Πέμπτη, 9 Απριλίου 2009

10 προτάσεις για την Υγεία



Για να μην συνεχιστεί πλέον η σημερινή τριτοκοσμική κατάσταση του Εθνικού Συστήματος Υγείας, για να σταματήσουν τα φαινόμενα κακοδιοίκησης και διαφθοράς, για να μην αποτελούν τα δημόσια νοσοκομεία λύση έσχατης ανάγκης και για να εξαλειφθεί η δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία που διαπνέει τα πάντα χρειάζεται να εφαρμοσθούν άμεσα λύσεις κοινής λογικής, με θάρρος και αποφασιστικότητα.

Οι προτάσεις που συνοπτικά ακολουθούν αποτελούν ριζοσπαστική λύση που στοχεύει στον εκσυγχρονισμό του συστήματος υγείας, την έξοδο από το τέλμα και την αναβάθμιση των παρεχομένων υπηρεσιών με άμεσα & απτά αποτελέσματα.
  1. Αποκέντρωση των υπηρεσιών του Υπουργείου Υγείας με οικονομική και διοικητική αυτοτέλεια των Νοσηλευτικών μονάδων και μετατροπή τους σε ανώνυμες εταιρείες.
  2. Ενοποίηση της Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας (κέντρα υγείας, πολυϊατρεία ΙΚΑ και άλλων ασφαλιστικών ταμείων, δημοτικά ιατρεία, ιδιωτικά ιατρεία) και καθολική εφαρμογή του οικογενειακού ιατρού με παράλληλη αύξηση των γενικών ιατρών και ανάπτυξη της νοσηλείας στο σπίτι.
  3. Ηλεκτρονική καταγραφή & ευρυζωνική σύνδεση όλων των υπηρεσιών υγείας, κατάρτιση Διαδικτυακού χάρτη υγείας, πληροφόρησης και επικοινωνίας και καθιέρωση της έξυπνης ιατρικής κάρτας.
  4. Ψυχιατρική αποασυλοποίηση.
  5. Ετήσια αξιολόγηση όλων των νοσηλευτικών μονάδων από πλευράς δεικτών νοσηρότητας, θνητότητας και οικονομικών αποτελεσμάτων που θα αποτελεί κριτήριο για το ποσοστό κρατικής ενίσχυσης που τυχόν θα δικαιούνται αλλά και της επιλογής από τους πολίτες.
  6. Κατάργηση μονιμότητας ιατρικού, νοσηλευτικού & διοικητικού προσωπικού.
  7. Ελεύθερη επιλογή ιατρού & ασφαλιστικού φορέα.
  8. Εφαρμογή της ισοτιμίας της ιατρικής υπογραφής, απαγόρευση χορήγησης φαρμάκων χωρίς ιατρική συνταγή, και απελευθέρωση του φαρμακευτικού επαγγέλματος.
  9. Αναβάθμιση των ιατρικών συλλόγων και ανάθεση σε αυτούς την έκδοση άδειας ασκήσεως επαγγέλματος αλλά και την ευθύνη της ιατρικής εκπαίδευσης.
  10. Μείωση των εισαγομένων σε ιατρικές σχολές, θέσπιση εξετάσεων για έναρξη ειδικότητας και αποδέσμευση του πτυχίου της Ιατρικής Σχολής από την άδεια ασκήσεως επαγγέλματος.

3 σχόλια:

  1. Ένας λογικός άνθρωπος θα ήταν τρελός να μην συμφωνεί στις περισσότερες από τις παραπάνω θέσεις.

    Σχετικά με το δεύτερο σημείο: νομίζω είναι ένα απ'τα πιο σημαντικά για την ανακούφιση του Εθνικού Συστήματος Υγείας. Ο Οικογενειακός Ιατρός οφείλει να θεσμοθετηθεί σοβαρά και στην χώρα μας και να αποτελεί τον κύριο πυλώνα στον οποίο θα στηριχθεί μια ρεαλιστική (οικονομικά και χρονικά) παροχή ιατρικών υπηρεσιών.

    Ακόμα κι αν αυτό σημαίνει τα πρώτα χρόνια να κηρυχθεί άγονη η ειδικότητα του Οικογενειακού/Γενικού Ιατρού με διευκολύνσεις και bonus γι'αυτούς που την επιλέγουν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ένα σημαντικό ζήτημα που καθορίζει τη δυναμική του συστήματος Υγείας είναι το κόστος των παρεχόμενων υπηρεσιών. Στη χώρα μας όπου παρέχονται άνισες υπηρεσίες χωρίς καμμία ποιοτική αξιολόγηση, το πραγματικό κόστος (και όχι οι εξευτελιστικές τιμές με τις οποίες χρεώνονται οι υπηρεσίες στα σφαλιστικά ταμεία) είναι ομοιογενώς δυσανάλογα υψηλό και βαίνει διαρκώς αυξανόμενο.
    Οι κυριότερες αιτίες κατά τη γνώμη μου είναι:
    1) Η έλλειψη μιας εκπαίδευσης και καλλιέργειας του ιατρικού κόσμου (αλλά και ελεγκτικών μηχανισμών) πάνω σε αυτό που οι "κουτόφραγγοι" ονομάζουν "cost-effectiveness" ή "value for money", έννοιες στιγματισμένες ως αντιλαϊκές από μια παρωχημένη λαϊκίστικη όσο και υποκριτική ρητορική.
    2)Η έλλειψη αυτονομίας και αυτοδιαχείρησης των νοσηλευτικών μονάδων που σε ευνομούμενες πολιτείες και με ορθολογική τιμολόγηση υπηρεσιών μπορούν και είναι όχι μόνο οικονομικά αυτοτελείς παρέχοντας κοινωνικό έργο αλλά φτάνουν να παράγουν και λογιστικό πλεόνασμα που επενδύεται σε έρευνα και εκπάιδευση των εργαζομένων.
    3)Στην πέρα από κάθε λογική υπερτιμολόγηση εισαγόμενων υλικών και εργαλείων τα οποία καταλήγουμε ως χώρα να αγοράζουμε σε πολλαπλάσιες τιμές από ότι οι Ιταλοί, οι Γάλλοι ή οι Γερμανοί! Αυτό ασφαλώς συντηρεί και την απίστευτη διαφθορά και παραοικονομία καθώς η "υπεραξία" των υλικών αυτών λαδώνει τους κάθε λογής "λειτουργούς" του συστήματος. Αλήθεια πόσο δύσκολο είναι για μιά υπηρεσία του Υπουργείου Υγείας να ελέγξει τις τιμές των υλικών που διακινούνται στην Ελλάδα και να τις συγκρίνει με τις αντίστοιχες Ευρωπαϊκές;;; Ασφαλώς είναι πιό εύκολο και πιό παραγωγικό από το υποκριτικό κυνήγι μαγισσών και "επιόρκων" γιατρών.
    Είναι ώρα για δράση.
    Γρηγόρης Στρατάκος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Δε γίνεται να συμφωνήσω περισσότερο.

    Η δε θεσμοθέτηση του οικογενειακού και του γενικού γιατρού είναι το καλύτερο μέσο για τον περιορισμό της σπατάλης οικονομικών και ανθρώπινων πόρων στο χώρο της Υγείας. Ενα απλό παράδειγμα: Αν κάποιος νιώθει πόνο στο πόδι έχει δύο επιλογές. Η καλύτερη είναι να σμυβουλευτεί τον οικογενειακό του γιατρό, που γνωρίζοντας το ιστορικό του ασθενούς και της οικογένειας θα τον καθησυχάσει ή θα τον παραπέμψει σε ειδικό ιατρό. Η άλλη και συνηθέστερη σήμερα πρακτική είναι ο ασθενής να κάνει... αυτοδιάγνωση και να αρχίσει τον ιατρικό... τουρισμό- πρώτα θα πάει ενδεχομένως σε έναν αγγειοχειρουργό, ο οποίος θα τον στείλει σε έναν ορθοπεδικό και τελικά σε έναν νευρολόγο- ο καθένας ψάχνοντας τα δικά του και υποβάλλοντας στο μεταξύ τον ασθενή σε ένα σωρό διαγνωστικά και εργαστηριακά τεστ για να καταλήξουν δια του αποκλεισμού ότι επρόκειτο για μια απλή θλάση, με κόστος υπερπολλαπλάσιο της πρώτης οδού. Αυτό όμως προϋποθέτει και ιατρική παιδεία εκτός από πολιτική βούληση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Γράψτε τη γνώμη σας!