Δευτέρα, 30 Μαρτίου 2009

Απάντηση στο Χρήστο Γιανναρά

Αναδημοσιεύουμε, με την άδειά του, την ανάρτηση του Jack Dalton (από τους Φιλελεύθερους Daltons) σχετικά με άρθρο του κ. Χρήστου Γιανναρά που δημοσιεύθηκε στην "Καθημερινή" χθες και αφορά και τη Δράση.

"Η διαφορά του καινοφανούς από το καινούργιο" - μια απάντηση

Στη χθεσινή του επιφυλλίδα ο Χρήστος Γιανναράς ασχολείται με τρόπο σαφέστατο για τους γνώστες της ελληνικής πολιτικής επικαιρότητας, δίχως να το κατονομάζει, με το νέο κόμμα «Δράση».

Ο εξ αρχής δηλωμένος και αυτονόητα υποκειμενικός χαρακτήρας της κατάθεσης της οπτικής του Γιανναρά, όμως, δε νοείται να συνεπάγεται και κάποιο δικαίωμα στη λογική αυθαιρεσία, στην ασυνέπεια με παλαιότερα γραπτά, την αποφυγή, δηλαδή, του λογικού ελέγχου όσων γράφει. Συγκεκριμένα, μία απλή αντιπαραβολή του κειμένου στο οποίο αναφέρεται με την επιφυλλίδα μαρτυρά τη στρεβλωμένη παρουσίασή του: η μέριμνα για την ανάπτυξη των δημιουργικών δυνάμεων της ελληνικής κοινωνίας, έναντι των παρασιτικών κομματικών συντεχνιών, και για την εξασφάλιση ενός αξιοπρεπούς βιοτικού επιπέδου για τους πολίτες παρουσιάζεται ως ιστορικός υλισμός, η κατηγορηματική δήλωση της σαφούς πρόθεσης για δράση ως κομπασμός και αυταρέσκεια κ.ο.κ. Είναι λυπηρό ότι καταλήγει να αναπαραγάγει πολυακουσμένα τον τελευταίο καιρό ad hominem επιχειρήματα, όπως τα περί «περιφερόμενων επίδοξων αναρριχητών στην εξουσία», εναντίον πολιτικών οι οποίοι προτιμούν να αλλάζουν κόμμα από το να αλλάξουν τις αρχές τους.

Περισσότερο, όμως, ξενίζει τους τακτικούς αναγνώστες της στήλης το ότι, ενώ ο ίδιος πριν από λίγους μήνες όχι μόνο καλούσε στην ίδρυση κόμματος ακριβώς τέτοιας κοινωνικής στόχευσης, αλλά κατονόμαζε έναν από τους συμμετέχοντες στη «Δράση», το Στέφανο Μάνο, ως έναν από τους δύο που θα έπρεπε να ασχοληθούν με αυτό, τώρα, που το τότε χαρακτηριζόμενο ως «ιδεώδες και ουτοπικό στόχευμα» πραγματοποιήθηκε, εμφανίζεται να έχει μία καθ’ όλα απορριπτική στάση. Σε εκείνο το γραμμένο στον απόηχο της αποτυχίας του εκσυγχρονιστικού εγχειρήματος Σημίτη άρθρο, η κομματική συστέγαση των εκσυγχρονιστών παρουσιαζόταν ως «αυτονόητο αίτημα» πολλών πολιτών, αλλά τώρα καταγγέλλεται ως «ποτπουρί», αδιάντροπης πολυσυλλεκτικότητας. Αυτό που θα δρούσε ως «ιδεολογικός καταλύτης» τώρα δεν αποτελεί τίποτα το καινούργιο, και οι ανιδιοτελείς, «αποδεδειγμένοι στην πράξη και με συνέπεια εκσυγχρονιστές» μεταμορφώθηκαν σε ψηφοθήρες, όμοιους με τους υπεύθυνους για την άθλια κατάσταση του δημόσιου βίου.

Παρ’ όλες αυτές τις ανοίκειες για τους αναγνώστες της εφημερίδας και ελεγχόμενες ως προς τη λογική τους συνέπεια αλλαγές οπτικής του αρθρογράφου, παραμένουν και κάποια επιχειρήματα που δεν εμπίπτουν στα ανωτέρω και επομένως αξίζει να εξεταστούν προσεκτικά.

Διερωτάται, λοιπόν, ο Γιανναράς για τη σκοπιμότητα της διατήρησης της ύπαρξης του ελληνικού κράτους, εάν αυτό δεν κατευθύνει σε αξιόλογη πολιτισμική δημιουργία, εκπορευόμενη από κάποια ιδιαιτερότητα της κληρονομιάς των Ελλήνων απέναντι στους άλλους λαούς. Πέραν του ότι ποτέ από την ίδρυση της ελληνικής πολιτείας δεν υιοθετήθηκε αυτός ως λόγος ύπαρξης της, τα ιστορικά δεδομένα μας αναγκάζουν να αναγνωρίσουμε ότι είναι Έλληνες της διασποράς, δηλαδή εκείνοι που αποδέχτηκαν και έγιναν μέτοχοι του μοντέρνου δυτικού πολιτισμού, όσοι έχουν να επιδείξουν έργα οικουμενικής εμβέλειας. Ενδεικτικά, υπενθυμίζουμε, από το πλήθος των παραδειγμάτων: Κοραής, Σεφέρης, Κάλλας, Καστοριάδης. Επιστρέφοντας στη διερώτηση του Γιανναρά, η θέληση αυτή –όπως νομίζω, αλλά και προσλαμβάνοντας τη μέχρι τώρα δημόσια παρουσία των προσώπων που μετέχουν στο εγχείρημα της Δράσης– προκύπτει από τη βούληση μετοχής σε μία πολιτική κοινότητα στα χαρακτηριστικά της οποίας συγκαταλέγονται: αξιέμπιστο κράτος δικαίου, ανταγωνιστική οικονομία, ακομμάτιστη και αποτελεσματική δημόσια διοίκηση, ανάπτυξη των συλλογικών αγαθών, ακμαία κοινωνία πολιτών, ήθος και αξιοπρέπεια στο δημόσιο βίο, όπως έχει γράψει ο Χαρίδημος Τσούκας. Είναι αναμενόμενο ορισμένοι, όπως ο Γιανναράς, να καταδικάζουν τη νεωτερικότητα για καταστροφή των αυθεντιών που εμφάνιζαν ενδεδυμένα με απόλυτη βεβαιότητα τα κελεύσματά τους και να αισθάνονται την ανάγκη να προστρέχουν σε μία (κατασκευασμένη σύμφωνα με τις ιδεολογικές τους ανάγκες) παράδοση, το «λαϊκό–εκκλησιαστικό βίωμα» ή την εξ αποκαλύψεως αγάπη για να μπορέσουν να βρουν μία κατ’ αυτούς αποδεκτή θεμελίωση των πολιτικών πεποιθήσεών όπως αυτές της «Δράσης». Όμως, για να απαντήσουμε στο ερώτημα που θέτει ο επιφυλλιδογράφος, ο αυτοπεριορισμός των πολιτών και η συνακόλουθη νοηματοδότηση και η θέσμιση της πολιτικής κοινωνίας με βάση αρχές έγκειται αποκλειστικά στη θέληση των ατόμων που την απαρτίζουν. Με άλλα λόγια, αυτές οι αρχές οργάνωσης της κοινωνίας, δηλαδή η πολιτική ισότητα, η ελευθερία και η δικαιοσύνη, ήδη από τότε που εμφανίστηκαν για πρώτη φορά στην πολιτική κονίστρα ως μέρος ενός συνεκτικού προτάγματος, θεωρήθηκαν από τους υποστηρικτές τους ως αυταπόδεικτες και επικράτησαν στις κοινωνίες εκείνες στις οποίες η πραγμάτωσή τους αποτελούσε αυταξία.

Υπό το πρίσμα αυτό, πρέπει να αναγνωρισθεί ως ορθό ένα μέρος των όσων γράφει ο Χρήστος Γιανναράς: το αίτημα της οργάνωσης της ελληνικής κοινωνίας σύμφωνα με τον Ορθό Λόγο δεν είναι καινούργιο, είναι αρκετά παλαιό. Ήδη από το νεοελληνικό Διαφωτισμό, οπότε τέθηκαν τα θεμέλια του εθνικού κινήματος των Ελλήνων και της δημιουργίας της ελληνικής πολιτείας, και στο εξής απαντάται μία ομάδα λογίων που εξέφραζε τη δυσφορία του να είσαι Έλληνας, όσο αυτό δε σήμαινε το να είσαι μέλος μιας ευνομούμενης πολιτείας, οργανωμένης κατά τα δυτικά πρότυπα, και επέμενε να προβάλλει αυτές τις αρχές, παρά τις σφοδρές αντιδράσεις εκπροσώπων συντηρητικών και αντιδραστικών ρευμάτων της κοινωνίας.

Όμως, είναι λανθασμένο και βρίσκεται σε πλήρη αντίθεση με την κοινωνική-ιστορική πραγματικότητα, ο καταλογισμός ευθυνών σε αυτούς και τους επιγόνους τους για τον σημερινό παραλογισμό. Τα προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας, ο κατακερματισμός της σε ιδιοτελείς συντεχνίες και προσοδοθηρικές ομάδες που λυμαίνονται το Δημόσιο, η πρόταξη του οικογενειακού και ατομικού συμφέροντος έναντι του σεβασμού των κανόνων, η ύπαρξη πελατειακών δικτύων ανάγονται σε παλαιότερες εποχές και αποτελούν επιβιώσεις της προνεωτερικής κοινωνίας. Το φάσμα της κατάλυσης του κοινωνικού συμβολαίου και την μετατροπή της πολιτικής κοινότητας σε άθροισμα από αντιμαχόμενες φράξιες, όπως τη βιώσαμε στα γεγονότα του περασμένου Δεκεμβρίου και εξής, ελάχιστη σχέση έχουν με το πολιτικό πρόταγμα της πολιτικού φιλελευθερισμού.

Κατ’ αυτήν την έννοια, το αληθινά καινούργιο που κομίζει η Δράση δεν είναι άλλο παρά η ειλικρινής στροφή προς τις καταβολές της εκσυγχρονιστικής παράδοσης των Ελλήνων υποστηρικτών των πολιτικών αρχών του Διαφωτισμού. Η μεγάλη πρόκληση παραμένει η με την εκφραζόμενη διά της ψήφου συναίνεση των πολιτών εφαρμογή των αρχών αυτών.

20 σχόλια:

  1. Δεν αντιλαμβάνομαι γιατί αγνοείτε από το προηγούμενο άρθρο του το βασικό πυρήνα της επιχειρηματολογίας του, τον οποίο συνεπέστατα επαναλαμβάνει με άλλα λόγια και στη χθεσινή επιφυλλίδα του και εννοώ τις 4 παραγράφους από το: "Ιδεώδες το στόχευμα, δηλαδή ουτοπικό. Και ο εξωπραγματικός [...έως…] της δεύτερης τετραετίας Σημίτη".
    Ειδικά η πρόταση "...Οχι να απαιτεί, σαν ηθική προστακτική, αυτές τις προϋποθέσεις, αλλά να τις γεννάει, να τις αποδείχνει (εμπειρικά, βιωματικά) αφορμή χαράς για τον άνθρωπο, γεύση ποιότητας και πλούτου ζωής" , συνιστά τον άξονα της κριτικής που ασκεί στη Δράση. Νομίζω ότι πρέπει να κινούμαστε πέρα από μανιχαϊστικές προσλήψεις της κριτικής που ασκείται. Προσωπικά είμαι υποστηρικτής της κίνησης αυτής που γίνεται από τη Δράση αλλά συμφωνώ και με την κριτική που ασκεί ο Γιανναράς στο προκείμενο.
    Δεν ξέρω γιατί πρέπει να μας διακατέχει η εντύπωση ότι το χάπι βρέθηκε... Οι καλές προθέσεις και η εντιμότητα πράγματι υπάρχουν, τουλάχιστον ως συνισταμένη από τους ανθρώπους που πρωτοστατούν στην κίνηση αυτή και δε νομίζω ότι αυτό αμφισβητείται (το να αντιδρούμε με λογικές συσπείρωσης σε οποιαδήποτε επιμέρους κριτική προσώπων θα μας οδηγήσει στην ψευδαίσθηση ότι η Δράση επέτυχε τη συγκέντρωση των «αρίστων», που φυσικά αυτό είναι ανέφικτο).
    Η αίσθηση είναι ότι η ρητορική, μέχρι στιγμής, πράγματι επικεντρώνει κυρίως στο σύμπτωμα και μάλλον κινείται επιδερμικά ως προς τη ριζική εξάλειψή του. Αυτό δεν αναιρεί το θεμιτό της χορήγησης παυσίπονου (με τον πάτο που έχουμε πιάσει), αλλά παράλληλα δεν αναιρείται και το γεγονός ότι το παυσίπονο δε συνιστά ίαση του καρκίνου (ζητώ συγνώμη για το αναγωγικό σχήμα).
    Απουσιάζει εν ολίγοις στη ρητορική, συστηματικά και θεμελιωμένα (κατά τη δική μου κρίση τουλάχιστον) η πρόταση εκείνη που θα εφαρμόζεται έξω από τον «τόπο» του συμπτώματος. Την πρόταση εκείνη που θα συγκροτεί αυτό που λέει ο Γιανναράς «άξονα νοήματος»
    Η αίσθησή μου είναι ότι η κριτική που ασκείται στην επιφυλλίδα δεν είναι απορριπτική της κίνησης αλλά προτρεπτική προβληματισμού για μια πιο ολοκληρωμένη και ουσιαστικά αποτελεσματική διάπλαση της ζύμης που σχηματίστηκε.

    Και μια κριτική για τη Δράση από έναν φίλο που συζητούσαμε σχετικά χθες το απόγευμα: Περισσότερες γυναίκες. Γυναίκες θηλυκές και όχι απομιμήσεις ανδρικής νευρωτικής συμπτωματολογίας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Κάθε κριτική είναι ευπρόσδεκτη. Η έλλειψη γυναικών είναι αναγνωρισμένη αδυναμία, για την αντιμετώπιση της οποίας δουλεύουμε (αν και δεν αντιλαμβάνομαι τη φράση "απομιμήσεις αδρικής νευρωτικής συμπτωματολογίας"). Όσον αφορά το άρθρο του κ. Γιανναρά, ίσως να μην έχει νόημα ο σχολιασμός του σχολιασμού του σχολιασμού του - απλώς, να επισημάνω το εξής: ότι ουσιαστικά επαινεί τη ρητορεία, η οποία ταιριάζει με τα σχήματα που έχει στο νου του ο συγγραφέας. Η Δράση είναι στο στάδιο που διαμορφώνει προτάσεις, βάσει των οποίων και θα κριθεί. Λίγη υπομονή και δεν θα χρειάζεται πλέον να ασχολούμαστε με ρητορικά σχήματα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. @ kkat θα μείνω μόνο στην κριτική που άσκησε ο φίλος σας για την ΔΡΑΣΗ.
    Έχει στο πρώτο μισό δίκιο, θα έπρεπε να υπάρχουν περισσότερες γυναίκες γιατί ο χώρος που θέλουμε να εκφράσουμε, ο κοινός τόπος των ρεαλιστών και εκσυγχρονιστών συμπολιτών μας . δεν έχει καμία σχέση με τον συμβατικό χώρο της πολιτικής/κομματικής δράσης που χτίστηκε από άντρες για άντρες.
    Αλλά όσον αφορά την δεύτερη πρόταση πιθανολογώ πως δεν αναφέρεται στις γυναίκες που ήδη δραστηριοποιούνται μαζί μας. Δεν είναι κακό να δίνουμε και λίγη τροφή στην ματαιοδοξία - είναι όλες γοητευτικότατες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Συμφωνώ απόλυτα με την κριτική του Jack, είναι οξυδερκέστατη, διεισδυτική και επιτυγχάνεικάτι πολύ σημαντικό. Δείχνει τη διαφορά μεταξύ επιχειρηματολογίας και αερολογίας...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Η αποφυγή «νευρωτικής ανδρικής συμπτωματολογίας» αναφέρεται προληπτικά και όχι διαπιστωτικά.

    Και κάτι ακόμη στον Jack: Δεν μπορεί το καινούργιο να είναι μια επαναφορά στις καταβολές της εκσυγχρονιστικής παράδοσης. Μέσα στις πολλές δεκαετίες που έχουν περάσει από τότε έχουν υποστεί σημαντική επεξεργασία, προσλαμβάνοντας πολυάριθμα νέα δεδομένα από την εξέλιξη επιστημονικών κλάδων ή τη δημιουργία νέων αλλά κυρίως από το ίδιο το πολιτισμικό παράδειγμα της δύσης το οποίο εδώ και χρόνια στέλνει με τον τρόπο του το μήνυμα καλώντας σε αναδραστικές προσαρμογές, προκειμένου να επικοινωνήσει πειστικά με τη νέα πραγματικότητα και τα νέα επιστημονικά δεδομένα (ήδη κρίνεται η ίδια η επιστημολογία που τα εξέθρεψε – δε μπορούμε να τα αγνοούμε αυτά). Σε καμία περίπτωση τέλος πάντων δε συνιστά κάτι καινούργιο η επανανάγνωση προβληματισμών εκσυγχρονισμού άλλων εποχών ως άλλο ευαγγέλιο. Εδώ είναι που τίθεται η ανάγκη πρόσληψης της παράδοσης αυτής που λες με ταυτόχρονη προσαρμογή της στα νέα παγκόσμια δεδομένα και με ταυτόχρονη αντίληψη των χαρακτηριστικών της ελληνικής κοινωνίας (της σημερινής, όχι της τότε).
    Σε αυτό το πεδίο εξάλλου κρίνεται κατά τη γνώμη μου και η αναγκαία ρητορική η οποία θα φέρει την πρόταση για το τι σημαίνει εκσυγχρονισμός σήμερα (αναγκαστικά η κλήση στήριξης γίνεται με το λόγο αρχικά ο οποίος είναι και ο φορέας συγκεκριμένων πρακτικών στοχεύσεων).
    Υπ’ αυτή την έννοια η πειστική ρητορεία είναι απαραίτητη. Μια πειστική ρητορεία πρέπει να είναι σύγχρονη. Μια σύγχρονη ρητορεία δε μπορεί να είναι αναδρομή στο παρελθόν αλλά προσαρμογή στο σήμερα. Και σίγουρα προσαρμογή στο σήμερα δε συνιστά μόνο η πρακτική υλοποίηση με σύγχρονες μεθόδους όσων λέγονταν στο παρελθόν. Είναι πρωτίστως προσαρμογή της ίδιας της γλώσσας, των συμβόλων, των αναγκών και της νοηματοδότησης των εννοιών στο σήμερα. Αλλιώς εκπίπτει αναπόφευκτα σε ρητορικό σχήμα που έχει χιλιοειπωθεί και επαφίεται ως προς την πρακτική υλοποίησή του μόνο σε μια τυφλή και ανερμήνευτη πίστη προς τους φορείς του. Η κριτική μου είναι 100% καλοπροαίρετη και με τη διαβεβαίωση (μάλλον αδιάφορη) ότι θα ψηφίσω το νέο αυτό σχήμα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Ο Θεός και ο Ορθός Λόγος, λοιπόν! Μήπως σήμερα ο Ορθός Λόγος έχει το χαρακτήρα του Θεού πριν το Διαφωτισμό; Δεν συμμερίζομαι τα οντολογικά θεμέλια στα οποία πατάει ο Γιανναρά, θεωρώ όμως ότι η προσωποκεντρική αποκάλυψη των "πραγαματικών εννοιών" του προτάγματος του Διαφωτισμού , συνιστά κι αυτό μία εξ αποκαλύψεως αλήθεια , όπως αυτή που κατηγορείτε το Γιανναρά. Πάντως, η συμμετοχή του Καστοριάδη στο προφίλ της Δράσης αν μη τι άλλο είναι ευσεβής πόθος.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Κατ’ αρχάς, ευχαριστώ πολύ για την αναδημοσίευση και για τα σχόλια.

    @Δράστης, Αντύπας: Ευχαριστώ πολύ για τα καλά λόγια.

    @kkat: Δεν πρόκειται για λογικές “συσπείρωσης”, απλώς για την επισήμανση και τη διατύπωση μιας εύλογης απορίας ενώπιον μιας εντυπωσιακής μεταστροφής στη στάση του επιφυλλιδογράφου απέναντι στο εγχείρημα αυτό σε διάστημα ολίγων μηνών.
    Ως προς την παράλειψη που μου καταλογίζετε: νομίζω ότι έχω απαντήσει, όταν γράφω ότι «ο αυτοπεριορισμός των πολιτών και η συνακόλουθη νοηματοδότηση και η θέσμιση της πολιτικής κοινωνίας με βάση αρχές έγκειται αποκλειστικά στη θέληση των ατόμων που την απαρτίζουν». Έχω την εντύπωση, δηλαδή, κ. Γιανναράς φαίνεται πως δεν μπορεί να νοήσει πώς η συμμετοχή σε μία δημοκρατική και ελεύθερη πολιτεία μπορεί να γίνει πηγή μεστού νοήματος για κάποιους και να τους οδηγήσει στη θέληση να πράττουν αναλόγως.
    Πράγματι, όπως έχει ήδη απαντηθεί, δεν υπάρχει ακόμη, όπως είναι εύλογο για ένα νέο κόμμα, σαφές πρόγραμμα, αλλά IMO οι μεταρρυθμίσεις που κατονομάζει ο Χαρίδημος Τσούκας και οι δημόσιες παρεμβάσεις των υπολοίπων υποστηρικτών μαρτυρούν τις κατευθυντήριες γραμμές αυτού του «άξονα νοήματος». Απλώς, αυτός, δηλαδή η συμμετοχή σε μία «ανοιχτή» κοινωνία, είναι άλλος από εκείνον που επιθυμεί ο Γιανναράς.
    Θα μου επιτρέψετε να σας διορθώσω: δεν έγραψα κάπου για επαναφορά, μίλησα για στροφή προς αυτές ως αρχές που καθορίζουν τη δράση και από τις οποίες εκπορεύεται η σκέψη για την επίλυση των σημερινών προβλημάτων. Άλλωστε, ο συνεχής αναστοχασμός και η αναπροσαρμογή είναι ίδιον του δυτικού παραδείγματος. Οπότε, ως προς το τελευταίο αυτό σημείο, νομίζω πως δεν υπάρχει κάποια διαφωνία.

    @Lacan: Δεν πρόκειται για εξ αποκαλύψεως αλήθεια, αλλά για ευρισκόμενη υπό διαρκή αμφισβήτηση δόξα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Σε οτι με αφορα προτρεπω τον ανδρα μου να ειναι το τελευταιο αυτο κομμα που υποστηριζει καθως βλεπω οτι οι περισσοτεροι Ελληνες εχουν ''βολευτει '' με το υπαρχων συστημα κια οι αλλοι οι σκεπτωμενοι θελουν ''κομμα κουστουμι'' που να τουσ πεφτει 'κουτι'' επανω τους.
    Μεχρι να βρεθει [κ.Γιανναρα] ο καταλληλος ραφτης να κατσει στ'αυγα του και να με βοηθησει στο μαγαζι
    ΣΤΑΥΡΟΥΛΑΚΗ ΜΑΡΙΑ
    ΝΕΑΡΧΟΥ 40 ΡΕΘΥΜΝΟ [ΕΣΤΙΑΤΩΡ]

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. θεωρώ JACK ότι δεν φτάνει πλέον η αναπαραγωγή του ρωλσιανού μοντέλου ώστε να επιλύουμε προβλήματα. Ο φίλος μου ο Στέφανος Δημητρίου, καθηγητής πολιτικής φιολοσοφίας στο Πανεπιστήμιο των Ιωαννίνων, ο ίδιος οπαδός του ηθικού ρεαλισμού και της καντιανής παράδοσης , στο πρόφαταο βιβλίο του αναλυτικά και εύστοχα διαπιστώνει ότι η αρχική θέση και το πέπλο άγνοιας εμπεριέχουν ήδη αξιολογήσεις θετικού περιεχομένου , οπότε οι αρχές δικαιοσύνης που παράγονται μεταφέρουν τις αξιολογήσεις αυτές αυτούσιες. Επίσης ότι η "ανθρώπινη φύση", το "έλλογο" και το "εύλογο" ως απαντήσεις που δίνουμε για το τι είδους πρόσωπα συνιστούν την αρχική θέση , είναι σημεία που ο Ρωλς δεν αναλύει επαρκώς και αναγκάζεται εν τέλει να έλθει αντιμέτωπος με μία βασική αντινομία. Να θεωρεί τον πολιτικό φιλελευθερισμό μη περιεκτικό δόγμα τη στιγμή όμως που αναπόδραστα είναι τέτοιο. Η δόξα του αναστοχασμού δεν είναι μονοπάτι προς τον σκεπτικισμό αλλά δόγμα βασισμένο στον Ορθό Λόγο, ο οποίος όμως εξειδικεύεται ποικιλοτρόπως σε σημείο που μπορεί να αντρέψει ακόμη και τη δημοκρατία. Χρειαζόμαστε άλλες προσεγγίσεις του πολιτικού και ευτυχώς, μετά την πολιτισμική και γλωσσολογική στροφή, υπάρχουν διαθέσιμα μοντέλα. Κατ' εμέ μία προσέγγιση ανάλογη με εκείνη του Σταυρακάκη στο βιβλίο του "Ο Λακάν και το Πολιτικό" είναι μία καλή αρχή

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. @LacanΊσως η "συμμετοχή" του Καστοριάδη στο προφίλ της Δράσης να είναι ευσεβής πόθος. Εξ όσων γνωρίζω, δεν απαγορεύεται να ποθεί κανείς... Πάντως, ο Χαρίδημος Τσούκας, στο κείμενο που εξηγεί γιατί συμμετέχει κι αυτός στην προσπάθεια (http://htsoukas.blogspot.com/2009/03/blog-post_23.html), τον αναφέρει, και κατά την ταπεινή μου γνώμη με μεγάλη ευστοχία. Η διαπίστωση του Καστοριάδη ότι βρισκόμαστε σε προπολιτικό στάδιο, αποτελεί τον κορμό της διακήρυξης της Δράσης. Αποτελεί την γενεσιουργό της αιτία, την αφορμή εξ αιτίας της οποίας βρεθήκαμε και δημιουργήσαμε αυτό το "ποτ πουρί" (κατά τον ελληνομέτρη...). Ο λόγος για τον οποίο συνυπάρχουμε στη Δράση τόσοι διαφορετικών φιλοσοφικών και πολιτικών θεωρήσεων άνθρωποι, είναι ότι ο τόπος μας δεν έχει φτάσει ακόμη στο σημείο εξέλιξης στο οποίο οι φιλοσοφικές και πολιτικές διαφορές μπορούν να αποτελέσουν αντικείμενο αντιπαραθέσεων. Προηγείται η επινόηση της έννοιας του πολιτικού διαλόγου, έπεται αυτός καθ αυτός!Αναφέρθηκα στο κείμενο του Χαρίδημου, τόσο γιατί ενεπλάκη στη συζήτηση ο Καστοριάδης, όσο και για να καταδείξω άλλη μια ασυνέπεια (από τις αμέτρητες) του ελληνομέτρη. Δεν είναι μόνο η επιφυλλίδα στην οποία ο Τζακ παραπέμπει, αλλά μία ακόμη (http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_1_20/07/2008_278353), όπου ο κύριος καθηγητής της αερολογίας προτείνει επί λέξει: "...να ζητήσει η εφημερίδα τις αντιδράσεις σε αυτή την πρόταση ανθρώπων ανυπότακτων σε κομματικές ιδιοτέλειες. Η επιφυλλίδα προτείνει ευθαρσώς ότι θα ήθελε τις κρίσεις του Στέφανου Μάνου, του Αλέκου Παπαδόπουλου, του Χαρίδημου Τσούκα, του Δημήτρη Παπούλια, του Θεόδωρου Ζιάκα, του Δημήτρη Τσάμη, του Νίκου Δόικου. Για το ξεκίνημα."Όλο το καλοκαίρι ο κ. Γιανναράς υμνούσε αυτούς με τους οποίους συζητούσαμε τη δημιουργία μιας νέας πολιτικής κίνησης. Είχα κατατρομάξει, το ομολογώ! Φοβόμουν ότι θα έρθει μαζί μας! Αναρωτιόμουν τι κάνω λάθος και συμφωνεί μαζί μου ο επηρμένος που είχε το θράσος να χαρακτηρίσει τον Λεωνίδα Κύρκο "αφελληνισμένη συνείδηση", ο "επιστήμονας" που διακινούσε και διακινεί, χωρίς να ντρέπεται, το φαιδρό συνομωσιολογικό παραλήρημα για τις "δηλώσεις" Κίσινγκερ, ο χριστιανός ανθρωπιστής που δεν δίστασε να προτείνει, από την ίδια στήλη, έναν μικρό πόλεμο με την Τουρκία στον οποίο θα σκοτωθούν μερικές χιλιάδες παιδιά, ως μέθοδο αφύπνισης της ελληνικής (του;) συνείδησης...Ανακουφίστηκα με το χθεσινό του άρθρο! Δεν κινδυνεύουμε να είναι μαζί μας! Και χάρηκα ακόμη περισσότερο γιατί, μαζί μας είναι ένας νεαρός φοιτητής της φιλοσοφικής σχολής. Ο οποίος, μέσα σε δυό σελίδες, έκανε φύλλο κι φτερό τον "φιλόσοφο-καθηγητή" του Παντοίου (sic - έτσι το γράφω εγώ!) Πανεπιστημίου...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Αυτό που εννοοώ είναι ότι η πρωτοβουλία σας αναγκαστικά εμφορείται απο νοήματα που σχηματίζουν τα κεντρικά πρόσωπα ως σημεία διαρραφής των πολλών ιδεολογικών οπλοστασίων. Βλέπω λοιπόν ότι είτε αναπαράγεται ο γνωστός πολιτικός λόγος του δικομματισμού ο βασισμένος στο πρόταγμα του διαφωτισμού για ορθό λόγο και πρόοδο, είτε περνάει το μήνυμα "οι έσχατοι έσονται πρώτοι" μήνυμα εξίσου μυθικό όπως οι θρησκείες και τα μαρξιστικά οράματα. Αυτό που δεν απαντά η Δράση είναι ο λόγος και τα αίτια του δικομματισμού και της διεφθαρμένης έκφρασής του. Το ηθικό θεμέλιο, δηλαδή, που υπαινίσσεστε ότι λείπει απο τα μεγάλα κόμματα δεν μπορώ να εννοήσω για ποιό λόγο πιστεύετε ότι εξ ορισμού το διαθέτει η πρωτοβουλία της Δράσης. Η συνθηματολογία και η ιδεολογία που ενώνει τη Δράση δεν είναι τίποτε άλλο παρά "να εκσυγχρονιστούμε απο ηθικά έντιμους και ικανούς πολιτικούς". Έτσι, τουλάχιστον , μου φαίνεται εμένα. Δεν βλέπω κανενός είδους ανασφκαφή αλλά απλώς αίτημα εμπιστοσύνης. Και η εμπιστοσύνη σε πρόσωπα που δεν απορρίπτουν την κρατούσα συνθηματολογία, αλλά απλώς υποσχονται την ορθή ερμηνεία και εφαρμογή της, προσωπικά δεν με πείθει, ελλείψη προσώπων που αφιέρωσαν τη ζωή τους να καταδείξουν τη μυθική σύλληψη των πολιτικών θεωριών του Διαφωτισμού. Θα ήθελα να έβλεπα στη δράση πρόσωπα από τον ευρύτερο κλάδο των ανθρωπιστικών και πολιτισμικών σπουδών, πρόσωπα άσημα, πρόσωπα απο όλες τις κοινωνικές κατηγορίες: γυναίκες- φεμινίστριες, ομοφυλόφιλους, εργάτες, μαύρους, πακιστανούς, αγράμματους, κωφούς κ.ο.κ μέχρι και άστεγους. Δεν θα ήθελα μόνο μία "ελίτ" της γνώσης και του εκσυγχρονισμού. Αυτές τις κατηγορίες θα τις επιθυμούσα ήδη απο την ίδρυση και όχι ως ψηφοφόρους. Γνωρίζω ότι το προσωπικό μου όραμα και οι προσωπικές μου φοβίες φαίνονται κάπως γραφικές, αλλά, όπως πολύ σωστά μου επισημάνθηκε : δεν απαγορεύεται να ποθεί κανείς... Η απόστασή μου πάντως απο την πρωτοβουλία δεν είναι τέτοια που να απαξιώνω ακόμη και το διάλογο μαζί της και για το λογο αυτό και συμμετέχω ως συνομιλητής. Τέλος, σχετικά με το Γιανναρά,νομίζω ότι η δαιμονοποίηση των λεγομένων του είναι το ίδιο ακριβώς με ο,τι του καταλογίζουμε. Από όσο μπορώ να έχω αντίληψη απο όσα λέει κατά καιρούς, ο άνθρωπος θεωρεί ότι αυτό που λείπει απο την κοινωνία μας είναι η ηθική καλλιέργεια, δηλώνοντας ότι ο λόγος που δεν τηρούνται οι κανόνες δεν έίναι η άγνοιά τους αλλά η έλλειψη συνειδητοποίησης του ηθικού τους θεμελίου. Προσαπαθεί βέβαια αστόχως να βρεί το ηθικό θεμέλιο σε μορφώματα συμβίωσης μνημειακού χαρακτήρα και στον τύπο ενός ανατολίτικου ancien regime. Και για το λόγο αυτό καταντά γραφικός και πολλές φορές τρομακτικός.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. ANTYPA ελπίζω το γεγονός ότι κρίνω εξαιρετικά γόνιμη την ενασχόλησή μου εκτός των άλλων και με το συγγραφικό έργο του "Τέρατος" αυτού, να μη χαρακτηρίζει και την αφεντιά μου ως μίασμα που πρέπει να προβληματίζει για το ενδεχόμενο στήριξης της Δράσης. Και ειλικρινά δεν καταλαβαίνω προς τί τόση εμπάθεια σε ένα κείμενο που, απ' ό,τι καταλαβαίνω ασκεί κριτική στην εμπάθεια. Φυσικά δε θα γίνω συνήγορος του Γιανναρά, απλά έτσι για τα πρακτικά και επί της ουσίας αναρωτήσου μήπως πίσω από αυτήν την "κωλοτούμπα" την οποία υπονοείς ότι έκανε (και για την οποία ανακουφίστηκες)υποβόσκει κάποιο είδος σχιζοφρένειας του Γιανναρά ή μια κριτική και οπτική που σου διαφεύγει (προσωπικά αποκλείω τη σχιζοφρένεια). Τη διαφορά νομίζω ότι την εντόπισε ψύχραιμα ο Jack (εκτός των άλλων) κυρίως στη διαφοροποίηση ως προς την ύπαρξη (και την ανάγκη ύπαρξης) μεταφυσικού νοήματος ή μη. Τέλος πάντων όταν κατηγορεί κάποιος ένα πρόσωπο ως "ελληνομέτρη" (δίκαια ενδεχομένως), καλό είναι να παίρνει κάποιες αποστάσεις. Η λέξη "θράσος" που χρησιμοποιείς υποδηλώνει βεβαιότητα για το αναληθές του χαρακτηρισμού του Γιανναρά και η βεβαιότητα αυτή προϋποθέτει κάποιου είδους ελληνομέτρηση. Αυτοαναιρείται η κριτική σου δηλαδή (παραφράζοντας τον αξιολέτρευτο Χατζηστεφάνου : "Κι εσύ μωρή τί είσαι ελληνομετρητής?"). Εκτός και αν πίσω από την αγανάκτηση που εμπεριέχει ο όρος θράσος κρύβεται ένας καθωσπρεπισμός ως προς την αντιμετώπιση ειδώλων, συμβόλων κλπ. Προτιμώ την πρώτη περίπτωση.
    Τέλος πάντων νομίζω ότι ότι το ειρωνικό και χλευαστικό ύφος για κάποιον (οποιονδήποτε) φανερώνει πρακτικές που νομίζω ότι είναι στον αντίποδα της προσπάθειας της Δράσης. Εκτός και αν η Δράση φτιάχτηκε για να κυνηγήσει κάποιους δαίμονες, χαρακτηρισμένους ως "σκοταδιστές" (σκοταδομέτρεια) .

    Παρεμπιπτόντως, το "Λακάν και το Πολιτικό" που προτείνει ο Lacan αυτοδιαφημιζόμενος :) είναι όντως ένα εξαιρετικό βιβλίο που οδηγεί σε εξαιρετικά γόνιμους προβληματισμούς.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Καλά, δεν έχετε άλλη δουλειά; Ούτε ο Νίτσε να 'ταν, ρε παιδιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. @Lacan: Δυστυχώς, δεν έχω διαβάσει το βιβλίο του Σταυρακάκη και δεν έχω άποψη σχετικά, αλλά αφού το προτείνετε τόσο εσείς όσο και ο kkat θα το έχω υπόψη μου μόλις βρω χρόνο. Έχω διαβάσει, όμως, το καλογραμμένο και ουσιαστικό βιβλίο του Στέφανου Δημητρίου και συμμερίζομαι τις ανησυχίες για τα μετα-ηθικά θεμέλια του πολιτικού φιλελευθερισμού. Επειδή τα ζητήματα που έχει θέσει ο Δημητρίου παραμένουν «ανοικτά» και επειδή, διαισθητικά, δε θα μπορούσα να υποστηρίξω μία πολιτική θεωρία ριζικά διαφορετική από το ρωλσιανό φιλελευθερισμό, θεωρώ θεμιτή την αποδοχή του ως πολιτικής φιλοσοφίας για την κατάδειξη και επίλυση προβλημάτων.

    @Lacan (ξανά): Νομίζω ότι παραβλέπετε πως πίσω από το προσωπείο του «εκσυγχρονισμού», των «μεταρρυθμίσεων» κλπ, δηλαδή τη συνθηματολογία, τα δύο μεγάλα κόμματα παραμένουν έργω αντίθετα με την προοπτική της μετατροπής της κοινωνίας μας σε μια ανοιχτή κοινωνία πολιτών. Προς το στόχο αυτό διαπιστώνω ότι κινείται η Δράση και άτομα που την απαρτίζουν έχουν δώσει στο παρελθόν αρκετά τέτοια δείγματα.

    Όσον αφορά τις επιμέρους κριτικές για τη "Δράση", υπενθυμίζω ότι imho εχθρός του καλού είναι το καλύτερο βέβαια και ότι αυτό επιτυγχάνεται μόνο με την πολιτική δράση.

    @Σπ Κ: Ο Νίτσε δεν έχει στήλη σε εφημερίδα που διαβάζουν περίπου 200.00 άνθρωποι. ;-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. Jack δεν σε γνωριζω, εμαθα οτι εισαι πιτσιρικας... Εισαι ωστοσο καλος, πολυ καλος, μην διστασεις να βγεις στην πρωτη γραμμη...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. Δεν μίλησα για κάποια θεωρία αντίθετη με τον πολιτικο φιλελευθερισμό. Κι εγώ αυτήν ασπάζομαι μέχρι κόκκαλο. Μίλησα για μια θεμελίωσή της στα διδάγματα των ανθρωπιστικών επιστημών που θα οηδγούσε σε νέα πολιτικά μορφώματα. θα επανέλθω εξηγώντας ειδικότερα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. @Jack
    200.000 αναγνώστες της Κ εξουδετερώνετε με την πλούσια πέννα σας;

    Εσείς μείνετε Τζακ. Μονοσύλλαβος. Μη γίνετε πολυσύλλαβος Τζέρεμυ. Και αφήστε το γέροντα. Φέτος ψηφίζουν οι του 1991.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  18. Με τραγική καθυστέρηση 3 ετών και αφού δηλώσω σχιζοφρενής αφού και Γιανναρά διαβάζω αδιαλείπτως από το 2004 αλλά και με πάθος στήριξα και στηρίζω τη Δράση από ιδρύσεως της (με το γνωστό κόστος στον κύκλο μου. Ξέρετε τώρα, είμαι δεξιός, νέο-φιλελεύθερος, ανάλγητος κλπ.)παραθέτω αυτούσιο το απόσπασμα της επιφυλλίδας για την οποία συζητούσατε 3 χρόνια πριν, το οποίο, κατά τη γνώμη μου, περιγράφει μια από τις βασικότερες ελλείψεις της προσπάθειάς σας :

    "Για να πείσει ένα κόμμα στην Ελλάδα σήμερα ότι είναι πραγματικά καινούργιο, πρέπει να κομίζει πρόταση ερμηνείας της παροξυσμικής ιδιοτέλειας, του παραλογισμού και μηδενισμού που ακυρώνουν το κοινωνικό γεγονός, διαλύουν το κράτος. Και πάνω σε μια τέτοια πρόταση ερμηνείας να θεμελιώνει ρεαλιστικό πολιτικό πρόγραμμα, μέτρα που να αντιπαλεύουν τις αιτίες της παρακμιακής αποσύνθεσης, όχι να εξορκίζουν με «ορθολογικές» ρητορείες τα δευτερογενή συμπτώματα. Δεν εμφανίζει τίποτα το καινούργιο ένα κόμμα που μόνο αναμασάει τις αδιάκοπα επαναλαμβανόμενες, τριάντα χρόνια τώρα, κοινότοπες διαπιστώσεις αδιεξόδων, άλυτων προβλημάτων, κατάφωρης πολιτικής ανικανότητας, εξοργιστικής διαφθοράς."

    Με δεδομένο ότι στις "κρισιμότερες εκλογές της μεταπολίτευσης" ο λαός έδωσε στη δράση 1,5% και στην Χρυσή Αυγή 7%, ίσως αντί να ξορκίζετε (δογματικά) τον Γιανναρά σαν περίπου ζουλού, να πρέπει να ασχοληθείτε και λίγο με την "πρόταση ερμηνείας της παροξυσμικής ιδιοτέλειας, του παραλογισμού και μηδενισμού που ακυρώνουν το κοινωνικό γεγονός, διαλύουν το κράτος".

    Στο μεταξύ εγώ, ο φίλος του "σκοταδιστή και ελληνομέτρη" Γιανναρά, θα εξακολουθήσω να σας στηρίζω με όποιον τρόπο μπορώ, και πάντως σίγουρα με την ψήφο μου.

    ΥΓ: Κύριε Καρίπογλου τώρα που είστε ο πρόεδρος της Δράσης, μάλλον ήρθε η ώρα να αφήσετε τα τσιτάτα και να ασχοληθείτε λίγο περισσότερο με το πρόγραμμά σας, λαμβάνοντας υπ 'όψιν σας ότι όσο και αν διαφωνείτε με τον κάθε Γιανναρά, έχει πολύ καλύτερη αντίληψη του ρόλου που πρέπει να έχει η παιδεία σε μια κοινωνία και ότι δεν έχετε όλες τις απαντήσεις εσείς. Το γεγονός ότι δεν ασχολείστε με την ερμηνεία των κοινωνικών φαινομένων όπως αυτά εκδηλώνονται τα τελευταία 35 χρόνια, εξηγεί γιατί πάσχει τόσο και το πρόγραμμά σας για την παιδεία (ναι το έχω διαβάσει).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  19. Με τραγική καθυστέρηση 3 ετών και αφού δηλώσω σχιζοφρενής αφού και Γιανναρά διαβάζω αδιαλείπτως από το 2004 αλλά και με πάθος στήριξα και στηρίζω τη Δράση από ιδρύσεως της (με το γνωστό κόστος στον κύκλο μου. Ξέρετε τώρα, είμαι δεξιός, νέο-φιλελεύθερος, ανάλγητος κλπ.)παραθέτω αυτούσιο το απόσπασμα της επιφυλλίδας για την οποία συζητούσατε 3 χρόνια πριν, το οποίο, κατά τη γνώμη μου, περιγράφει μια από τις βασικότερες ελλείψεις της προσπάθειάς σας :

    "Για να πείσει ένα κόμμα στην Ελλάδα σήμερα ότι είναι πραγματικά καινούργιο, πρέπει να κομίζει πρόταση ερμηνείας της παροξυσμικής ιδιοτέλειας, του παραλογισμού και μηδενισμού που ακυρώνουν το κοινωνικό γεγονός, διαλύουν το κράτος. Και πάνω σε μια τέτοια πρόταση ερμηνείας να θεμελιώνει ρεαλιστικό πολιτικό πρόγραμμα, μέτρα που να αντιπαλεύουν τις αιτίες της παρακμιακής αποσύνθεσης, όχι να εξορκίζουν με «ορθολογικές» ρητορείες τα δευτερογενή συμπτώματα. Δεν εμφανίζει τίποτα το καινούργιο ένα κόμμα που μόνο αναμασάει τις αδιάκοπα επαναλαμβανόμενες, τριάντα χρόνια τώρα, κοινότοπες διαπιστώσεις αδιεξόδων, άλυτων προβλημάτων, κατάφωρης πολιτικής ανικανότητας, εξοργιστικής διαφθοράς."

    Με δεδομένο ότι στις "κρισιμότερες εκλογές της μεταπολίτευσης" ο λαός έδωσε στη δράση 1,5% και στην Χρυσή Αυγή 7%, ίσως αντί να ξορκίζετε (δογματικά) τον Γιανναρά σαν περίπου ζουλού, να πρέπει να ασχοληθείτε και λίγο με την "πρόταση ερμηνείας της παροξυσμικής ιδιοτέλειας, του παραλογισμού και μηδενισμού που ακυρώνουν το κοινωνικό γεγονός, διαλύουν το κράτος".

    Στο μεταξύ εγώ, ο φίλος του "σκοταδιστή και ελληνομέτρη" Γιανναρά, θα εξακολουθήσω να σας στηρίζω με όποιον τρόπο μπορώ, και πάντως σίγουρα με την ψήφο μου.

    ΥΓ: Κύριε Καρίπογλου τώρα που είστε ο πρόεδρος της Δράσης, μάλλον ήρθε η ώρα να αφήσετε τα τσιτάτα και να ασχοληθείτε λίγο περισσότερο με το πρόγραμμά σας, λαμβάνοντας υπ 'όψιν σας ότι όσο και αν διαφωνείτε με τον κάθε Γιανναρά, έχει πολύ καλύτερη αντίληψη του ρόλου που πρέπει να έχει η παιδεία σε μια κοινωνία και ότι δεν έχετε όλες τις απαντήσεις εσείς. Το γεγονός ότι δεν ασχολείστε με την ερμηνεία των κοινωνικών φαινομένων όπως αυτά εκδηλώνονται τα τελευταία 35 χρόνια, εξηγεί γιατί πάσχει τόσο και το πρόγραμμά σας για την παιδεία (ναι το έχω διαβάσει).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  20. Με τραγική καθυστέρηση 3 ετών και αφού δηλώσω σχιζοφρενής αφού και Γιανναρά διαβάζω αδιαλείπτως από το 2004 αλλά και με πάθος στήριξα και στηρίζω τη Δράση από ιδρύσεως της (με το γνωστό κόστος στον κύκλο μου. Ξέρετε τώρα, είμαι δεξιός, νέο-φιλελεύθερος, ανάλγητος κλπ.)παραθέτω αυτούσιο το απόσπασμα της επιφυλλίδας για την οποία συζητούσατε 3 χρόνια πριν, το οποίο, κατά τη γνώμη μου, περιγράφει μια από τις βασικότερες ελλείψεις της προσπάθειάς σας :

    "Για να πείσει ένα κόμμα στην Ελλάδα σήμερα ότι είναι πραγματικά καινούργιο, πρέπει να κομίζει πρόταση ερμηνείας της παροξυσμικής ιδιοτέλειας, του παραλογισμού και μηδενισμού που ακυρώνουν το κοινωνικό γεγονός, διαλύουν το κράτος. Και πάνω σε μια τέτοια πρόταση ερμηνείας να θεμελιώνει ρεαλιστικό πολιτικό πρόγραμμα, μέτρα που να αντιπαλεύουν τις αιτίες της παρακμιακής αποσύνθεσης, όχι να εξορκίζουν με «ορθολογικές» ρητορείες τα δευτερογενή συμπτώματα. Δεν εμφανίζει τίποτα το καινούργιο ένα κόμμα που μόνο αναμασάει τις αδιάκοπα επαναλαμβανόμενες, τριάντα χρόνια τώρα, κοινότοπες διαπιστώσεις αδιεξόδων, άλυτων προβλημάτων, κατάφωρης πολιτικής ανικανότητας, εξοργιστικής διαφθοράς."

    Με δεδομένο ότι στις "κρισιμότερες εκλογές της μεταπολίτευσης" ο λαός έδωσε στη δράση 1,5% και στην Χρυσή Αυγή 7%, ίσως αντί να ξορκίζετε (δογματικά) τον Γιανναρά σαν περίπου ζουλού, να πρέπει να ασχοληθείτε και λίγο με την "πρόταση ερμηνείας της παροξυσμικής ιδιοτέλειας, του παραλογισμού και μηδενισμού που ακυρώνουν το κοινωνικό γεγονός, διαλύουν το κράτος".

    Στο μεταξύ εγώ, ο φίλος του "σκοταδιστή και ελληνομέτρη" Γιανναρά, θα εξακολουθήσω να σας στηρίζω με όποιον τρόπο μπορώ, και πάντως σίγουρα με την ψήφο μου.

    ΥΓ: Κύριε Καρίπογλου τώρα που είστε ο πρόεδρος της Δράσης, μάλλον ήρθε η ώρα να αφήσετε τα τσιτάτα και να ασχοληθείτε λίγο περισσότερο με το πρόγραμμά σας, λαμβάνοντας υπ 'όψιν σας ότι όσο και αν διαφωνείτε με τον κάθε Γιανναρά, έχει πολύ καλύτερη αντίληψη του ρόλου που πρέπει να έχει η παιδεία σε μια κοινωνία και ότι δεν έχετε όλες τις απαντήσεις εσείς. Το γεγονός ότι δεν ασχολείστε με την ερμηνεία των κοινωνικών φαινομένων όπως αυτά εκδηλώνονται τα τελευταία 35 χρόνια, εξηγεί γιατί πάσχει τόσο και το πρόγραμμά σας για την παιδεία (ναι το έχω διαβάσει).

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Γράψτε τη γνώμη σας!