Σάββατο, 14 Μαρτίου 2009

Αναλαμβάνοντας Δράση

Η αμηχανία των πολιτών είναι έκδηλη. Όσοι δεν είναι γηπεδικού τύπου οπαδοί ενός κόμματος και όσων η θέση δεν εξαρτάται από την επικράτηση του πασόκ ή της νέας δημοκρατίας βρίσκονται σε εμφανές αδιέξοδο. Το πολιτικό σύστημα -με πρώτη την κυβέρνηση- αδυνατεί να ανταποκριθεί έστω και στοιχειωδώς στα καθηκοντά του.
Η αλματώδης αύξηση του δημοσίου χρέους, οι ανεξέλεγκτες δαπάνες, τα δομικά προβλήματα στα συστήματα παιδείας και υγείας, η ωρολογιακή βόμβα του ασφαλιστικού είναι μόνο μερικά από τα ζητήματα τα οποία αδυνατεί να διαχειριστεί η κυβέρνηση και στα οποία δεν δίνει απάντηση η αξιωματική αντιπολίτευση. Η δράση των διαφόρων συντεχνιακών ομάδων καθώς και ανέλιξη στην πολιτική ζωή της χώρας πολιτικών με ελάχιστες ικανότητες καθιστούν την όποια προσπάθεια για μεταρρύθμιση εκ προοιμίου αποτυχημένη.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, οι υπαρκτές ιδεολογικές διαφορές που μπορούν να χωρίζουν έναν φιλελεύθερο από έναν σοσιαλδημοκράτη ή έναν συντηρητικό από έναν προοδευτικό τίθενται σε δεύτερη μοίρα. Ο καθένας μπορεί να έχει διαφορετική άποψη για το ύψος της φορολογίας καθώς και για την κατανομή των φορολογικών βαρών. Όλοι όμως αντιλαμβανόμαστε ότι κάτι πρέπει να κάνουμε με τους φόρους υπερ τρίτων. Δεν είναι δυνατόν να δεχόμαστε την επιβολή φορολογίας από το ''παράθυρο'', να μην γνωρίζουμε το ύψος της και να μην ξέρουμε που καταλήγει και γιατί. Ανάλογα παραδείγματα μπορεί δυστυχώς να βρει κανείς σχεδόν παντού.
Η συστράτευση πολιτών από διαφορετικούς ιδεολογικούς χώρους καθίσταται επιτακτική για έναν ακόμη λόγο : αν στο παρελθόν μπορούσαμε να κρύβουμε όλα αυτά τα προβλήματα κάτω από το χαλί και να αναβάλλουμε την επίλυση τους,τώρα με την οικονομική κρίση επανέρχονται διογκωμένα στην επιφάνεια.
Τα δύο μεγάλα κόμματα έχουν(και δικαίως) σε πολύ μεγάλο βαθμό χάσει την αξιοπιστία τους.Συγχρόνως τα 3 μικρότερα κόμματα είναι κόμματα τυφλής άρνησης ενώ η πιθανότητα συμμετοχής τους σε μία κυβέρνηση συνεργασίας μπορεί να αποβεί εώς και καταστροφική για την πορεία της χώρας (φανταστείτε τον Καρατζαφέρη υπουργό εξωτερικών ή τον Αλαβάνο υπουργό οικονομίας).
Η απάντηση λοιπόν στην πολιτική κρίση που διανύουμε δεν μπορεί να είναι άλλη από την δημιουργία μίας νέας πολιτικής κίνησης που θα καταφέρει να συσπειρώσει τους πολιτες που αντιλαμβάνονται την κρισιμότητα της κατάστασης και ψάχνουν εναγωνίως μία διέξοδο. Η πολιτική αυτή κίνηση φιλοδοξεί να λειτουργήσει ως αντίβαρο στο σημερινό πολιτικό σύστημα και να πιέσει προς την κατεύθυνση των μεταρρυθμίσεων εκείνων χωρίς τις οποίες δεν μπορούμε να προχωρήσουμε.

1 σχόλιο:

  1. (φανταστείτε τον Καρατζαφέρη υπουργό εξωτερικών ή τον Αλαβάνο υπουργό οικονομίας)

    Μπρρρ! Και τον Τσίπρα Υπουργό Παιδείας!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Γράψτε τη γνώμη σας!