Κυριακή, 22 Μαρτίου 2009

"Κεντροδεξιά" σενάρια και κομματικές μετακινήσεις

Ένα ακόμη άρθρο, αυτή τη φορά της "Μακεδονίας" (συγκεκριμένα, του συντάκτη της κ. Νίκου Ηλιάδη), αντιμετωπίζει μάλλον σκωπτικά την προσπάθειά μας, επικεντρωνόμενο στις "εναλλαγές της κομματικής ταυτότητας" των κ.κ. Μάνου, Μπουτάρη και Κοντογιαννόπουλου. Δεν ξέρω πόσες φορές θα πρέπει να αναφερθούμε σ' αυτή τη μόνιμη κατηγορία που προσάπτεται στους έχοντες την πρωτοβουλία για την κίνησή μας. Eκτός αυτού, η κίνησή μας χαρακτηρίζεται "κεντροδεξιά", χωρίς ωστόσο να παρατίθεται έστω κι ένα επιχείρημα, έστω και μια από τις θέσεις που έχουν κατά καιρούς εκφράσει οι βασικοί συντελεστές της "Δράσης", η οποία να δικαιολογεί αυτόν τον χαρακτηρισμό.

Πέρα από τα όσα αναφέρθηκαν σε προηγούμενη ανάρτηση, χρειάζεται να επικεντρωθούμε λίγο και στα κίνητρα που ώθησαν τους "τρεις" στις τόσο συχνές, κατά την άποψη κάποιων, αλλαγές - όχι ένταξης σε κόμματα, αλλά συμπράξεων, εν όψει συγκεκριμένων αναμετρήσεων, με τα κόμματα που κάθε φορά τους εξέφραζαν περισσότερο. Ποιοι ήσαν οι τρεις αυτοί βασικοί ιδρυτές της "Δράσης"; Πριν την ανάμειξή τους με την πολιτική (ειδικά του κ. Μπουτάρη με την τοπική αυτοδιοίκηση) ήσαν όλοι τους επιτυχημένοι είτε επαγγελματίες, είτε επιχειρηματίες. Οι κ.κ. Κοντογιαννόπουλος και Μάνος εγκατέλειψαν τις καριέρες τους, για να προσφέρουν, όπως έκριναν αυτοί, στον τόπο. Καθένας από τους "τρεις" θα ήταν περιζήτητος, εάν το επιθυμούσε, σε οποιονδήποτε κομματικό χώρο. Κάθε ένας από τους "τρεις" θα μπορούσε να μην είχε ασχοληθεί καν με την πολιτική - και να έβγαζε ή να αύξαινε ακόμη περισσότερο την περιουσία του. Τι τους ώθησε στις αποφάσεις τους αυτές;

Είναι σαφές, κατ' αρχάς, ότι το χρήμα δεν ήταν κίνητρο γι' αυτούς. Εάν έμεναν έξω από την πολιτική, θα είχαν πολύ περισσότερο. Δεν πιστεύω να υπάρχει κανείς που να αμφιβάλλει για την ακεραιότητα οποιουδήποτε από αυτούς. Ανάμεσα στους αγώνες που έχουν δώσει, ιδίως οι κ.κ. Κοντογιαννόπουλος και Μάνος που είχαν και μακρά κοινοβουλευτική παρουσία, διακρίθηκαν οι προσπάθειές τους για ενίσχυση της διαφάνειας, ιδίως στο δημόσιο τομέα και τις συναλλαγές μ' αυτόν. Κανείς δεν διανοήθηκε, καθ' όλη την πορεία τους, να τους προσάψει έστω και ίχνος υποψίας για αθέμιτο πλουτισμό ή άλλου είδους αθέμιτη εκμετάλλευση των κοινοβουλευτικών ή υπουργικών θέσεων που κατείχαν. Γι' αυτούς δεν ίσχυσε το "ό,τι είναι νόμιμο, είναι και ηθικό", αλλά έδωσαν ένα προσωπικό παράδειγμα πλήρους ακεραιότητας. Υπό αυτή την έννοια, δεν μπορεί να τους προσαφθεί ότι η όποια συνεργασία τους είχε κίνητρο να τους διασφαλίσει την κοινοβουλευτική παρουσία, για να την εκμεταλλευθούν για αθέμιτο, προσωπικό όφελος.

Θα μπορούσε κανείς να υποθέσει, διαβάζοντας το παραπάνω άρθρο και μη γνωρίζοντας την πορεία τους, ότι τους ενδιέφερε η εξουσία για την ίδια την εξουσία - ότι ήσαν αρχομανείς ή ότι πίστευαν ότι πρέπει να είναι στη Βουλή, διότι μόνον αυτοί ήξεραν πώς θα σώσουν την Ελλάδα. Ανεξαρτήτως του αν μια τέτοια νοοτροπία (της οποίας την καρικατούρα παρουσιάζουμε εδώ) είναι συμβατή με την πολιτική παρουσία, εάν η φιλοδοξία είναι θεμιτό χαρακτηριστικό των ασχολουμένων με την πολιτική, αποδείχθηκε, από τη φύση των συνεργασιών που έκαναν κάθε φορά, ότι η καρέκλα διόλου δεν τους ενδιέφερε. Αν επεδίωκαν την καρέκλα, αμφιβάλλει κανείς ότι θα μπορούσαν οι κ.κ. Κοντογιαννόπουλος και Μάνος να επανέλθουν στη Νέα Δημοκρατία (όπως έκανε ο κ. Σουφλιάς, του οποίου η υποδοχή - επανείσοδος έγινε μετά βαΐων και κλάδων) και σήμερα να είναι κορυφαίοι υπουργοί; Ή, πιστεύετε, ότι δεν θα είχε αντίστοιχη δυνατότητα ο κ. Μπουτάρης με το ΠΑΣΟΚ; Ότι οι αποφάσεις που έλαβαν μπορεί να τους στέρησαν ακόμη και προσωπικούς ψηφοφόρους, αλλά παρακινήθηκαν να συνδράμουν στην προσπάθεια που κάθε φορά αυτοί έκριναν ως πλέον ελπιδοφόρα, αυτό δεν μετράει; Η περαιτέρω συνεργασία του κ. Μάνου με τη Νέα Δημοκρατία κατέστη αδύνατη μετά την τρομακτική ιστορία με τις ταυτότητες - από την άλλη, το ΠΑΣΟΚ ανεδείκνυε (δυστυχώς μόνον κατά τους πρώτους μήνες του 2004) ένα πιο μοντέρνο πρόσωπο εν σχέσει προς το λαϊκιστικό μοντέλλο της Νέας Δημοκρατίας (το οποίο κουβαλάμε στην πλάτη μας εδώ και 5 χρόνια): κάποιος που αναγνώριζε αυτά τα στοιχεία και επέλεγε να συνεργασθεί με το ΠΑΣΟΚ το 2004 πρέπει να θεωρηθεί γυρολόγος;

Είναι πολύ εύκολο να αποδίδονται χαρακτηρισμοί, οι οποίοι αντέχουν σε μια επιφανειακή (αλλά μόνον ως εκεί) ανάγνωση. Αλλά το χειρότερο είναι να οδηγούν οι χαρακτηρισμοί στην εκ των προτέρων απόρριψη μιας προσπάθειας που συγκροτείται από σοβαρά στελέχη, τα οποία έχουν δώσει σαφή και πολύ θετικά, αν μη τι άλλο, δείγματα γραφής όλα αυτά τα χρόνια. Ακόμη περισσότερο θλιβερό είναι να υιοθετούνται αψήφιστα τέτοιοι χαρακτηρισμοί κατά τρόπο τέτοιον, ώστε στο τέλος να μην κάνει κανείς καν τον κόπο να εξετάζει τις επιμέρους προτάσεις ενός φορέα. Επειδή όμως η "Δράση" απευθύνεται σε όσους θέλουν να χρησιμοποιήσουν την κοινή λογική ως αναλυτικό εργαλείο, και επειδή η εφαρμογή της κοινής λογικής δεν γίνεται με επιφανειακές μόνον αναγνώσεις, αισιοδοξούμε ότι οι επιπόλαιοι αυτοί χαρακτηρισμοί θα ξεπερασθούν από τα πράγματα. 

2 σχόλια:

  1. Φιλε Δραστη να σε συγχαρω καθως πολυ επιτυχημενα εχεις απαντησει στα τελευταια σου ποστ, σε ολη εκεινη την κατευθυνομενη καμπανια ανακριβειας που -ελλειψη οποιασδηποτε σοβαρης κατηγοριας για τους πρωτεργατες της Δρασης- απευθυνεται στους πολιτικα ρηχα σκεπτομενους πολιτες μιλωντας απαξιωτικα περι ΄΄γυρολογων΄΄ και ΄΄καιροσκοπων΄΄...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. "Αργοπεθαίνει
    όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας,
    επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές,
    όποιος δεν αλλάζει περπατησιά,
    όποιος δε διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του,
    όποιος δε μιλεί σε όποιον δε γνωρίζει." (...)

    Αυτοί οι στίχοι (του Π.Νερούντα) μιλούν σήμερα για όσους υπογράφουν τη διακήρυξη της Δράσης. Μιλούν για τον Μάνο, τον Μπουτάρη, τον Κοντογιαννόπουλο -κι απαντούν ταυτόχρονα στους κακεντρεχείς επικριτές τους.
    Αυτοί οι στίχοι μιλούν γι'ανθρώπους ζωντανούς. Αν τους μοιάζαμε, έστω και λίγο, ο τόπος αυτός θα είχε καλύτερη τύχη.
    Τι κρίμα όμως, να περιφέρονται ανάμεσά μας τόσοι ετοιμοθάνατοι...

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Γράψτε τη γνώμη σας!