Τρίτη, 31 Μαρτίου 2009

Ο Βασίλης Τσικνάκος για τον Μιχάλη Παπαγιαννάκη

Ο Βασίλης Τσικνάκος σχολιάζει το Μιχάλη Παπαγιαννάκη, μια από τις όλο και λιγότερες φωνές της ανανεωτικής αριστεράς που χαιρόμαστε πάντοτε, ακόμη και όταν διαφωνούμε, να ακούμε. Αξίζει να παραθέσουμε αυτούσιο το σχόλιο (κατόπιν αδείας του συγγραφέα, φυσικά).

Η Φωνή του Μιχάλη Παπαγιαννάκη είναι απαραίτητη

Μία ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα συνέντευξη έδωσε ο Μιχάλης Παπαγιαννάκης στην σημερινή Καθημερινή και τον Τάκη Καμπύλη. Διαβάζοντάς την απορείς πως είναι δυνατόν τέτοιες φωνές να βρίσκονται κάτω από την ίδια πολιτική στέγη με τον Αλέκο, τον Αλέξη και το αριστερό ρεύμα τους. Άνθρωπος με ευρύτητα σκέψης, εκφράζει την αντίθεση του στην πολιτική της σημερινής ηγεσίας του Συνασπισμού σε ένα ευρύ φάσμα θεμάτων. Στα θέματα της εκπαίδευσης μάλιστα τονίζει ότι η διαφορά φιλοσοφίας των ανανεωτικών με το αριστερό ρεύμα είναι τόσο μεγάλη που στις πρόσφατες εκλογές της ΠΟΣΔΕΠ κατέβηκαν ξεχωριστοί συνδυασμοί. Κατακρίνει το κυρίαρχο ρεύμα του ΣΥΝ αλλά και τους συμμάχους του στο ΣΥΡΙΖΑ ότι εμφανίζουν ρητορική ανάλογη με αυτή του ΚΚΕ σε θέματα όπως η λειτουργία της αγοράς, “τι θα πει να καταργηθεί η αγορά; Δηλαδή ποιος θα αποφασίσει τι θα πουλιέται και σε ποιες τιμές; Κάποιος σκοτεινός γραφειοκράτης; Δεν έχουμε δει την αποτυχία αυτών των θεωριών; Ο Μαρξ έλεγε πως η αγορά δημιουργήθηκε όταν ο παραγωγός είχε πλεόνασμα. Τι αντιπροτείνεται;” αναρωτιέται, ενώ εξακολουθεί να υπερασπίζεται και να επιχειρηματολογεί για την ανάγκη ολοκλήρωσης της οικονομικής και πολιτικής ενοποίησης της Ε.Ε. “Η Ευρώπη ή θα προχωρήσει στην πολιτική ενοποίηση ή θα περιμένουμε από την τύχη να διαμορφώσει το μέλλον της. Επέμενα και επιμένω σ’ αυτό που προχθές μας είπε ο κ. Κρούγκμαν: Ότι τα προβλήματα της Ευρώπης οφείλονται σήμερα στο ότι δεν προχώρησε η πολιτική ενοποίηση. Και βλέπουμε το σισύφειο έργο που ανέλαβε ο Ομπάμα, να δημιουργήσει ένα νέο κράτος πρόνοιας στις ΗΠΑ. Εμείς στην Ευρώπη είμαστε τυχεροί, γιατί είχαμε και έχουμε σε σχέση με τις ΗΠΑ υψηλό δείκτη κοινωνικής αλληλεγγύης. Δυστυχώς η τελευταία φορά που επέστρεψε η πολιτική στην Ευρώπη ήταν με την καθιέρωση του ευρώ. Φωνάζαμε χρόνια πως ενιαία αγορά χωρίς ενιαίο νόμισμα δεν μπορούσε να υπάρξει. Και τώρα ξαναλέμε πως νομισματική ένωση χωρίς οικονομική ένωση δεν μπορεί να υπάρξει. Δηλαδή χωρίς ενιαία πολιτική φορολογίας ή πολιτικής ρύθμισης των κανόνων της αγοράς. Χρειάζεται να θυμίσω πως το πρώτο έργο των πρώτων κοινοβουλίων στην Ευρώπη πριν από μερικούς αιώνες ήταν η φορολογία; Τι έχεις, πώς τα απέκτησες και πώς τα διαχειρίζεσαι. Αυτό δεν ήταν η Magna Carta;” επισημάνει εκφράζοντας έτσι ανοικτά την διαφωνία του με την ευρωπαϊκή πολιτική της σημερινής ηγεσίας του κόμματος του.
Θεωρεί επίσης ως στάση τελείως απολιτίκ την άρνηση κάθε συζήτησης για συμμετοχή σε κυβερνήσεις συνεργασίας λέγοντας χαρακτηριστικά ότι “Αν ένα κόμμα πιστεύει ότι δεν πρόκειται ποτέ να κληθεί να συμμετάσχει στη διακυβέρνηση της χώρας του, δεν καταλαβαίνω γιατί ασχολείται με την πολιτική. Και ελπίζω να μην ξανακούσω ότι βάζω από το παράθυρο συνεργασίες με το ΠΑΣΟΚ, δεν ανοίγω κανένα παράθυρο. Αλλά ένα σοβαρό κόμμα έχει και απόψεις και πρόγραμμα για τις αρχές διακυβέρνησης της χώρας. Αυτό στο πλαίσιο μιας κοινοβουλευτικής δημοκρατίας σημαίνει και συμμαχίες. Πώς τις αποκλείεις εξ αρχής; Δεν τις συνδέω με την «υπέρβαση», αναδεικνύω τις δομικές δυσκολίες για κάτι τέτοιο”.

Ως φιλελεύθερος πολίτης, και παρά τις όποιες σημαντικές ιδεολογικές διαφορές μας, αλλά κυρίως ως πολίτης που βλέπει ότι η στροφή προς μία άλλη κατεύθυνση όχι μόνο της πολιτικής ζωής αλλά και της νοοτροπίας που διέπει πολλούς από τους συμπολίτες μας, η ανάγκη σύμπλευσης και δράσης των υγιώς σκεπτόμενων πολιτών ακουμπάει σίγουρα την Αριστερά που εκφράζει ο Μιχάλης Παπαγιαννάκης.


Κοινωνική ασφάλιση



Πριν από λίγο καιρό χρειάστηκε να αγοράσω κάποιο ορθοπεδικό είδος για μέλος της οικογένειάς μου. Ως ασφαλισμένος του ΙΚΑ, μπορούσα να ζητήσω από το ΙΚΑ να καλύψει ένα μέρος της δαπάνης. Το ποσόν είναι φυσικά αμελητέο σε σύγκριση με τις (υποχρεωτικές) εισφορές μου, αλλά όχι και τόσο μικρό που να μην κάνει διαφορά στον προϋπολογισμό μου.

Ο νόμιμος τρόπος ήταν να πάω στο ΙΚΑ με τη γνωμάτευση του γιατρού και την απόδειξη αγοράς. Τελικά χρειάστηκε να πάω δύο φορές γιατί σύμφωνα με εγκύκλιο του ΙΚΑ ο γιατρός έπρεπε να γράψει στη γνωμάτευσή του σε ποια σελίδα (της εγκυκλίου) αναφέρεται το συγκεκριμένο είδος. Τελικά έχασα γύρω στις 10 ανθρωποώρες συνολικά, μόνο για την καθυστέρηση λόγω γραφειοκρατίας, χωρίς να υπολογίσουμε τη μία απαραίτητη επίσκεψη στον γιατρό και τη μία απαραίτητη (;) μετάβαση στα γραφεία του ΙΚΑ. Τέλος καλό, όλα καλά.

΄Εβγαλα το συμπέρασμα πως οι λόγοι για τους οποίους το τέλος ήταν καλό είναι οι παρακάτω:

1) Είχα την οικονομική δυνατότητα να πληρώσω το σύνολο της δαπάνης και να πάρω πίσω ένα μέρος της μετά από αρκετές ημέρες (ραντεβού με γιατρό του ΙΚΑ + άλλη μία επίσκεψη για να συμπληρώσει τη γνωμάτευσή του + 2 επισκέψεις στα γραφεία του ΙΚΑ)
2) Είχα την άνεση να απουσιάσω για δύο ημέρες από την εργασία μου με κάποιο προσωπικό κόστος, μικρότερο πάντως από αυτό που θα είχα αν ήμουν π.χ. εργάτης ή νοικοκυρά με παιδιά.
3) Είχα τη δυνατότητα να αναζητήσω και να βρώ μόνος μου τη σχετική εγκύκλιο στο Διαδίκτυο. Δεν μπορούσα να ριψοκινδυνεύσω την περίπτωση να μην την έχει ο γιατρός και να χάσω και άλλο χρόνο μέχρι να τη βρούμε. Τελικά σε αυτό είχα δίκιο. Επίσης γλίτωσα αρκετό χρόνο επειδή βρήκα κάποιους τηλεφωνικούς αριθμούς στο Διαδίκτυο.
4) Μιλάω και διαβάζω ελληνικά. Αν ήμουν μετανάστης θα ήταν αδύνατον να προσανατολιστώ και να τελειώσω στον ίδιο χρόνο μόνος μου. Πρέπει να παραδεχτώ πως ένα μέρος των πληροφοριών που διαθέτει το ΙΚΑ στην ιστοσελίδα του, υπάρχει και σε άλλες γλώσσες, όπως επίσης και πολλά από τα ενημερωτικά φυλλάδια που τυπώνει το ΙΚΑ. Ακόμα και έτσι όμως υπάρχουν ασάφειες και αλλαγές της τελευταίας στιγμής που δυσκολεύουν ακόμα και τον πιο ενημερωμένο πολίτη.
5) Γνωρίζω κάποιους ανθρώπους οι οποίοι με καθοδήγησαν στο να βρω γρήγορα πληροφορίες και να αποφύγω λάθη που θα με καθυστερούσαν ακόμα περισσότερο.

Με άλλα λόγια το σύστημα κοινωνικής ασφάλισης ταλαιπωρεί όλους τους ασφαλισμένους, αλλά σε σύγκριση με οποιαδήποτε άλλη εναλλακτική λύση (π.χ. ιδιωτική ασφάλιση) ταλαιπωρεί πολύ περισσότερο τους πιο αδύνατους: Τους φτωχούς, όσους εργάζονται σκληρά (σε εξωτερική εργασία ή σε δουλειές του σπιτιού και στο μεγάλωμα των παιδιών), όσους δεν έχουν τις γνώσεις η τις ικανότητες να προσανατολιστούν στο λαβύρινθο της γραφειοκρατείας, τους αλλοδαπούς και όσους δεν είναι κοινωνικά δικτυωμένοι.

Αν λοιπόν "κοινωνική" σημαίνει εις βάρος κυρίως των αδυνάτων τότε να μου λείπει.

Δευτέρα, 30 Μαρτίου 2009

Δυο σημαντικές τοποθετήσεις της Μιράντας Ξαφά

Η Μιράντα Ξαφά, μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, εξηγεί στην ιστοσελίδα της "Δράσης" ποιοι λόγοι την παρακίνησαν να συμπαραταχθεί μαζί μας. Παραθέτουμε αυτούσιο το κείμενό της.

"Η απουσία μου από την Ελλάδα και η θέση μου στο Διοικητικό Συμβούλιο του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου δεν μου επιτρέπουν να πολιτευθώ ή να ασχοληθώ ενεργά με ένα νέο κόμμα.

Όμως, η ιδιότητά μου ως πολίτη που ενδιαφέρεται για τον τόπο του, μου επιβάλλει να στηρίξω τη «Δράση», μια νέα πολιτική κίνηση που δεν αντιπολιτεύεται τα υπάρχοντα κόμματα αλλά προτείνει λύσεις στα προβλήματα της χώρας χωρίς μικροπολιτικές σκοπιμότητες.

Γνωρίζω καλά τον Στέφανο Μάνο, συνεργάστηκα μαζί του και εκτιμώ την διάθεσή του για προσφορά, το πείσμα, την αποτελεσματικότητα, τις φρέσκιες ιδέες του και την εντιμότητά του.

Γνωρίζω, επίσης, είτε προσωπικά, είτε λόγω της δραστηριότητάς τους, πολλούς από τους συνιδρυτές της νέας πολιτικής κίνησης. Ελπίζω και εύχομαι η κοινή προσπάθεια τόσων αξιόλογων ανθρώπων να αποδειχθεί χρήσιμη για την Ελλάδα.

Η πολύπλευρή κρίση που αντιμετωπίζουμε απαιτεί τη δραστηριοποίηση όλων μας. Και φωνές σαν του Στέφανου Μάνου πρέπει να ακούγονται δυνατά και καθαρά."

Πολύ σημαντική, όμως, είναι και η συνέντευξη που παραχώρησε στο Γιάννη Παλαιολόγο της εφημερίδας Free Sunday. Με απλό και κατανοητό τρόπο δίνει πολύ σημαντικές πληροφορίες για την παγκόσμια οικονομική κρίση και το ρόλο του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου σ' αυτήν. Αξίζει τον κόπο να την διαβάσετε. Ξεχωρίζει μία διατύπωση που αφορά την Ελλάδα: "Η Ελλάδα είναι παράδειγμα μιας χώρας, όπου το υψηλό επίπεδο του δημόσιου χρέους και του κόστους δανεισμού αποκλείουν οποιαδήποτε περίπτωση δημοσιονομικής τόνωσης".


Απάντηση στο Χρήστο Γιανναρά

Αναδημοσιεύουμε, με την άδειά του, την ανάρτηση του Jack Dalton (από τους Φιλελεύθερους Daltons) σχετικά με άρθρο του κ. Χρήστου Γιανναρά που δημοσιεύθηκε στην "Καθημερινή" χθες και αφορά και τη Δράση.

"Η διαφορά του καινοφανούς από το καινούργιο" - μια απάντηση

Στη χθεσινή του επιφυλλίδα ο Χρήστος Γιανναράς ασχολείται με τρόπο σαφέστατο για τους γνώστες της ελληνικής πολιτικής επικαιρότητας, δίχως να το κατονομάζει, με το νέο κόμμα «Δράση».

Ο εξ αρχής δηλωμένος και αυτονόητα υποκειμενικός χαρακτήρας της κατάθεσης της οπτικής του Γιανναρά, όμως, δε νοείται να συνεπάγεται και κάποιο δικαίωμα στη λογική αυθαιρεσία, στην ασυνέπεια με παλαιότερα γραπτά, την αποφυγή, δηλαδή, του λογικού ελέγχου όσων γράφει. Συγκεκριμένα, μία απλή αντιπαραβολή του κειμένου στο οποίο αναφέρεται με την επιφυλλίδα μαρτυρά τη στρεβλωμένη παρουσίασή του: η μέριμνα για την ανάπτυξη των δημιουργικών δυνάμεων της ελληνικής κοινωνίας, έναντι των παρασιτικών κομματικών συντεχνιών, και για την εξασφάλιση ενός αξιοπρεπούς βιοτικού επιπέδου για τους πολίτες παρουσιάζεται ως ιστορικός υλισμός, η κατηγορηματική δήλωση της σαφούς πρόθεσης για δράση ως κομπασμός και αυταρέσκεια κ.ο.κ. Είναι λυπηρό ότι καταλήγει να αναπαραγάγει πολυακουσμένα τον τελευταίο καιρό ad hominem επιχειρήματα, όπως τα περί «περιφερόμενων επίδοξων αναρριχητών στην εξουσία», εναντίον πολιτικών οι οποίοι προτιμούν να αλλάζουν κόμμα από το να αλλάξουν τις αρχές τους.

Περισσότερο, όμως, ξενίζει τους τακτικούς αναγνώστες της στήλης το ότι, ενώ ο ίδιος πριν από λίγους μήνες όχι μόνο καλούσε στην ίδρυση κόμματος ακριβώς τέτοιας κοινωνικής στόχευσης, αλλά κατονόμαζε έναν από τους συμμετέχοντες στη «Δράση», το Στέφανο Μάνο, ως έναν από τους δύο που θα έπρεπε να ασχοληθούν με αυτό, τώρα, που το τότε χαρακτηριζόμενο ως «ιδεώδες και ουτοπικό στόχευμα» πραγματοποιήθηκε, εμφανίζεται να έχει μία καθ’ όλα απορριπτική στάση. Σε εκείνο το γραμμένο στον απόηχο της αποτυχίας του εκσυγχρονιστικού εγχειρήματος Σημίτη άρθρο, η κομματική συστέγαση των εκσυγχρονιστών παρουσιαζόταν ως «αυτονόητο αίτημα» πολλών πολιτών, αλλά τώρα καταγγέλλεται ως «ποτπουρί», αδιάντροπης πολυσυλλεκτικότητας. Αυτό που θα δρούσε ως «ιδεολογικός καταλύτης» τώρα δεν αποτελεί τίποτα το καινούργιο, και οι ανιδιοτελείς, «αποδεδειγμένοι στην πράξη και με συνέπεια εκσυγχρονιστές» μεταμορφώθηκαν σε ψηφοθήρες, όμοιους με τους υπεύθυνους για την άθλια κατάσταση του δημόσιου βίου.

Παρ’ όλες αυτές τις ανοίκειες για τους αναγνώστες της εφημερίδας και ελεγχόμενες ως προς τη λογική τους συνέπεια αλλαγές οπτικής του αρθρογράφου, παραμένουν και κάποια επιχειρήματα που δεν εμπίπτουν στα ανωτέρω και επομένως αξίζει να εξεταστούν προσεκτικά.

Διερωτάται, λοιπόν, ο Γιανναράς για τη σκοπιμότητα της διατήρησης της ύπαρξης του ελληνικού κράτους, εάν αυτό δεν κατευθύνει σε αξιόλογη πολιτισμική δημιουργία, εκπορευόμενη από κάποια ιδιαιτερότητα της κληρονομιάς των Ελλήνων απέναντι στους άλλους λαούς. Πέραν του ότι ποτέ από την ίδρυση της ελληνικής πολιτείας δεν υιοθετήθηκε αυτός ως λόγος ύπαρξης της, τα ιστορικά δεδομένα μας αναγκάζουν να αναγνωρίσουμε ότι είναι Έλληνες της διασποράς, δηλαδή εκείνοι που αποδέχτηκαν και έγιναν μέτοχοι του μοντέρνου δυτικού πολιτισμού, όσοι έχουν να επιδείξουν έργα οικουμενικής εμβέλειας. Ενδεικτικά, υπενθυμίζουμε, από το πλήθος των παραδειγμάτων: Κοραής, Σεφέρης, Κάλλας, Καστοριάδης. Επιστρέφοντας στη διερώτηση του Γιανναρά, η θέληση αυτή –όπως νομίζω, αλλά και προσλαμβάνοντας τη μέχρι τώρα δημόσια παρουσία των προσώπων που μετέχουν στο εγχείρημα της Δράσης– προκύπτει από τη βούληση μετοχής σε μία πολιτική κοινότητα στα χαρακτηριστικά της οποίας συγκαταλέγονται: αξιέμπιστο κράτος δικαίου, ανταγωνιστική οικονομία, ακομμάτιστη και αποτελεσματική δημόσια διοίκηση, ανάπτυξη των συλλογικών αγαθών, ακμαία κοινωνία πολιτών, ήθος και αξιοπρέπεια στο δημόσιο βίο, όπως έχει γράψει ο Χαρίδημος Τσούκας. Είναι αναμενόμενο ορισμένοι, όπως ο Γιανναράς, να καταδικάζουν τη νεωτερικότητα για καταστροφή των αυθεντιών που εμφάνιζαν ενδεδυμένα με απόλυτη βεβαιότητα τα κελεύσματά τους και να αισθάνονται την ανάγκη να προστρέχουν σε μία (κατασκευασμένη σύμφωνα με τις ιδεολογικές τους ανάγκες) παράδοση, το «λαϊκό–εκκλησιαστικό βίωμα» ή την εξ αποκαλύψεως αγάπη για να μπορέσουν να βρουν μία κατ’ αυτούς αποδεκτή θεμελίωση των πολιτικών πεποιθήσεών όπως αυτές της «Δράσης». Όμως, για να απαντήσουμε στο ερώτημα που θέτει ο επιφυλλιδογράφος, ο αυτοπεριορισμός των πολιτών και η συνακόλουθη νοηματοδότηση και η θέσμιση της πολιτικής κοινωνίας με βάση αρχές έγκειται αποκλειστικά στη θέληση των ατόμων που την απαρτίζουν. Με άλλα λόγια, αυτές οι αρχές οργάνωσης της κοινωνίας, δηλαδή η πολιτική ισότητα, η ελευθερία και η δικαιοσύνη, ήδη από τότε που εμφανίστηκαν για πρώτη φορά στην πολιτική κονίστρα ως μέρος ενός συνεκτικού προτάγματος, θεωρήθηκαν από τους υποστηρικτές τους ως αυταπόδεικτες και επικράτησαν στις κοινωνίες εκείνες στις οποίες η πραγμάτωσή τους αποτελούσε αυταξία.

Υπό το πρίσμα αυτό, πρέπει να αναγνωρισθεί ως ορθό ένα μέρος των όσων γράφει ο Χρήστος Γιανναράς: το αίτημα της οργάνωσης της ελληνικής κοινωνίας σύμφωνα με τον Ορθό Λόγο δεν είναι καινούργιο, είναι αρκετά παλαιό. Ήδη από το νεοελληνικό Διαφωτισμό, οπότε τέθηκαν τα θεμέλια του εθνικού κινήματος των Ελλήνων και της δημιουργίας της ελληνικής πολιτείας, και στο εξής απαντάται μία ομάδα λογίων που εξέφραζε τη δυσφορία του να είσαι Έλληνας, όσο αυτό δε σήμαινε το να είσαι μέλος μιας ευνομούμενης πολιτείας, οργανωμένης κατά τα δυτικά πρότυπα, και επέμενε να προβάλλει αυτές τις αρχές, παρά τις σφοδρές αντιδράσεις εκπροσώπων συντηρητικών και αντιδραστικών ρευμάτων της κοινωνίας.

Όμως, είναι λανθασμένο και βρίσκεται σε πλήρη αντίθεση με την κοινωνική-ιστορική πραγματικότητα, ο καταλογισμός ευθυνών σε αυτούς και τους επιγόνους τους για τον σημερινό παραλογισμό. Τα προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας, ο κατακερματισμός της σε ιδιοτελείς συντεχνίες και προσοδοθηρικές ομάδες που λυμαίνονται το Δημόσιο, η πρόταξη του οικογενειακού και ατομικού συμφέροντος έναντι του σεβασμού των κανόνων, η ύπαρξη πελατειακών δικτύων ανάγονται σε παλαιότερες εποχές και αποτελούν επιβιώσεις της προνεωτερικής κοινωνίας. Το φάσμα της κατάλυσης του κοινωνικού συμβολαίου και την μετατροπή της πολιτικής κοινότητας σε άθροισμα από αντιμαχόμενες φράξιες, όπως τη βιώσαμε στα γεγονότα του περασμένου Δεκεμβρίου και εξής, ελάχιστη σχέση έχουν με το πολιτικό πρόταγμα της πολιτικού φιλελευθερισμού.

Κατ’ αυτήν την έννοια, το αληθινά καινούργιο που κομίζει η Δράση δεν είναι άλλο παρά η ειλικρινής στροφή προς τις καταβολές της εκσυγχρονιστικής παράδοσης των Ελλήνων υποστηρικτών των πολιτικών αρχών του Διαφωτισμού. Η μεγάλη πρόκληση παραμένει η με την εκφραζόμενη διά της ψήφου συναίνεση των πολιτών εφαρμογή των αρχών αυτών.

Σάββατο, 28 Μαρτίου 2009

Άλλη μια ώρα χαμένη για τους φοιτητές - Χρήστος Μιχαηλίδης

Βέβαια, ο τίτλος του άρθρου που δημοσιεύει ο κ. Μιχαηλίδης στη LiFO είναι "Νέα Ελλάδα". Ρωτά: "Μήπως ήρθε η ώρα να κηρύξουμε την ανεξαρτησία μας σε έναν καινούργιο τόπο με σύνθετη ονομασία;" Τα σχόλια για το περιστατικό, στο οποίο αναφέρεται, δικά σας.

O Βασίλης Κοντογιανόπουλος μιλάει στο Εθνος για τη Δράση

Διαβάστε αυτή την πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη στο "Έθνος" - απαντά σε πολλά βασικά ερωτήματα για τη σύμπραξη με τους κ.κ. Μπουτάρη και Μάνο, καθώς και για την παθογένεια του πολιτικού συστήματος και την προοπτική κυβερνητικής συνεργασίας για τη Δράση.

Ο Αντώνης Πανούτσος για την αντιμετώπιση των ΠΑΕ και τα χρέη τους

Ένα πραγματικά πολύ ενδιαφέρον άρθρο στην ιστοσελίδα του Sport FM του Αντώνη Πανούτσου που, όπως συνήθως, απλώς λέει τα πράγματα λογικά και με τ' όνομά τους.

Παρασκευή, 27 Μαρτίου 2009

Δράση και Κοινή Λογική




Γυρολόγων εγκώμιο...



του Αντύπα Καρίπογλου
«Some men change their party for the sake of their principles;
others their principles for the sake of their party»
Winston Churchill


Τις λίγες μέρες που πέρασαν από την ίδρυση της «Δράσης», πολλοί, αντί να ασχοληθούν με τις θέσεις μας, έκριναν σκόπιμο να αναφερθούν στο πολιτικό παρελθόν των πιο προβεβλημένων από μας, του Γιάννη Μπουτάρη, του Στέφανου Μάνου και του Βασίλη Κοντογιαννόπουλου.
Κι από το πλούσιο σε προσφορά και έργο παρελθόν τους, δεν ξεχώρισαν, έστω για να κρίνουν αρνητικά, τι πράγματα έκαναν οι άνθρωποι αυτοί, αλλά επεσήμαναν ότι στην πολιτική τους πορεία συνεργάστηκαν με περισσότερα από ένα κόμματα. Ο χαρακτηρισμός «γυρολόγοι» επιστρατεύτηκε από δημοσιογράφους, bloggers και κάποιους ιδεοληπτικούς.
Δεν γράφω αυτό το κείμενο για να τους υπερασπιστώ, είναι και οι τρεις τους αρκετά μεγάλα παιδιά για να το κάνουν μόνοι τους! Ούτε το τιτλοφόρησα «Εγκώμιο» για να τους κολακέψω. Το γράφω για να αυτοεγκωμιαστώ!
Αν – όπως το εννοούν οι κήνσορες της πολιτικής συνέπειας – γυρολόγος είναι αυτός που δεν θεωρεί ότι σήμερα πρέπει να ψηφίζει Νέα Δημοκρατία επειδή ο παππούς του ψήφιζε ΕΡΕ πριν 50 χρόνια, αυτός που δεν μπορεί να υποστηρίξει σήμερα τους γιαλαντζή επαναστάτες του ΣΥΡΙΖΑ επειδή στα νιάτα του είχε στρατευτεί στο ΚΚΕ εσωτερικού, αυτός που δεν ελπίζει πια στο ΠΑΣΟΚ, ακριβώς επειδή το 2004 φώναξε με ελπίδα «Γιώργο, άλλαξέ τα όλα» και σήμερα βλέπει ότι το μόνο που άλλαξε είναι ο Γιώργος, τότε δηλώνω υπερηφάνως ότι είμαι κι εγώ γυρολόγος!
Κι αν συνεπής είναι αυτός που θεωρεί ότι πρέπει να κάνει συνέχεια το ίδιο πράγμα, να δίνει πάντοτε την ίδια απάντηση, χωρίς να ακούει ποια είναι κάθε φορά η ερώτηση, τότε χαίρομαι που δεν είμαι συνεπής!
Συνεπέστατος είναι ο πρωθυπουργός μας, πέντε χρόνια δεν κάνει τίποτε με απόλυτη συνέπεια! Συνεπέστατος είναι ο κ. Τσίπρας. Στα δεκαπέντε του έκλεινε τα γυμνάσια ως καταληψίας , στα εικοσιπέντε του έκλεινε τα πανεπιστήμια ως πρωτεργάτης του «φοιτητικού» κινήματος, στα τριανταπέντε του σήμερα, ως πρόεδρος του ΣΥΝ, θέλει να κλείσει ολόκληρο το μαγαζί προτείνοντας 100.000 νέες προσλήψεις στο δημόσιο κι έξοδο από το σύμφωνο σταθερότητας...
Τέτοια συνέπεια δεν με αφορά. Και νομίζω δεν αφορά τους σκεπτόμενους πολίτες. Θα πρεπε να είναι αυτονόητο ότι ο ενεργός πολίτης δικαιούται, αλλά και υποχρεούται να αλλάζει την πολιτική του συμπεριφορά όταν αλλάζουν οι συνθήκες, όταν το κόμμα που υποστήριζε μεταλλάσσεται σε στρατό πλιατσικολόγων της δημόσιας περιουσίας, όταν ο τόπος του βρίσκεται στα πρόθυρα της καταστροφής και όσοι εμπιστεύτηκε αποδείχτηκαν ανίκανοι.
Η Ελλάδα σήμερα χρειάζεται «γυρολόγους» σαν κι αυτούς που φτιάξαμε τη «Δράση». Ανθρώπους που αναζητούν καινούργιες λύσεις στα καινούργια, μεγάλα προβλήματα. Ανθρώπους που αλλάζουν οι ίδιοι, για να μπορούν να παρακολουθήσουν έναν κόσμο που αλλάζει γύρω μας με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Ανθρώπους που δεν είναι συνεπείς στο κόμμα τους, στον αρχηγό τους, στα αποτυχημένα στερεότυπα. Είναι, όμως, συνεπείς στον στόχο τους. Να ζήσουν σε μια άλλη Ελλάδα. Καλύτερη.

Ο Ανδρέας Ανδριανόπουλος για τα ψέματα που τελείωσαν

Διαβάστε το πολύ ενδιαφέρον άρθρο του Ανδρέα Ανδριανόπουλου στο Capital.gr - συνοδεύεται και από ιδιαιτέρως μεγάλο αριθμό σχολίων. Αφορά τις αλήθειες που ξεσκεπάσθηκαν από την οικονομική κρίση και δεν μπορούν να καλυφθούν πλέον.

Κοινή Λογική στην παιδεία

Δείτε εδώ μια ξεκαρδιστική συζήτηση, από τη γνωστή βρετανική κωμική σειρά που άφησε εποχή σατιρίζοντας, αλλά και λέγοντας αλήθειες.

"What about being fair on the children?" - το ερώτημα που συμπυκνώνει όλη τη συλλογιστική της συζήτησης!

(Σημ.: κατόπιν αιτήματος του BBC Worldwide δεν επιτρέπεται η ενσωμάτωση σε ιστολόγια του παραπάνω αποσπάσματος)

Πέμπτη, 26 Μαρτίου 2009

Ο Πάνος Αντωνίου για τη συμμετοχή του στη Δράση

Ο ιατρός Πάνος Αντωνίου εξηγεί για ποιο λόγο συστρατεύθηκε στην προσπάθειά μας.

Η ελληνική ιθαγένεια και η γραφειοκρατία

Ένα κράτος που λειτουργεί στοιχειωδώς δέχεται ή απορρίπτει αιτήματα για τη χορήγηση ιθαγένειας σε εύλογο χρονικό διάστημα. Η καθυστέρηση στην επεξεργασία του αιτήματος και στην απάντηση, εκτός από την εικόνα του συστήματος που δείχνει, δημιουργεί και σημαντικά κοινωνικά ζητήματα. Διαβάστε αυτό το πολύ ενδιαφέρον άρθρο του Τάκη Καμπύλη στην Καθημερινή.

Λογική Πρώτης Βαθμίδος

Αρκετοί φίλοι μού επεσήμαναν ότι η συμμετοχή μου στη Δράση, συνιστά …απόδραση από το χώρο των ιδεών της ελευθερίας στον άνευρο και πλαδαρό πραγματισμό που υποδεικνύει η κοινή λογική.

Τους απαντώ τα εξής:
Η περιπέτεια της λογικής συνεχίζεται χιλιάδες χρόνια τώρα. Από κλάδος φιλοσοφίας αποσχίστηκε στο πεδίο των μαθηματικών για να επανέλθει στη φιλοσοφία και να τυραννιέται ανάμεσα στους δύο καμμιά εκατοστή χρόνια. Ακόμη και σήμερα οι φιλόσοφοι και οι μαθηματικοί διαφωνούν μεταξύ τους για την πληρότητα της λογικής δεύτερης βαθμίδος. Στη μελέτη του παραγωγικού τρόπου των συλλογισμών και της απόδειξης είμαι βέβαιος ότι θα υπάρχουν κενά ή πιο σωστά ερωτήματα που δε θα απαντηθούν ποτέ.
Ποιός όμως μπορεί να αμφισβητήσει το γεγονός, ότι η εκπληκτική αυτή διαμάχη επέτρεψε την πολυκλαδική ανάπτυξη της λογικής, με εντυπωσιακές εφαρμογές στην τεχνητή ευφυία, στο σχεδιασμό και επαλήθευση του λογισμικού κοκ.

Στο προκείμενο, αναρωτιέμαι οι φιλελεύθερες ιδέες τι αξία μπορούν να έχουν εάν δεν μπορούν να αποδείξουν τη λειτουργικότητα και αποτελεσματικότητα ενός συστήματος που στηρίζεται στις ελεύθερες, αυτόνομες και προς το ατομικό συμφέρον προσανατολισμένες οικονομικές δραστηριότητες των ατόμων. Η ορθότητα των φιλελεύθερων προτάσεων κατέληξα μετά από μια ιδιαίτερα κοπιαστική προσωπική πνευματική διεργασία, ότι αποδεικνύεται με την εφαρμογή του κατηγορηματικού λογισμού.

Υποστηρίζω τις φιλελεύθερες προτάσεις αφού με τη χρήση της μεθοδικής σκέψης κατέληξα ότι είναι σχεδόν πάντοτε οι καλλίτερες στην επίλυση των κοινωνικών ζητημάτων. Ασφαλώς η λογική που επικαλούμαστε εδώ δεν είναι η …τέλεια μέθοδος επίλυσης των προβλημάτων της κοινωνίας. Όπως σωστά έχει επισημανθεί το να χρησιμοποιήσουμε τη λογική για να μετασχηματιστεί σε μια φαινομενικά τέλεια θεωρία εξήγησης των πάντων είναι μάλλον απάτη ειδικά όταν αυτή θα αφορά περισσότερους από έναν. Αν προσπαθούσαμε να διατυπώσουμε μεταξύ μας μια τέτοια γενική πολιτική πρόταση πολύ απλά δε θα τα καταφέρναμε. Είναι μάταιο να αναζητούμε έτοιμες συνταγές για αληθινά δύσκολα προβλήματα.

Γι΄αυτό το λόγο συμφωνήσαμε μεταξύ μας στο ελάχιστο δυνατό. Στις απολύτως απαραίτητες βασικές προτάσεις, τις οποίες ο καθένας από μας προηγουμένως τις προσέγγισε μόνος του με το πανίσχυρο αναλυτικό εργαλείο της λογικής. Είδαμε ότι συμφωνούμε σ΄αυτές και αποφασίσαμε να τις υποστηρίξουμε δημόσια.


Κοντογιαννόπουλος, Μάνος, Μπουτάρης και ... οι άλλοι

Μια από τις συνεισφορές της "Δράσης" στην πολιτική ζωή του τόπου θα είναι και η ενασχόληση με την πολιτική νέων προσώπων, άφθαρτων, ή και ανθρώπων που, μολονότι έχουν διαγράψει μια σημαντική πορεία στη ζωή τους, δεν είχαν μέχρι στιγμής αναμιχθεί με την πολιτική. Ο κ. Μάνος υποσχέθηκε ότι "θα μας φέρει νέους πολιτικούς". Προσέξτε, εκτός από τη βασική τριάδα που είχε την πρωτοβουλία για την καινούργια κίνηση, και άλλους: τη Βάλια Λέστου, το Θάνο Βερέμη, τον Ηλία Γούναρη, το Χαρίδημο Τσούκα, τον Αριστοτέλη Αϊβαλιώτη, το Γιάννη Κτιστάκι, φυσικά το Νίκο Δήμου. Η αναφορά είναι εντελώς ενδεικτική (και αφήνει απ' έξω συντελεστές του ιστολογίου αυτού) - μόνο και μόνο η εισδοχή των ανθρώπων αυτών στην πολιτική σκηνή, οι ιδέες και η φρεσκάδα που φέρνουν, αλλά και η ακεραιότητα που έχουν επιδείξει στη ζωή τους μέχρι τώρα, η απεξάρτηση από τα κόμματα και η υποστήριξη θέσεων στη βάση της κοινής λογικής, είναι μια σημαντική εισφορά, παρακαταθήκη για το μέλλον της ελληνικής πολιτικής ζωής. Προσέξτε τι έχουν να πουν.

Τετάρτη, 25 Μαρτίου 2009

Αναζητώντας το αυτονόητο

Πολλούς φίλους τους έχει ξενίσει η αναφορά που κάνουμε για την εκπροσώπηση του "αυτονόητου". Μας καταλογίζουν αλαζονεία, σαν να φαίνεται ότι μόνον εμείς κατέχουμε την αλήθεια και οι μέχρι τώρα πολιτικοί σχηματισμοί δεν ενδιαφέρονται γι' αυτήν. Σε μεγαλύτερο ακόμη βαθμό κι από την κοινή λογική, η διατύπωση αυτή φαίνεται να δημιουργεί αρνητικό αντίκτυπο. Μόνο που η ανάγνωση αυτή, της αλαζονείας, είναι εντελώς εσφαλμένη.

Στην πραγματικότητα, όταν αναφερόμαστε στα "αυτονόητα" εκφράζουμε την απελπισία μας και την αίσθηση του επείγοντος που έχουμε για ορισμένες μεταρρυθμίσεις. Το "αυτονόητο" δεν καλύπτει το σύνολο των πολιτικών μας προτάσεων ή θέσεων, αλλά οπωσδήποτε ένα βασικό πυρήνα από αυτές, τον πυρήνα εκείνο που έφερε κοντά ανθρώπους από διαφορετικές πολιτικές παρατάξεις, με διαφορετικές ιδεολογικές αφετηρίες. Νομίζουμε, μάλιστα, ότι σχεδόν όλοι θα συμφωνήσουν με το χαρακτηρισμό "αυτονόητο", εάν εξετάσουν ένα προς ένα τα ζητήματα, για τα οποία χρησιμοποιούμε αυτή την έννοια.

Κάποια απλά παραδείγματα: δεν είναι αυτονόητο ότι σε μια περίοδο, κατά την οποία το κόστος του δανεισμού του κράτους είναι τεράστιο, πρέπει να ξοδεύουμε λιγότερα από τα έσοδά μας; Δεν είναι αυτονόητο ότι η εκπαιδευτική πολιτική πρέπει να καθορίζεται με αποκλειστικά ακαδημαϊκά κριτήρια; Ότι δεν μπορεί ο ρόλος του Πανεπιστημίου ή του Τ.Ε.Ι. ως κατά κύριο λόγο στηρίγματος μιας τοπικής οικονομίας να υπερισχύει των ακαδημαϊκών αυτών κριτηρίων; Ότι δεν μπορεί να έχουμε συνολικό τεράστιο πλεόνασμα δημοσίων υπαλλήλων και παράλληλα τρομακτικές ελλείψεις προσωπικού σε συγκεκριμένους χώρους; Ότι δεν μπορεί τα πανεπιστήμια να λειτουργούν, στην πραγματικότητα, λιγότερες από τις μισές ημέρες του ακαδημαϊκού έτους, εξ αιτίας των καταλήψεων; Ότι δεν μπορεί το κράτος να διατηρεί ζημιογόνες δημόσιες επιχειρήσεις, οι οποίες είναι και τραγικά ανεπαρκείς στην κάλυψη των αναγκών που υποτίθεται θεραπεύουν; Όλα αυτά είναι λιγότερο από αυτονόητα;

Παρ' όλα αυτά, και ενώ είμαι σίγουρος ότι συντριπτικές πλειοψηφίες των συμπολιτών μας συμφωνούν με αυτά τα αυτονόητα, τα εκλογικά αποτελέσματα δικαιώνουν τα πολιτικά κόμματα, τα οποία συντηρούν αυτές τις νοσηρές καταστάσεις. Σε πολλές, μάλιστα, περιπτώσεις, όσοι πολιτικοί βγήκαν μεμονωμένα να πουν κάτι σχετικό, λοιδωρήθηκαν. Θυμόμαστε τι έγινε, όταν ο κ. Αλέκος Παπαδόπουλος είχε βγει και είχε δηλώσει κάτι άλλο αυτονόητο: ότι δεν μπορεί να διατηρηθεί η βιωσιμότητα του ασφαλιστικού συστήματος, εάν παρέχονται συντάξεις σε ασφαλισμένους κάτω των 60 ετών. Η επίθεση που δέχθηκε ήταν πρωτοφανής - ενώ είπε το αυτονόητο. Γιατί όμως όλα αυτά τα αυτονόητα δεν αντιμετωπίζονται, αφού (όπως λέμε) η πλειοψηφία του εκλογικού σώματος θα το επιθυμούσε;

Για να απαντήσουμε στην ερώτηση αυτή, αρκεί να βρούμε ποιο είναι το κοινό χαρακτηριστικό που συνδέει όλες αυτές τις νοσηρές καταστάσεις: σε όλες υπάρχουν οργανωμένα μειοψηφικά συμφέροντα, τα οποία επηρεάζουν σημαντικό αριθμό ψήφων, με αποτέλεσμα ακόμη και η λήψη των αυτονόητων μέτρων να συνεπάγεται πολιτικό κόστος, ακόμη και την πτώση από την εξουσία (να θυμηθούμε τις τεράστιες αντιδράσεις στις προτάσεις Γιαννίτση για αλλαγές στο ασφαλιστικό σύστημα το 2001 - προτάσεις, οι οποίες στηρίζονταν σε πολύ έγκυρη τεκμηρίωση; Λέγεται ότι η αρχή του τέλους της κυβέρνησης Σημίτη ήταν αυτές οι αντιδράσεις). Έτσι, όλοι όσοι προσβλέπουν στην εξουσία ως αυτοσκοπό θα καμφθούν από τις οργανωμένες αντιδράσεις και θα κάνουν πίσω. Πολλές φορές, μάλιστα, επιχειρείται ένας καταπληκτικός στρουθοκαμηλισμός, με διαβεβαιώσεις ότι, λ.χ., το ασφαλιστικό δεν είναι και τόσο πιεστικό πρόβλημα ή ότι δεν πολυ-πειράζει που χάνονται μαθήματα στο πανεπιστήμιο, δεν έγινε και τίποτε δα σπουδαίο.

Για να εφαρμόσει κανείς το αυτονόητο, χρειάζεται να μην έχει δεσμεύσεις προς οργανωμένες μειοψηφίες και να μην προσβλέπει στην εξουσία για την εξουσία, αλλά στη συμμετοχή στη διακυβέρνηση, προκειμένου να προωθηθούν οι απαραίτητες μεταρρυθμίσεις, ακόμη και με πολιτικό κόστος. Τα ιδρυτικά μέλη της Δράσης είναι απαλλαγμένα από τις εξαρτήσεις αυτές και, για το λόγο αυτό, παρέχουν το καλύτερο εχέγγυο ότι θα προχωρήσουν (εάν λάβουν τη σχετική εντολή από το εκλογικό σώμα) στην υλοποίηση των αυτονόητων.

Ο Νίκος Δήμου εξηγεί

Στο πιο πρόσφατο επίκαιρό του ο Νίκος Δήμου, "απολογούμενος", αναφέρεται στη συμμετοχή του στη "Δράση" ως την τελευταία του δημόσια παρουσία. Και, σε κείμενό του που δημοσιεύεται στην ιστοσελίδα της Δράσης, εξηγεί την επιλογή του αυτή.

Τρίτη, 24 Μαρτίου 2009

Τα πραγματικά καλαμπούρια

Το "Βήμα" στη γνωστή στήλη "Βηματοδότης", είχε χθες ένα σχολιάκι, στο οποίο έγραφε:

"Oυ γαρ έρχεται μόνον. Μερικοί πρώην υπουργοί Οικονομίας ιδρύουν και κόμματα, όπως ο εξωγήινος της πολιτικής κ. Στ.Μάνος. Είναι γνωστό ότι θα βοηθήσουν τον κ. Μάνο να σώσει τη χώρα ο κ. Β. Κοντογιαννόπουλος και ο κ. Ι.Μπουτάρης . Εκείνο που δεν είναι γνωστό είναι τι ακριβώς θα κάνει ο καθένας. «Ο Μάνος θα λέει καλαμπούρια,ο Κοντογιαννόπουλος θα γελάει και ο Μπουτάρης θα βάλει το κρασί» συμπέρανε συνεργάτης μου έπειτα από σκληρό ρεπορτάζ."

Καλή και ευπρόσδεκτη πάντοτε η σάτιρα, από όπου και αν προέρχεται. Αν όμως η κυβερνητική πορεία του κ. Μάνου και οι θέσεις που έλαβε έκτοτε και προωθεί είναι καλαμπούρι - αν, επί παραδείγματι, η πρόταση για αναδιαμόρφωση του ασφαλιστικού συστήματος με βάση ένα κεφαλαιοποιητικό μοντέλο είναι καλαμπούρι, τότε πώς χαρακτηρίζεται η στάση των κυβερνώντων, καθώς και της μείζονος και ελάσσονος αντιπολιτεύσεως, σε σχέση με τα φλέγοντα ζητήματα που μας απασχολούν; Πώς χαρακτηρίζεται το ασφαλιστικό νομοσχέδιο, το οποίο στην πραγματικότητα, αντί να ενοποιήσει φορείς, απλώς τους μετέτρεψε σε "τομείς" και προσέθεσε ένα ακόμη γραφειοκρατικό επίπεδο στη διοίκησή τους; Πώς χαρακτηρίζεται η δημοσιονομική διαχείριση των τελευταίων ετών; Πώς χαρακτηρίζεται η στάση του ΠΑΣΟΚ απέναντι στην αναθεώρηση του άρθρου 16 του Συντάγματος (για να μην αναφερθούμε στη συνταγματική αναθεώρηση στο σύνολό της); Αν θέλουμε να βρούμε καλαμπούρια, δεν χρειάζεται να ψάξουμε καθόλου. Ούτε οι αφηγητικές ικανότητες του κ. Μάνου μπορούν να κάνουν πιο αστεία τα όσα βιώνουμε καθημερινά από τα κόμματα του κοινοβουλίου, ούτε όμως και τα κρασιά του κ. Μπουτάρη μπορούν να μας κάνουν να γελάσουμε με τα καλαμπούρια αυτά.

Ο Χαρίδημος Τσούκας για τη Δράση

Ο καθηγητής κ.Τσούκας εξηγεί αναλυτικά στο blog του τους λόγους για τους οποίους συμμετέχει στη Δράση. Μπορείτε να διαβάσετε το άρθρο του εδώ.

O Στέφανος Μάνος στο ραδιόφωνο του Σκάι

Ο Στέφανος Μάνος μιλάει για τη Δράση και αναλύει τις απόψεις του για το πολιτικό σύστημα, Μπορείτε να βρείτε τη συνέντευξη εδώ.

Κυριακή, 22 Μαρτίου 2009

"Κεντροδεξιά" σενάρια και κομματικές μετακινήσεις

Ένα ακόμη άρθρο, αυτή τη φορά της "Μακεδονίας" (συγκεκριμένα, του συντάκτη της κ. Νίκου Ηλιάδη), αντιμετωπίζει μάλλον σκωπτικά την προσπάθειά μας, επικεντρωνόμενο στις "εναλλαγές της κομματικής ταυτότητας" των κ.κ. Μάνου, Μπουτάρη και Κοντογιαννόπουλου. Δεν ξέρω πόσες φορές θα πρέπει να αναφερθούμε σ' αυτή τη μόνιμη κατηγορία που προσάπτεται στους έχοντες την πρωτοβουλία για την κίνησή μας. Eκτός αυτού, η κίνησή μας χαρακτηρίζεται "κεντροδεξιά", χωρίς ωστόσο να παρατίθεται έστω κι ένα επιχείρημα, έστω και μια από τις θέσεις που έχουν κατά καιρούς εκφράσει οι βασικοί συντελεστές της "Δράσης", η οποία να δικαιολογεί αυτόν τον χαρακτηρισμό.

Πέρα από τα όσα αναφέρθηκαν σε προηγούμενη ανάρτηση, χρειάζεται να επικεντρωθούμε λίγο και στα κίνητρα που ώθησαν τους "τρεις" στις τόσο συχνές, κατά την άποψη κάποιων, αλλαγές - όχι ένταξης σε κόμματα, αλλά συμπράξεων, εν όψει συγκεκριμένων αναμετρήσεων, με τα κόμματα που κάθε φορά τους εξέφραζαν περισσότερο. Ποιοι ήσαν οι τρεις αυτοί βασικοί ιδρυτές της "Δράσης"; Πριν την ανάμειξή τους με την πολιτική (ειδικά του κ. Μπουτάρη με την τοπική αυτοδιοίκηση) ήσαν όλοι τους επιτυχημένοι είτε επαγγελματίες, είτε επιχειρηματίες. Οι κ.κ. Κοντογιαννόπουλος και Μάνος εγκατέλειψαν τις καριέρες τους, για να προσφέρουν, όπως έκριναν αυτοί, στον τόπο. Καθένας από τους "τρεις" θα ήταν περιζήτητος, εάν το επιθυμούσε, σε οποιονδήποτε κομματικό χώρο. Κάθε ένας από τους "τρεις" θα μπορούσε να μην είχε ασχοληθεί καν με την πολιτική - και να έβγαζε ή να αύξαινε ακόμη περισσότερο την περιουσία του. Τι τους ώθησε στις αποφάσεις τους αυτές;

Είναι σαφές, κατ' αρχάς, ότι το χρήμα δεν ήταν κίνητρο γι' αυτούς. Εάν έμεναν έξω από την πολιτική, θα είχαν πολύ περισσότερο. Δεν πιστεύω να υπάρχει κανείς που να αμφιβάλλει για την ακεραιότητα οποιουδήποτε από αυτούς. Ανάμεσα στους αγώνες που έχουν δώσει, ιδίως οι κ.κ. Κοντογιαννόπουλος και Μάνος που είχαν και μακρά κοινοβουλευτική παρουσία, διακρίθηκαν οι προσπάθειές τους για ενίσχυση της διαφάνειας, ιδίως στο δημόσιο τομέα και τις συναλλαγές μ' αυτόν. Κανείς δεν διανοήθηκε, καθ' όλη την πορεία τους, να τους προσάψει έστω και ίχνος υποψίας για αθέμιτο πλουτισμό ή άλλου είδους αθέμιτη εκμετάλλευση των κοινοβουλευτικών ή υπουργικών θέσεων που κατείχαν. Γι' αυτούς δεν ίσχυσε το "ό,τι είναι νόμιμο, είναι και ηθικό", αλλά έδωσαν ένα προσωπικό παράδειγμα πλήρους ακεραιότητας. Υπό αυτή την έννοια, δεν μπορεί να τους προσαφθεί ότι η όποια συνεργασία τους είχε κίνητρο να τους διασφαλίσει την κοινοβουλευτική παρουσία, για να την εκμεταλλευθούν για αθέμιτο, προσωπικό όφελος.

Θα μπορούσε κανείς να υποθέσει, διαβάζοντας το παραπάνω άρθρο και μη γνωρίζοντας την πορεία τους, ότι τους ενδιέφερε η εξουσία για την ίδια την εξουσία - ότι ήσαν αρχομανείς ή ότι πίστευαν ότι πρέπει να είναι στη Βουλή, διότι μόνον αυτοί ήξεραν πώς θα σώσουν την Ελλάδα. Ανεξαρτήτως του αν μια τέτοια νοοτροπία (της οποίας την καρικατούρα παρουσιάζουμε εδώ) είναι συμβατή με την πολιτική παρουσία, εάν η φιλοδοξία είναι θεμιτό χαρακτηριστικό των ασχολουμένων με την πολιτική, αποδείχθηκε, από τη φύση των συνεργασιών που έκαναν κάθε φορά, ότι η καρέκλα διόλου δεν τους ενδιέφερε. Αν επεδίωκαν την καρέκλα, αμφιβάλλει κανείς ότι θα μπορούσαν οι κ.κ. Κοντογιαννόπουλος και Μάνος να επανέλθουν στη Νέα Δημοκρατία (όπως έκανε ο κ. Σουφλιάς, του οποίου η υποδοχή - επανείσοδος έγινε μετά βαΐων και κλάδων) και σήμερα να είναι κορυφαίοι υπουργοί; Ή, πιστεύετε, ότι δεν θα είχε αντίστοιχη δυνατότητα ο κ. Μπουτάρης με το ΠΑΣΟΚ; Ότι οι αποφάσεις που έλαβαν μπορεί να τους στέρησαν ακόμη και προσωπικούς ψηφοφόρους, αλλά παρακινήθηκαν να συνδράμουν στην προσπάθεια που κάθε φορά αυτοί έκριναν ως πλέον ελπιδοφόρα, αυτό δεν μετράει; Η περαιτέρω συνεργασία του κ. Μάνου με τη Νέα Δημοκρατία κατέστη αδύνατη μετά την τρομακτική ιστορία με τις ταυτότητες - από την άλλη, το ΠΑΣΟΚ ανεδείκνυε (δυστυχώς μόνον κατά τους πρώτους μήνες του 2004) ένα πιο μοντέρνο πρόσωπο εν σχέσει προς το λαϊκιστικό μοντέλλο της Νέας Δημοκρατίας (το οποίο κουβαλάμε στην πλάτη μας εδώ και 5 χρόνια): κάποιος που αναγνώριζε αυτά τα στοιχεία και επέλεγε να συνεργασθεί με το ΠΑΣΟΚ το 2004 πρέπει να θεωρηθεί γυρολόγος;

Είναι πολύ εύκολο να αποδίδονται χαρακτηρισμοί, οι οποίοι αντέχουν σε μια επιφανειακή (αλλά μόνον ως εκεί) ανάγνωση. Αλλά το χειρότερο είναι να οδηγούν οι χαρακτηρισμοί στην εκ των προτέρων απόρριψη μιας προσπάθειας που συγκροτείται από σοβαρά στελέχη, τα οποία έχουν δώσει σαφή και πολύ θετικά, αν μη τι άλλο, δείγματα γραφής όλα αυτά τα χρόνια. Ακόμη περισσότερο θλιβερό είναι να υιοθετούνται αψήφιστα τέτοιοι χαρακτηρισμοί κατά τρόπο τέτοιον, ώστε στο τέλος να μην κάνει κανείς καν τον κόπο να εξετάζει τις επιμέρους προτάσεις ενός φορέα. Επειδή όμως η "Δράση" απευθύνεται σε όσους θέλουν να χρησιμοποιήσουν την κοινή λογική ως αναλυτικό εργαλείο, και επειδή η εφαρμογή της κοινής λογικής δεν γίνεται με επιφανειακές μόνον αναγνώσεις, αισιοδοξούμε ότι οι επιπόλαιοι αυτοί χαρακτηρισμοί θα ξεπερασθούν από τα πράγματα. 

Παρουσίαση της "Δράσης" στην Καθημερινή

Μπορείτε να διαβάσετε εδώ την παρουσίαση της "Δράσης" που κάνει η "Καθημερινή" και επιμελείται ο κ. Βασίλης Νέδος. Παραθέτουμε αυτούσια τη συνέντευξη που παραχώρησε ένας πολύ σημαντικός συντελεστής της νέας κίνησης, ο Καθηγητής κ. Θάνος Βερέμης.

Θ. Βερέμης: Γιατί στηρίζω το νέο φορέα

Η αναξιοκρατία και η κυριαρχία των μετρίων στην πολιτική σκηνή οδήγησαν τον καθηγητή κ. Θάνο Βερέμη στην απόφασή του να στηρίξει το νεοπαγές κόμμα «Δράση». Οπως λέει στην «Κ» η σχέση του με την πολιτική παραμένει πλατωνική, ελπίζει ωστόσο ότι το νέο κόμμα θα λειτουργήσει ως καταλύτης εξελίξεων.

- Αποφασίσατε τελικά να ασχοληθείτε με την πολιτική;

- Η σχέση μου με την πολιτική, είναι και παραμένει πλατωνική. Αισθάνθηκα ως πολίτης ότι δεν πάμε πουθενά. Δεν βλέπω τίποτα στην πολιτική σκηνή ενθαρρυντικό. Αποφάσισα να ενεργοποιηθώ στο πλευρό του Στέφανου Μάνου διότι, μιλώντας με πολιτικούς όρους, του έχω εμπιστοσύνη. Προσωπικά δεν σκοπεύω να πολιτευτώ ποτέ, αλλά μπορώ να βοηθήσω με τις δυνάμεις μου κάποιον που εκτιμώ.

- Σας απογοήτευσε η Ν.Δ.; Περιμένατε περισσότερα;

- Υπάρχουν λίγα θετικά στοιχεία. Οσον αφορά τον χώρο μου, δηλαδή την Εκπαίδευση, φαντάζομαι ότι θα υπάρξει κάποιο αποτέλεσμα. Θεωρώ τη μεταρρύθμιση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση ως ένα πολύ σημαντικό βήμα. Ενα άλλο, πάρα πολύ θετικό στοιχείο είναι η απαλλαγή από το άγος της Ολυμπιακής Αεροπορίας, την οποία οφείλουμε στη φιλοπονία του κ. Κωστή Χατζηδάκη.

- Δεν υπάρχει κάτι που σας στενοχώρησε;

- Ναι. Οταν είδα να μένουν εκτός Βουλής κάποια σοβαρά πρόσωπα. Το προσωπικό της ελληνικής Βουλής είναι πάρα πολύ μέτριο. Τρομάζω με τη σκέψη ότι στις επόμενες εκλογές μπορεί να μην εκλεγούν όσοι σοβαροί έχουν απομείνει. Ισως τελικά έχουμε μωρανθεί οι ψηφοφόροι. Λείπουν από τη Βουλή ο Στέφανος Μάνος, η Μαριέττα Γιαννάκου, ο Νίκος Γεωργιάδης, ο Νίκος Χριστοδουλάκης, ο Γεράσιμος Αρσένης και πολλοί άλλοι. Ο πλούτος που έχει μια χώρα είναι η φαιά ουσία και δεν μπορεί να λείπει από το Κοινοβούλιο.

- Ποιο είναι κατά την άποψή σας το σημαντικότερο πρόβλημα στην ελληνική πολιτική σκηνή;

- Η αναξιοκρατία και η αδυναμία των κρατούντων σε όλα τα πολιτικά κόμματα να αναγνωρίσουν την αξία στις πολιτικές που κάνουν. Επιλέγουν μόνο επικοινωνιακά, τίποτε άλλο. Εχουμε βέβαια και οι λοιποί τις ευθύνες μας. Δεν ωφελεί όλοι να λιβανίζουμε τη δημοκρατία μας. Η κοινωνία επιλέγει μέτριους ηγέτες και οι μέτριοι ηγέτες επιλέγουν μέτριους συνεργάτες.

- Τι μπορεί να επιτύχει σε πρακτικό επίπεδο η Δράση;

- Μπορεί να παίξει αφενός τον ρόλο καλού παραδείγματος, πίεσης προς τις σωστές κατευθύνσεις, αφετέρου, να λειτουργήσει ως καταλύτης για τις πολιτικές εξελίξεις, όπως άλλωστε λέμε και ως κόμμα.

Υπάρχει ιδεολογία χωρίς μανιφέστο;


Υπάρχουν δύο ειδών αντιδράσεις στην διακήρυξη της δράσης. Η πρώτη , σαν επακόλουθο της κοινής αντίληψης των αδιεξόδων που περιγράφονται στην πρώτη παράγραφο της καθώς και της εκτίμησης και της εμπιστοσύνης στους πολιτικούς, επιστήμονες, επιχειρηματίες και εργαζόμενους που αναλαμβάνουν την πρωτοβουλία για την πρόσκληση στην δημιουργία ενός νέο κόμματος, είναι μια θερμή , θετική αποδοχή της.

Η δεύτερη και αυτή που θα με απασχολήσει σε αυτό το σημείωμα είναι μια καχύποπτη αλλά και διερευνητική στάση που συνοδεύεται από τα παρακάτω ερωτήματα :

Ποιες είναι οι θέσεις της ΔΡΑΣΗΣ;

Ποια είναι η ιδεολογία σας;

Πάλι ξεχωρίζω δύο είδη συμπολιτών μου που μου απευθύνουν αυτές τις ερωτήσεις. Είναι πρώτα αυτοί που δεν διάβασαν προσεκτικά το κείμενο της διακήρυξης ή δεν αναζήτησαν λίγο περισσότερο αυτό που με ρωτούν. Για αυτούς λοιπόν να προσπαθήσω να μετασχηματίσω το κείμενο έτσι ώστε να τοποθετήσω σε διακριτές παραγράφους τις βασικές ιδεολογικές αρχές και τις πρώτες, κυρίαρχες προτάσεις:

Αρχές

· Εγκαθίδρυση ενός κράτους δικαίου

· Θέλουμε μια κοινωνία με συνοχή και αλληλεγγύη

· Μια κοινωνία με δικαιοσύνη

· Ένα σύστημα κοινωνικής προστασίας

· Πολιτικά δικαιώματα που προστατεύονται αποτελεσματικά

· Συναίνεση και συνεργασίες στο πολιτικό σύστημα διαχείρισης της εξουσίας

· Έναν αποτελεσματικό κρατικό μηχανισμό

· Αξιόπιστους και λειτουργικούς θεσμούς

· Ρεαλιστική πολιτική δράση

· Βιώσιμη, περιβαλλοντολογικά, ανάπτυξη

· Καμία συναλλαγή με κρατικοδίαιτες συντεχνίες

Θέσεις

· Σαφείς και δεσμευτικοί για όλους κανόνες σε μια ανταγωνιστική αγορά

· Ταχύτερη λειτουργία του συστήματος απονομής δικαιοσύνης

· Περιορισμός των κρατικών δαπανών

· Εκπαιδευτικό σύστημα που στοχεύει στην μάθηση

· Ποιοτική αναβάθμιση της αγροτικής παραγωγής χωρίς επιδοτήσεις

· Σύγχρονο σύστημα διοίκησης των κρατικών νοσοκομείων και αποκαθήλωση του κομματισμού

Πολιτική δράση

· Συστράτευση όλων των εκσυγχρονιστικών τάσεων, σοσιαλδημοκρατών και φιλελευθέρων, για τον απεγκλωβισμό της κρατικής διαχείρισης από ένα διεφθαρμένο σύστημα νομής της εξουσίας. Πολιτική υπευθυνότητα σε επίπεδο πολιτών και ΔΡΑΣΗ τώρα.

Στο δεύτερο είδος συμπολιτών που μου απευθύνουν αυτό το ερώτημα θα τολμήσω να αποδώσω τον χαρακτηρισμό των υποκριτών γιατί κανένας τους δεν είχε διαβάσει αντίστοιχα κείμενα των υπαρχόντων κομμάτων , όχι γιατί δεν υπάρχουν αλλά γιατί γνωρίζουν καλά πως είναι ψευδεπίγραφα.

Μερικοί μάλιστα αναγνωρίζουν το εαυτό τους στην περιγραφή «κομματική συντεχνία». Η ακόμη αναγνωρίζουν πως αποτελούν τους ευνοημένους και προστατευόμενους αυτού του συστήματος. Σε αυτούς απαντώ με την υπογραφή μου και την ΔΡΑΣΤΗριοποίησή μου.

Σάββατο, 21 Μαρτίου 2009

Αντιδράσεις - η κοινή λογική ως "πουκάμισο αδειανό" και οι συνεργασίες με διαφορετικά κόμματα

Δημοσιεύθηκε χθες στην "Καθημερινή" ένα αρκετά ειρωνικό άρθρο του κ. Παντελή Μπουκάλα σχετικά με την κίνησή μας. Δυστυχώς, εκτός από το ύφος του ήταν και σε αρκετά σημεία της ουσίας του ανακριβές. Έτσι, το άρθρο ξεκινά με ένα άσχετο παραλληλισμό μεταξύ της κοινής γνώμης και της κοινής λογικής, αμφισβητώντας την ύπαρξη της τελευταίας - και θεώρησε ότι αφού δεν υπάρχει καν "περί δικαίου αίσθημα" με καθολική ισχύ, δεν μπορεί να υπάρξει κοινή λογική. Αναφέρει ότι δεν μπορεί να υπάρξει κοινός τρόπος σκέψης, δηλαδή κοινή λογική (κατά το άρθρο), για διάφορες κατηγορίες ανθρώπων, "για πλούσιους και φτωχούς, αριστερούς, δεξιούς και κεντρώους, ανατολικούς και δυτικούς, θρήσκους και μη". Επιπλέον, επικαλούμενος τις "μετακινήσεις σε κομματικούς χώρους οι οποίοι, θεωρητικά, δεν είχαν καμία σχέση με δικές τους [σημ.: αναφέρεται κυρίως στον κ. Στέφανο Μάνο] ιδέες", μετακινήσεις οι οποίες, κατά το συγγραφέα, δεν συνάδουν με την κοινή λογική, καταλήγει στο συμπέρασμα ότι οι ίδιοι οι θιασώτες της δεν την εφαρμόζουν. Τέλος, κρίνει, χωρίς άλλη σχέψη, μη-εθνικώς ορθή την απόφαση της "Δράσης" να στηρίξει (εφ' όσον επιτύχει κοινοβουλευτική υποστήριξη και δεν υπάρχει δυνατότητα σχηματισμού αυτοδύναμης κυβέρνησης) το κόμμα που θα έλθει πρώτο σε ψήφους.

Πόσα λάθη και ανακρίβειες (και σκόπιμες παραλείψεις) μπορούν να εμφιλοχωρήσουν σε ένα τόσο μικρό κείμενο; Και, μάλιστα, ανακρίβειες που μπορούν να χωρισθούν σε δύο κατηγορίες - σε ανακρίβειες περί την έννοια των λέξεων και όρων που χρησιμοποιούνται, καθώς και σε ανακρίβειες σε σχέση με την παρουσίαση των θέσεων ή πράξεων ή δηλώσεων άλλων.

Ξεκινώντας με την πρώτη κατηγορία, ας επισημάνουμε τι εννοούμε με "κοινή λογική" και ποιος είναι ο ρόλος της στη διαμόρφωση πολιτικών προτάσεων από την κίνησή μας. Ως κοινή λογική εννοούμε την εφαρμογή των προταγμάτων της λογικής, δηλαδή του ελέγχου των προτάσεων που κάνουμε βάσει των σχέσεων που η τυπική λογική μας παρέχει. Γιατί "κοινή"; Διότι ο έλεγχος αυτός θα μπορεί να γίνεται από οποιονδήποτε - θα παρουσιάζουμε μια πρόταση και θα προσπαθούμε, με λογικά επιχειρήματα που θα μπορεί ο καθένας να μπορεί να ελέγξει ως βάσιμα ή αβάσιμα, να πείσουμε ότι η εφαρμογή της θα οδηγήσει πράγματι στα αποτελέσματα που επιδιώκουμε. Δεν θα αναφερόμαστε σε αυθεντίες ούτε σε έννοιες συναισθηματικές ή μεταφυσικές για να πείσουμε (επαναλαμβάνω: ως προς την αποτελεσματικότητα των όσων προτείνουμε), για το λόγο αυτό και τα επιχειρήματά μας θα μπορούν να ελεγχθούν από τον καθένα που διαθέτει λογική σκέψη. Αυτό, όπως είναι προφανές, δεν έχει καμμία σχέση ούτε με κοινή γνώμη, ούτε με κοινό περί δικαίου αίσθημα - τα οποία δεν επικαλούμαστε. Δεν αναζητούμε, δηλαδή, την περισσότερο διαδεδομένη (κοινή) αντίληψη, για να την υιοθετήσουμε, όπως υπονοεί ο αρθρογράφος, αλλά τη λύση εκείνη, η οποία αντέχει στο βάσανο της λογικής - και δη, της κοινής, γιατί πεποίθησή μας είναι ότι όλοι οι ψηφοφόροι διαθέτουν τη λογική αυτή, απλώς η πολιτική συζήτηση δεν γίνεται κατά τρόπο τέτοιο, ώστε να μπορούν να τη χρησιμοποιούν.

Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι όποιος χρησιμοποιεί την κοινή λογική πρέπει να αποδέχεται μια πρότασή μας, ακόμη κι εάν αποδεικνύεται ότι θα επιφέρει τα αποτελέσματα που ισχυριζόμαστε. Τα αποτελέσματα αυτά μπορεί να μη συμπίπτουν με τις προτεραιότητες που θέτει κάθε ψηφοφόρος, μπορεί να μην τον καλύπτουν συναισθηματικά, ηθικά, φιλοσοφικά. Ο αρθρογράφος μας συγχέει, και μάλιστα εντελώς αναιτιολόγητα, την εφαρμογή της κοινής λογικής από τη διαφωνία ως προς το εάν τα αποτελέσματα των προτάσεών μας είναι επιθυμητά ή όχι. Δεν υπάρχει, δηλαδή, διαφορετική λογική για το δεξιό σε σχέση με τον αριστερό - για τον πλούσιο και τον φτωχό κ.λπ. Παράδειγμα: αν, ως κράτος, ξοδεύουμε περισσότερα από τα έσοδά μας, θα έχουμε έλλειμμα - η πρόταση αυτή δεν μπορεί να ελεγχθεί ως ψευδής ή να θεωρηθεί αληθής βάσει των πολιτικών κριτηρίων του καθενός: η λογική της συνοχή δεν μπορεί να ανατραπεί ανάλογα με το ποιος την εξετάζει. Επίσης: όσο μεγαλώνει το έλλειμμά μας, τόσο περισσότερο μειώνεται η πιστοληπτική ικανότητά μας και οι όροι δανεισμού καθίστανται περισσότερο δυσμενείς. Αυτή η πρόταση, επί παραδείγματι, δεν ισχύει για κάποιον φτωχό; Ή ισχύει η αλήθεια της περισσότερο για κάποιον κεντρώο ή για κάποιο δυτικό; Προφανώς όχι. Η σκόπιμη σύγχυση, εκ μέρους του αρθρογράφου, γίνεται ακριβώς στο σημείο αυτό: ταυτίζει ένα "κοινώς αποδεκτό τρόπο σκέψης" με την κοινή λογική, πράγμα το οποίο είναι σφάλμα - το ένα δεν έχει σχέση με το άλλο. Προφανώς και ένας άνθρωπος έχει διαφορετικές προτεραιότητες από έναν άλλο. Στο παράδειγμά μας, λ.χ., κάποιος που προέρχεται από την Αριστερά μπορεί να θεωρεί ότι αξίζει τον κόπο να επιβαρυνόμαστε με επιπλέον τόκους, όσο τα χρήματα αυτά, τα ποσά που δανειζόμαστε δηλαδή, χρησιμοποιούνται για τη λειτουργία ενός κοινωνικού κράτους. Όμως η διαφορά αυτή στην εκτίμηση δεν είναι ζήτημα διαφορετικής κοινής λογικής, είναι ζήτημα πραγματικά διαφορετικού τρόπου σκέψης. Δεν μπορεί, δηλαδή, κανείς να αμφισβητήσει τη λογική λειτουργία των δύο πρώτων συμπερασμάτων (έσοδα < έξοδα = έλλειμμα, περισσότερο έλλειμα συνεπάγεται μικρότερη πιστοληπτική ικανότητα, η οποία με τη σειρά της συνεπάγεται δυσμενέστερους όρους δανεισμού), μπορεί όμως την πολιτική πρόταση που προκύπτει από αυτές (λ.χ. να μειωθούν κάποιες δαπάνες ή να αυξηθούν με κάποιον τρόπο τα έσοδα) να την εξετάσει, ως προς το αποτέλεσμά της, διαφορετικά. Είναι, επομένως, εντελώς διαφορετικό πράγμα ο "τρόπος σκέψης" (που περιλαμβάνει και πολλά άλλα στοιχεία) από την εφαρμογή της λογικής, για τον έλεγχο εάν κάποια πρόταση θα έχει τα αποτελέσματα που ισχυρίζεται αυτός που την κάνει.

Στη "Δράση", ειδικότερα, όσοι συμπράττουμε έχουμε διαπιστώσει ότι, παρά τις διαφορετικές ιδεολογικές μας καταβολές, συμφωνούμε στις λύσεις που θεωρούμε επιβεβλημένες. Εφαρμόζοντας την κοινή λογική, δηλαδή, ο καθένας από εμάς κατέληξε σε εν πολλοίς παρόμοια συμπεράσματα. Αυτός είναι και ο λόγος που άνθρωποι με διαφορετικό τρόπο σκέψης μπόρεσαν και συνέπεσαν: διαφορετικός τρόπος σκέψης δεν σημαίνει άρνηση της λειτουργίας της λογικής, πράγμα που αποδεικνύεται και από τη σύμπραξή μας αυτήν.

Από την άλλη, θεωρείται δεδομένο από τον αρθρογράφο ότι η κοινή λογική αντιτίθεται στη (διαδοχική) ένταξη σε διαφορετικά κόμματα. Φυσικά, με την πρόταση αυτή κατ' αρχην αποσιωπάται κάτι πολύ βασικό για τον κ. Μάνο (προς τον οποίον απευθύνεται η μομφή): ότι, μετά τη διαγραφή του από τη "Νέα Δημοκρατία" και την ίδρυση των "Φιλελευθέρων", δεν προσεχώρησε, δεν εντάχθηκε σε άλλο κόμμα. Συνεργάσθηκε εκλογικά με τη Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ, διατηρώντας όμως σε κάθε περίπτωση την αυτονομία του. Οι συμπράξεις ήσαν αυτοτελείς και περιείχαν και προγραμματικές συμφωνίες. Ειδικά, μάλιστα, η σύμπραξη με το ΠΑΣΟΚ έγινε σε μια περίοδο, κατά την οποία ο (νεοεκλεγείς τότε) Πρόεδρός του παρουσίαζε ένα δυναμικό, αντικρατιστικό πρόσωπο και φάνταζε ως σοβαρή ελπίδα για μερική, τουλάχιστον, ανατροπή του πολιτικού σκηνικού. Όλοι ξέρουμε πλέον ότι οι ελπίδες εκείνες διαψεύσθηκαν, κατέρρευσαν υπό την πίεση της λαϊκιστικής βάσης του ΠΑΣΟΚ. Είναι όμως πολύ εύκολο κάποιος, φαινομενικά, να μας κατηγορήσει για καιροσκοπισμό, χωρίς να γνωρίζει ή να παραθέτει λεπτομέρειες εκείνων των συνεργασιών.

Επίσης, κατά τη συλλογιστική του αρθρογράφου, ένα κόμμα δεν αλλάζει ποτέ, αν συμφωνείς μαζί του μια φορά, πρέπει να συμφωνείς πάντοτε. Για όσους θεωρούσαν εαυτούς φιλελεύθερους, όμως, το περιβόητο συνέδριο της Χαλκιδικής, στο οποίο η Νέα Δημοκρατία (το 1994) αποκήρυξε το φιλελευθερισμό, μια οδυνηρή διάψευση της παραπάνω θέσης του αρθρογράφου τους ανάγκασε να εγκαταλείψουν τη Νέα Δημοκρατία. Το ΠΑΣΟΚ επί Σημίτη είχε διαφορετικά χαρακτηριστικά από το ανδρεοπαπανδρεϊκό ΠΑΣΟΚ της δεκαετίας του '80 - γι' αυτό και έλαβε ψήφους από διαφορετικούς κοινωνικούς και πολιτικούς χώρους (χάνοντας, αντίστοιχα, πρώην παπανδρεϊκούς ψηφοφόρους προς όφελος του ΔΗΚΚΙ). Τα κυρίαρχα χαρακτηριστικά ενός κόμματος είναι που καθορίζουν τις συνεργασίες με αυτό κάθε φορά. Επαναλαμβάνω και πάλι: δεν υπήρξε ένταξη, υπό την έννοια της αναλήψεως μιας δέσμευσης για μονιμότερη σύμπραξη, αλλά ad hoc εκλογικές συνεργασίες, αποδεκτές και από τις δύο πλευρές, με σαφώς οριοθετημένους όρους. Τώρα - το πώς η σύμπραξη αυτή δεν συνάδει με την κοινή λογική, ενώ η επ' άπειρον παραμονή στον ίδιο κομματικό χώρο, του οποίου τα κυρίαρχα χαρακτηριστικά αλλοιώνονται και καθίστανται πλέον αποκρουστικά για κάποιους από εμάς, θα ήταν στάση σύμφωνη με την κοινή λογική, αυτό μόνον ο αρθρογράφος το ξέρει.

Τέλος, σαφής δέσμευση της νέας κίνησης, εάν αποκτήσει κοινοβουλευτική εκπροσώπηση, είναι να στηρίξει, για το σχηματισμό κυβερνήσεως, το κόμμα που θα αναδειχθεί πρώτο στις εκλογές - και αυτό θεωρείται από τον κ. Μπουκάλα καιροσκοπισμός. Ίσως να έχει ως πρότυπο "μικρού κόμματος" τη μονίμως αντιδραστική στάση των κομμάτων της ελάσσονος αντιπολιτεύσεως που προέρχονται από την Αριστερά - ίσως, κατά τη γνώμη του, ο μοναδικός ρόλος που πρέπει να παίζει ένα κόμμα με μικρή κοινοβουλευτική εκπροσώπηση να είναι αυτός της αντίδρασης. Εμείς όμως εδώ πέρα συγκεντρωθήκαμε με σκοπό να συμβάλουμε, κατά το δυνατόν, στην προώθηση μεταρρυθμίσεων, τις οποίες θεωρούμε εντελώς επείγουσες για τη χώρα. Η προώθησή τους δεν γίνεται με πορείες και καταλήψεις, αλλά (σ' ένα κοινοβουλευτικό σύστημα) με την επίτευξη κοινοβουλευτικών πλειοψηφιών και την υπερψήφισή τους από το Κοινοβούλιο, όπως και την εφαρμογή τους από τη Διοίκηση. Το πρώτο κόμμα θα είναι αυτό που θα έχει την προτίμηση της σχετικής πλειοψηφίας του ελληνικού λαού. Θα είναι μια ετυμηγορία που οφείλουμε να σεβόμαστε (δείγμα καιροσκοπισμού κατά τον κ. Μπουκάλα!). Επειδή θα είναι αυτό που θα έχει και την πλέον ρεαλιστική προοπτική να σχηματίσει κυβέρνηση, θα επιδιώκει, κατά πάσαν πιθανότητα, τη σύμπραξή μας (δεδομένου ότι τα υπόλοιπα κόμματα της ελάσσονος αντιπολιτεύσεως -πλην του Λα.Ο.Σ.- την έχουν αποκλείσει εκ των προτερων. Από την πλευρά μας, θα μπορούμε να "διαπραγματευθούμε" τη στήριξη αυτή όχι τόσο παζαρεύοντας υπουργεία ή υφυπουργεία (αν αυτός ήταν ο σκοπός μας θα είχαμε ενταχθεί στους κυρίαρχους σχηματισμούς), αλλά συμφωνώντας σε δεσμεύσεις για συγκεκριμένες μεταρρυθμίσεις. Βέβαια, ήδη ο αρθρογράφος μας βάπτισε ως καιροσκοπική και ως αντίθετη με την κοινή λογικη την επιδίωξή μας, μέσω κυβερνητικών συνεργασιών, να υλοποιηθεί έστω και μέρος των μεταρρυθμίσεων που προτείνουμε. Το καλό με την κοινή λογική είναι, όπως αναφέραμε, ότι ο καθένας μπορεί να την χρησιμοποιήσει. Όποιος, λοιπόν, διαβάσει το άρθρο αυτό εις βάρος μας, ας σχηματίσει την έννοια του καιροσκοπισμού και ας εξετάσει ότι εντάσσονται σ' αυτήν οι ενέργειες και οι επιδιώξεις μας.

Κλείνοντας, όμως, δεν μπορώ να μην αναφέρω την απογοήτευσή μου, επειδή αρκετοί (μεταξύ τους και ο κ. Μπουκάλας), ενώ αντιμετωπίζουν μια κίνηση, στην οποία πρωτοστατούν άνθρωποι που έχουν καταθέσει σημαντικές, καινοτόμες και διορατικές προτάσεις και, πολύ περισσότερο, όταν είχαν την ευκαιρία και την αντίστοιχη κυβερνητική ευθύνη τις υλοποίησαν, επ' ωφελεία όλων μας, τα βάζουν όλα αυτά στην άκρη και σπεύδουν προκαταβολικά να αποκλείσουν οποιαδήποτε περαιτέρω και προσεκτικότερη εξέταση των όσων προτείνουμε - και όλα αυτά, χρησιμοποιώντας σοφιστείες και ανακρίβειες, όπως το χθεσινό άρθρο της "Καθημερινής".

Πέμπτη, 19 Μαρτίου 2009

Γιατί διαφέρει η Δράση

Είναι απόλυτα φυσιολογικό οι πολίτες να είναι καχύποπτοι απέναντι σε κάθε πολιτικό φορέα, νέο ή παλιό. Ο τρόπος λειτουργίας του πολιτικού συστήματος και τα αποτελέσματα που αυτό παράγει απωθεί τους πολίτες από την ενασχόληση τους με τα κοινά και τους κάνει να δυσπιστούν για τις προθέσεις αλλά και για δυνατότητα παρέμβασης κάθε νέου σχήματος στην πολιτική ζωή της χώρας.
Γιατί λοιπόν η Δράση διαφέρει από όλους του υπόλοιπους; Τι είναι αυτό που την κάνει να ξεχωρίζει από το Πασόκ ή τη Νέα δημοκρατία;
To πρώτο στοιχείο που θα μπορούσε να επικαλεστεί κάποιος είναι τα πρόσωπα: στη δράση συμμετέχουν άνθρωποι που στην πορεία της διαδρομής τους έχουν καταξιωθεί στο χώρο τους και σε πολλές περιπτώσεις δεν δίστασαν να συγκρουστούν με το πολιτικό και κομματικό σύστημα πληρώνοντας το τίμημα που αυτό συνεπάγεται. Είναι άνθρωποι που δεν έχουν αφομοιωθεί και διατηρούν μέχρι σήμερα το θάρρος της γνώμης τους.
Το δεύτερο στοιχείο είναι ο πολιτικός λόγος που τα πρόσωπα αυτά εκφέρουν. Η μεταρρυθμιστική ατζέντα που ο νέος πολιτικός σχηματισμός θα προσπαθήσει να προωθήσει στο δημόσιο διάλογο την διαφοροποιεί εμφανώς από την καθεστηκύια τάξη στην πολιτική ζωή της χώρας. H Δράση θα επιχειρήσει με σαφή και συγκεκριμένο τρόπο να προτείνει αυτονόητες λύσεις σε χρόνια προβλήματα που το πολιτικό σύστημα είτε δεν μπορεί να δει είτε δεν τολμάει να τις θέσει στο δημόσιο διάλογο και πολύ περισσότερο να τις εφαρμόσει.
Όμως θα μπορούσε να ισχυριστεί κάποιος: καλά όλα αυτά αλλά και στα υπόλοιπα κόμματα μπορεί να βρεί κανείς ορισμένα αξιόλογα στελέχη (όλα και πιο σπάνια βέβαια) όπως επίσης και κάποιες ενδιαφέρουσε προτάσεις τις οποίες συνηθίζουν να ξεχνούν μετεκλογικώς και ανάλογα με τις περιστάσεις. Η νέα δημοκρατία δεν μας μιλούσε για "επανίδρυση του κράτους" και το πασόκ δεν έκανε λόγο για "συμμετοχική δημοκρατία"; Πως λοιπόν μπορεί να είναι κάποιος σίγουρος για την αξιοπιστία του νέου πολιτικού φορέα;
Το ισχυρότερο εχέγγυο κατά τη γνώμη μου είμαστε οι ίδιοι οι πολίτες που θα στηρίξουμε το νέο κόμμα.Η Δράση φιλοδοξεί να προσελκύσει πολίτες που δείχνουν ένα ειλικρινές ενδιαφέρον για την κατάσταση της χώρας και που αισθάνονται ότι δεν εκπροσωπούνται από το υπάρχον πολιτικό σύστημα το οποίο έχει ως κύριο μέλημα του την εξυπηρέτηση οργανωμένων συμφερόντων (το φαινόμενο της προσοδοθηρίας).Είναι πλέον προφανές ότι η φωνή των -μη συντεχνιακά οργανωμένων- πολιτών δεν ακούγεται από τα υπάρχοντα κόμματα και η λύση μπορεί να προέλθει μόνο από έναν νέο πολιτικό φορέα ο οποίος θα εκπροσωπεί και παράλληλα θα αντλεί τη δύναμη του από τους πολίτες.Αυτό είναι που διαφοροποιεί τη Δράση από τα αλλα κόματα και αυτό είναι που της προσδίδει αξιοπιστία.

Παρουσίαση Δράσης - video

Μπορείτε να τα βρείτε στην ιστοσελίδα της κίνησης - και, συγκεκριμένα, εδώ.

Περιβάλλον και ανάπτυξη ή άρνηση;

Πολλοί συντελεστές της Δράσης (προεχόντως οι κ.κ. Μπουτάρης και Μάνος) είναι γνωστοί για τις σημαντικές πρωτοβουλίες τους, είτε σε επίπεδο ιδιωτικών ή κυβερνητικών δράσεων, είτε σε επίπεδο προτάσεων, για την προστασία ή αναβάθμιση του φυσικού και του οικιστικού περιβάλλοντος. Ωστόσο, όταν μιλάμε για περιβάλλον τα φώτα της δημοσιότητας θα πέσουν αναπόφευκτα σε όσους αυτο-προσδιορίζονται ως οικολόγοι. Δεν αναφέρομαι μόνο στο κόμμα "Οικολόγοι-Πράσινοι", ούτε και στο Συνασπισμό της Αριστεράς, της Οικολογίας και των Κινημάτων - αλλά σε πλείστες όσες οργανώσεις, με κομματική ή μη χροιά, ενώσεις της κοινωνίας των πολιτών, ακόμη και "κινήματα", τα οποία προβάλλουν ως κύριο χαρακτηριστικό τους τον αγώνα υπέρ του περιβάλλοντος, συνηθέστατα μέσω ενεργειών τους κατά πράξεων που υποβαθμίζουν (σύμφωνα με την αντίληψή τους) το περιβάλλον.

Οι ασχολούμενοι με το περιβάλλον στην Ελλάδα μπορούν να ενταχθούν (και αυτό είναι προϊόν εμπειρικής παρατήρησης) σε μια από δύο κατηγορίες: είτε συντηρητικοί, είτε προοδευτικοί. Συντηρητικούς αποκαλώ αυτούς, οι οποίοι θεωρούν ότι κάθε μεγάλη επένδυση, κάθε σημαντική επέμβαση με περιβαλλοντικές επιπτώσεις είναι κατ' ανάγκην βλαπτική για το περιβάλλον. Δεν αποδέχονται ούτε καν την αναδιάταξη του αστικού χώρου ως λύση που μπορεί να βελτιώσει το οικιστικό περιβάλλον, δυσπιστούν απέναντι σε κάθε πρόβλεψη για διασφάλιση του περιβάλλοντος που περιέχει μια επένδυση (χαρακτηρίζοντάς την κατά κανόνα ως ανεπαρκή) και, κατά κανόνα, περιορίζονται στην αντίδραση με κάθε μέσο, από "δυναμικές κινητοποιήσεις" μέχρι δικαστικές προσφυγές, προκειμένου να εμποδισθεί οποιαδήποτε ενέργεια θεωρούν ότι βλάπτει το περιβάλλον. Συνήθως, μάλιστα, αποδίδουν σε όσους επικροτούν τέτοιες ενέργειες κίνητρα ιδιοτελή, συχνά μπαίνει στη συζήτηση και η παγκοσμιοποίηση και ο νεο-φιλελευθερισμός, οι πολυεθνικές εταιρείες έχουν πάντοτε την τιμητική τους κ.λπ.

Όπως μπορεί κανείς να καταλάβει, διαβάζοντας τη διακήρυξη της "Δράσης", το περιβάλλον αποτελεί μια από τις πολύ σημαντικές προτεραιότητές της. Από τις προτάσεις της "Δράσης" όμως θα φανεί ότι, σε αντίθεση με την πλειοψηφία των υπολοίπων συγκροτημένων ομάδων, η προσέγγιση έναντι του περιβάλλοντος θα γίνεται παράλληλα με τη συζήτηση για την ανάπτυξη. Θα φανεί από τις προτάσεις αυτές ότι ανήκει στην προοδευτική, ας την ονομάσουμε έτσι, κατηγορία των ασχολουμένων με το περιβάλλον. Δεν παραβλέπει τις ευαισθησίες των συντηρητικών. Ωστόσο, πιστεύει στην ανάγκη για καίριες, για δραστικές παρεμβάσεις, για θετικές πρωτοβουλίες. Καταστάσεις όπως το αστικό τοπίο της Αθήνας ή η ρυπογόνος παραγωγή ενέργειας από τα θερμοηλεκτρικά εργοστάσια στην Πτολεμαΐδα αντιμετωπίζονται μόνο με ριζικές και έξυπνες προτάσεις, στηριγμένες στην κοινή λογική. Από την άλλη, η λεγόμενη "πράσινη επιχειρηματικότητα", όταν δεν αναλίσκεται στη σπατάλη επιδοτήσεων ή σε σπασμωδικές και αποσπασματικές επιδείξεις ευνοιοκρατίας (προκαλώντας την εύλογη, σε κάποιο βαθμό, δυσφήμηση της έννοιας αυτής), μπορεί πράγματι να παράσχει ισχυρά κίνητρα για επενδύσεις όχι απλώς φιλικές προς το περιβάλλον, αλλά για επενδύσεις που πραγματικά μπορούν να αλλάξουν τη ζωή μας προς το καλύτερο.

Έτσι, θα ξεκινήσουμε να παρουσιάζουμε μια σειρά από προτάσεις (κάποιες εκ των οποίων έχουν ήδη τεθεί προς συζήτηση στο παρελθόν) για την αναβάθμιση του περιβάλλοντος και τη βελτίωση της ποιότητας ζωής μας μέσα από έξυπνες και πρόσφορες λύσεις - όπως, μάλιστα, θα διαπιστώσουμε, κάποιες από τις λύσεις αυτές βρίσκονται κυριολεκτικά μπροστά στα μάτια μας, αρκεί να τα ανοίξουμε, για να τις δούμε.

Τετάρτη, 18 Μαρτίου 2009

Αντιδράσεις στην παρουσίαση - ηλικία

Σε διάφορα ΜΜΕ, αλλά και ιστολόγια, επισημάνθηκε (με ειρωνικό μάλιστα τρόπο) η ηλικία κάποιων από τους βασικούς συντελεστές της "Δράσης" - και τέθηκε το ερώτημα: πώς μπορεί να προκύψει το νέο από ανθρώπους που βρίσκονται στην έβδομη ή όγδοη δεκαετία της ζωής τους;

Το ερώτημα αυτό είναι παραπλανητικό, και μάλιστα σε δύο επίπεδα. Εν πρώτοις, επικεντρώνεται σε κάποιους από τους συντελεστές και αγνοεί αρκετά μέλη της καινούργιας κίνησης, τα οποία παίζουν πάρα πολύ σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση της ταυτότητας και της πολιτικής της, που είναι αρκετά νεώτερα σε ηλικία (Χαρίδημος Τσούκας, Βάλια Λέστου, Αντύπας Καρίπογλου, Τάσος Αβραντίνης κ.λπ.). Κατά δεύτερον, ζητεί να μην εξετάσουμε καν τις ιδέες που οι άνθρωποι αυτοί, έστω και οι μεγάλοι σε ηλικία, έχουν συνεισφέρει στην πολιτική συζήτηση. Ιδέες καινοτόμες και διορατικές - ενώ από τους επικεφαλής των σημερινών κομμάτων της Βουλής ο λόγος που αρθρώνεται είναι απαρέγκλιτα πεπαλαιωμένος και επαναλαμβανόμενος, γεμάτος από στερεότυπα, χωρίς να αναζητεί λύσεις για τον τόπο, αλλά επιδιώκοντας λίγους ακόμη πόντους στην πολιτική αρένα. Είναι οι σχολιαστές αυτοί περισσότερο ευνοϊκά διακείμενοι στα όσα εξαγγέλλει ο κ. Τσίπρας, επί παραδείγματι, λόγω του νεαρού της ηλικίας του; Ο παλαιοκομματικός, γεμάτος συνθηματολογία λόγος του εκφράζει το "νέο", ενώ προτάσεις του κ. Μάνου, όπως αυτή, μυρίζουν ναφθαλίνη;

Πραγματικά, αν κάποιος θέλει να κοιτάξει και να κρίνει επιφανειακά, χωρίς να μπει στον κόπο είτε να εξετάσει την πολιτική πορεία των ανθρώπων που πρωταγωνιστούν στη "Δράση" είτε τις προτάσεις που η "Δράση" θα εισφέρει από εδώ και πέρα στο δημόσιο διάλογο, μπορεί να αρκεσθεί στην επισήμανση της ηλικίας όσων είχαν την πρωτοβουλία για τη συγκρότησή της. Αν όμως έχει την υπομονή να πληροφορηθεί και στη συνέχεια μπει στον κόπο να εξετάσει τι πολιτικές υποστηρίζει η "Δράση", θα διαμορφώσει οπωσδήποτε μια περισσότερο αντικειμενική κρίση. Και, εάν τις ελέγξει με βάση την κοινή λογική, έχουμε την πεποίθηση ότι θα τις κρίνει και ευμενώς.

Τρίτη, 17 Μαρτίου 2009

Επιτυχής η παρουσίαση της "Δράσης"

Με παρουσία άνω των 400 ατόμων η "Δράση" έκανε την πρώτη της δημόσια παρουσία στο Μουσείο "Μπενάκη". Τα μέλη της διοικούσας επιτροπής παρουσιάσθηκαν στο κοινό και ο Γιάννης Μπουτάρης διάβασε την ιδρυτική της διακήρυξη, ενώ απαντήθηκαν και ερωτήσεις από δημοσιογράφους. Μετά από αυτή την πρώτη επαφή και γνωριμία αρχίζουν οι οργανωτικές και προγραμματικές διεργασίες. Υποσχόμαστε διαρκή ενημέρωση.

Updates - παρουσίαση στα ΜΜΕ (ενδεικτική λίστα - ανοικτή προς ενημέρωση).
Έθνος (ευχαριστούμε τον buster)

Τις επόμενες μέρες θα κάνουμε και μια σύντομη αποτίμηση της παρουσίασης, όπως την είδαν τα ΜΜΕ.

Δήλωση Ανδρέα Ανδριανόπουλου

Από τον τ. Υπουργό κ. Ανδρέα Ανδριανόπουλο λάβαμε την παρακάτω δήλωση:

Στις δύσκολες ημέρες που περνάμε η πρωτοβουλία σας δείχνει τόλμη και αποφασιστικότητα.
Όσοι δεν μετέχουμε, για την ώρα τουλάχιστον, στην πολιτική ζωή, σας βλέπουμε σαν ελπίδα για να δημιουργηθεί κάτι καινούργιο.
Εύχομαι καλή επιτυχία και αντοχή στις δυσκολίες.

17 Μαρτίου 2009
Ανδρέας Ανδριανόπουλος

Γιατί ΔΡΑΣΗ;

Έρχεται η ώρα που όλες οι …συνωμοσίες εκπληρώνουν τον προορισμό τους. Το ίδιο συμβαίνει και στην περίπτωσή μας. Αποφασίσαμε να φτιάξουμε μια νέα πολιτική κίνηση –εδώ και χρόνια με κάθε τρόπο συνωμοτούμε και το προσπαθούμε-  και έφτασε η ώρα να την ανακοινώσουμε.  

Οι ιδρυτές της είμαστε “σεσημασμένοι” υποστηρικτές της κοινή λογικής και του ορθού λόγου. Για την εμμονή μας αυτή πολλές φορές κατά το παρελθόν κατηγορηθήκαμε ως ευρωλιγούρηδες, προδότες, γραικύλοι, Κουίσλινγκ κλπ. από τους “εθνόψυχους” συμπατριώτες μας. 

Με το δημόσιο λόγο μας υποστηρίξαμε τη δημιουργία μιας άλλης Ελλάδας εντελώς διαφορετικής από τη σημερινή.

Όλοι εμείς έχουμε σήμερα τη βεβαιότητα χωρίς καμμιά απολύτως ιδεοληψία ότι η άλλη αυτή Ελλάδα δεν είναι όνειρο θερινής νυκτός .

Μεταξύ μας θα βρείτε διαφορές, πολλοί από μας άλλωστε ξεκινούν και από διαφορετικές αφετηρίες. Αφήσαμε στην άκρη τις διαφορές μας για να βρούμε τις μεταξύ μας ομοιότητες. Τα κοινά σημεία που θα βοηθήσουν τη χώρα ν΄αλλάξει ριζικά. Και οι ευρωεκλογές είναι μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία. Μια διαδικασία που αφορά την Ευρώπη, της οποία μέλος είναι -όσο κι αν αυτό ακούγεται αστείο- και η Ελλάδα. Ένα πεδίο πολιτικής αντιπαράθεσης διαφορετικό, όπου υπό φυσιολογικές –ήτοι μη Ελληνικές- συνθήκες θα έπρεπε να έχει ως θέμα την Ευρώπη και τη θέση της χώρας σ΄αυτή. Δεν έχουμε καμμιά αμφιβολία ότι οι επικείμενες ευρωεκλογές θα έχουν στην ημερήσια διάταξή τους την εσωτερική πολιτική θεματολογία, δηλαδή σκάνδαλα, ανούσιες πολιτικές αντιπαραθέσεις για τα ασήμαντα, διαδοχολογία, πορείες κλπ., ό,τι μας χαρακτηρίζει δηλαδή ως χώρα μέχρι τώρα.

Εμείς θα μιλήσουμε για την Ελλάδα της Ευρώπης. Θα προβληματιστούμε για το μέλλον της Ευρώπης, για τη Συνθήκη της Λισαβώνας, το Ευρωπαϊκό Σύνταγμα, τους αντιπροσωπευτικούς θεσμούς της ΕΕ και την ευρωγραφειοκρατία. Με πνεύμα κριτικό, με αμφιβολία αλλά και όρεξη η Ελλάδα να έχει συμμετοχή στην Ευρωγέννεση. 

Όλοι υποστηρίζουν ότι η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ αδυνατούν να προσφέρουν ικανοποιητικές απαντήσεις στα σύγχρονα προβλήματα. Σωστό, αλλά είναι εξίσου βέβαιο ότι δε θα καταρρεύσουν όσο για αντιπάλους τους θα έχουν κόμματα όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, το ΚΚΕ και το ΛΑΟΣ, η παρουσία των οποίων εγγυάται …την μακροημέρευση του δικομματισμού. Χωρίς αξιόπιστη εναλλακτική πρόταση κανένας εχέφρονας Έλληνας –όσο αλλοτριωμένος κι αν είναι- δεν πρόκειται να ψηφίσει αυτοκτονικά.

Η Ευρωπαϊκή πραγματικότητα, όπως διαμορφώνεται και δε γίνεται αντιληπτή από το πολιτικό σύστημα επιτάσσει σε κάθε χώρα που θέλει να πρωταγωνιστεί καινοτόμες συλλήψεις από πολίτες και πολιτικούς με ανοιχτό μυαλό. 
Αυτό ισχυριζόμαστε, ότι χρειάζεται η Ελλάδα. Όσοι συμμετέχουμε στην προσπάθεια επιχειρούμε να διαμορφώσουμε ένα εναλλακτικό μελλοντικό όραμα που θα κινητοποιήσει τους πολίτες για την υλοποίησή του. Το μοντέλο πολιτικής που προτείνουμε στους πολίτες θα πρέπει να στηριχτεί επί της αρχής στις αξίες:
Α) της οικονομίας της αγοράς και των ανοιχτών συνόρων που αποτελεί το μοχλό της οικονομικής ανάπτυξης και της κοινωνικής συνοχής των κοινωνιών,
Β) της ανοιχτής κοινωνίας, του Ευρωπαϊκού ανθρωπισμού που απελευθερώνει το άτομο από συλλογικά πρότυπα που το καταδυναστεύουν και επιτρέπει τον αυτοπροσδιορισμό του Γ) του σεβασμού του φυσικού και πολιτιστικού  περιβάλλοντος.  

Με βάση τις αξίες αυτές στόχος της πρωτοβουλίας μας είναι να οικοδομήσει στην κοινωνία μια νέα συμμαχία νεωτερικότητας, να αναζητήσει νέες ευέλικτες και ευφυείς μορφές ελάχιστης διακυβέρνησης, να προωθήσει ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις στην Παιδεία, στο Περιβάλλον, στη δημόσια διοίκηση και στην οικονομία που θα μετατρέψουν την Ελλάδα από γκρινιάρη ουραγό σε πρωταγωνιστή, από μαύρο πρόβατο κρατισμού, γραφειοκρατίας και διαφθοράς σε “Ελληνικό παράδειγμα” οικονομικής και κοινωνικής προόδου. Αγαπάμε τη χώρα μας και θέλουμε να τη δούμε να προκόβει. Την αγαπάμε όχι ως προγονόπληκτοι κληρονόμοι μιας λαμπρής κληρονομιάς που έτσι κι αλλιώς ανήκει πια σε ολόκληρη την ανθρωπότητα, ούτε ως μέλη μιας εθνικής φυλετικής ή θρησκευτικής συλλογικότητας, αλλά ως πολίτες μιας χώρας που μπορεί και είναι ανάγκη να εκμεταλλευτεί τα συγκριτικά πλεονεκτήματα που ευτύχησε να έχει χωρίς προκαταλήψεις και δογματισμούς για τις παρούσες και τις επόμενες γενιές της. 

Οι ιδέες και θέσεις της κίνησής μας είναι δυνατόν να δημιουργήσουν τον πολιτικό χώρο που θα συναντηθούν φιλελεύθεροι, εκσυγχρονιστές σοσιαλδημοκράτες και προοδευτικοί πολίτες.
Όλοι αυτοί …συνωμοτήσαμε και έφτασε η ώρα να …δράσουμε, δημιουργούμε μια δυναμική πολιτική κίνηση που θα είναι σε θέση ν΄αλλάξει την πολιτική και κοινωνική ισορροπία στη χώρα και να την ανασύρει από την αδράνεια και την παρακμή δεκαετιών.