 2010 αποφάσισε να σοβαρευτεί. Θα βγάλει 26.000, θα ξοδέψει 37.000, θα δανειστεί τις 11.000 που του λείπουν. Συγκλίνει σιγά-σιγά. Δεν μπορεί να τα κόψει και όλα, εκδρομές στα Παρίσια, ακριβά δείπνα, θέατρα... Δε βλέπει και άλλη λύση, δεν τον βοηθάνε και στην οικογένεια. Κάποτε σκέφτηκε να πουλήσει κάποια πραγματάκια και η γυναίκα του έπεσε να τον φάει: «τα ασημικά»!;; Προκειμένου να αποφύγει την κρεβατομουρμούρα, κατέληξε να μην ξαναπουλήσει ασημικά, άλλωστε έχουν στρατηγικό ρόλο στο σκρίνιο του σαλονιού. Από την άλλη ο γιος του κάνει συνέχεια φασαρίες, γιατί θεωρεί ότι δεν του δίνουν αρκετό χαρτζιλίκι. Τις προάλλες έβαλε γκαζάκι και του έκαψε το αυτοκίνητο...

Εγώ δε θα δάνειζα ούτε ένα ευρώ στον κύριο αυτό, εκτός αν έπιανε μια δεύτερη δουλειά και έκοβε τις σπατάλες για πολλά χρόνια. Γιατί, μεταξύ μας, μόνο τις 6.500 τοκοχρεωλύσια δεν μπορεί να κόψει... Επίσης, να έπειθε την οικογένεια ότι τα έσοδά του δεν δικαιολογούν αυτό τον τρόπο ζωής.

Εσείς πιστεύετε ότι μπορεί να ζει έτσι εσαεί; Θα τον δανείζατε κιόλας;


Οι αριθμοί είναι απολύτως ρεαλιστικοί: Έσοδα 49 δις, έξοδα 77 δις, εκ των οποίων 13 δις τοκοχρεωλύσια για δημόσιο χρέος 300+δις...

Το προσχέδιο του Προϋπολογισμού 2010

(δελτίο τύπου της Δράσης)

Με το προσχέδιο προϋπολογισμού 2010 η κυβέρνηση προσχώρησε δυστυχώς στη λογική της «ήπιας προσαρμογής». Διότι αν στο πρώτο έτος της διακυβέρνησης δεν τολμά να περιορίσει το έλλειμμα παρά μόνο κατά 25%, είναι βέβαιο ότι δεν θα το περιορίσει ποτέ.

Και όμως αυτό χρειάζεται η οικονομία: την προοπτική ότι σε λίγα χρόνια θα έχουμε πλεονάσματα αντί για ελλείμματα.

Μόνο με πλεονάσματα θα μπορέσουμε να περιορίσουμε το χρέος. Απομένει να δούμε πως θα αντιδράσουν η Ε.Ε. και οι αγορές στη τόσο γρήγορη κυβερνητική παραίτηση από «τα δύσκολα».

Τετάρτη, 7 Οκτωβρίου 2009

Η πλήρης αντιστροφή του 2004

Τα τελευταία πολλά χρόνια, ΠΑΣΟΚ και ΝΔ συνηθίζουν να αλλάζουν συχνά ρόλους, ανάλογα με το ποιος είναι στην κυβέρνηση και ποιος στην αντιπολίτευση. Αυτό συμβαίνει λόγω της μεταξύ τους ιδεολογικής σύγκλισης, αλλά και διότι αμφότεροι γνωρίζουν λίγο-πολύ τόσο την πραγματικότητα, όσο και τις λύσεις.

Η κατάσταση αυτή έχει κωμικοτραγικές προεκτάσεις. Τα δύο κόμματα εξουσίας απαιτούν από τα στελέχη τους να τα ακολουθούν στη συνεχή, εν είδει εκκρεμούς, αλλαγή ρόλων, και όταν αυτά για λόγους στοιχειώδους σοβαρότητας δεν υπακούουν, διαγράφονται. Να θυμίσω ότι το ΠΑΣΟΚ διέγραψε τον κ. Παπαντωνίου όταν μίλησε θετικά για την ιδιωτικοποίηση της Εμπορικής Τράπεζας που είχε ξεκινήσει ο ίδιος και ολοκλήρωσε η ΝΔ ως κυβέρνηση. Αυτό συνέβη διότι το μεν ΠΑΣΟΚ ήταν πλέον αντιπολίτευση και ήταν αντίθετο στις ιδιωτικοποιήσεις, έστω και αν τις ξεκίνησε αυτό, ο δε κ. Παπαντωνίου αδυνατούσε να αντιληφθεί ότι όφειλε να υποστηρίξει τα ακριβώς αντίθετα με όσα υποστήριζε λίγα χρόνια πριν ως υπουργός, έστω και διακινδυνεύοντας να γελοιοποιηθεί πλήρως. Αντιστοίχως, λίγα χρόνια νωρίτερα, η ΝΔ είχε διαγράψει τους κ. Μάνο, Σουφλιά και Κοντογιαννόπουλο, όταν αυτοί θέλησαν να στηρίξουν νομοσχέδιο της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ για αλλαγή των εργασιακών σχέσεων στις ΔΕΚΟ, νομοσχέδιο που η ίδια η ΝΔ είχε επιχειρήσει ως κυβέρνηση να περάσει και είχε συναντήσει την αντίθεση του ΠΑΣΟΚ ως αντιπολίτευσης. Και μάλιστα, όταν η ΝΔ ξαναέγινε κυβέρνηση, έφερε ακριβώς το ίδιο νομοσχέδιο στη Βουλή, μόνο που τώρα αντιδρούσε το ΠΑΣΟΚ…

Η ιστορία λοιπόν επαναλαμβάνεται. Έτσι σήμερα ζούμε την πλήρη αντιστροφή του 2004. Η κυβέρνηση καταρρέει υπό το βάρος σκανδάλων, διαφθοράς και αδυναμίας να επιλύσει τα καθημερινά προβλήματα των πολιτών. Η αντιπολίτευση, επαγγελλόμενη μεγάλες τομές, καλύτερη καθημερινότητα, πάταξη της διαφθοράς, υπερψηφίζεται ως φορέας ελπίδας από απελπισμένους ψηφοφόρους. Πλήρης αντιστροφή ρόλων, αλλά με τα νοικοκυριά απείρως πιο χρεωμένα από το 2004, με την απαισιοδοξία στο «κόκκινο» και με το δημόσιο χρέος σε τέτοια ύψη που ευχόμαστε να είχε μείνει εκεί που ήταν το 2004!

Τι μας περιμένει; Αν το ιστορικό «μοντέλο» συνεχίσει να επαναλαμβάνεται, σύντομα οι πράσινες ελπίδες θα αποδειχτούν φρούδες, απλό μέσο απόσπασης ψήφου. Σύντομα η κυβέρνηση θα κάνει «απογραφή», για να διαπιστώσει ότι παρέλαβε άδεια ταμεία και θα δηλώσει ότι θέλει, αλλά δεν μπορεί να πραγματοποιήσει τις προεκλογικές της υποσχέσεις, διότι δεν μπορούσε να φανταστεί το χάλι των δημοσίων οικονομικών που παρέλαβε. Τα κομματικά της στελέχη σταδιακά θα ταυτιστούν με το κράτος και θα αρχίσουν να το λυμαίνονται με τρόπο που θα προκαλέσει τη δυσαρέσκεια των πολιτών. Η αντιπολίτευση θα ανασυνταχθεί, θα καλλωπιστεί και θα είναι πλέον έτοιμη να λάβει την ψήφο δυσαρέσκειας μόλις ξεσπάσουν τα πρώτα κυβερνητικά σκάνδαλα.

Ειλικρινής ελπίδα και ευχή όλων είναι αυτό να μη συμβεί. Αυτό όμως δε γίνεται με ευχολόγια. Το εκκρεμές δύσκολα σταματάει. Κάποια στιγμή πρέπει να δημιουργηθεί μια κρίσιμη μάζα πολιτών που θα πάψουν να πιστεύουν ότι τα δύο κόμματα εξουσίας είναι λύση. Δεν είναι λύση πλέον να είμαστε παθητικοί θεατές της αλλαγής ρόλων του δικομματικού κατεστημένου. Υπεύθυνοι πολίτες πρέπει να εμπλακούν με τις μικρές τους δυνάμεις σε αυτό που λέγεται «δημόσιος βίος» και να απαιτήσουν τη σοβαρότητα και τη συνέπεια που επιβάλλεται από την κρισιμότητα των καιρών.

Μόνο η δράση των υπεύθυνων πολιτών είναι η λύση. Αλλιώς, το ιστορικό μοντέλο του εκκρεμούς λέει ότι περί το 2017 θα διαβάζετε εδώ ένα άρθρο περί «πλήρους αντιστροφής του 2009»…

Τετάρτη, 30 Σεπτεμβρίου 2009

Άγνοια Κινδύνου ή Προεκλογικά Πυροτεχνήματα;


Τι θα κάνει το ΠΑΣΟΚ με την οικονομία; To ερώτημα αυτό απασχολεί πολύ κόσμο ενόψει της νίκης του στις εκλογές της 4 Οκτωβρίου. Ο βασικός τους φόβος είναι πως το ΠΑΣΟΚ θα εφαρμόσει όσα λέει περί τόνωσης της ρευστότητας μέσω δανεισμού, αύξησης των δημοσίων δαπανών και επανακρατικοποίησης του ΟΤΕ και της Ολυμπιακής (μερικη τουλάχιστον). Ακούγοντας κάποιος τα στελέχη της αξιωματικής αντιπολίτευσης να αιτιολογούν αυτές τους τις προτάσεις του δημιουργείται η εντύπωση ότι βρίσκονται εκτός πραγματικότητας!

Οι περισσότεροι από αυτούς ισχυρίζονται ότι σε περίοδο κρίσης φροντίζει το κράτος να ενισχύει τις δαπάνες προκειμένου να αυξηθεί η ρευστότητα και κατεπέκταση η ζήτηση με τελικό στόχο οικονομική ανάκαμψη. Ας παρακάμψουμε για λίγο τις εγγενείς αδυναμίες της κευνσιανής συνταγής για έξοδο από την κρίση και ας σταθούμε στις ελληνικές ιδιαιτερότητες που καθιστούν αυτη την επιλογή προδήλως παράλογη.

Πρώτα απ'όλα την πολιτική αυτή την ακολουθούν χώρες οι οποίες έχουν χαμηλό δημόσιο χρέος. Στην Ελλάδα που το δημόσιο χρεός θα υπερβεί το προσεχές διάστημα -όπως όλα δείχνουν- τα 300δις ευρώ η περαιτέρω αύξηση του ελλείμματος θα σημάνει την υποβάθμιση της πιστοληπτικής ικανότητας της χώρας και ως εκ τούτου την αύξηση των επιτοκίων από τις τράπεζες. Θα έχουμε δηλαδή τα αντίθετα αποτελέσματα από τα προσδοκώμενα. Οι τράπεζες θα δανείζουν ακριβά, η ρευστότητα στην αγορά θα μειωθεί όπως επίσης και η ανταγωνιστικότητα των ελληνικων επιχειρήσεων και τελικά θα βυθιστούμε όλοι ακόμη πιο βαθιά στην δίνη της οικομικής κρίσης.

Η δεύτερη παράμετρος που θα πρέπει να λάβουμε υπόψιν αφορά τον τελικό αποδέκτη των αυξημένων δαπανών. Χώρες οι οποίες έχουν ισχυρή παραγωγική βάση όπως η Γερμανία ή η Ολλανδία λαμβάνουν τέτοιου είδους μέτρα προκειμένου να ενισχύσουν την παραγωγή τους καθώς επίσης και τις εξαγωγές τους. Η Ελλάδα, η οποία δεν παράγει σχεδόν τίποτε, το μόνο που θα καταφέρει είναι να αυξήσει τις ήδη αυξημένες εισαγωγές.

Είναι προφανές ότι ακόμη και αν άλλες χώρες θεωρούν σκόπιμο (εσφαλμένα κατά την άποψη μου) να αυξήσουν τις δαπάνες για να αντιμετωπίσουν την οικονομική κρίση, κάτι τέτοιο δεν μπορεί να ισχύσει στη δική μας περίπτωση. Συνεπώς οι οικονομικές υποσχέσεις του ΠΑΣΟΚ είτε αποτελούν προεκλογικά πυροτεχνήματα που ουδέποτε πρόκειται να εφαρμοστούν είτε αποκαλύπτουν την παντελή άγνοια του Γιώργου Παπανδρέου και του επιτελείου του για τα μέτρα τα οποία θα πρέπει να ληφθούν προκειμένου να αντιμετωπίσουμε το δημοσιονομικό πρόβλημα.

Τρίτη, 29 Σεπτεμβρίου 2009

Η Δράση για τη δημοσιονομική σταθερότητα

(δελτίο τύπου της Δράσης)

Η Δράση παρακολουθεί με ανησυχία τις δηλώσεις του κ. Γ. Παπανδρέου για την οικονομική πολιτική που προτίθεται να εφαρμόσει, εάν εκλεγεί Πρωθυπουργός. Ο κ. Παπανδρέου υπόσχεται ότι θα επιδιώξει περισσότερο εξωτερικό δανεισμό, προκειμένου να αυξήσει τις κρατικές δαπάνες, και ότι θα βρει κάποιον τρόπο να δικαιολογήσει αυτή την αύξηση δαπανών στην Ευρώπη, φθάνοντας μέχρι του σημείου να ζητήσει επαναδιαπραγμάτευση του Συμφώνου Σταθερότητας και σχεδόν “εκβιάζοντας” την Eurostat, ότι θα καταδείξει και δικές της αδυναμίες. Η πολιτική αυτή είναι κοντόφθαλμη και βλαπτική για τον τόπο.

Η επιτυχία του ευρώ και η καθιέρωσή του ως αξιόπιστου νομίσματος στις διεθνείς αγορές οφείλεται στην αξιοπιστία που του προσδίδει η τήρηση του Συμφώνου Σταθερότητας από τα κράτη της Ευρω-ζώνης. Τυχόν χαλάρωση του συμφώνου θα είχε ως αποτέλεσμα την πτώση της αξίας του ευρώ, μιας αξίας που θωράκισε και τη χώρα μας από την παγκόσμια οικονομική κρίση. Από την άλλη, ακόμη περισσότερος δανεισμός, σαν αυτόν που υπόσχεται ο κ. Παπανδρέου, θα οδηγήσει και στην επιβάρυνση των οικονομικών του κράτους με ακόμη δυσμενέστερα επιτόκια και, φυσικά, σε επιβάρυνση της ταλαιπωρημένης ιδιωτικής οικονομίας. Ο κομματικοποιημένος κρατικός μηχανισμός θα σπαταλήσει άλλωστε και το προϊόν του δανεισμού αυτού, το οποίο δεν θα καταλήξει σε μια δυναμική ώθηση στην οικονομία, όπως επιθυμεί ο κ. Παπανδρέου, αλλά στις τσέπες των κομματικών εκλεκτών.

Η Δράση θεωρεί ότι το κυρίαρχο μετεκλογικό πολιτικό διακύβευμα θα είναι ποιες κρατικές δαπάνες θα περικοπούν και πως. Απορρίπτει κάθε σκέψη για οποιαδήποτε αύξηση του δανεισμού όσο δεν έχουν εξαντληθεί τα περιθώρια δραστικής περικοπής της κρατικής δαπάνης. Στοχευμένες δαπάνες είναι νοητές και ενδεχομένως χρήσιμες αν προέλθουν από τη μείωση άλλων άχρηστων δαπανών.

Παρασκευή, 25 Σεπτεμβρίου 2009

Drassi TV - 2: ασφαλιστικό


Ενοχές και ανοχές στο θέμα Siemens

Ένα σοβαρό ερώτημα συσκοτίζεται, αφ΄ενός και αφ΄ετέρου, παραμένει αναπάντητο από τότε που ξέσπασε η υπόθεση Siemens. Γιατί η γερμανική εταιρεία δεν καλείται από τους κυβερνώντες να αποκαλύψει τους “δωρολήπτες” της με την απειλή ότι, σε περίπτωση που αρνηθεί, θα αποκλεισθεί από όλους τους δημόσιους διαγωνισμούς;

Εξ άλλου, παρόμοια πρωτοβουλία μπορεί να αναληφθεί με δεδομένη την ομολογία της εταιρείας και των κατά καιρούς νομίμων εκπροσώπων της στις γερμανικές και αμερικανικές αρχές ότι, για δεκαεπτά συναπτά έτη δωροδοκούσε κατ΄εξακολούθηση κόμματα και πολιτικούς για να κερδίζει στους διαγωνισμούς του δημοσίου που συμμετείχε. Ομολογία, η οποία επιβεβαιώθηκε από την έρευνα που διενήργησε το αμερικανικό δικηγορικό γραφείο “Debevoise & Plimpton” εκ της οποίας προέκυψε ειδικότερα, ότι το ύψος των μιζών που πλήρωσε η Siemens τα τελευταία 17 χρόνια στην Ελλάδα ανέρχεται σε 100 εκατ. ευρώ περίπου.

Στο ανωτέρω ερώτημα η μέχρι σήμερα υποκριτική απάντηση του πολιτικού κόσμου είναι ότι κάτι τέτοιο θα ήταν αντίθετο με το ευρωπαϊκό δίκαιο και το νόμο. Ωστόσο, προκαλεί τουλάχιστον απορία η επιλεκτική ευαισθησία του πολιτικού προσωπικού να σεβαστεί το κοινοτικό δίκαιο όταν, για παράδειγμα στην περίπτωση του βασικού μετόχου οι κ.κ. Παυλόπουλος και Βενιζέλος –αμφότεροι καθηγητές της νομικής- δεν δίστασαν να νομοθετήσουν με νόμους ευθέως αντιμέτωπους στο κοινοτικό δίκαιο που επικαλούνται. Επιπρισθέτως, θα πρέπει ιδιαιτέρως να σημειωθείι ότι η Ελλάδα κατέχει την αρνητική πρώτη θέση μεταξύ των χωρών μελών της Ευρωπαϊκής Ενώσεως τόσο σε παραβιάσεις του κονοτικού δικαίου, όσο και στην εισαγωγή κοινοτικών Οδηγιών στην εσωτερική της έννομη τάξη.

Όμως ευτυχώς–για τους πολιτικούς μας, οι οποίοι οψίμως δείχνουν ευαισθησία στη νομιμότητα- στο θέμα Siemens σε καμμιά περίπτωση το κοινοτικό δίκαιο δεν απαγορεύει να αποκλειστεί από τους διαγωνισμούς του δημοσίου μια εταιρεία που αποδεδειγμένα κατηγορείται για διαφθορά και δωροδοκία και έχει καταδικαστεί για τα εγκλήματα αυτά σε άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ειδικότερα:

- Σύμφωνα με τον νόμο 3560/2007, με τον οποίο κυρώθηκε η διεθνής σύμβαση για τη διαφθορά κάθε κράτος πρέπει να διασφαλίσει ότι θα επιβληθούν στα νομικά πρόσωπα αποτελεσματικές, ανάλογες και αποτρεπτικές ποινικές ή διοικητικές κυρώσεις συμπεριλαμβανομένων και των χρηματικών κυρώσεων.

- Σύμφωνα με το άρθρο 43 του ΠΔ 60/2007, με το οποίο ενσωματώθηκε στην ελληνική έννομη τάξη η Οδηγία 2004/18/ΕΚ, αποκλείεται από την συμμετοχή σε δημόσια σύμβαση ο υποψήφιος εις βάρος του οποίου εκκρεμεί καταδικαστική απόφαση γνωστή στην αναθέτουσα αρχή, αφορώσα μεταξύ άλλων δωροδοκία, απάτη και νομιμοποίηση εσόδων από παράνομες δραστηριότητες. Επισημαίνουμε, ακόμη, ότι και ο δικαστικός συμβιβασμός με ομολογία του υποψηφίου παρέχει ακριβώς τις ίδιες δυνατότητες στο κράτος.

Αυτά υποστηρίζει σε απάντησή της στον πρώην βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ κ. Παπαδημούλη η Επίτροπος Φραττίνι, επικαλούμενη ακριβώς το άρθρο 45 της ως άνω οδηγίας (άρθρο 43 του ΠΔ 60/2007).

Επίσης την ανωτέρω θέση έχει υιοθετήσει η Ολομέλεια του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους με την από 24/2/2009 γνωμοδότησή της, η οποία έχει διαβιβαστεί ήδη από αρχές Απριλίου σε όλα τα Υπουργεία και της ΔΕΚΟ.

Έτσι έχουν τα νομικά ζητήματα και όσοι υποστηρίζουν το αντίθετο είτε αγνοούν το νόμο είτε επιδιώκουν να θέσουν εμπόδια στην περαιτέρω έρευνα μιας υποθέσεως, η οποία είναι εξόχως σοβαρή.

Συνεπώς, η διαλεύκανση αυτού του σκανδάλου, πρέπει οπωσδήποτε να γίνει, για να απαλλαγεί η ελληνική κοινωνία από τα πολιτικά και οικονομικά παράσιτα που τη μαστίζουν. Η υπόθεση της Siemens ασφαλώς αποδεικνύει την παθογένεια του πολιτικού μας συστήματος, ωστόσο παρέχει και μια μοναδική ευκαιρία για την κάθαρση του. Προϋπόθεση γι΄αυτό η εις βάθος διερεύνυσή του από την Ελληνική πολιτεία ανεξάρτητα από το εάν οι ποινικές ευθύνες των εμπλεκομένων έχουν παραγραφεί ή όχι. Η πολιτική ευθύνη δεν παραγράφεται, όπως δεν θα πρέπει το Ελληνικό κράτος να δώσει άφεση αμαρτιών στις ελληνικές εταιρείες – προμηθευτές του δημοσίου και συνέταιρους της Siemens κατά την τελευταία εικοσαετία τουλάχιστον.

Με τα κέρδη από τις προμήθειες και τις εργολαβίες με το Δημόσιο, δημιουργήθηκε στην Ελλάδα τα προηγούμενα χρόνια μια εντελώς κρατικοδίαιτη επιχειρηματική τάξη, χωρίς ηθικές αξίες και όραμα για τη χώρα. Αν το πολιτικό σύστημα –βαθύτατα εξαρτημένο από τους προμηθευτές και μεγαλοεργολάβους του δημοσίου- διαθέτει ακόμα υγιείς εφεδρείες, οφείλει να επιδιώξει τάχιστα και με σφοδρότητα τη σύγκρουση με αυτή τη δήθεν επιχειρηματική τάξη που απομυζά την εθνική παραγωγή και τα χρήματα των φορολογουμένων, νομιμοποιεί την ανηθικότητα, συκοφαντεί την ελεύθερη οικονομία, προβαίνει ατιμώρητα και συστηματικά σε εγκληματικές ενέργειες και καταστρέφει αργά αλλά σταθερά τη χώρα.

Μια τέτοια προσπάθεια θα έπρεπε να είναι και το διακύβευμα των εκλογών της 4ης Οκτωβρίου. Πολύ φοβούμεθα, όμως, ότι σοβαρές ενοχές και ανοχές σε θέματα διαφθοράς δεν επιτρέπουν κάτι τέτοιο…


Δημοσιεύτηκε στην «ΕΣΤΙΑ» της 25ης Σεπτεμβρίου 2009.

Τετάρτη, 23 Σεπτεμβρίου 2009

Drassi TV - 2: νέα μετάδοση την Παρασκευή

Η Drassi TV θα μεταδοθεί και την Παρασκευή που μας έρχεται, 25 Σεπτεμβρίου, στις 21.30, το βράδυ μετά τη συζήτηση στην Ολομέλεια των αιτήσεων ακυρώσεως που έκανε η Δράση για τις αποφάσεις κατανομής του τηλεοπτικού χρόνου κατά την περίοδο πριν τις ευρωεκλογές. Θα προσπαθήσουμε να βελτιώσουμε λίγο το format της μετάδοσης, ενδεχομένως να δουλέψουμε και με διαφορετική κάμερα. Όπως και την προηγούμενη φορά, θα χαρούμε να έχουμε τα σχόλια και τις παρατηρήσεις σας είτε ζωντανά, στο chat room που θα έχει ενεργοποιηθεί, είτε στο e-mail: drastis[dot]drastis[at]gmail[dot]com.

Εν τω μεταξύ, ο προσυνεδριακός διάλογος στις επιτροπές συνεχίζεται. Στο παραπάνω e-mail μπορείτε να αναζητήσετε περισσότερες πληροφορίες για τα ζητήματα του διαλόγου που σας ενδιαφέρουν.

Τρίτη, 22 Σεπτεμβρίου 2009

Ανεξάρτητη δικαιοσύνη

(δελτίο τύπου της Δράσης)

Η εξάρτηση της δικαστικής από την εκτελεστική εξουσία έχει ως αποτέλεσμα να πλανάται μια μεγάλη σκιά που θέτει εν αμφιβόλω την αμεροληψία της.

Κατηγορίες, όπως αυτές που εκτοξεύθηκαν από το συνήγορο του Μ. Χριστοφοράκου σχετικά με το χειρισμό της υπόθεσης Siemens από τα αρμόδια ανακριτικά όργανα μπορεί να αδικούν πολλούς δικαστικούς λειτουργούς με ακεραιότητα και υψηλή αίσθηση του καθήκοντος, αλλά είναι η αναπόφευκτη συνέπεια του διορισμού της κορυφής της δικαστικής εξουσίας από την κυβέρνηση.

Η Δράση θεωρεί ότι η ανάγκη για ανεξαρτησία της δικαιοσύνης είναι σήμερα περισσότερο προφανής από ποτέ.

Παρασκευή, 18 Σεπτεμβρίου 2009

Η Δράση για την κατανομή του τηλεοπτικού χρόνου κατά την προεκλογική περίοδο.



Αυτή είναι η πρώτη εκπομπή του Drassi TV. Οι εκπομπές θα συνεχίσουν, για το λόγο αυτό επιζητούμε τα σχόλια και τις παρατηρήσεις σας.

Η Δράση στη συνέχεια

Επειδή πολλοί ρωτούν: η Δράση συνεχίζει. Ο βασικός λόγος που δεν κατορθώσαμε να έχουμε τις προϋποθέσεις για συμμετοχή στις εκλογές είναι ότι αποτύχαμε να εμβαθύνουμε, αλλά και να διευρύνουμε το εγχείρημά μας. Σκοπός μας είναι, κατ' αρχήν μέχρι το Συνέδριο, να ανοιχθούμε περισσότερο στους πολίτες, όπως και στους αναγνώστες αυτού του ιστολογίου - ζητούμε την ενεργητική συμμετοχή σας με σχόλια, συζήτηση, πρόταση θεμάτων κ.λπ. Eκτός από τα σχόλια, μπορείτε να στέλνετε τις απόψεις σας, προτάσεις για να αναρτήσεις, θέματα που σας ενδιαφέρουν κ.λπ. και με e-mail στη διεύθυνση: drastis.drastis@gmail.com

Τα βασικά προβλήματα που έχουμε να αντιμετωπίσουμε είναι η εξεύρεση χρημάτων και η καλύτερη επαφή μας με τους συμπολίτες μας, ώστε να προκαλέσουμε, ει δυνατόν, εκτός από το ενδιαφέρον τους και την ενεργό τους συμμετοχή στην προσπάθεια.

Απόψε ξεκινάμε σε δοκιμαστική βάση τις "εκπομπές" από τα γραφεία που θα μεταδίδονται απ' ευθείας στο διαδίκτυο. Θα μπορείτε να παρακολουθείτε τις εκπομπές αυτές ζωντανά (θα αποθηκεύονται κι όλας, φυσικά) και να συμμετέχετε στο live chat που θα έχουμε ενεργοποιήσει. Επίσης, θα είστε ευπρόσδεκτοι στα γραφεία της "Δράσης" (Βασ. Σοφίας 98Α, πρώτος όροφος) κατά τη διάρκεια των μεταδόσεων αυτών. Η αποψινή και οι πρώτες τέτοιες μεταδόσεις θα έχουν σκοπό να βρούμε και το καλύτερο format, με το οποίο θα λειτουργούν, οπότε και θα περιμένουμε τις προτάσεις και τις παρατηρήσεις σας.

Θα χαρούμε, στα σχόλιά σας υπό την ανάρτηση αυτή, να δεχθούμε τις παρατηρήσεις σας, τις απόψεις σας, τις επικρίσεις σας και τις προτάσεις σας.

Πέμπτη, 17 Σεπτεμβρίου 2009

Οι σπατάλες του «εθνικού αερομεταφορέα»

(δελτίο τύπου της "Δράσης")

Εκτός από τις φανερές και αδιάντροπες σπατάλες του δημοσίου χρήματος (τυχαίο παράδειγμα οι διαφημίσεις, με τις οποίες τα διάφορα υπουργεία προβάλλουν το «έργο» τους), έρχονται συνεχώς στη φόρα και διάφορες άλλες μορφές σπατάλης, οι οποίες δεν «βγάζουν μάτι», γιατί χάνονται στην αδιαφάνεια της λειτουργίας του Ελληνικού Δημοσίου. Με αφορμή την ακύρωση του διαγωνισμού για την ανάθεση των πτήσεων στις άγονες γραμμές (λόγω εκλογών το κράτος δεν δουλεύει), εκπρόσωπος ιδιωτικής αεροπορικής εταιρείας προσφέρθηκε να αναλάβει η εταιρεία του τις πτήσεις σε τιμή μισή από αυτήν που πληρώνει το Δημόσιο στην Ολυμπιακή σήμερα - αποκαλύπτοντας, με τον τρόπο αυτό, και ανεξάρτητα από τις επικοινωνιακές σκοπιμότητες που θα μπορούσαν ενδεχομένως να κρύβονται πίσω από μια τέτοια προσφορά, την τεράστια σπατάλη της απ’ ευθείας ανάθεσης των δρομολογίων στην Ολυμπιακή.

Η Δράση επισημαίνει ότι η Κυβέρνηση έσπευσε να προχωρήσει στην έκδοση Πράξεως Νομοθετικού Περιεχομένου για την ικανοποίηση των εμπόρων αυτοκινήτων ενώ παρέλειψε να αντιμετωπίσει με παρόμοιο τρόπο ένα πραγματικά έκτακτο και εξαιρετικά επείγον πρόβλημα, όπως η αεροπορική συγκοινωνία των περιοχών που συγκροτούν τη λεγόμενη «άγονη γραμμή».

Η Δράση τονίζει ότι η αδιαφάνεια του κρατικού μηχανισμού και του δημόσιου τομέα έχει ως αποτέλεσμα να διοχετεύεται ανέλεγκτο το κρατικό χρήμα στους εκφραστές προνομιούχων συντεχνιών σε βάρος του ελληνικού λαού. Καμμία δημοσιονομική πολιτική δεν μπορεί να έχει πιθανότητες επιτυχίας, όσο οι κρατικές δαπάνες πραγματοποιούνται μέσα σε ένα τέτοιο κλίμα αδιαφάνειας με κριτήριο όχι την ορθολογική τους αξιοποίηση με εξοικονόμηση πόρων και αποτελεσματικότητα, αλλά την ικανοποίηση προσώπων ή ομάδων που διατηρούν προνομιακές σχέσεις με το εκάστοτε κυβερνών κόμμα. Η διαφάνεια πρέπει να είναι το πρώτο καιsine qua non αίτημα σε οποιαδήποτε συζήτηση για τα δημόσια οικονομικά.

Η Δράση Interactive

Αύριο, Παρασκευή 18 Σεπτεμβρίου, ώρα 21.30, μέλη της Δράσης θα παρουσιάσουν, από τα γραφεία της, την υπόθεσή της σχετικά με την κατανομή του τηλεοπτικού χρόνου, η οποία θα συζητηθεί στην Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας την 25 Σεπτεμβρίου 2009. Θα μπορείτε στη σελίδα αυτή να παρακολουθήσετε ζωντανά την παρουσίαση αυτή και να τη σχολιάζετε, μαζί με τους άλλους χρήστες, σε ζωντανό chat.

Τετάρτη, 16 Σεπτεμβρίου 2009

Η προεξόφληση του μέλλοντος ως συνταγή καταστροφής: Μέρος Β – ασφαλιστικό σύστημα

Το ασφαλιστικό σύστημα μιας χώρας εξασφαλίζει ότι αυτοί που πλέον δεν εργάζονται, θα συνεχίσουν να πληρώνονται, προκειμένου να μπορούν να ζουν. Τα χρήματα αυτά προέρχονται είτε από αποταμίευση των ιδίων, οπότε το σύστημα λέγεται κεφαλαιοποιητικό, είτε από χρήματα που πληρώνουν οι τώρα εργαζόμενοι, οπότε ονομάζεται αναδιανεμητικό.

Προφανώς δεν υπάρχει ιδανικό σύστημα για όλους. Πολλές χώρες επιλέγουν το ένα ή το άλλο, ανάλογα με τις ανάγκες τους, ή συνδυάζουν στοιχεία και των δύο. Προφανώς μια χώρα με πολλούς εργαζόμενους και λίγους συνταξιούχους, ή με μικρό προσδόκιμο ζωής, μπορεί άνετα να συντηρήσει ένα αναδιανεμητικό σύστημα, καθώς τα χρήματα που εισέρχονται στο σύστημα είναι περισσότερα από αυτά που καταβάλλονται. Από την άλλη, κοινωνίες με μεγάλο προσδόκιμο ζωής, ή με κακή αναλογία εργαζομένων-συνταξιούχων (για δημογραφικούς ή άλλους λόγους) επιλέγουν το κεφαλαιοποιητικό, διότι αλλιώς «δε βγαίνουν τα κουκιά». Φυσικά, για να παρθεί η μια ή η άλλη απόφαση, θα πρέπει κανείς αφενός να μετράει, να έχει δηλαδή ακριβή στοιχεία και τάσεις για πολλά δεδομένα, αφετέρου να είναι διατεθειμένος να πάρει αποφάσεις.

Η Ελλάδα αντιθέτως, όπως σε πολλούς άλλους τομείς, απλά… δεν επιλέγει τίποτα! Διότι ούτε ακριβή στοιχεία και τάσεις έχει, ούτε υπάρχει κανείς στο σημερινό πολιτικό σύστημα που να ενδιαφέρεται να πάρει αποφάσεις, καθώς ενδεχομένως αυτές να έχουν «πολιτικό κόστος». Έτσι, η Ελλάδα συνεχίζει να έχει ένα δαιδαλώδες ασφαλιστικό σύστημα, το οποίο δημιουργήθηκε σε άλλες εποχές και μπορούσε να λειτουργήσει μόνο τότε. Δεκάδες ασφαλιστικά ταμεία με τεράστια λειτουργικά έξοδα αναλαμβάνουν να αναδιανείμουν τις ασφαλιστικές εισφορές των όλο και λιγότερων εργαζομένων σε όλο και περισσότερους συνταξιούχους. Το προσδόκιμο ζωής αυξάνεται, τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης όμως όχι. Η ηλικιακή πυραμίδα γυρίζει επικίνδυνα τη σχέση εργαζομένων-συνταξιούχων εις βάρος των πρώτων, αλλά κανείς δε λαμβάνει μέτρα. Αυτό συμβαίνει διότι το πολιτικό προσωπικό ενδιαφέρεται περισσότερο να εξασφαλίσει την επανεκλογή του από το να επιλύσει προβλήματα. Έτσι, αυτοί που καλούνται να πάρουν αποφάσεις, απλά πετούν την καυτή πατάτα στους επόμενους.

Πότε θα εκραγεί η βόμβα του ασφαλιστικού; Όταν οι εισφορές ενός εργαζόμενου θα αντιστοιχούν στη σύνταξη δύο συνταξιούχων; Όταν οι ασφαλιστικές εισφορές ξεπεράσουν το σύνολο των καθαρών αποδοχών; Κανείς δεν ξέρει! Το σίγουρο είναι ότι θα σκάσει στα χέρια της δικής μας γενιάς. Οι γονείς μας, η γενιά του Πολυτεχνείου, φρόντισε και μέσω του ασφαλιστικού να προεξοφλήσει το μέλλον. Βάσισε την ανάπτυξή της στα δανεικά, που θα πληρώσουμε εμείς, και εξασφάλισε ότι θα πάρει σύνταξη από τις ασφαλιστικές εισφορές που θα πληρώνουμε εμείς.

Όσο όμως κανείς δεν αντιμετωπίζει το πρόβλημα, τόσο αυξάνουν οι πιθανότητες να είμαστε η πρώτη γενιά που θα πρέπει να πληρώσει τις συντάξεις της προηγούμενης, αλλά και να αποταμιεύσει για να εξασφαλίσει τις δικές της… Αποφάσεις κανείς;

Η προεξόφληση του μέλλοντος ως συνταγή καταστροφής: Μέρος Α – κρατικός δανεισμός

Ακόμη και ο πρωτοετής φοιτητής οικονομικών γνωρίζει ότι μια κερδοφόρα επιχείρηση επιβάλλεται να δανείζεται, για το λόγο ότι, εάν μπορεί για παράδειγμα με δικό της κεφάλαιο 100 να βγάζει καθαρό κέρδος 30, δανειζόμενη άλλα 100 και πληρώνοντας τόκους 5, θα κατορθώσει να βγάλει συνολικό κέρδος 55 (30+30-5).

Ακόμη και ο πρωτοετής φοιτητής οικονομικών θα σας έλεγε όμως ότι κατά κανόνα αυτό δεν ισχύει για τον κρατικό δανεισμό. Σπανίως το κράτος δανείζεται για να επενδύσει σε κάτι (εκτός από δημόσιες επενδύσεις), το οποίο θα αποφέρει πρόσοδο αρκετή να αποπληρώσει το δάνειο. Συνήθως το κράτος δανείζεται για να μην επηρεάζονται οι ανελαστικές δαπάνες λειτουργίας του (υγεία, παιδεία, μισθοί, συντάξεις, κλπ) από τυχόν αυξομειώσεις των εσόδων του, που ακολουθούν την κυκλικότητα της οικονομίας. Και αυτοί που δανείζουν ένα κράτος έχουν ως εξασφάλιση το ότι «μέτοχοι» του κράτους είναι όλοι οι φορολογούμενοι, οι οποίοι κάποια στιγμή θα αποπληρώσουν τα δάνεια αυτά με τους φόρους τους.

Το ελληνικό δημόσιο πάει ένα βήμα παραπέρα: ο κομματοκρατικός του χαρακτήρας θεωρεί πλήθος δαπανών ως ανελαστικές, ενώ η έλλειψη σοβαρής διαχείρισης δίνει την αίσθηση ότι είναι δυνατόν το δημόσιο να δανείζεται ανεξέλεγκτα, χωρίς καμία μέριμνα για το ποιος και από πού θα πληρώσει τα χρέη αυτά. Με τη λογική αυτή, ο υπερδανεισμός της δεκαετίας του 1980 που εκτόξευσε το χρέος από 50% στο 100% του ΑΕΠ, χρησιμοποιήθηκε για καθαρά «κοινωνικές» δαπάνες, και όχι για υποδομές ή παραγωγικές επενδύσεις. Η πολιτική της δεκαετίας του 1990 κατόρθωσε να διατηρήσει εν πολλοίς σταθερή τη σχέση χρέους-ΑΕΠ, κυρίως λόγου του «εθνικού στόχου» ένταξης στην ΟΝΕ. Από τις αρχές της δεκαετίας του 2000 φάνηκε ότι δεν υπήρχε πολιτική αποπληρωμής του χρέους, πράγμα που θα εξυγίαινε τα δημόσια οικονομικά. Η διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων οδήγησε σε νέα χρέη, ενώ η «επανίδρυση του κράτους» δεν έγινε ποτέ. Καμία δαπάνη δεν κρίθηκε σε μηδενική βάση. Καμία συγχώνευση υπουργείου ή ασφαλιστικού οργανισμού δεν οδήγησε σε οικονομίες κλίμακας, καθώς οι δομές των συγχωνευομένων παρέμειναν ως είχαν.

Αποτέλεσμα αυτού είναι αυτό που ζούμε σήμερα: Μια διεθνής κρίση τάραξε τις εύθραυστες ισορροπίες, επηρέασε αρνητικά τα κρατικά έσοδα και εκτροχίασε εντελώς τη δημοσιονομική πολιτική, καθώς όλες οι δαπάνες παραμένουν ανελαστικές. Θα έπρεπε να ήταν αναμενόμενο. Ο δανεισμός είναι μια μορφή προεξόφλησης του μέλλοντος, αλλά το μέλλον δεν είναι πάντοτε προβλέψιμο.

Οι αριθμοί είναι αδυσώπητοι: τα σημερινά τοκοχρεωλύσια δεν είναι διαχειρίσιμα χωρίς νέο δανεισμό. Και αυτό συμβαίνει με τα σημερινά, σχεδόν μηδενικά επιτόκια. Με την πρώτη ανάπτυξη στην Ευρωζώνη και την επαναφορά των επιτοκίων σε φυσιολογικά επίπεδα, η στάση πληρωμών είναι μονόδρομος. Η μόνη λύση είναι μια πολιτική-σοκ αποπληρωμής του χρέους, που θα ακολουθηθεί από μακροχρόνια συνεπή πολιτική προσαρμογής με αληθινό περιορισμό της σπατάλης του δημοσίου.

Το εναλλακτικό σενάριο προβλέπει συνεχή αύξηση φορολογίας επί πολλά χρόνια, προκειμένου να πληρώνουμε τοκοχρεωλύσια. Νομίζω ότι δεν είναι αυτό το μέλλον που θέλουμε να προεξοφλήσουμε…

Τετάρτη, 9 Σεπτεμβρίου 2009

Συμπτώματα σχιζοφρένειας

Αν ρωτήσουμε σήμερα τους Έλληνες το πόσο ευχαριστημένοι είναι από τον τρόπο με τον οποίο διαχειρίζονται τα δημόσια πράγματα οι πολιτικοί, πιστεύω ότι τουλάχιστον δύο στους τρεις θα εκφράσουν στην καλύτερη περίπτωση απογοήτευση και αηδία και στη χειρότερη οργή και αγανάκτηση.

Αν πάλι ρωτήσουμε τους Έλληνες αν θέλουν ο ΟΤΕ, η ΔΕΗ, η Ολυμπιακή, η Εθνική Τράπεζα, το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο, ο ΟΛΠ, η ΕΥΔΑΠ, να είναι ιδιωτικές εταιρίες ή να ανήκουν στο Δημόσιο, πάλι θα βρούμε πάνω από δύο στους τρεις να επιχειρηματολογήσουν υπέρ των «τομέων στρατηγικής σημασίας» και της ανάγκης το Δημόσιο να έχει τον τελευταίο λόγο, μετοχικώς και διοικητικώς, σε πλήθος εταιριών.

Κατ' εμέ ο συνδυασμός των δύο παραπάνω χρήζει ψυχιατρικής μελέτης, καθώς διαφαίνονται συμπτώματα οξείας σχιζοφρένειας: Ο μέσος Έλληνας θεωρεί σάπιο όλο το πολιτικό σύστημα, θεωρεί ότι οι πολιτικοί «τα πιάνουν», ότι είναι ανίκανοι, αργυρώνητοι και μύρια όσα, αλλά συγχρόνως θεωρεί αδήριτη ανάγκη αυτοί ακριβώς οι άνθρωποι να ελέγχουν τις επιχειρήσεις τηλεφώνου, ρεύματος, ύδατος, διακίνησης χρήματος, αερομεταφορές, τα πάντα!

Στο «συλλογισμό» του αυτό δεν πτοείται ούτε από το πλήθος συμπτωμάτων διαφθοράς και κακοδιαχείρισης που αναφύονται καθημερινά. Μιλάμε για το σκάνδαλο της Siemens, για παράδειγμα, εντελώς φυσιολογικά πλέον, λες και δεν υπάρχει ιδιαίτερο πρόβλημα που μαύρο χρήμα 100 εκατομμυρίων ευρώ πέρασε στο πολιτικό μας σύστημα, προκειμένου να προμηθευτεί ο ΟΤΕ υλικό, προφανώς υπερτιμολογημένο, από την εν λόγω εταιρία. Λες και δεν καταλαβαίνουμε ότι ο ΟΤΕ το χρήμα αυτό στην ουσία το πλήρωσε με δικά μας χρήματα. Με αυτά που πληρώναμε πανάκριβα τις κακές του υπηρεσίες, όσο ήταν μονοπώλιο. Παρά ταύτα, θεωρούμε κάτι σαν εθνική προδοσία την εκχώρηση του ΟΤΕ στη Deutsche Telekom ή σε οποιονδήποτε ιδιώτη, επιμένοντας να παραμείνει το management του για «εθνικούς λόγους» στο Δημόσιο, σε αυτούς δηλαδή ακριβώς που επί δεκαετίες τον καταλήστευαν!

Εκτός αυτού, σήμερα κάποιες αγορές έχουν ανοίξει και υπάρχει και η δυνατότητα σύγκρισης. Για παράδειγμα, ποτέ δεν άκουσα να προκύπτει σκάνδαλο για τις προμήθειες τηλεπικοινωνιακού υλικού της Forthnet ή της Tellas. Για τον ΟΤΕ προέκυψε αποδεδειγμένα, όταν βρισκόταν υπό δημόσιο έλεγχο. Όπως άλλωστε και η υπό κρατικό έλεγχο Ολυμπιακή ζημίωνε μέχρι πρότινος το Δημόσιο με 1 εκατομμύριο ευρώ ημερησίως, ενώ ο ιδιώτης ανταγωνιστής της, με παρόμοιο πτητικό έργο, παρουσίαζε κέρδη, προμηθευόταν ολοκαίνουρια αεροσκάφη και αποκτούσε μέσω Χρηματιστηρίου χιλιάδες ιδιώτες επενδυτές.

Προφανώς οι περισσότεροι Έλληνες δε βλέπουν αυτά που περιγράφονται παραπάνω. Ενδεχομένως η σχιζοφρένεια που προανέφερα να προκαλεί και συμπτώματα τύφλωσης. Κατ' εμέ, μόνον τυφλοί θα έκαναν αυτές τις επιλογές πίσω από το παραβάν των εκλογών. Και ως γνωστόν, «στους τυφλούς βασιλεύει ο μονόφθαλμος». Με τα γνωστά αποτελέσματα...

Πέμπτη, 3 Σεπτεμβρίου 2009

Στο Ίδιο Έργο Θεατές


Ύστερα από πεντέμιση χρόνια διακυβέρνησης ο πρωθυπουργός ανακάλυψε ότι πρέπει να πατάξει την φοροδιαφυγή και να περιορίσει τις σπατάλες στο δημόσιο τομέα. Μετά την αλήστου μνήμης δικαιολογία της σύνταξης του προυπολογισμού για την προκήρυξη των εκλογών το 2007 έρχεται τώρα να επικαλεστεί την φοροδιαφυγή! Προσοχή: οι σπατάλες, η φοροδιαφυγή και η προσεκτική σύνταξη του προυπολογισμού είναι εξαιρετικά σημαντικά ζητήματα, αλλά συμπεριλαβάνονται στις αυτονόητες υποχρεώσεις κάθε κυβέρνησης και σε καμία περίπτωση δεν συνιστούν ικανό λόγο για να γίνονται εκλογές κάθε δύο χρόνια.(Το ζήτημα της αντισυνταγματικότητας το αναλύει εξαιρετικά στην προηγούμενη ανάρτηση ο Κωστής Λυμπουρίδης)
Υπάρχει βέβαια και ένας ακόμη λόγος: ''Το Πασόκ -ευτελίζοντας το Σύνταγμα και τον θεσμό του προέδρου της δημοκρατίας- θα οδηγούσε τη χώρα σε παρατεταμένη προεκλογική περίοδο με ολέθριες συνέπειες για την οικονομία"(sic) Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι ο πρωθυπουργός που -διακηρυγμένα- δεν μπορεί να βάλει φρένο στην παροχολογία και στα ρουσφέτια του δικού του κομματικού μηχανισμού ζητά την ψήφο μας προκειμένου να ''πάρει σκληρά μέτρα'' και να ''συγκρουστει με εδραιωμένα συμφέροντα''.
Είναι εμφανές ότι ο Κώστας Καραμανλής αναζητούσε εναγωνίως διέξοδο διαφυγής. Ανήμπορος πλέον να διαχειριστεί τις συνέπειες της δικής του αδιέξοδης οικονομικής πολιτικής προσπάθησε χθες-για άλλη μια φορά-να καλύψει τις δικές του αδυναμίες και να παρουσιάσει τον εαυτό του ως τον άτεγκτο εκείνον πολιτικό που δεν διστάζει να συγκρουστεί προκειμένου να βγάλει τη χώρα από την κρίση. Δυστυχώς όμως για αυτόν το 2009 δεν είναι 2007 ουτε 2004...
Υ.Γ. Δεν ξέρω αν το προσέξατε αλλά στη μακρά του δήλωση ο πρωθυπουργός δεν χρησιμοποίησε ούτε μία φορά τον όρο ''μεταρρυθμίσεις''. Το νέο μότο είναι οι ''διαρθρωτικές αλλαγές''.Όσο είδαμε βέβαια τις πρώτες άλλο τόσο θα δούμε και τις δεύτερες!

«Αντισυνταγματικότητα» πολιτικών πράξεων

Ο πρωθυπουργός εξήγγειλε εκλογές, επιρρίπτοντας την ευθύνη τους στον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Τον κατηγόρησε ότι εκβίασε τις εκλογές, καθώς ουσιαστικά συμφωνεί στο πρόσωπο του Προέδρου της Δημοκρατίας, αλλά ασκεί καταχρηστικά το δικαίωμα που του δίνει το Σύνταγμα να μη συμφωνήσει, για να προκηρυχθούν εκλογές. Τον κατηγορεί δηλαδή για καταχρηστική άσκηση δικαιώματος.

Από την άλλη πλευρά ο ίδιος ο πρωθυπουργός αποκρύπτει το γεγονός ότι το Σύνταγμα δεν του δίνει το δικαίωμα να κάνει εκλογές όποτε θέλει. Εκλογές μπορούν να προκηρυχθούν, κατά το Σύνταγμα, εάν παραιτηθεί η Κυβέρνηση, ή με επίκληση «εθνικού θέματος εξαιρετικής σημασίας». Για να μην παραιτηθεί η Κυβέρνηση, ο πρωθυπουργός επικαλέστηκε το «εθνικό θέμα» της αντιμετώπισης της οικονομικής κρίσης, ενώ το 2007 επικαλέστηκε το «εθνικό θέμα» της κατάρτισης προϋπολογισμού. Και αυτό παρά τη σαφή συνταγματική διάταξη ότι «αποκλείεται η διάλυση της νέας Βουλής για το ίδιο θέμα». Στην περίπτωση αυτή δεν υπάρχει καταχρηστική άσκηση δικαιώματος;

Πέρα από αυτά, το Σύνταγμα προβλέπει ότι «φόρος ή άλλο οποιοδήποτε οικονομικό βάρος δεν μπορεί να επιβληθεί με νόμο αναδρομικής ισχύος που εκτείνεται πέρα από το οικονομικό έτος το προηγούμενο εκείνου κατά το οποίο επιβλήθηκε». Αυτό δεν εμπόδισε την απερχόμενη Κυβέρνηση να επιβάλει το 2009 «έκτακτη εισφορά» για τα εισοδήματα που αποκτήθηκαν το... 2007.

Σύνταγμα είναι ο Καταστατικός Χάρτης μια συντεταγμένης κοινωνίας. Δυστυχώς η Ελλάδα δεν είναι συντεταγμένη κοινωνία. Είναι φέουδο ενός δικομματικού συστήματος, το οποίο σε κάθε ευκαιρία καταπατά τα δικαιώματα των πολιτών. Ενός δικομματικού συστήματος, το οποίο εδράζεται στην ψήφο ανεύθυνων πολιτών και λειτουργεί στην ουσία εις βάρος όλων των πολιτών.

Ας μην κατηγορούν λοιπόν αλλήλους τα δύο κόμματα για αντισυνταγματικότητα πολιτικών πράξεων. Και οι δύο έχουν ευθύνη για το ότι το Σύνταγμα γίνεται καθημερινά κουρελόχαρτο. Το θέμα είναι να το καταλάβουν και οι πολίτες και να αντιδράσουν...

Δευτέρα, 3 Αυγούστου 2009

Δημοσιονομικός εκτροχιασμός - αλλά για κάποιους περισσεύουν!

Οι ευνοημένοι της σημερινής κοινωνίας δεν είναι όσοι γεννήθηκαν πλούσιοι ή όσοι δούλεψαν κι έβγαλαν χρήματα: είναι όσοι κατάφεραν να έχουν στενές σχέσεις με το Δημόσιο και να το λυμαίνονται. Έτσι, ενώ τα δημοσιονομικά της χώρας εκτροχιάζονται, ενώ το ΙΚΑ δανείζεται για να πληρώσει τις συντάξεις, κάποιοι θα βγουν νωρίς στη σύνταξη, θα πάρουν μεγάλες συντάξεις, θα έχουν καταβάλει πολύ λιγότερες εισφορές σε σχέση με τις συντάξεις τους, εν ολίγοις θα ζουν εις βάρος όλων των υπολοίπων: μιλάμε για τους εργαζομένους του (τέως) Εθνικού Αερομεταφορέα. Αν κάνουμε συστηματική καταγραφή όλων αυτών των προνομιούχων ομάδων και των παροχών που τους έχουν χορηγηθεί, θα καταλάβουμε σε μεγάλο βαθμό γιατί το κράτος έχει γίνει σαν τον πίθο των Δαναΐδων: όσα επιπλέον έσοδα και να του ρίχνουμε (ωσάν να είναι και ανεξάντλητοι οι πόροι από τα φορολογικά έσοδα), αυτά θα σπαταλώνται υπέρ κάποιας ακόμη ευνοημένης κατηγορίας. Το ηθικό δίδαγμα είναι ότι στην Ελλάδα δεν ωφελείται όποιος δουλεύει σκληρά και είναι σωστός στις επαγγελματικές και οικονομικές του σχέσεις, αλλά όποιος φροντίζει, είτε ατομικά, είτε συλλογικά, να αποκτήσει τις κατάλληλες προσβάσεις στον κρατικό μηχανισμό. Το τι σημαίνει αυτό για τα δημοσιονομικά το βιώνουμε καθημερινά.

Διάλογος για διαμόρφωση θέσεων - προτάσεων

Πού πήγε η Δράση; Τι απέγινε η ορμή που είχε διακρίνει τα μέλη της στη συγκέντρωση του Caravel; Γιατί χάθηκε τόσος χρόνος; Αυτά είναι ερωτήματα που έχουμε δεχθεί τόσο στα σχόλια σ' αυτό εδώ το ιστολόγιο, όσο και με την επικοινωνία που έχουμε με άλλα μέλη της Δράσης, φίλους, υποστηρικτές και γνωστούς. Ενώ δόθηκε, πράγματι, η εικόνα της αδράνειας και, ενδεχομένως, της στασιμότητας, στην πραγματικότητα έχει γίνει αρκετή δουλειά, με σκοπό να καθορίσουμε το πλαίσιο, εντός του οποίου θα μπορέσουμε να λάβουμε τη συμβολή σας για τη διαμόρφωση των θέσεων του κόμματος και την περαιτέρω πορεία. Η Δράση έχει παρουσία στα ΜΜΕ με την έκδοση δελτίων τύπου, τα οποία την περασμένη εβδομάδα δημοσιεύθηκαν στην "Καθημερινή" και την "Ελευθεροτυπία", και αρχίζει και την οργανωτική της προετοιμασία για την επαρχία. Ευπρόσδεκτη θα είναι, υπό αυτή την ανάρτηση, οποιαδήποτε οργανωτική πρόταση.

Παρασκευή, 31 Ιουλίου 2009

Διάλογος εν όψει συνεδρίου - δικαιοσύνη και δημόσια τάξη

Τα οργανωτικά της πορείας προς το συνέδριο προχωρούν και έχει ήδη αρχίσει ο διάλογος σε κάποιους θεματικούς τομείς. Όσοι θέλουν να συνεισφέρουν στο διάλογο του τομέα δικαιοσύνη - δημόσια τάξη μπορούν να αξιοποιήσουν το ειδικό blog που μόλις ξεκίνησε για το σκοπό αυτό ή να μου αποστείλουν e-mail (το οποίο φαίνεται στο προφίλ μου).

Δελτία τύπου της Δράσης

Μπορείτε να τα διαβάζετε εδώ.

Πέμπτη, 30 Ιουλίου 2009

Η Οργανωτική Επιτροπή της Δράσης δημοσιεύει τη βασική συμφωνία των μελών της ενόψει του Συνεδρίου του κόμματος το φθινόπωρο.

ΔΡΑΣΗ ΓΙΑ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ

 

Η Δράση ιδρύθηκε από Έλληνες πολίτες που αρνούνται να συμβιβαστούν με ό,τι χρόνια τώρα «έχουμε συνηθίσει». Πολίτες που αντιτάσσονται σε ό,τι αναπαράγει συνεχώς το κομματικό κράτος υπονομεύοντας κάθε προοπτική για τη χώρα μας.

Σκοπός της Δράσης είναι η Μάχη για τα Δικαιώματα του Πολίτη. Επιδίωξή της είναι η υπεράσπιση των δικαιωμάτων που πλήττονται από τον αυταρχισμό, την αυθαιρεσία, τις απειλές και τις καταχρήσεις του ανέντιμου και κυνικού κομματικού κράτους.

Τα Δικαιώματα των Πολιτών αποτελούν το θεμέλιο της Ελευθερίας, της Δικαιοσύνης και της λειτουργίας της κοινωνίας. Η Δράση προτείνει ένα νέο εκσυγχρονιστικό όραμα στηριγμένο στα Ανθρώπινα Δικαιώματα, στην Πολιτική και Οικονομική Ελευθερία, στην Ευρωπαϊκή Ολοκλήρωση. Με τον ίδιο σεβασμό θέλει να αντιμετωπίζει και τα Ανθρώπινα Δικαιώματα των μεταναστών στον τόπο μας.

Δεν ανήκουμε στη Δεξιά ούτε στην Αριστερά. Ο παραδοσιακός αυτός άξονας έχει χρεοκοπήσει. Οφείλουμε να ξεπεράσουμε το παρελθόν για να αντιμετωπίσουμε τις προκλήσεις της νέας εποχής. Η Δράση θεωρεί ότι προϋπόθεση για την ευημερία είναι ο ενδυναμωμένος πολίτης που πιστεύει στον εαυτό του. Μόνο ελεύθεροι, ενεργοί, δημοκρατικοί πολίτες μπορούν να αλλάξουν τη μοίρα του τόπου μας.

Αγωνιζόμαστε για το σεβασμό στα Ανθρώπινα Δικαιώματα – θεμέλιο της Ελευθερίας,  την ανάδειξη του Περιβάλλοντος, της Παιδείας και του Πολιτισμού ως συγκριτικών πλεονεκτημάτων της χώρας και την οικονομική και κοινωνική ενδυνάμωση των αδικημένων από τα στελέχη του κομματικού κράτους. Επιδιώκουμε την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας με την κατάργηση της πολυνομίας και των γραφειοκρατικών εμποδίων που σκόπιμα ορθώνουν οι κομματικοί στρατοί στην επιχειρηματικότητα και στην καθημερινότητα του πολίτη για να τον έχουν όμηρό τους. Πιστεύουμε στην αξία της ανάληψης ρίσκου, στην επιβράβευση της προσπάθειας, της εργασίας και της επιχειρηματικής δράσης και θα προσπαθήσουμε να κάνουμε την άμιλλα βασικό στοιχείο της κοινωνικής μας ζωής.

Επιδιώκουμε τη δημοσιονομική υπευθυνότητα. Να πάψουμε να ξοδεύουμε περισσότερα από όσα παράγουμε. Να πάψουν οι κρατικές δαπάνες να ενισχύουν την κομματική προώθηση και τις πελατειακές σχέσεις.Στη δύσκολη αυτή μάχη απέναντι σε λάθος αντιλήψεις και πρακτικές πολλών δεκαετιών τίποτε δεν μπορεί να κερδηθεί χωρίς τη συμμετοχή των ίδιων των πολιτών. Αυτό το εχθρικό κράτος μπορεί ν΄αλλάξει μόνο με τη δική μας θεμελιωμένη και σταθερή αντίδραση.

    Εμείς στη Δράση πιστεύουμε ότι όλοι μαζί μπορούμε να δυναμώσουμε τη φωνή μας. Άλλος με την προσωπική του συμμετοχή, άλλος με την οικονομική του συνεισφορά, άλλος με τη συμμετοχή του στο δημόσιο διάλογο, όλοι έχουμε τη δυνατότητα να προσφέρουμε πολλά σε αυτόν τον αγώνα που είναι στην ουσία αγώνας για τα δικαιώματα του καθενός μας και συνεπώς για τη συλλογική μας ύπαρξη. Ο αγώνας του καθενός μας είναι αγώνας για όλους. Για να μπορέσουμε, επιτέλους, να υπάρξουμε με αξιοπρέπεια, αυτοπεποίθηση και αισιοδοξία στο σύγχρονο κόσμο.