Τετάρτη, 29 Απριλίου 2009

Τι ΔΕΝ πρέπει να γίνει με την παιδεία

Με αφορμή, αλλά όχι προς απάντηση, της ανάρτησης του Τάσου Αβραντίνη που προηγήθηκε, σας παραπέμπω σε ένα άρθρο των New York Times, με το οποίο ασκείται κριτική στο ομοσπονδιακό πρόγραμμα για την Παιδεία "No Child Left Behind". Η κριτική που γίνεται στη νομοθεσία αυτή (κατά της οποίας πολλά άλλα θα μπορούσαμε να πούμε) είναι ότι δεν μειώνει τη διαφορά στις επιδόσεις μεταξύ των λευκών και των "μειονοτικών" μαθητών επειδή ναι μεν, κατά το άρθρο, ανέβηκαν οι επιδόσεις των "μειονοτικών" μαθητών, αλλά παράλληλα (δυστυχώς;) ανέβηκαν και οι επιδόσεις των λευκών μαθητών! Έτσι, ένα νομοθέτημα που συντέλεσε (πάντα κατά το άρθρο, κατά πόσον αυτό ισχύει ή όχι, είναι άλλο θέμα) στην αύξηση των επιδόσεων των μαθητών ανά την επικράτεια γίνεται αντικείμενο κριτικής επειδή δεν έφερε περισσότερη ισότητα ανάμεσα στους μαθητές. Γιατί το αναφέρω αυτό εδώ - και τι μας αφορά; Απλώς, είναι ένα παράδειγμα έλλειψης κοινής λογικής: ενώ ο βασικός στόχος ενός νομοθετήματος ή οποιασδήποτε δράσης για την παιδεία, που δεν απευθύνεται σε συγκεκριμένη ομάδα μαθητών, θα έπρεπε να είναι να βελτιωθεί το επίπεδο της παρεχόμενης παιδείας συνολικά και βάσει αυτού θα έπρεπε να κριθεί η επιτυχία ή η αποτυχία του, η κριτική στο νομοθέτημα αυτό γίνεται βάσει άλλων κριτηρίων. Δηλαδή, επαναλαμβάνω: επισημαίνεται ότι οι "μειονοτικοί" μαθητές βοηθήθηκαν (κατά τεκμήριο, αφού ανέβηκαν οι επιδόσεις τους), αυτό όμως δεν είναι και τόσο καλό, επειδή παράλληλα αυξήθηκαν και οι επιδόσεις των λευκών. Φαίνεται ότι το ρατσιστικό παρελθόν των Η.Π.Α. ακόμη διαστρεβλώνει τον πολιτικό διάλογο στη χώρα αυτή.

2 σχόλια:

  1. Κατά την ταπεινή μου γνώμη, η κριτική που ασκείται στο εν λόγω νομοθέτημα (στο αμερικάνικο άρθρο) είναι από μία απόψη σωστή.

    Κάθε εκπαιδευτικός θεσμός οφείλει να λαμβάνει υπόψη του τρεις μεταβλητές: τον εκπαιδευτικό εκδημοκρατισμό (ίσες ευκαιρίες), τον εκπαιδευτικό εκσυγχρονισμό (αναπροσαρμογή των εκπ μηχανισμων και των προσφερομένων δεξιοτήτων στις νέες συνθήκες της αγοράς) και τον εκπαιδευτικό εξανθρωπισμό (οικουμενικός ανθρωπισμός και ορθολογισμός).

    Άπαξ και ένα νομοθέτημα, ενώ είχε υποσχεθεί την σύνολη εκπ μεταρρύθμιση, στη συνέχεια αποδειχθεί ότι προάγει μόνο ένα από τους τρεις σκοπούς, τότε πάσχει. Τοσο δε περισσότερο πάσχει, όσο πιο πολύ αδιαφορεί για την Ισες Ευκαιρίες.

    Με εκτίμηση

    Κάπα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Δηλαδή αν ανήκεις σε μια ομάδα που αποτελεί την πλειονότητα των ατόμων ενός κράτους δεν δικαιούσαι/χρειάζεσαι καλύτερο εκπαιδευτικό σύστημα αν η μεταρρύθμιση που αποδεδειγμένα οδηγεί σε αυτό δεν επιλύει από μόνη της όλα τα προβλήματα που ανακύπτουν κατά την ενσωμάτωση μειονοτήτων;

    Ή, για να ακουστεί ακόμα πιο ανόητο, αν ανήκεις σε μια μειονότητα δεν δικαιούσαι/χρειάζεσαι την αναβάθμιση -αποδεδειγμένη τονίζω- του εκπαιδευτικού συστήματος, ΜΙΑΣ δηλαδή εκ των παραμέτρων που μπορούν να οδηγήσουν στην ομαλή ενσωμάτωση σου σε μια κοινωνία, επειδή προβάλλει αναπόφευκτα τις ήδη υπαρκτές κοινωνικές ανισότητες;

    Μιλάμε ακόμα για την παιδεία και την μόρφωση των πολιτών μιας κοινωνίας ή προσπαθούμε να μετρήσουμε το κατά πόσο επιτυχημένη ήταν η προσπάθεια ενός κόμματος να "αποδείξει την αφοσίωσή του στις μειονότητες" και να "μοιραστεί το όραμά για μια κοινωνία ίσων ευκαιριών" με μία μόνο μεταρρύθμιση και το μικρότερο δυνατό πολιτικό κόστος;

    Nonsense that, ironically, makes sense...

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Γράψτε τη γνώμη σας!