Πέμπτη, 30 Απριλίου 2009

Πολιτική σχολίων

Eπειδή ορισμένοι σχολιαστές έστειλαν τα σχόλιά τους σε κάποιες αναρτήσεις από δύο φορές, προφανώς επειδή δεν αυτά αναρτήθηκαν αμέσως, να κάνουμε μια διευκρίνιση: στο ιστολόγιο αυτό δεν κάνουμε moderation ούτε σβήνουμε σχόλια (εκτός από τις περιπτώσεις που τα έχει διαγράψει ο ίδιος ο συγγραφέας τους, οπότε και προχωρούμε σε οριστική διαγραφή). Εάν το σχόλιό σας καθυστερήσει να εμφανισθεί, αυτό οφείλεται σε τεχνικούς λόγους του blogger, δεν υπάρχει καμμία διαδικασία έγκρισης σχολίων από μέρους των διαχειριστών.

Τετάρτη, 29 Απριλίου 2009

ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ, ΚΑΙ ΟΧΙ Η ΑΓΟΡΑ, ΠΡΟΚΑΛΕΣΕ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ

Ανδρέας Ανδριανόπουλος

Επί τέλους!! Η διεθνής ακαδημαική κοινότητα αποφάσισε να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και να αναζητήσει τα πραγματικά αίτια της μεγάλης οικονομικής κρίσης. Εδώ και μήνες επιμένω πως την κρίση δεν την προκάλεσαν οι ασύδοτες, υποτίθεται, ελεύθερες αγορές. Αλλά οι παράλογες και αμελέτητες κινήσεις του δημοσίου. Βρήκαν ευκαιρία όμως οι χρεοκοπημένοι ακαδημαικά και ιδεολογικά κρατιστές να αναζητήσουν την εκδίκησή τους. Την οποία και πήραν, φορτώνοντας στην εύπιστη κοινή γνώμη την συμπλεγματική τους άγνοια.

Αρκετοί εδώ στην Ελλάδα με ειρωνεύτηκαν. Σαν δογματικό υποτίθεται οπαδό του νεοφιλελευθερισμού. Κλείνοντας τα μάτια βέβαια στην πραγματικότητα. Που δεν ταίριαζε με τις γνώσεις και τις αντιλήψεις τους. Η ώρα της αλήθειας όμως δεν θα αργούσε να έλθει. Και δικαιώνεται πάντα αυτός που μένει κοντά στην πραγματικότητα. Μη ξεπουλώντας αυτό που πραγματικά συμβαίνει για να χαιδέψει αυτιά και να προωθήσει ένα φτηνό λαικισμό.

Πριν από λίγες εβδομάδες λοιπόν δημοσιεύθηκε από το έγκυρο Ινστιτούτο Χούβερ των Ηνωμένων Πολιτειών μιά καινούργια και πλήρης σχετική μελέτη. Που καταρρίπτει απόλυτα τον μύθο των ένοχων, υποτίθεται, ελεύθερων αγορών*. Ο John B. Taylor εκλαικεύει με επιτυχία ένα τεράστιο ερευνητικό υλικό κι αποδεικνύει, με πίνακες, στατιστικά στοιχεία και κατανοητές αναλύσεις τον ολέθριο ρόλο των κυβερνήσεων, μέσα από τον μοχλό του παρεμβατισμού στην οικονομία. Περίπου τις ίδιες ημέρες ο καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Στανφορντ Thomas Sowell παρουσίασε το καινούργιο του βιβλίο, «The Housing Boom and Bust» (Basic Books, 2009). Διεξοδικά και με σαφή επιχειρήματα αποδεικνύει πως οι κυβερνητικές παρεμβάσεις στην αγορά των ακινήτων προκάλεσαν την άνευ προηγουμένου οικονομική καταστροφή.
Η ειρωνεία είναι πως οι ίδιοι βουλευτές και γερουσιαστές που σήμερα κατηγορούν Τράπεζες και χρηματιστές για την απίστευτη οικονομική καταστροφή ψήφιζαν νόμους και πίεζαν για τις πολιτικές ακριβώς εκείνες που οδήγησαν την αμερικανική οικονομία στην κατάρρευση και τις αγορές όλης σχεδόν της γής στο χείλος του γκρεμού. Με στόχο την καλοπροαίρετη πολιτική της «στέγης σε όλους» το αμερικανικό πολιτικό σύστημα εργάσθηκε με πάθος ώστε οι στεγαστικές Τράπεζες της χώρας να προχωρήσουν – κάποιες μάλιστα να υποχρεωθούν – σε εκδόσεις αφερέγγυων δανείων. Αναπόφευκτα, η πτώση των τιμών των ακινήτων τίναξε στον αέρα το σύστημα συμπαρασύροντας ολόκληρο τον Τραπεζικό – χρηματοπιστωτικό τομέα που είχε επενδύσει πάνω στην βιωσιμότητα αυτών των δανείων.
Σύμφωνα με τον γνωστό οικονομολόγο Allan Meltzer, τα μέλη του αμερικανικού Κογκρέσου θα πρέπει να μελετήσουν τις αναλύσεις αυτές αντί να αναζητούν αποδιοπομπαίους τράγους σε λάθος περιοχές. Αν κι από παντού μας βομβαρδίζουν με μηνύματα πως η κρίση προήλθε από την αποτυχία των ελεύθερων αγορών, πως πρόκειται δηλ. για μιά κρίση του ίδιου του καπιταλισμού, έρχεται τώρα μιά λεπτομερής κι’ αδιαμφισβήτητη ανάλυση να αποδείξει πως όλα αυτά είναι ανοησίες. Σύμφωνα με τον αρθογράφο του περιοδικού Forbes, Peter Robinson, η μελέτη ειδικά του Taylor αποδεικνύει πως δεν απέτυχαν οι αγορές, αλλά η κυβέρνηση και το κράτος.
Η παλιά συνεργάτης επίσης του Milton Friedman – που μαζί του έγραψε το βραβευμένο βιβλίο για το κράχ του ’30, και που οδήγησε και στο βραβείο Νόμπελ - Anna Schwartz** σημειώνει πως αν ένα τέτοιο βιβλίο είχε γραφτεί μετά την περίφημη οικονομική κρίση του μεσοπολέμου «τώρα ίσως δεν θα αντιμετωπίζαμε την μεγαλύτερη ίσως οικονομική καταστροφή της ιστορίας». Ο Taylor εξηγεί πως μια ασυνήθιστα χαλαρή νομισματική πολιτική – κόντρα σε κάθε αντίληψη νεοφιλελευθερισμού που επιτάσσει, και κατηγορείται μάλιστα συνήθως γι’ αυτό, ακριβώς τα αντίθετα βοηθήθηκε η κρίση να αποκτήσει ισχύ και επιτάχυνση. Τα επιτόκια κατακρημνίσθηκαν, με ευθύνη των κεντρικών κρατικών τραπεζών, αδικαιολόγητα από τα συνήθη επίπεδά τους. Αποδεικνύει με στοιχεία την αλληλεπίδραση χαμηλών επιτοκίων με τα στεγαστικά θαλασσοδάνεια και πως η πλημμυρίδα αυτών των εγκρίσεων διόγκωσε το τραπεζικό ρίσκο. Στις ΗΠΑ ιδιαίτερα η τάση αυτή ενισχύθηκε ιδιαίτερα από τα κυβερνητικά προγράμματα ενθάρρυνσης της απόκτησης κατοικίας από όλους, ανεξάρτητα από την οικονομική κατάσταση του δανειολήπτη και της ικανότητάς του αποπληρωμής των δανείων αυτών.
Για το μέλλον ο Taylor προβάλλει μια σειρά από πολιτικές περιορισμού των δημοσίων παρεμβάσεων στις οικονομικές αγορές που θα αποκλείσουν την εμφάνιση στο μέλλον παρόμοιων προβλημάτων και δυσλειτουργιών. Ζήτημα όμως προκαλούν και οι τεράστιες δημόσιες δαπάνες που πολλές κυβερνήσεις υιοθετούν, οι ΗΠΑ ανάμεσά τους, για την αντιμετώπιση των σημερινών προβλημάτων. Οι αλόγιστες παροχές σε Τράπεζες και ιδιωτικές επιχειρήσεις, όπως η ελληνική εφεύρεση της 100% κάλυψης δανείων κατοικίας, προμηνύουν νέες φούσκες για το μέλλον. Το κράτος κάνει τα ίδια ακριβώς λάθη. Με τις πολιτικές που προκάλεσαν την κρίση επιχειρούν κάποιοι να την καταπολεμήσουν!!

Μιά τέτοια επιδρομή στα δημόσια ταμεία οδηγεί σε νέες φορολογίες. Και ουσιαστικά στην οριστική διάλυση των οικονομιών. Οπως ορθότατα επισημαίνει ο γνωστός θεωρητικός των οικονομικών της προσφοράς Arthur B. Laffer σε μιά σοβαρή καινούργια του δουλειά***, οι μεγάλοι φόροι θα ανατρέψουν την λογική ανάπτυξης των ΗΠΑ των τελευταίων εικοσιπέντε ετών. Ολόκληρος ο κόσμος υιοθέτησε τις πολιτικές αυτές και τα αποτελέσματα φάνηκαν σε όλα τα επίπεδα. Χαμηλοί φόροι, περισσότερες ελευθερίες στην αγορά και ορθολογική πολιτική στον τομέα της κυκλοφορίας του χρήματος υπήρξαν τα εργαλεία που οδήγησαν στην μεγαλύτερη ανάπτυξη της ιστορίας της ανθρωπότητας.
Ανατρέποντας τις πολιτικές αυτές η πορεία θα είναι προς την παρακμή. Κι όχι προς την έξοδο από την κρίση και την ευημερία. Η ελπίδα είναι το μήνυμα να ακουσθεί. Και να μην κυριαρχήσουν τα καταστρεπτικά συνθήματα για χρεοκοπία δήθεν του καπιταλισμού.

________________________________
*John B. Taylor, «Getting Off Track: How Government Actions and Interventions Caused, Prolonged, and Worsened the Financial Crisis» (Hoover Institution Press, 2009)
** «The Great Contraction, 1929–1933»
*** Με τους Stephen Moore , Peter Tanous. «The End of Prosperity: How Higher Taxes Will Doom the Economy--If We Let It Happen». Threshold Editions, 2008

Τι ΔΕΝ πρέπει να γίνει με την παιδεία

Με αφορμή, αλλά όχι προς απάντηση, της ανάρτησης του Τάσου Αβραντίνη που προηγήθηκε, σας παραπέμπω σε ένα άρθρο των New York Times, με το οποίο ασκείται κριτική στο ομοσπονδιακό πρόγραμμα για την Παιδεία "No Child Left Behind". Η κριτική που γίνεται στη νομοθεσία αυτή (κατά της οποίας πολλά άλλα θα μπορούσαμε να πούμε) είναι ότι δεν μειώνει τη διαφορά στις επιδόσεις μεταξύ των λευκών και των "μειονοτικών" μαθητών επειδή ναι μεν, κατά το άρθρο, ανέβηκαν οι επιδόσεις των "μειονοτικών" μαθητών, αλλά παράλληλα (δυστυχώς;) ανέβηκαν και οι επιδόσεις των λευκών μαθητών! Έτσι, ένα νομοθέτημα που συντέλεσε (πάντα κατά το άρθρο, κατά πόσον αυτό ισχύει ή όχι, είναι άλλο θέμα) στην αύξηση των επιδόσεων των μαθητών ανά την επικράτεια γίνεται αντικείμενο κριτικής επειδή δεν έφερε περισσότερη ισότητα ανάμεσα στους μαθητές. Γιατί το αναφέρω αυτό εδώ - και τι μας αφορά; Απλώς, είναι ένα παράδειγμα έλλειψης κοινής λογικής: ενώ ο βασικός στόχος ενός νομοθετήματος ή οποιασδήποτε δράσης για την παιδεία, που δεν απευθύνεται σε συγκεκριμένη ομάδα μαθητών, θα έπρεπε να είναι να βελτιωθεί το επίπεδο της παρεχόμενης παιδείας συνολικά και βάσει αυτού θα έπρεπε να κριθεί η επιτυχία ή η αποτυχία του, η κριτική στο νομοθέτημα αυτό γίνεται βάσει άλλων κριτηρίων. Δηλαδή, επαναλαμβάνω: επισημαίνεται ότι οι "μειονοτικοί" μαθητές βοηθήθηκαν (κατά τεκμήριο, αφού ανέβηκαν οι επιδόσεις τους), αυτό όμως δεν είναι και τόσο καλό, επειδή παράλληλα αυξήθηκαν και οι επιδόσεις των λευκών. Φαίνεται ότι το ρατσιστικό παρελθόν των Η.Π.Α. ακόμη διαστρεβλώνει τον πολιτικό διάλογο στη χώρα αυτή.

Τρίτη, 28 Απριλίου 2009

Τι πρέπει να γίνει για την παιδεία

Με πρόσφατες δηλώσεις του ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ κ. Γιώργος Παπανδρέου ζήτησε το 5% του προϋπολογισμού να διατίθεται για την παιδεία. Δηλαδή ζήτησε από τους Έλληνες φορολογούμενους να πληρώσουν παραπάνω, σε απόλυτους αριθμούς, 1,2 δισεκατ. Ευρώ για το εκπαιδευτικό μας σύστημα.

Το εύλογο ερώτημα που τίθεται είναι πόσο τόπο θα πιάσουν τα χρήματα αυτά –τα οποία, βεβαίως δεν περισσεύουν- για να καλυφθούν οι πραγματικές ανάγκες της ελληνικής παιδείας και όχι κάποιοι απρόσωποι διεφθαρμένοι και δαιδαλώδεις γραφειοκρατικοί μηχανισμοί.

Αξίζει, συνεπώς, τον κόπο να ξεχάσουμε για λίγο δημαγωγικές διακηρύξεις και άτολμες προσπάθειες και να δούμε χωρίς παρωπίδες ποιά είναι η πραγματική κατάσταση στην ελληνική εκπαίδευση.

Μια πρώτη διαπίστωση που προκύπτει είναι ότι το κράτος έχει αθετήσει την υπόσχεσή του για παροχή δωρεάν και ποιοτικής Παιδείας. Στην πράξη η δημόσια παιδεία είναι πανάκριβη, αναποτελεσματική και απομονωμένη από τις πραγματικές κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες. Επίσημα στοιχεία οργανισμών, όπως η Εurostat, ο Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας και Αναπτύξεως (ΟΟΣΑ) και το ίδρυμα Οικονομικών και Βιομηχανικών Ερευνών (ΙΟΒΕ)  αναδεκνύουν το μέγεθος μιας σύγχρονης ελληνικής τραγωδίας:

- Οι ιδιωτικές δαπάνες για την Παιδεία ξεπερνούν τις κρατικές. Για κάθε ένα ευρώ που δαπανά το κράτος, οι ιδιώτες για να έχουν ικανοποιητική μόρφωση δαπανούν τουλάχιστον ενάμιση.

- Οι Έλληνες φοιτητές εξωτερικού κατέριψαν το παγκόσμιο ρεκόρ, ξεπερνούν ήδη τις 60.000. Ταυτοχρόνως η ετήσια ιδιωτική δαπάνη για τους φοιτητές αυτούς ξεπερνά το 1 δισεκατ. ευρώ. Είναι δε σαφές ότι στο εξωτερικό φοιτούν οι πιο εύποροι Έλληνες φοιτητές, οι οποίοι με τον τρόπο αποκτούν σοβαρά συγκριτικά πλεονεκτήματα στηνα γορά εργασίας-τη στιγμή που το επίσημο κράτος αμύνεται, όπως λέει υπέρ των λιγότερο ισχυρώ οικονομικά ομάδων.

- Ένας στους τρεις απόφοιτους δημοσίου ΙΕΚ είναι άνεργος και μόλις ένας στους επτά βρίσκει δουλειά που σχετίζεται με το αντικείμενο των σπουδών του. Ας σημειωθεί επίσης ότι οι μισοί και πλέον από τους Έλληνες φοιτώντες στο εξωτερικό δεν επανέρχονται στη χώρα μας με αποτέλεσμα η Ελλάδα να χάνει πολύτιμο ανθρώπινο κεφάλαιο και πηγές γνώσεων.

- εννέα στους δέκα μαθητές Λυκείου κάνουν φροντιστήριο παρά τις υποσχέσεις για δεκαετίες του πολιτικού συστήματος ότι θα εξαλείψει την παραπαιδεία. Ουδείς διανοείται να μην πάει το παιδί του φροντιστήριο. Κάτι τέτοιο θα σήμαινε βέβαιο αποκλεισμό του από την τριτοβάθμια εκπαίδευση. Στην πραγματικότητα το σχολείο είναι "πάρεργο" και το φροντιστήριο "έργο"! Αλλά και πάλι είναι έτσι διαρθρωμένο το σύστημα που τρεις στους τέσσερις φοιτητές που εισέρχονται στα πανεπιστήμια, σπουδάζουν σε σχολές που δεν ήταν της προτιμήσεώς τους, καθώς το κεντρικό σύστημα του Υπουργείου και όχι οι ίδιοι, αποφάσισε που θα σπουδάσουν. Οι ιδιωτικές δαπάνες για κάθε είδους φροντιστήρια, ανέρχονται περίπου σε 2 δισεκατ. ευρώ ετησίως. Τα μισά ή και περισσότερα από αυτά είναι μαύρα χρήματα που πληρώνονται από τους γονείς στους καθηγητές των παιδιών τους, οι οποίοι τις περισσότερες φορές είναι αδιάντροπα και καθηγητές τους στο σχολείο.

- Ο ετήσιος τζίρος των φροντιστηρίων ξένων γλωσσών στην Ελλάδα αγγίζει το 1 δισεκατ. ευρώ. Κανένας δεν διανοείται να μάθει Αγγλικά στο δημόσιο σχολείο, αλλά πληρώνει την ποιοτική εκμάθηση ξένων γλωσσών από τη τσέπη του…

Η ειρωνεία είναι ότι παρόλα αυτά, συνεχίζουμε και μιλάμε για δωρεάν παιδεία, ενώ οι ανελαστικές δαπάνες εκπαίδευσης στριμώχνουν όλο και περισσότερο τις φτωχότερες οικογένειες.

Ακόμη, δεκάδες πανεπιστήμια του εξωτερικού προσφέρουν ποιοτική on-line εκπαίδευση μέσω διαδικτύου, με ανταγωνιστικό κόστος σπουδών, από το… σπίτι του κάθε ενδιαφερόμενου. Αυτά όμως δεν αγγίζουν την Ελλάδα της ΟΛΜΕ και της ΠΟΣΔΕΠ, αφού σύμφωνα με τη νομοθεσία, δεν αναγνωρίζονται οι σπουδές που έχουν γίνει σε πανεπιστήμια του εξωτερικού μέσω διαδικτύου από την Ελλάδα. Δηλαδή, σύμφωνα με την τετράγωνη αυτή λογική, για να αναγνωρίζεται ένα τέτοιο πτυχίο, θα πρέπει ο ενδιαφερόμενος να μετακομίσει στο εξωτερικό!

Αυτά είναι μερικά από τα στοιχεία που συνθέτουν την πραγματικότητα. Αν παραγνωρίσουμε την πραγματικότητα, επειδή είναι δυσάρεστη, και διαμορφώσουμε την πολιτική για την εκπαίδευση με βάση την εικονική πραγματικότητα που διαμορφώνουν οι κομματικό-ιδεολογικές προκαταλήψεις μας θα οδηγηθούμε σε αδιέξοδο και τραγωδία.

Τι πρέπει να γίνει:

1. Με ευθύνη του Προέδρου του ΠΑΣΟΚ ματαιώθηκε η συνταγματική αναθεώρηση του άρθρου 16. Επισημαίνω, ότι ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ έκανε πίσω σε ένα θέμα αρχής γι΄αυτόν. Από το σύνθημα “Γιώργο αλλαξέ τα όλα”, την πολιτική τόλμη και φρεσκάδα του 2004 κατέληξε δυστυχώς να αλλοτριωθεί πλήρως από τα πανίσχυρα συντεχνιακά συμφέροντα και τις παλαιολιθικές ιδεοληψίες του ΠΑΣΟΚ. Αφού χάθηκε η μεγάλη ευκαιρία της συνταγματικής αναθεώρησης, τώρα τι πρέπει να γίνει; Η πρότασή μου είναι να πάμε σε De facto ερμηνευτική παράκαμψη του άρθρου 16 του Συντάγματος και παροχή άμεσης άδειας λειτουργίας μη κρατικών ιδρυμάτων τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, ημεδαπών ή ξένων χωρίς γραφειοκρατικούς περιορισμούς. Ο ανταγωνισμός στην παροχή των εκπαιδευτικών υπηρεσιών είναι βέβαιο ότι θα βελτιώσει την ποιότητα της Ανώτατης Παιδείας τόσο στα δημόσια όσο και στα ιδιωτικά πανεπιστήμια.

2. Το δεύτερο που πρέπει να κάνουμε είναι να προχωρήσουμε σε ανακατανομή των κρατικών πόρων που διατίθενται στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, από άμεση χρηματοδότηση ιδρυμάτων και πληρωμή μισθών διδακτικού προσωπικού, σε έμμεση μέσω της χορήγησης κουπονιών εκπαίδευσης στους φοιτητές, ώστε να τα δαπανήσουν στα ιδρύματα που θέλουν, ιδιωτικά ή δημόσια. Με αυτό τον τρόπο και με την αυστηρή αξιολόγηση όλων των εκπαιδευτικών μονάδων η εκπαίδευση θα γίνει φτηνότερη και καλύτερη και οι καθηγητές θα μπορούν να αμείβονται ανάλογα με την απόδοσή τους.

3. Θα πρέπει να επιδιώξουμε ακόμη την πλήρη αυτονομία της εκπαιδευτικής μονάδας, σε κάθε επίπεδο και δραστηριότητα και τον απεγκλωβισμό της από τον ασφυκτικό έλεγχο του Κράτους. Το κάθε ίδρυμα ιδιωτικό ή δημόσιο, θα πρέπει να θέτει τους δικούς του όρους εισαγωγής φοιτητών και να αναζητεί στην αγορά πηγές χρηματοδότησής του.

4. Σημαντική ενίσχυση στους φτωχότερους φοιτητές θα πρόσφερε επίσης η καθιέρωση του θεσμού των φοιτητικών δανείων με επιδοτούμενο επιτόκιο, η εξόφληση των οποίων συνδέεται με την επαγγελματική αποκατάσταση και το μισθό των αποφοίτων.

Για την Παιδεία του 21ου αιώνα χρειαζόμαστε συστήματα που να θέτουν το νέο στο προσκήνιο, δίνοντας του τη δυνατότητα επιλογής σε κάθε επίπεδο. Διαφορετικά η χώρα θα θέσει εαυτήν στο περιθώριο των κοινωνιών της γνώσης, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για το μέλλον της.

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "ΕΣΤΙΑ" στις 25/4/2009

 


 

Δευτέρα, 27 Απριλίου 2009

Τα μαύρα πρόβατα

γράφει ο Νίκος Δήμου
___________________________________________

Με ρωτάνε συχνά τι καινούργιο μπορεί να φέρει η "Δράση" στην πολιτική ζωή του τόπου. Συνήθως υπονοούνται διάφορα αρνητικά: α) ότι πολλά ηγετικά στελέχη είναι παλιοί πολιτικοί που έχουν ήδη διαγράψει την τροχιά τους ή β) ότι επίσης πολλά ηγετικά στελέχη έχουν ήδη μπει στην τρίτη ηλικία.


Τι το καινούργιο μπορεί να περιμένει κανείς από παλιούς και υπερήλικες πολιτικούς;


Πρώτα να πω ότι η ιδέα πως μόνο οι νέοι πολιτικοί μπορούν να φέρουν νέες ιδέες και να προχωρήσουν σε τολμηρές πολιτικές πράξεις, είναι απόλυτα εσφαλμένη. Αρκεί να θυμίσω πως τρεις κορυφαίοι πολιτικοί του 20ου αιώνα οι Τσώρτσιλ, Ντε Γκωλ και Αντενάουερ, έγιναν πρώτη φορά πρωθυπουργοί ο ένας στα 66 ο δεύτερος στα 68 και ο τρίτος στα 73! Μάλιστα είναι ενδιαφέρον πως στον αντίστοιχο διαγωνισμό (σε μας "Μεγάλοι Έλληνες") και οι τρεις ήρθαν πρώτοι στις χώρες τους.


Δεύτερο: όσοι από τους πολιτικούς βρίσκονται στην ηγετική ομάδα της "Δράσης" δεν υπήρξαν ποτέ οι άνθρωποι του κατεστημένου ή του συστήματος. Γι αυτό άλλωστε οι πιο γνωστοί από αυτούς αναγκάστηκαν συχνά να βρεθούν εκτός πολιτικής και κομμάτων διότι "δεν συνεμορφώθησαν προς τας υποδείξεις". Ο Στέφανος Μάνος δεν ξαναβγήκε βουλευτής μετά την πρώτη υπουργική του θητεία διότι πέρασε νόμους με υψηλό πολιτικό κόστος. Αργότερα διεγράφη δύο φορές από την Νέα Δημοκρατία - όπως άλλωστε και ο Βασίλης Κοντογιαννόπουλος..


Όταν με ρωτάνε τι κομίζω εγώ στην "Δράση", λέω: "11 παραιτήσεις". Έντεκα φορές αναγκάστηκα να φύγω από τα πιο σημαντικά ΜΜΕ του τόπου μας, διότι ήθελα να διαφυλάξω την ανεξαρτησία της γνώμης μου. Το ίδιο ισχύει και για άλλα στελέχη που θα μπορούσαν άριστα να έχουν σταδιοδρομήσει σε υψηλές κομματικές θέσεις, αν είχαν κάνει τις απαραίτητες παραχωρήσεις.


Ονομάζω την "Δράση": "κόμμα των μαύρων προβάτων", δηλαδή των ελεύθερων ανθρώπων που ποτέ δεν έγιναν μέλη κάποιας αγέλης. Ανθρώπων που διατήρησαν την ανεξαρτησία της κρίσης τους, που δεν υπέκυψαν σε λαϊκισμούς, που δεν εξαγοράστηκαν και που είχαν πάντα για γνώμονα την κοινή λογική και τον ορθό λόγο.


Αν οι Έλληνες εκλογείς εκλέξουν μερικούς τέτοιους ανθρώπους, θα σημαίνει ότι εκτιμούν την ανεξαρτησία και το θάρρος της γνώμης.


Υ. Γ. Ξέχασα κάτι σημαντικό. Δεν θα είμαι υποψήφιος, δεν συμμετέχω ούτε καν στο Δ.Σ. - η στήριξή μου στην "Δράση" είναι εντελώς ...ανιδιοτελής.

Κυριακή, 26 Απριλίου 2009

ΑΝΑΧΡΟΝΙΣΤΙΚΗ & ΑΒΟΥΛΗ ΠΟΛΙΤΕΙΑ


Στην σημερινή Ελλάδα είναι λυπηρό & αποκαρδιωτικό να βλέπεις να σε κυβερνούν πολιτικοί με αναχρονιστικές απόψεις, άνθρωποι που επενδύουν στον φόβο των πολιτών δημιουργώντας εσωτερικούς και εξωτερικούς εχθρούς, που όντας άβουλοι βάζουν σε μεγαλύτερο κίνδυνο τους πολίτες από το να έπαιρναν αποφάσεις, όποιες και να ήταν. Άνθρωποι που στην πραγματικότητα δεν θα τους ήθελες ούτε καν υπαλλήλους στην δουλειά σου. Και μην αναφερθεί κανείς στο υποτιθέμενο υψηλό IQ ορισμένων, στα βιογραφικά με τις πάλαι ποτέ φοβερές σπουδές και σε καθηγητικούς τίτλους κλπ, γιατί όλοι ξέρουμε πόσο εύκολα διαμορφώνεται σήμερα ένα politically correct image! Ακόμα και για αυτούς που προεξάρχουν και δεν έχουν δουλέψει ποτέ στη ζωή τους!

Οι κουρασμένοι και κλεισμένοι στο καβούκι τους κυβερνώντες, δεν αντιπροσωπεύουν την σημερινή Ελλάδα. Ίσως να αντιπροσωπεύουν μια άλλη ‘γερασμένη’ κοινωνία που συνυπάρχει μαζί μας. Μια κοινωνία άλλων εποχών. Και όσοι συμφωνούν με την λογική των δυο κοινωνιών είναι πολλοί αλλά και διακριτικοί ταυτόχρονα. Δεν διαδηλώνουν, δεν διαρρηγνύουν τα ιμάτια τους δημοσίως, δεν καίνε, δεν καταστρέφουν, δεν σκοτώνουν αλλήλους. Ίσως και να φαίνεται ότι αδιαφορούν για όσα γίνονται γύρω τους, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως οι ‘άλλοι’ που φωνασκούν είναι καλύτεροι πολίτες. Ο έχων δίκιο και αυτός που πραγματικά προηγείται της εποχής του δεν έχει ανάγκη τη φασαρία. Ξέρει πως τίποτε δεν είναι πιο δυνατό από μια ιδέα που ο καιρός της έχει φτάσει. Και σήμερα είναι η στιγμή που αυτή η άλλη κοινωνία πρέπει να πάρει τα ηνία στα χέρια της και να σπρώξει μπροστά τους πάντες. Να γίνουν πραγματικές και όχι λογιστικές εκσυγχρονιστικές κινήσεις, να φτάσουμε την Ευρώπη που λέμε ότι θέλουμε να ανήκουμε , να βάλουμε στην άκρη ότι παλαιό και μουχλιασμένο, να δώσουμε όραμα στην κοινωνία, μια κοινωνία δικαίου και προόδου.

Με όποιον και να συζητήσεις , όπου και να βρεθείς βλέπεις δυο Ελλάδες που πορεύονται μαζί αλλά όχι παράλληλα. Το σίγουρο είναι ότι καθημερινά αποκλίνουν. Έτσι η κοινωνία γίνεται πολλών ταχυτήτων και η γνώση & ο πλούτος μοιράζονται υπερβολικά άνισα. Πολλοί απογοητεύονται και επίσης πολλοί νέοι με δυνατότητες που δεν βρίσκουν διέξοδο αναζητούν καταφύγιο σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες για να τις αξιοποιήσουν . Ποιος πολιτικός άλλωστε και πότε τους έδωσε όραμα και ελπίδα για να εργαστούν εδώ και να αναπτυχτεί πραγματικά η χώρα; Αλήθεια τι θα γινόταν αν κάποιος τεχνοκράτης που είχε και πολιτική δύναμη έπαιρνε 4-5 αποφάσεις (πχ φορολογία 10%, ηλεκτρονική δικτύωση όλης της χώρας, κατάργηση της μονιμότητας στο Δημόσιο, καθιέρωση της απλής αναλογικής, μείωση του αριθμού των βουλευτών, εφαρμογή καινοτόμων λύσεων σε όλους τους τομείς της οικονομίας, χωρισμό Κράτους – Εκκλησίας κλπ) και εφαρμόζονταν άμεσα; Αυτό και μόνο θα έδινε τέτοια ώθηση στη χώρα που τους οικονομικούς δείκτες θα τους ζήλευαν όλες οι αναπτυγμένες χώρες και μάλιστα σε σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα. Όμως για τα συντηρητικά μυαλά που μας κυβερνούν, αλλά και όσους από την αντιπολίτευση σιγοντάρουν, τέτοιες προτάσεις είναι στη σφαίρα της φαντασίας. Δεν τολμούν, δεν ρισκάρουν, δεν επενδύουν, απλά βαλτώνουν.

Τίποτε δεν είναι ουτοπία αν το προσπαθήσουμε αληθινά. Δικαιοσύνη, παιδεία, υγεία, σοβαρότητα, επαγγελματισμό και υπευθυνότητα σε όλους τους τομείς της καθημερινότητας, κάθαρση του δημόσιου βίου από παλαιοκομματικές νοοτροπίες, ένα μικρότερο και λειτουργικό κράτος είναι μερικά πράγματα που όλοι συζητάμε και οι περισσότεροι ζητάμε να αποκτήσουμε. Για αυτό πρέπει να αντιδράσουμε σε ότι παλαιό, βρώμικο, ανήθικο και αναχρονιστικό βλέπουμε γύρω μας. Για να ζήσουμε εμείς αλλά κυρίως τα παιδιά μας σε ένα οργανωμένο, σύγχρονο κράτος που θα παρέχει εγγυήσεις για την ζωή, την παιδεία, την εργασία, την ιδιοκτησία και την πρόοδο των κατοίκων του. Τι σημασία έχει αν στο μέλλον μπορεί να είμαστε μια επαρχία της ενωμένης Ευρώπης. Αμφιβάλλει κανείς πως το ισοζύγιο θα είναι θετικό προσμετρώντας κέρδη και ζημιές από μια τέτοια εξέλιξη?

Τετάρτη, 22 Απριλίου 2009

The L-Word

Πολλές φορές εξηγήσαμε δημόσια ότι η "Δράση" είναι μια κίνηση πολιτών με διαφορετικές πολιτικές και ιδεολογικές αφετηρίες. Μεταξύ μας έχουμε διαφορές, αρκετά σημαντικές θα διαπίστωνε κανείς, ο Βασίλης Κοντογιαννόπουλος υποστηρίζει το πανεπιστημιακό άσυλο ο Αϊβαλιώτης θέλει να καταργηθεί. Ο Θάνος Βερέμης είναι υπέρ της ομοσπονδιακής ευρώπης ο Νάσιος Τσιούρας υπέρ της Βρεττανικής οπτικής για την ένωση. Ο Στέφανος Μάνος θέλει περισσότερο ελεύθερη αγορά από το Χαρίδημο Τσούκα. Πολλές φορές οι διαφορές είναι …αγεφύρωτες ο Αντύπας Καρίπογλου υποστηρίζει τον Ολυμπιακό ενώ εγώ τον Παναθηναϊκό, ο Γιάννης Μπουτάρης πίνει κρασί  ενώ ο Γιάννης Κτιστάκης μπύρα, Ο Νίκος Δήμου αγαπά τις γάτες ενώ η Μιράντα Ξαφά τους σκύλους κοκ.

Παρόλες τις διαφορές μας κατά ένα μυστήριο τρόπο ο ένας εκτιμά τον άλλον γι΄αυτό που είναι, τόσο πολύ που φτάσαμε στο σημείο να συνεργαστούμε. Γιατί η ιστορία του καθενός από μας είναι εγγυητική επιστολή για τους υπόλοιπους. Έχουμε απόλυτη εμπιστοσύνη ο ένας στον άλλον –λόγω αυτής της προηγούμενης διαδρομής του- πως στα λίγα κρίσιμα και σοβαρά θέματα συμφωνούμε ή ακόμη και αν διαφωνούμε η διαφωνία μας θα είναι στις τεχνικές λεπτομέρειες ή στην ένταση και όχι στην ουσία.

 Οι θέσεις μας λοιπόν που πολλοί “αγωνιούν” να μάθουν είναι εκ των προτέρων γνωστές σε όλους, κάνουν ορισμένοι πως δεν τις γνωρίζουν, ξέρουν και όσοι δε θα μας ψηφίσουν τι θα πράξουμε όταν έρθει η ώρα. Πολύ περισσότερο είναι τοις πάσι γνωστή, η ηθική ακεραιότητα ενός εκάστου των … δραστών όταν αντιμετώπισαν στην πολιτική τους ζωή διλήμματα. Να θυμίσω μόνο ότι οι Μάνος Κοντογιαννόπουλος διεγράφησαν από τη ΝΔ γιατί παρέμειναν αμετακίνητοι στις θέσεις τους. Ο Νίκος Δήμου διώχθηκε από πολλές εφημερίδες και περιοδικά διότι αρνήθηκε τη λογοκρισία. Τα παραδείγματα αυτά ενδεικτικά μόνο δείχνουν την ποιότητα του έμψυχου υλικού μας και τις αντοχές του στους κραδασμούς.

Πιστεύει λοιπόν στα σοβαρά κανείς, ότι δε θα επιδιώξουμε με κάθε τρόπο την κατάργηση του κρατικού μονοπωλίου στην ανώτατη εκπαίδευση, ότι δε θα συγκρουστούμε με την ΟΛΜΕ και την ΠΟΣΔΕΠ σε θέματα αξιολόγησης;

Αν μας δοθεί η ευκαιρία υπάρχει πολίτης που αμφιβάλλει ότι δε θα ανεχτούμε άλλο τα δυσθεώρητα ελλείμματα στον ΟΣΕ και στις υπόλοιπες ΔΕΚΟ.

Έχετε την εντύπωση, ότι οι προτεραιότητες μας στην οικονομία δε θα είναι η μείωση της γραφειοκρατίας, η μείωση των ελλειμμάτων και του δημόσιου χρέους, η στήριξη της επιχειρηματικότητας, η μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού συστήματος, η αποδυνάμωση των αντιδραστικών συντεχνιών;

Υπάρχει προοδευτικός πολίτης που να πιστεύει, ότι ο Τσίπρας ή ο Αλαβάνος θα έχει πιο προωθημένες θέσεις σε ζητήματα μειονοτήτων, χωρισμού κράτους εκκλησίας, ατομικών και πολιτικών ελευθεριών από το Διονύση Γουσέτη.

Πρέπει να ανακοινώσουμε τις θέσεις μας, όταν οι πάντες σ΄αυτή τη χώρα τις γνωρίζουν και πάντως τις γνωρίζουν όσοι εγείρουν τα ερωτήματα; Τι συνέβη ξαφνικά γίναμε σοσιαλιστές ή συντηρητικοί; Αν θέλαμε θα το είχαμε κάνει, αλλά για κακή μας τύχη δεν είμαστε ούτε σοσιαλιστές, ούτε συντηρητικοί, όλοι γνωρίζουν τι είμαστε, μια κίνηση προοδευτικών πολιτών με ποιότητα και ιστορία, με αρχές και όραμα ν΄αλλάξουν τη χώρα τους, ακόμη κι αν δεν εκστομίζουν “the L-word”.  

Σάββατο, 18 Απριλίου 2009

Η ώρα της αλήθειας για το ασφαλιστικό;

Το ρεπορτάζ της Καθημερινής πληροφορηθήκαμε τις διαπιστώσεις και τις προτάσεις της Εθνικής Αναλογιστικής Αρχής (η ιστοσελίδα της δεν είναι ακόμη λειτουργική) για το ασφαλιστικό σύστημα. Τα δημογραφικά στοιχεία (βλ. και αντίστοιχη - και αναλυτικότερη - καταγραφή από το Βιοτεχνικό Επιμελητήριο Πειραιώς) είναι συντριπτικά. Εάν θέλουμε να διατηρήσουμε (για ποιο λόγο, άραγε;) το διανεμητικό χαρακτήρα του σημερινού συστήματος, απαιτείται να βγαίνουμε στη σύνταξη σε όλο και μεγαλύτερη ηλικία, να πληρώνουμε μεγαλύτερες εισφορές και να λαμβάνουμε μικρότερες συντάξεις. Εάν θέλουμε, όμως, πραγματικά βιώσιμο ασφαλιστικό σύστημα, θα πρέπει να στραφούμε προς το κεφαλαιοποιητικό. Μπορείτε να δείτε και τις προτάσεις των "Ταύρων" για το ασφαλιστικό, όπως τις είχαν παρουσιάσει οι Καθ. Γεώργιος Μπήτρος, Μιράντα Ξαφά και Τάσος Αβραντίνης. Σε επόμενες αναρτήσεις μπορούμε να μιλήσουμε για κάποια πολύ απλά βήματα, που μπορούν να γίνουν ανεξαρτήτως της κατεύθυνσης που θα πάρει το ασφαλιστικό σύστημα και για τη σημασία τους.

Υ.Γ. Μια ενδιαφέρουσα συλλογή κειμένων για το ασφαλιστικό από τους Liberal Daltons μπορείτε να βρείτε εδώ.

Update: Μετά την ευγενική υπόδειξη του σχολιαστή Σπ Κ μια ακόμη πιο ορθή παραπομπή στην παρουσίαση των θέσεων των "Ταύρων" για το ασφαλιστικό.

Τρίτη, 14 Απριλίου 2009

Θέλουμε να ξέρουμε τι πληρώνουμε



Η λέξη διαφάνεια μπήκε στο πολιτικό λεξιλόγιο από την εποχή του Γκορμπατσώφ για να συνδεθεί από τότε με την δημοκρατία, την χρηστή και αποτελεσματική διοίκηση και την λογοδοσία της δημόσιας διοίκησης.
Σήμερα με όρους διαφάνειας μετράται ακόμη και το επίπεδο ανάπτυξης μιας χώρας και η ίδια η έννοια διαφάνεια αποτελεί κριτήριο για όσους θέλουν να επενδύσουν σε αυτή την χώρα.
Στην Ελλάδα οι δημόσιες δαπάνες, μόνο της κεντρικής κυβέρνησης, θα κυμανθούν φέτος επάνω από τα 100.000.000.000 €. Αν προσθέσουμε και τις δαπάνες των ΟΤΑ και των δημόσιων φορέων που είναι εκτός προϋπολογισμού το ύψος των δαπανών είναι δυσθεώρητο.
Όλα αυτά τα χρήματα καλούμαστε να τα πληρώσουμε εμείς και μέσω του δημόσιου δανεισμού τα παιδιά μας και τα εγγόνια μας. Είναι δαπάνες που γίνονται στο όνομά μας και υποτίθεται πως κάθε φορά, στις εκλογές, αξιολογούμε την αποτελεσματικότητα της κυβέρνησης στην διαχείριση αυτών των χρημάτων. Καλούμαστε κάθε στιγμή να αποφασίζουμε , ακόμη περισσότερο σήμερα εν μέσω τη παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, για κρίσιμα ζητήματα της καθημερινότητάς μας, για την υγεία μας, την ασφάλιση και την ασφάλειά μας, για την εκπαίδευση, την κοινωνική πρόνοια και τον πολιτισμό μας.
Θα περίμενε κανείς η κυβέρνηση να επιζητά την διαφάνεια συναισθανόμενη την ευθύνη της διαχείρισης ενός τόσο σημαντικού μέρους της ζωής μας. Αντιθέτως η κυβέρνηση , η εκάστοτε κυβέρνηση, παραμένει προσκολλημένη σε αναποτελεσματικές μεθόδους λογιστικής καταγραφής εσόδων και εξόδων, καταγραφής της αποτελεσματικότητας των δαπανών και είναι κυριολεκτικά αδύνατο για τον κάθε πολίτη να παρακολουθήσει και να κατανοήσει τι διαδικασίες της δημοσιονομικής πολιτικής.
Σήμερα η τεχνολογία μας δίνει την δυνατότητα να έχουμε όλες αυτές τις δαπάνες και τις δραστηριότητες καταχωρημένες σε ηλεκτρονικές βάσεις δεδομένων, προσβάσιμες και εύληπτες από την μεγάλη πλειοψηφία των ελλήνων πολιτών, διαθέσιμες για παρακολούθηση κατανόηση και εξαγωγή λογικών κρίσεων και συμπερασμάτων.
Ίσως αυτό θα πρέπει να είναι το πρώτο αίτημα των υπεύθυνων πολιτών απέναντι στους πολιτικούς της χώρας, αίτημα κυρίαρχο γιατί σε αυτό θεμελιώνεται κάθε άλλο πολιτικό δικαίωμα ελέγχου και κρίσης στην δραστηριότητα πολιτικών και στελεχών της Κεντρικής και της Τοπικής Αυτοδιοίκησης αλλά και της διοίκησης διαφόρων δημοσίων φορέων που λειτουργούν στο όνομά μας και προς όφελός μας.
Καλούμε τους πολιτικούς να ανταποκριθούν σε αυτό αίτημά μας και να αποδείξουν την δημοκρατική ευαισθησία τους.

Πέμπτη, 9 Απριλίου 2009

10 προτάσεις για την Υγεία



Για να μην συνεχιστεί πλέον η σημερινή τριτοκοσμική κατάσταση του Εθνικού Συστήματος Υγείας, για να σταματήσουν τα φαινόμενα κακοδιοίκησης και διαφθοράς, για να μην αποτελούν τα δημόσια νοσοκομεία λύση έσχατης ανάγκης και για να εξαλειφθεί η δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία που διαπνέει τα πάντα χρειάζεται να εφαρμοσθούν άμεσα λύσεις κοινής λογικής, με θάρρος και αποφασιστικότητα.

Οι προτάσεις που συνοπτικά ακολουθούν αποτελούν ριζοσπαστική λύση που στοχεύει στον εκσυγχρονισμό του συστήματος υγείας, την έξοδο από το τέλμα και την αναβάθμιση των παρεχομένων υπηρεσιών με άμεσα & απτά αποτελέσματα.
  1. Αποκέντρωση των υπηρεσιών του Υπουργείου Υγείας με οικονομική και διοικητική αυτοτέλεια των Νοσηλευτικών μονάδων και μετατροπή τους σε ανώνυμες εταιρείες.
  2. Ενοποίηση της Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας (κέντρα υγείας, πολυϊατρεία ΙΚΑ και άλλων ασφαλιστικών ταμείων, δημοτικά ιατρεία, ιδιωτικά ιατρεία) και καθολική εφαρμογή του οικογενειακού ιατρού με παράλληλη αύξηση των γενικών ιατρών και ανάπτυξη της νοσηλείας στο σπίτι.
  3. Ηλεκτρονική καταγραφή & ευρυζωνική σύνδεση όλων των υπηρεσιών υγείας, κατάρτιση Διαδικτυακού χάρτη υγείας, πληροφόρησης και επικοινωνίας και καθιέρωση της έξυπνης ιατρικής κάρτας.
  4. Ψυχιατρική αποασυλοποίηση.
  5. Ετήσια αξιολόγηση όλων των νοσηλευτικών μονάδων από πλευράς δεικτών νοσηρότητας, θνητότητας και οικονομικών αποτελεσμάτων που θα αποτελεί κριτήριο για το ποσοστό κρατικής ενίσχυσης που τυχόν θα δικαιούνται αλλά και της επιλογής από τους πολίτες.
  6. Κατάργηση μονιμότητας ιατρικού, νοσηλευτικού & διοικητικού προσωπικού.
  7. Ελεύθερη επιλογή ιατρού & ασφαλιστικού φορέα.
  8. Εφαρμογή της ισοτιμίας της ιατρικής υπογραφής, απαγόρευση χορήγησης φαρμάκων χωρίς ιατρική συνταγή, και απελευθέρωση του φαρμακευτικού επαγγέλματος.
  9. Αναβάθμιση των ιατρικών συλλόγων και ανάθεση σε αυτούς την έκδοση άδειας ασκήσεως επαγγέλματος αλλά και την ευθύνη της ιατρικής εκπαίδευσης.
  10. Μείωση των εισαγομένων σε ιατρικές σχολές, θέσπιση εξετάσεων για έναρξη ειδικότητας και αποδέσμευση του πτυχίου της Ιατρικής Σχολής από την άδεια ασκήσεως επαγγέλματος.

Τετάρτη, 8 Απριλίου 2009

Χαλαρή ψήφος ή δημιουργική αντίδραση;


Από χθες, τα ηλεκτρονικά, κυρίως, μέσα ασχολούνται με την έναρξη της εφαρμογής της οδηγίας σχετικά με τη διατήρηση δεδομένων (data retention) από τους παρόχους δικτύου (ISPs). ΄Ενα συνοπτικό άρθρο για το θέμα υπάρχει στο BBC. Είναι ένα θέμα το οποίο δικαιολογημένα προκαλεί αντιδράσεις αφού έχει να κάνει με την προστασία των προσωπικών δεδομένων, με την (υπερεθνική στη συγκεκριμένη περίπτωση) κρατική παρέμβαση στη λειτουργία των παρόχων με σημαντικό κόστος για τους τελευταίους, αλλά και τη - διαφανή μεν, δαιδαλώδη δε - νομοθετική διαδικασία στην Ευρωπαϊκή ΄Ενωση.

΄Οπως όλες οι οδηγίες της Ε.Ε., έτσι και αυτή τέθηκε σε ισχύ με τη διαδικασία της συναπόφασης. Δηλαδή, η Επιτροπή έλαβε την πρωτοβουλία να προτείνει την οδηγία και εν συνεχεία το Συμβούλιο της Ε.Ε. και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο συμφώνησαν στο ακριβές κείμενο της οδηγίας. Αυτό σημαίνει πως οι εκλεγμένοι αντιπρόσωποι μας μπορούσαν να απορρίψουν την οδηγία, ή να την τροποποιήσουν, αλλά δεν το έκαναν. Θεωρητικά θα μπορούσαν να την απορρίψουν ακόμα και αν όλες οι 27 κυβερνήσεις, όλοι οι 27 επίτροποι και κάθε σκοτεινή δύναμη με έδρα τις Βρυξέλλες, το Στρασβούργο ή το Λουξεμβούργο ήθελαν να περάσει.

Τις επόμενες εβδομάδες θα ακούσουμε πολλά  για "χαλαρή" ψήφο ή για ψήφο διαμαρτυρίας στις Ευρωεκλογές. Στην πραγματικότητα πρόκειται για πολύ σοβαρή ψήφο, αφού σχεδόν όλη η Ευρωπαϊκή νομοθεσία περνάει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, και κάθε νέα συνθήκη δίνει περισσότερες εξουσίες στο άμεσα εκλεγμένο νομοθετικό όργανο. Όμως (αυτό το λέω ειρωνικά και με ύφος συνωμοσιολόγου) Εκείνοι δεν θέλουν να το γνωρίζετε.

Το δημοκρατικό έλλειμμα στην Ευρωπαϊκή ΄Ενωση είναι πραγματικό. Και ο ευνουχισμός του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου είναι πραγματικός.  Αυτό σημαίνει πως κάθε ευκαιρία για να επηρρεάσει καταστάσεις ο πολίτης είναι πολύτιμη. Η λύση δεν είναι η αποχή, η ψήφος διαμαρτυρίας ή η ψήφος εκτόνωσης, αλλά η δημιουργική αντίδραση. Αν δεν ψηφίσουμε τι είδους Ευρώπη θέλουμε, θα περιμένουμε για πάντα το θαύμα της  επιβολής μιας ιδεώδους Ευρώπης από επάνω.

Παρασκευή, 3 Απριλίου 2009

Το μνημόνιο της Δράσης με τους πολίτες

Προτείνω ένα πολιτικό μνημόνιο της Δράσης με τους πολίτες. Εφόσον μας δοθεί η δυνατότητα, δηλαδή η κοινοβουλευτική εκπροσώπηση, θα υποστηρίξουμε στο μέλλον το σχηματισμό κυβέρνησης στη βάση αυτού του μνημονίου και υπό τον όρο ότι το σχετικώς πλειοψηφόν κόμμα θα δεσμευθεί με συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα ενεργειών στην εφαρμογή τους.
Το πρώτο μέρος αυτού του μνημονίου θα μπορούσε ενδεικτικά να είναι οι εξής παρεμβάσεις:

1) Φορολογική μεταρρύθμιση

* Μείωση των φορολογικών συντελεστών με δραστικό τρόπο ώστε να δημιουργηθεί ένα φιλικό και ανταγωνιστικό επιχειρηματικό περιβάλλον. 
* Αντικειμενοποίηση των φορολογικών ελέγχων και συντόμευση του χρόνου παραγραφής του δικαιώματος ελέγχου, ώστε να λήξει η ομηρία των επιχειρήσεων από τον βραχνά (και συχνά τον εκβιασμό) της Εφορίας.
* Μεταφορά του φορολογικού ελέγχου στους ορκωτούς λογιστές/ελεγκτές. Οι εταιρείες ορκωτών ελεγκτών θα ελέγχονται και θα πιστοποιούνται για την αρτιότητά τους από την Εφορία.
* Απλοποίηση του φορολογικού συστήματος ώστε να περιορισθεί το υπέρογκο κόστος που δημιουργεί η τήρηση των τυπολατρικών διατάξεων του φορολογικού συστήματος.
* Κατάργηση της επιχειρηματικής αμοιβής των Ο.Ε.
* Κατάργηση του φόρου συγκέντρωσης κεφαλαίων.
* Κατάργηση της προκαταβολής φόρου επομένης χρήσεως.


2) Παράλληλες θεσμικές ρυθμίσεις, αμέσου εφαρμογής

* Κατάργηση όλων των υπέρ τρίτων επιβαρύνσεων, αμέσων η εμμέσων. Δηλαδή υποχρεωτικές παραστάσεις δικηγόρων, συμβολαιογράφων, νομαρχιακών ελεγκτών κ.λπ. στην ίδρυση, μετασχηματισμό, συγχώνευση, αυξήσεις κεφαλαίου των επιχειρήσεων.
* Κατάργηση της υποχρεωτικής συμμετοχής σε επιμελητήρια.
* Αντικατάσταση της υποχρέωσης δημοσίευσης ισολογισμών σε εφημερίδες με αντίστοιχη υποχρέωση δημοσίευσης των ισολογισμών στο διαδίκτυο. Κατάργηση του αγγελιόσημου καθώς και του χαρτοσήμου 0,6% επί των επιταγών.
* Απελευθέρωση όλων των επαγγελμάτων και αντικατάσταση των κρατικών αδειών με πιστοποιήσεις.
* Αποποινικοποίηση των ακάλυπτων επιταγών.
*Αναγνώριση των μεθόδων υπεργολαβίας (outsourcing) σε όλων των ειδών τις επιχειρήσεις, καθώς αυτές δίνουν μεγαλύτερη ευλυγισία στη διαμόρφωση του κόστους των επιχειρήσεων.
* Δημιουργία υπηρεσιών one-stop-shop για επιχειρηματικές αδειοδοτήσεις, τόσο νέων όσον και υφισταμένων επιχειρήσεων. (Κάτι σαν ΚΕΠ για επιχειρήσεις)


3) Μεσοπρόθεσμες παρεμβάσεις στο θεσμικό πλαίσιο

* Κωδικοποίηση και απλοποίηση της νομοθεσίας και του κανονιστικού περιβάλλοντος.
* Διαμόρφωση συστήματος κινήτρων και επιβράβευσης των ιδιαίτερα επιτυχημένων επιχειρήσεων, όπως για παράδειγμα αυτών που δημιουργούν brands υπερεθνικής εμβέλειας.
* Αναμόρφωση του πτωχευτικού δικαίου ώστε να τακτοποιούνται γρήγορα οι επιχειρηματικές αποτυχίες και επαναφορά των θεσμών εξυγίανσης (άρθρο 44 ν. 1892/1990). Εξίσωση των δικαιωμάτων του Δημοσίου με αυτά των άλλων πιστωτών σε περιπτώσεις πτωχεύσεων.
* Ενίσχυση του ανταγωνισμού στο τραπεζικό σύστημα ώστε να ελαττωθεί το κόστος των επιχειρήσεων.

Τα πιο πάνω μέτρα, αν εφαρμοστούν, θα δώσουν ισχυρότατη ώθηση στην επιχειρηματικότητα και εκτιμάται ότι θα διπλασιάσουν τις υπάρχουσες επιχειρήσεις στη χώρα μας μέσα σε μια δεκαετία.

Εκατοντάδες χιλιάδες θέσεις εργασίας θα είναι το κέρδος της χώρας.

Για την Παιδεία

* την άρση του κρατικού μονοπωλίου σε κάθε βαθμίδα της εκπαίδευσης,
* την αυστηρή αξιολόγηση των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων και των εκπαιδευτικών,
* την αποκατάσταση του δικαιώματος επιλογής σχολείου ή πανεπιστημίου για τους γονείς και τους μαθητές με την καθιέρωση ευρύτατου συστήματος υποτροφιών ή επιταγών εκπαίδευσης,
* την κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου.
* Σύνδεση των επιχειρήσεων με τη μέση και ανώτερη εκπαίδευση μέσω κινήτρων τόσο για τις επιχειρήσεις όσο και για τους μαθητές/φοιτητές. Παρουσίαση και προβολή της επιχειρηματικότητας μέσα από τα σχολικά εγχειρίδια.
* Πλήρης σύνδεση όλων των μαθητών και φοιτητών στο διαδίκτυο.


Για τη δημόσια διοίκηση – δικαιοσύνη

* Την καθιέρωση ατομικής ευθύνης των δημοσίων υπαλλήλων έναντι των θιγόμενων πολιτών, 
* Την υποχρεωτική μείωση κατά δέκα τοις εκατό του χρέους της γενικής κυβέρνησης κάθε χρόνο.
* Τη σταδιακή μείωση των δημοσίων υπαλλήλων στο πενήντα τοις εκατό και την πλήρωση των δημιουργούμενων κενών με αναδιάρθρωση των υπηρεσιών και μετατάξεις.
* Την άμεση συμμόρφωση της διοίκησης με τις εις βάρος της καταδικαστικές αποφάσεις και την παρακολούθηση της συμμόρφωσης της διοίκησης από τους ίδιους τους δικαστές που εξέδωσαν την απόφαση που εκκρεμεί προς εκτέλεση, 
* Την προσωρινή εκτέλεση κατά του δημοσίου και των νομικών προσώπων δημοσίου δικαίου,
 
* Το μέτρο της κλιμάκωσης της κύρωσης σε περιπτώσεις μη συμμόρφωσης (όσο αργεί, αυξάνει και η κύρωση),
 
* Την καθιέρωση ευθύνης εις ολόκληρον του νομάρχη, δημάρχου, διευθυντών δημοσίων υπηρεσιών κ.λ.π που δεν συμμορφώνονται
 
* Την έκδοση από το τριμελές συμβούλιο δικαστών της πράξης, η έκδοση της οποίας αποτελεί το αντικείμενο της καθυστερημένης συμμόρφωσης, καθ’ υποκατάσταση της διοίκησης

Αυτό που έχουμε ξεκινήσει να κάνουμε, το γνωρίζουμε καλά, δεν είναι ούτε απλό ούτε εύκολο. Απαιτεί χρόνο, σκληρή δουλειά, ιώβεια υπομονή και επιμονή. Είναι όμως μια προσπάθεια που αξίζει τον κόπο. Άλλωστε, όπως έλεγε ένας μεγάλος αμερικανός πολιτικός, “το μόνο που έχουμε να φοβηθούμε είναι τον ίδιο μας το φόβο”. Τον αδιόρατο, παράλογο και αναίτιο φόβο που παραλύει τη βούλησή μας και μας αφήνει παγιδευμένους στο τέλμα και στην παρακμή.


Τα παράλογα αιτήματα

Με τον προκλητικό του τίτλο, από την ανάρτησή του στο Κοινό Κεφάλι, ο Kefalas μας βάζει σε προβληματισμούς. Μεταφέρουμε αυτούσιο το κείμενό του:


Κατώτερος μισθός 1400 € και διακοπή κάθε πλειστηριασμού και κατάσχεσης περιουσιακών στοιείων ΤΩΡΑ!!!

Αυτά είναι μερικά από τα πολλά αιτήματα της ΠΚΣ σύμφωνα με φυλλάδιο που έχει εκδόσει. Η λογική όμως αυτών των αιτημάτων δεν περιορίζεται μόνο σε μέλη του ΚΚΕ. Η λογική αυτή είναι διαποτισμένη σε όλων σχεδόν την πολτική σκέψη πολιτών και πολιτικών.

Κατώτερος μισθός 1.400 €. Τέλειο όλοι θα έχουν 1400 € και δε θα υπάρχει κανείς φτωχός που να έχει λιγότερα από αυτα...
Διακοπή κάθε πλειστηριασμού και κάθε κατάσχεσης περιουσιακών στοιχείων για χρεή στεγαστικών δανείων για την κύρια κατοικία. Τέλειο όλοι οι εργαζόμενοι θα έχουν ένα τουλάχιστον σπίτι...
Θα μπορούσε κανείς να βρει δεκάδες παραδείγματα τέτοιων προτάσεων-διεκδικήσεων σε κάθε πολιτικό κόμμα...

Αμέσως, όμως, πιστέυω, θα έπρεπε να τίθεται σε αυτά τα αιτήματα το παρακάτω ερώτημα:
Γιατί να μη θεσπίσουμε κατώτατο μισθό 3.000 € ή 4.000 €; Για ποιό λόγο; Ή ακόμα καλύτερα για ποιο λόγο να πληρώνουμε γενικά τα δάνειά μας στις τράπεζες; Γιατί να μη θεσπίσουμε μία διάταξη που να λέει ότι οι εργαζόμενοι δε χρειάζεται να αποπληρώνουν κανένα δάνειο...; Έχω την εντύπωση ότι όλοι αυτοί που παρουσαιάζουν αυτά τα αιτήματα έχουν σκεφτεί τόσο λίγο αυτό που λένε που να μην έχουν καν απάντηση σε αυτά τα ερωτήματα ή ακόμα χειρότερα (από ηθική τουλάχιστον άποψη) παρόλο που οι ίδιοι ίσως να έχουν απάντηση, ποντάρουν στο γεγονός ότι οι αποδέκτες αυτών των μηνυμάτων δε θα το έχουν σκεφτεί τόσο...

Προσωπικά είμαι γενικά αντίθετος στην παρέμβαση του κράτους στη συμβατική ελευθερία, ειδικά όπως φαίνεται στα δύο παραπάνω παραδείγματα. Το θέμα που θέλω να αναδείξω, όμως, είναι ότι η πολιτική εντιμότητα επιβάλλει σε κάποιον που προωθεί μία άποψη να παρουσιάζει σε αυτούς που απευθύνεται τόσο τα θετικά όσο και τα αρνητικά στοιχεία της άποψης ή της πρότασης αυτής... Ακόμα και αν κάποιος θεωρεί ότι αυτό που προτείνει είναι επωφελές δεν μπορεί να αποκρύπτει εν γνώσει του τις αρνητικές συνέπειες που θα έχει και να προβάλλει μόνο τις θετικές...

Εκείνος, λοιπόν, που προτείνει την άυξηση του κατώτατου μισθού πρέπει να κάνει σαφές ή τουλάχιστον πρέπει να δείχνει ότι αποδέχεται την αύξηση της ανεργίας και του πληθωρισμού, που αναπόφευκτα και αναμφισβήτητα θα υπάρξουν ως επίπτωση· εκείνος που προτείνει τη διακοπή κάθε πλειστηριασμού πρέπει επίσης να κάνει σαφές ή να δείχνει ότι αποδέχεται ότι πολλοί εργάτες εξαιτίας αυτής της ρύθμισης δε θα δανειοδοτηθούν και συνεπώς δε θα αποκτήσουν σπίτι... Θα μπορούσε, δηλαδή, να πει κάποιος ότι θέλει να αυξηθεί ο κατώτατος μισθός για να ενισχυθούν οι εργάτες, παρόλο που κάποιοι άλλοι θα μείνουν άνεργοι και παρόλο που θα αυξηθούν οι τιμές, αυτό θα ήταν μία ειλικρινής πρόταση... Γιατί είναι αναμφισβήτητο ότι θα υπάρξουν αυτές οι επιπτώσεις και ασφαλώς σε κάθε μέτρο που επηρεάζεται η κατανομή πόρων θα υπάρχουν επιπτώσεις, το θέμα είναι αν οι θετικές συνέπειες θα υπερκαλύπτουν τις αρνητικές. Δεν είναι δυνατόν, όμως, κάποιος να προσπαθέι να κρύψει τις αρηντικές συνέπειες και να προβάλλει μόνο τις θετικές. Αυτές οι προσπάθειες είναι απόλυτη δημαγωγία...

Για τρεις λόγους μπορεί κάποιος να ακολουθεί αυτή την πρακτική. Πρώτα είναι εκείνοι που από την αλλαζονεία ή το φανατισμό τους θελούν να περάσουν την άποψή τους, ακομα και αν αυτό σημαίνει ότι θα παραπλανήσουν το λαό. Δεύτεροι είναι εκείνοι που έχουν διαφόρων ειδών συμφέροντα. Και τρίτοι είναι εκείνοι που λόγω ηλιθότητας ή απερισκεψίας χειραγογούνται από τις δύο προηγούμενες κατηγορίες...

Λίγη αξιοπιστία και σοβαρότητα θε θα μας βλάψει...

Υ.Γ. Από λάθος του αναρτώντος το κείμενο αποδόθηκε στον Βασίλη Τσικνάκο. Τον ευχαριστούμε για τη διόρθωση.

Πέμπτη, 2 Απριλίου 2009

Η Δράση στο Twitter

Με username Drassi.


Ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης υποστηρίζει τη Δράση!

(από την ιστοσελίδα της "Δράσης")

Ο γνωστός ηθοποιός και σκηνοθέτης Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης υπέγραψε σήμερα τη διακήρυξη της ΔΡΑΣΗΣ και περιλαμβάνεται στα Ιδρυτικά Μέλη της. 

Εκ μέρους της ΔΡΑΣΗΣ ο κ. Στέφανος Μάνος, με τον οποίον συναντήθηκε, εξέφρασε τη χαρά του για την ενεργό συμμετοχή του στην προσπάθεια. 

Τα πρωταπριλιάτικα

Θα πρέπει να είναι σαφές πλέον ότι οι δύο αναρτήσεις που προηγήθηκαν ήταν πρωταπριλιάτικα αστεία. Επειδή όμως κάποιοι έχουν πει παρόμοια πράγματα στα σοβαρά, τις επόμενες μέρες θα ασχοληθούμε λίγο και  με τις "αστείες" προτάσεις (κυρίως των διαφημιστικών του Υπουργείου Οικονομίας και Οικονομικών) επί της ουσίας.

Τετάρτη, 1 Απριλίου 2009

Ο Πάσχος Μανδραβέλης και η αξιοποίηση των συγκριτικών πλεονεκτημάτων που παρέχουν οι διαδηλώσεις στο κέντρο της Αθήνας

Σε ένα βαρυσήμαντο άρθρο του στην Καθημερινή ο κ. Πάσχος Μανδραβέλης, αξιοποιώντας την κοινή λογική (και τη δυνατότητα πεζοδρομήσεων που, να μην ξεχνούμε, ξεκίνησε ο κ. Στέφανος Μάνος), βρίσκει μια ευφάνταστη και διορατική λύση για το πρόβλημα του καθημερινού κλεισίματος του κέντρου της Αθήνας από διαδηλώσεις. Δεν μπορούμε παρά να το παραθέσουμε αυτούσιο:

Ντίσνεϊλαντ διαδηλώσεων
Tου Πασχου Μανδραβελη / pmandravelis@kathimerini.gr

Mια απορία υπάρχει: αφού το κέντρο της Αθήνας κλείνει τέσσερις στις πέντε εργάσιμες ημέρες, γιατί δεν κάνουν μόνιμες κυκλοφοριακές ρυθμίσεις, ώστε να αποκλειστούν τα αυτοκίνητα από αυτό; Δηλαδή, γιατί δεν το πεζοδρομούν για να το κάνουν έναν απέραντο χώρο εκδηλώσεων, παρελάσεων και (κυρίως) διαδηλώσεων; Ετσι κι αλλιώς ένα θεματικό πάρκο διαμαρτυρίας χρειαζόταν όλα αυτά τα 35 χρόνια της «επαναστατικής» μεταπολίτευσης. Τώρα, δεδομένης της οικονομικής κρίσης που καταφθάνει θα είναι κάτι περισσότερο από αναγκαίο.

Μια τέτοια λύση θα είχε πολλά θετικά, πέρα από το γεγονός ότι δεν θα σπάνε κάθε τρεις και λίγο τα νεύρα των Αθηναίων (σ.σ.: είναι εκπληκτικό ότι σε όλες τις πρωτεύουσες του κόσμου οι κάτοικοι ακούνε το δελτίο καιρού. Στην Αθήνα το δελτίο διαδηλώσεων. Αν το χάσεις, χάθηκες στο μποτιλιάρισμα).

Πρώτον, θα χρειαστούν νέοι δρόμοι (η χαρά του κ. Σουφλιά) ή έστω η αυστηρή αστυνόμευση για παράνομο παρκάρισμα των υπαρχόντων.

Δεύτερον, θα αποδεσμευτούν μεγάλες δυνάμεις της Ελληνικής Αστυνομίας, και δεν εννοούμε μόνο τα ΜΑΤ. Δίπλα σε κάθε κορδέλα που χρησιμοποιείται για να κλείνουν οι δρόμοι, στήνονται τουλάχιστον δύο περιπολικά και 4-5 αστυνομικοί. Ετσι η ΕΛ.ΑΣ. αντί να κυνηγά τσαντάκηδες και ληστές φυλάει τις ερυθρόλευκες ταινίες που τραβά στο κέντρο.

Τρίτον, θα μπορούσαμε να δημιουργήσουμε ένα νέο κλάδο τουρισμού· τον «διαδηλωτικό». Εξάλλου, εκτός του τουρισμού, η περιπατητική διαμαρτυρία είναι η άλλη βαριά βιομηχανία της χώρας. Το Σιάτλ και η Γένοβα υπήρξαν μια φορά. Η Αθήνα είναι σε επαναστατική εγρήγορση κάθε μέρα· όποιος ευκαιρεί, σηκώνει τα πανό και ξεκινάει. Ο «διαδηλωτικός τουρισμός» θα δημιουργούσε και πολλαπλασιαστικά αποτελέσματα στην οικονομία. Τα πέριξ μαγαζιά του κέντρου θα πουλούσαν πανό, έτοιμα προς αναγραφή, στειλιάρια με τον φερετζέ της μικρής σημαιούλας στην άκρη, σπρέι για βάψιμο στους τοίχους, μπλουζάκια με τον Τσε Γκεβάρα ή έστω τον κ. Στρατούλη (ας μην ξεχνάμε ότι το συγκεκριμένο στέλεχος του ΣΥΝ ανέδειξε τη διαμαρτυρία σε νέα επίπεδα: κατόρθωσε να υψώσει πανό ακόμη και μέσα στο Κοινοβούλιο), μέχρι μαύρα φέρετρα σαν αυτό που είχαν χθες οι κτηνοτρόφοι και απέθεσαν έξω από το υπουργείο Γεωργίας.

Ο διαδηλωτικός τουρισμός είναι το μόνο όφελος που μπορεί να προκύψει από όλον αυτόν τον πληθωρισμό διαμαρτυρίας στο κέντρο της Αθήνας. Κι αυτό διότι οι πορείες, οι κραυγές και οι διαμαρτυρίες πέρα από το ψυχοθεραπευτικό αποτέλεσμα (κάποιοι ξεθυμαίνουν) πρέπει να έχουν και κάποιο στόχο. Ο λόγος που διοργανώνονται είναι απλός: οι διαμαρτυρόμενοι θέλουν να κοινοποιήσουν στους πολίτες ότι κάποιος τους αδικεί και να τους καλέσουν να συμπαραταχθούν μαζί τους. Oι αδικούντες γνωρίζουν τα αιτήματα όσων διαμαρτύρονται και λίγο ιδρώνει το αυτί τους. Το βασικό είναι η εύνοια της κοινής γνώμης, ώστε ο όποιος βρίσκεται εν αδίκω να νιώσει την πολιτική πίεση και να ικανοποιήσει τα αιτήματα. Με τον πληθωρισμό της διαμαρτυρίας, φυσικά, ούτε λόγος δεν γεννάται περί συμπαράστασης του λαού για κάποια αιτήματα. Ετσι υπονομεύονται ακόμη και οι μεγάλες πανεργατικές διαδηλώσεις, σαν αυτή που γίνεται αύριο. Κάποιοι θα είναι τόσο ταλαιπωρημένοι που ούτε να ακούσουν δεν θα θέλουν για μια ακόμη διαδήλωση.




Η Δράση καλεί τους Έλληνες να αναπτύξουν φορολογική συνείδηση

Η Δράση δεν μπορεί παρά να στηρίξει την προσπάθεια του Υπουργείου Οικονομικών για αύξηση των φορολογικών εσόδων. Ως συμβολική συνεισφορά, ανεβάζουμε τα θαυμάσια διαφημιστικά μηνύματα που είχαν προβληθεί πριν από μερικούς μήνες και εξηγούν με τρόπο σαφή γιατί πρέπει το κράτος να έχει περισσότερα έσοδα και πώς μπορεί να τα αξιοποιήσει και γράφουμε σύντομες σκέψεις μετά από καθένα. 



Η παιδεία μας έχει τα μαύρα της τα χάλια. Κυριότερος παράγων που δημιουργεί και επιτείνει τα προβλήματα είναι η ελλιπής χρηματοδότηση. Αν όμως αυξήσουμε τη χρηματοδότηση από 8 σε 12 δισεκατομμύρια ευρώ, θα μπορέσουμε επιτέλους να έχουμε τα σχολεία και τα πανεπιστήμια που μας αξίζουν.



Οι υποδομές και ό,τι βοηθά στην ανάπτυξη της χώρας μας γίνονται μέσω της φορολογίας. Δημιουργούν περισσότερες ευκαιρίες, νέες θέσεις εργασίας, καλύτερο επίπεδο ζωής. Το κράτος μπορεί, με την αύξηση των εσόδων του, να παίξει τον απαραίτητο στρατηγικό ρόλο που μπορεί, ώστε να δώσει πραγματικά σημαντική ώθηση στην ανάπτυξη.



Και, βέβαια, όλοι θέλουμε ένα ισχυρό κοινωνικό κράτος, που να μπορεί να σταθεί δίπλα μας. Το μεγάλο και ισχυρό κοινωνικό κράτος μπορεί να στηθεί μακροπρόθεσμα με τους φόρους που πληρώνουμε - δεν μπορούμε άλλο να αρκούμαστε στα δανεικά.

Επομένως, χρειάζεται να εκπαιδεύσουμε τους πολίτες, ώστε να αναπτύξουν φορολογική συνείδηση. Επιπλέον, η αύξηση της φορολογίας δεν πρέπει να θεωρείται βάρος για τους πολίτες, αλλά να σκεφτόμαστε λίγο πιο μακροπρόθεσμα: θα μας δώσει καλύτερα σχολεία, καλύτερα νοσοκομεία, θα γίνουν επενδύσεις, που θα οδηγήσουν σε πολύ μεγαλύτερη ανάπτυξη. Ποιος από εμάς δεν θέλει να αφήσουμε μια καλύτερη Ελλάδα στα παιδιά μας;