Κυριακή, 31 Μαΐου 2009

Επίθεση από blogs




Σήμερα έκαναν την εμφάνισή τους σε διάφορα blogs κακόβουλες ερωτήσεις για τον Στέφανο Μάνο. Του ζήτησα να απαντήσει σε αυτές και σας παρουσιάζω τις απαντήσεις που στείλαμε.

1. Είναι ψέματα ότι οδήγησε στην χρεοκοπία την άλλοτε κραταιά οικογενειακή
επιχείρηση Αλλατίνη, που κληρονόμησε από τον πάμπλουτο Θεσσαλονικιό
παππού του;

Το είδος των ερωτήσεων παραπέμπει σε ηλίθιο νεοδημοκράτη που αναπαράγει τις κατά καιρούς ανοησίες της Ν.Δ.

Ο παππούς του δεν ήταν Θεσσαλονικιός. Πέθανε το 1946. Στην Αλλατίνη ο ΣΜ ανέλαβε καθήκοντα βοηθού διευθυντή το 1965. Το 1977 άφησε οριστικώς την επιχειρηματική δράση και άφησε την Αλλατίνη στο απόγειο της επιτυχίας. Οι ανόητοι συκοφάντες θα μπορούσαν να διαβάσουν τους δημοσιευμένους ισολογισμούς της Αλλατίνη και να διαπιστώσουν τις μέχρι το 1977 επιδόσεις της και ακόμη ότι η Αλλατίνη εξακολουθεί να υπάρχει.


2. Είναι ψέματα ότι ως υπουργός Εθνικής Οικονομίας την περίοδο 1990-1992
ρύθμισε τα χρέη της οικογενειακής του επιχείρησης προς το δημόσιο;

Ο ΣΜ ποτέ δεν εκμεταλλεύτηκε τη θέση του για να ρυθμίσει οτιδήποτε είχε σχέση με την Αλλατίνη

3. Πόσο εκτινάχθηκε ο πληθωρισμός κατά την....
διάρκεια της θητείας του κ. Μάνου στο υπουργείο Εθνικής Οικονομίας το 1990-1992; Αληθεύει ότι ο διάδοχός του Τίμος Χριστοδούλου δήλωσε ότι παρέλαβε από τον κ. Μάνο την οικονομία σε κακή κατάσταση;

Ο Τίμος Χριστοδούλου προηγήθηκε του ΣΜ. Από τον ΣΜ παρέλαβε ο Γιώργος Γεννηματάς. Σε ό,τι αφορά τον πληθωρισμό η θητεία Μάνου είναι εκείνη που ανέστρεψε την ανοδική πορεία του και επέτυχε το μοναδικό στη μεταπολιτευτική περίοδο πρωτογενές πλεόνασμα του προϋπολογισμού.

4. Είναι αλήθεια ότι ως υπουργός Εθνικής Οικονομίας ο κ. Μάνος διέκοψε τις
επιχορηγήσεις στις βιομηχανίες της Θράκης, και στις αιτιάσεις ότι η περιοχή
είναι εθνικά ευαίσθητη απάντησε ότι "δεν με ενδιαφέρει, να λειτουργήσει ο
νόμος της αγοράς";

Ποτέ δεν είπε ο ΣΜ τη φράση που του αποδίδει ο ανώνυμος συντάκτης ούτε διέκοψε τις επιχορηγήσεις

5. Πόσες φορές ο κ. Μάνος έχει συμμετάσχει σε συνεδριάσεις της Λέσχης
Μπίλντεμπεργκ;

3 (τρεις)

6. Είναι ψέματα ότι στις ταραχές του περασμένου Δεκεμβρίου ο κ.Μάνος ζήτησε
μέσω της τηλεόρασης του Σκάϊ την εφαρμογή του στρατιωτικού νόμου;

Βεβαίως είναι ψέματα όπως και όλα τα άλλα. Ο Μάνος στη τηλεόραση του MEGA σε εκπομπή Θεοδωράκη είπε ότι αν η αστυνομία φθάσει να δηλώσει ότι δεν μπορεί να αντιμετωπίσει την κατάσταση, η μόνη λύση είναι να καταφύγει κανείς στις ένοπλες δυνάμεις, όπως ακριβώς γίνεται σε όλες τις δημοκρατικές χώρες όπου δεν ενδημεί η ανοησία.

Το μάτι και το όνομα

Γράφει ο Νίκος Δήμου:

E mail από αναγνώστη:

«Τις τελευταίες μέρες, μες από κάποιες συζητήσεις με ανθρώπους της γενιάς μου, που μάλιστα εκτιμούσα, καταλαβαίνω γιατί αισθάνεστε τόσο μόνος σ' αυτή τη χώρα... Με την αφορμή σας, μιλήσαμε για τη Δράση. "Μα ο Μάνος, που "ανήκε" στη "δεξιά", που έχει "φιλελεύθερες" απόψεις, συγκέντρωσε τις "φίρμες" για να "εκμεταλλευτεί" το πολιτικό αδιέξοδο (λες και μιλάμε για τον Καρατζαφέρη...), και ο Δήμου, γιατί να συμμετέχει εκεί...." Από ποια λέξη ν' αρχίσεις τον αντίλογο...Θεέ μου λέω, η προκατάληψη, το κοντόφθαλμο και η καχυποψία του νεοέλληνα, είναι ακόμα πιο απογοητευτική όταν την ακούς από νέους, μέσα από βαρύγδουπες, σκουριασμένες φράσεις και ιδέες. Ίσως γι' αυτό έλεγε ο Πικάσο "πρέπει να περάσουν πολλά χρονιά για να γίνει κανείς νέος..."».

Αυτά μου γράφει. Διαβάζω και την δήλωση του Μιχάλη Τρεμόπουλου στον Σταύρο Θεοδωράκη «ο Μάνος είναι νέο-φιλελεύθερος». Ακόμα και άτομα με ελεύθερη και πρωτότυπη σκέψη (όπως ο Τρεμόπουλος) υποκύπτουν στην γοητεία του κλισέ.

Γνωρίζω τον Στέφανο Μάνο πάνω από τριάντα χρόνια – κι έχω συνεργαστεί στενά μαζί του. Ποτέ δεν τον άκουσα να κηρύσσει ένα δόγμα (και ο «νέο-φιλελευθερισμός» είναι δόγμα). Τον έζησα να αναλύει προβλήματα, να βρίσκει και να εφαρμόζει λύσεις χωρίς ιδεολογική ταυτότητα – μερικές θα μπορούσαν (εκ των υστέρων) να χαρακτηριστούν και σοσιαλιστικές. Είναι ένας άνθρωπος πρακτικός που ακολουθεί απόλυτα τη παροιμία: «Μαύρη γάτα – άσπρη γάτα – αρκεί να πιάνει ποντίκια». Το Ποπεριανό problem solving στην αποθέωσή του. Και νομίζω πως, από τους Έλληνες πολιτικούς, είναι αυτός που έχει πραγματοποιήσει τα περισσότερα συγκεκριμένα επιτεύγματα.

Τέλος πάντων – όπως λέει ο λαός «καλύτερα να σου βγει το μάτι, παρά το όνομα». Ας ελπίσουμε ότι θα βρεθούν αρκετοί άνθρωποι που θα ξεπεράσουν τα στερεότυπα και θα στείλουν έναν έντιμο και ικανό πολιτικό στην Ευρωβουλή. Με τον τρόπο που συντάσσονται τα ευρωψηφοδέλτια των κομμάτων (τήρηση εσωτερικών ισορροπιών, κλπ.) δεν είμαι σίγουρος πως η Ελλάδα θα εκπροσωπείται από τους καλύτερους – κι αυτό σε μία περίοδο κρίσης έχει μεγάλη σημασία.

_______________________________________
από το www.ndimou.gr/news_gr.asp

Το σχόλιο των ημερών

Το κείμενο είναι δανεισμένο από το blog του Ευρωβουλευτή του ΠΑΣΟΚ κ. Κώστα Β. Μποτόπουλου (http://www.botopoulos.gr)



Απορρίφθηκε λοιπόν από το Τμήμα Αναστολών του Συμβουλίου της Επικρατείας η αίτηση του κόμματος «Δράση» για ακύρωση της υπουργικής απόφασης που ουσιαστικά δεν της δίνει ραδιοτηλεοπτικό χρόνο κατά την τρέχουσα προεκλογική περίοδο. Κι έτσι θα αποφασίσει η Ολομέλεια μήνες μετά τις ευρωεκλογές, τις οποίες και μόνο –και διόλου θεωρητικά- αφορούσε η υπόθεση. Αισθάνομαι την ανάγκη να μιλήσω ως νομικός, ως πολίτης και ως πολιτικός που δεν μπορεί να θεωρηθεί ύποπτος οποιασδήποτε σύγκλισης με το συγκεκριμένο κόμμα: η απόφαση αυτή δεν περιποιεί τιμή στο ανώτατο Δικαστήριο. Πρώτον, γιατί στην ουσία αποτελεί αρνησιδικία (που έρχεται σε αντίθεση με την τιμητική ταχύτητα με την οποία συζητήθηκε η υπόθεση στο Τμήμα).

Δεύτερον, γιατί ο προβαλλόμενος λόγος δημοσίου συμφέροντος δεν είναι πειστικός: πράγματι είχε αρχίσει η προεκλογική εκστρατεία, αλλά ενδεχόμενη αναστολή της υπουργικής απόφασης (την ακύρωση της οποίας, καθόλου ασήμαντη λεπτομέρεια, είχε ζητήσει ο εισηγητής κατά τη συζήτηση στο Τμήμα) δεν θα αφαιρούσε ή θα άλλαζε το χρόνο των κομμάτων που έχουν ήδη κάνει χρήση, θα έδινε απλώς τη δυνατότητα στη «Δράση», αλλά και σε άλλα «νέα» ή «μικρά» κόμματα, να αξιοποιήσουν όχι «δημόσιο» αλλά «ιδιωτικό» («αγορασμένο» με δικά τους έξοδα) ραδιοτηλεοπτικό χρόνο. Τρίτον, και ίσως σημαντικότερο, γιατί είναι προφανές ότι το Δικαστήριο προτίμησε απλώς την εύκολη λύση, σε μια εποχή και σε μια καμπάνια ήδη γεμάτες τραυματικές για τους πολίτες ευκολίες.

Πέμπτη, 28 Μαΐου 2009

Ο Προκόπης της ... κοροϊδίας

Σοβαρές προσωπικότητες της κοινωνίας αποφάσισαν να συστήσουν έναν καινούργιο πολιτικό οργανισμό - την Δράση. Είχα από την αρχή επιφυλάξεις για το εγχείρημα φοβούμενος την έλλειψη προβολής. Εκτιμούσα πως η έλλειψη οικονομικών μέσων θα
δυσκόλευε την παρουσίαση της νέας κίνησης στο ελληνικό κοινό και βέβαια θα ενταφίαζε κάθε δυνατότητα επικοινωνίας των θέσεων και των προτάσεών της. Ποτέ όμως δεν περίμενα πως το καίριο πλήγμα θα ερχόταν από απόφαση του μοναδικού έλληνα επιφορτισμένου με την ορθολογική λειτουργία της Δημοκρατίας. Ο Υπουργός Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης κλπ κ. Προκόπης Παυλόπουλος αποφάσισε να απαγορεύσει την δημόσια προβολή οποιουδήποτε εκτός Βουλής ευρισκόμενου κόμματος!! Με άλλα λόγια, το πολιτικό κατεστημένο νομοθετικά πνίγει την δημοκρατία επιβάλλοντας στους έλληνες να ακούν, να αξιολογούν και βέβαια να ψηφίζουν τα κόμματα μοναχέ εκείνα που και στο παρελθόν ψήφισαν και πιθανότατα τώρα σιχαίνονται. Ο θεματοφύλακας της Δημοκρατίας αποφάσισε εν ψυχρώ να προχωρήσει στην στείρωσή της. Ακόμη περισσότερο παράδοξη βέβαια είναι και η θέση του Συμβ. Επικρατείας, που αποφάσισε να ασχοληθεί με το θέμα και σχετικά να αποφανθεί τον ...ερχόμενο Οκτώβριο!! Απόλυτα έγκαιρα δηλ. σε σχέση με το επικείμενο ζήτημα και την ελεύθερη λαική βούληση στις (τωρινές βέβαια) Ευρωεκλογές.  

Κυριακή, 24 Μαΐου 2009

Συνέντευξη Τσιούρα στην Κάτοικο Γυάλινου Πύργου

Αναδημοσίευση από το πολύ αξιόλογο blog της Κωνσταντίνας Zoehrer:

Πέμπτη μεσημεράκι. Πριν λίγα λεπτά έστειλα το αίτημα για συνέντευξη προς τα κόμματα. Ανταλλαγή e- mail με κάποια. Το τηλέφωνο χτυπάει. Στη γραμμή ο Αθανάσιος Τσιούρας, από το κόμμα “Δράση”. Κανονίζουμε συνάντηση το ίδιο βράδυ. Οπότε ας ψάξουμε λίγο διαδικτυακά.

O Νάσιος Τσιούρας, δικηγόρος από την Θεσσαλονίκη με πολιτική δράση από το ΄99 δηλώνει ότι η ενασχόληση του με την πολίτικη είναι ερασιτεχνική. Δεν ζήτησα κατάθεση βιογραφικού αλλά είδα ένα blog, όπου γράφει αυτός (υπό το ψευδώνυμο Αverell Dalton) και φίλοι του, μετά την συνάντηση, που, αν μη τι άλλο, δείχνει πολιτικό ενδιαφέρον.

Διαβάστε τι είπαμε εκείνο το βράδυ σε ένα καφέ στο κέντρο της Αθήνας, με εμένα με old style δημοσιογραφικά σύνεργα, μπλοκάκι και στυλό. Ο Νάσιος να περιμένει όταν έγγραφα σημειώσεις και όταν σήκωνα το κεφάλι μου να με ξανακοιτάει στα μάτια.


Οι πολίτες επιστρέφουν στην πολιτική είναι το σύνθημα της Δράσης. Οι νέοι πόσο στην πολιτική;

Όταν λέμε πολίτες, φυσικά, εννοούμε νέους, μεγαλύτερους, γέρους, όλους. Ξεκινάμε με το αρνητικό δεδομένο ότι οι περισσότεροι πολίτες δεν είναι πλέον στην πολιτική. Και, από αυτούς που είναι στην πολιτική, πολλοί, ίσως οι περισσότεροι, δεν συμπεριφέρονται σαν πολίτες, αλλά σαν πελάτες. Χρησιμοποιούν την ψήφo τους για να ικανοποιήσουν προσωπικές βλέψεις όχι έχοντες κατά νου το κοινό όφελος.

Σε επίπεδο μεγαλο-πολιτικής, από την άλλη, βλέπουμε του κόσμου τα σκάνδαλα, οι θεσμοί πηγαίνουν από το κακό στο χειρότερο. Τα δυο μεγάλα κόμματα έχουν ένα τεράστιο πλεονέκτημα απέναντι στα υπόλοιπα: ασκώντας τη νομή της εξουσίας, μπορούν πολύ εύκολα να χρησιμοποιήσουν τη διαφθορά, για να κερδίζουν ψήφους.

Οι περίφημοι συμβασιούχοι είναι ένα παράδειγμα, σε κάποιο βαθμό. Προσλήφθηκαν στις περισσότερες περιπτώσεις για να καλυφθούν πάγιες και διαρκείς ανάγκες του δημόσιου τομέα (κυρίως της τοπικής αυτοδιοίκησης), οι οποίες βαπτίσθηκαν “έκτακτες”, για να μπορούν οι αντίστοιχοι φορείς να αποφεύγουν το ΑΣΕΠ και να διορίζουν τους δικούς τους. Σκέψου, λοιπόν, αυτά να τα βλέπεις ως νέος – να βλεπεις τους συνομηλίκους σου να αντιμετωπίζουν την πολιτική αντιμετωπίζεται ως μέσο για να πετύχουν ατομικοί σκοποί, παρακάμπτοντας την αξιοκρατια, ενώ εσύ, λόγω προσωπικότητας, δεν διαλέγεις αυτή την οδό – αισθάνεσαι το άδικο.

Νέος χωρίς ευκαιρίες;

Να, όπως είπαμε και πριν, οι νέοι βλέπουν να συνδέεται ακόμα και επαγγελματική εξέλιξη με ό,τι χειρότερο υπάρχει στην πολιτική. Βλέπουν ως επαγγελματική λύση ένα δημόσιο τομέα αναξιοκρατικό και έναν ιδιωτικό τομέα αναιμικό, στον οποίο δεν έχουν προοπτική.

Η γενιά μου,η γενιά μας έχει χαρακτηριστεί ως απολιτίκ, αδιάφορη, κακομαθημένη, βολεμένη, ανώριμη, αλλά και ριζοσπαστική, άνεργη, απελπισμένη, μάχιμη, μορφωμένη. Τι είμαστε τελικά;

Αυτό που είναι σίγουρο, είναι ότι είμαστε γενιά καταχρεωμένη… συσσωρευμένο δημόσιο χρέος, ασφαλιστικό. Κατά τα λοιπά, με τους σημερινούς νέους, μ’ εμάς δηλαδη, συμβαίνει το εξής αντιφατικό: Έχουμε πολλές περισσότερες ευκαιρίες για να μορφώνουμε, να γνωρίσουμε κόσμο, ιδίως σε σχέση με τους δικούς μας γονείς. Παράλληλα όμως βλέπουμε καθημερινά μπροστά μας περιστατικά που τείνουν να μας πείσουν ότι όλα αυτά δεν αξίζουν, ότι δεν κερδίζουμε τίποτε ούτε με τη μόρφωση, ούτε με την εμπειρία, ούτε με την αναζήτηση. Το αν είμαστε κακομαθημένη- Φοβάμαι ότι μερικές φορές είμαστε επιφανειακοί και δήθεν, ακόμα και στην διαμαρτυρία. Ακόμα και εκεί είμαστε κομφορμιστές, όσο δεν πάει. Ακόμα και εκεί μπαίνουμε σε καλούπια.

Σημασία της Ευρώπης, σημασία Ευρωεκλογών; Τι ψηφίζουμε στις Ευρωεκλογές; Τι σημασία έχει;

Αυτό που θέλουμε να βγάλουμε ως κόμμα είναι ότι η Ευρωβουλή παίζει ουσιαστικό ρόλο στην καθημερινή ζωή -μας αφορά, έχει αποφασιστικό ρόλο. Είναι η φωνή του Ευρωπαίου πολίτη. Όσο περισσότεροι συμμετέχουν τόσο ενδυναμώνονται και οι αρμοδιότητες της Ευρωβουλής. Δεν είναι δημοψήφισμα πολυτελείας για της εθνικές εκλογές. Τους Ευρωβουλευτές πρέπει μαλιστα, να τους βλέπουμε ως τη φωνή του Ευρωπαίου πολίτη περισσότερο από αυτή του Έλληνα πολίτη στην Ευρώπη. Η φωνή μας, η μόνη μορφή απ’ ευθείας πολιτικής συμμετοχής των Ευρωπαίων Πολιτών στη νομοθετική διαδικασία της Ευρώπης είναι οι ευρωεκλογές.

Λέμε στον κάθε πολίτη: Δεν θέλεις να στείλεις τον αντιπρόσωπο σου; Θέλεις να λαμβάνονται όλες οι αποφάσεις στα ευρωπαϊκά όργανα ερήμην σου; Να υπενθυμίσω, για όσους θεωρούν ότι το Ευρωκοινοβούλιο δεν κάνει και κάτι σπουδαίο, ότι αυτό μπλόκαρε την Οδηγία “Telecoms Reform Package”.

Παρατηρούμε στην εγχώρια πολιτική σκηνή μια προσπάθεια για εφαρμογή του φαινόμενου Obama.

Ένα τέτοιο φαινόμενο, η εκλογή μιας προσωπικότητας ανεξάρτητης, που ξεφεύγει από το σύστημα και διακρίνεται από ιδεαλισμό, ιδιαίτερες ικανότητες και χάρισμα, είναι αδύνατον να επαναληφθεί στην Ελλάδα. Ο ιδεαλισμός ενός Έλληνα Obama θα έβρισκε απέναντί του τους ογκόλιθους, που είναι το σημερινό κομματικό σύστημα με το τεράστιο πλέγμα των πελατειακών και άλλων εξαρτήσεών του – θα είχε καταπνιγεί από το ελληνικό κομματικό σύστημα, ειδικά αν φαινόταν ότι το απειλούσε.

Για την εποχή μας και το διαδίκτυο;

Η εποχή μας χαρακτηρίζεται από κάτι καταπληκτικό: Η τεχνολογία έχει βοηθήσει πάρα πολύ στο να ξεπερασθούν φυσικά εμπόδια στην επικοινωνία. Μπορούμε πολύ πιο εύκολα να ανταλλάσσουμε ιδέες, μηνύματα, προτάσεις, πολιτικές θέσεις – και κάτι τέτοιο, φυσικά, βοηθά πολύ περισσότερο στη λειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος – αντιστρόφως, δεν μπορείς να έχεις δημοκρατικό πολίτευμα αν δεν έχεις ελευθέρια έκφρασης, επικοινωνίας, ανταλλαγή ιδεών. Κι όμως: ακούμε ανησυχίες, παρόμοιες πολλές φορές μ’ αυτές που ακούγονταν την εποχή που ο Γουτεμβέργιος εφηύρε τα κινητά στοιχεία τυπογραφίας – ότι οι άνθρωποι θα κατακλυσθούν από πολλές πληροφορίες που δεν θα μπορούν να τις αξιολογήσουν, θα τους κοροϊδεύουν ή θα τους παρασύρουν κ.λπ. 

Ποιος έχει συμφέρον να διαδίδει τέτοιους φόβους;

Μα, φυσικά, όποιος επιθυμεί τη διατήρηση της παρούσας κατάστασης. Από την πλευρά μου, ως φιλελεύθερος που είμαι κιόλας, πιστεύω πάρα πολύ στον άνθρωπο και στην ικανότητά του να προσλαμβάνει, να κατανοεί και να αποφασίζει και τον εμπιστεύομαι. Άλλωστε, η ίδια η δημοκρατία δεν είναι το πολίτευμα που εμπιστεύεται ακριβώς αυτή την ικανότητα του ανθρώπου και, μάλιστα, αδιακρίτως; Η δύναμη του διαδικτύου είναι ότι ο κόσμος μπορεί να διαβάσει και να καταλάβει όλο και περισσότερα πράγματα, να δεχθεί όλο και περισσότερες πληροφορίες και να έχει τη δυνατότητα ο καθένας να τις αξιολογεί και να βγάζει τα δικά του συμπεράσματα.

Δυσκολίες ενός νέου υποψήφιου, ειδικά μικρού κόμματος και στην περίπτωση σου νεοεμφανιζόμενο κόμματος;

Δυσκολίες ως μεμονωμένος υποψήφιος σ’ αυτές τις εκλογές δεν έχω, γιατί δεν παλεύω για τον σταυρό – οι εκλογές αυτές γίνονται με λίστα. Αυτό αποκλείει ακόμη και θεωρητικά τις διαμάχες μεταξύ των υποψηφίων της ίδιας λίστας, καθώς έχουν κάθε συμφέρον να βοηθούν ο ένας τον άλλον. Ειδικά για το δικό μας ψηφοδέλτιο, σου το λέω με το χέρι στην καρδια ότι είμαι περήφανος που συμμετέχω σ’ αυτό.
Τώρα, ως νεοεμφανιζόμενο κόμμα έχουμε ένα πρόβλημα, μια δυσκολία να προβάλουμε τις θέσεις μας σε σχέση με τα κόμματα που ήδη εκπροσωπούνται στην Ευρωβουλή, καθώς η νομοθεσία και ο κ. Παυλόπουλος μας έχουν στερήσει την πρόσβαση στην τηλεόραση, το πιο αποτελεσματικό μέσο προβολής. Για το λόγο αυτό έχουμε προσφύγει στο Συμβούλιο της Επικρατείας και περιμένουμε τη Δευτέρα απόφαση – ο Εισηγητής, πάντως, δέχεται τα επιχειρήματά μας.

Γιατί να σας ψηφίσω στις Ευρωεκλογές;

Προσφέρουμε ένα πολύ καλό σύνολο θέσεων, μια ολοκληρωμένη άποψη για την Ευρώπη, μια αισιόδοξη άποψη, μια δυναμική.
Ειδικότερα για το ψηφοδέλτιό μας, και το κόμμα μας, θέλω να πω ότι η Δράση είναι ένα κόμμα στο όποιο συμμετέχουν άνθρωποι πετυχημένοι, αλλά και αυτοδημιούργητοι, ό,τι έχουν στη ζωή τους το έχουν κερδίσει με τη δουλειά τους, δεν το κληρονόμησαν, δεν τους το χάρισαν. “Έχουν το κούτελο τους καθαρό” και μπορούν αν σε κοιτάξουν στα μάτια.

Λέμε στον ψηφοφόρο: Αν θέλεις να στηρίξεις μια πολιτική κίνηση που δεν θα σου προσφέρει προσωπικό αντάλλαγμα και θα είναι άνθρωποι που τις απεχθάνονται αυτού του τύπου τις συναλλαγές, έλα μαζί μας. Πίστεψε ότι υπάρχουν και άνθρωποι που δεν κάνουν κάτι για προσωπικό τους όφελος. Άνθρωποι που ασχολούνται με την πολιτική όχι για να πάρουν, αλλά για να δώσουν.

Πιστεύω ειλικρινά ότι έχουμε με διαφορά το καλύτερο, από πλευράς στελεχωσης, ψηφοδέλτιο για τις Ευρωεκλογές. Και ότι, εκτός από την εντιμότητα και την ακεραιότητά τους, οι υποψήφιοί μας έχουν γνώσεις και ικανότητες ώστε να μας εκπροσωπήσουν, ως Ευρωπαίους πολίτες, κατά τον καλύτερο τρόπο.

Κλείνοντας, θέλω να σου ευχηθώ ξανά για την ονομαστική σου γιορτή, Κωνσταντίνα, και να σε ευχαριστήσω πάρα πολύ για την πρωτοβουλία που ανέλαβες, για την ευκαιρία που μας παρέχεις να επικοινωνήσουμε με ένα ιδιαιτέρως δυναμικό κοινό. Εύχομαι καλή επιτυχία για τη συνέχεια των συνεντεύξεών σου.

Να’σαι καλά. Σε ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σου.

Υ.Γ. Δεν έχω απολύτως κανένα οικονομικό όφελος από αυτή την προσπάθεια. Το κάνω απλά για την πλάκα μου. Γιατί δεν με καλύπτει ο τηλεοπτικός χρόνος ούτε η ραδιοφωνικές εκπομπές ούτε δημοσιεύματα σε έντυπα. Γιατί η πολυφωνία είναι σημαντικό για την δημοκρατία. Ναι, δεν θα ψηφίσω σε αυτές της Ευρωεκλογές Έλληνα αντιπρόσωπο. Κατοικώ και εργάζομαι εδώ, έχω δικαιώμα ναμάθω για τις επιλογές μου.


Από την Αδράνεια στη Δράση

"The tyranny of a prince in an oligarchy is not so dangerous to the public welfare as the apathy of a citizen in a democracy"
Charles de Montesquieu

Οι πρόσφατες δημοσκοπήσεις αναδεικνύουν κάτι ιδιαιτέρως ενδιαφέρον: την απάθεια με την οποία αντιμετωπίζει η πλειοψηφία των πολιτών τις επικείμενες ευρωεκλογές. Όλα τα στοιχεία συνηγορούν στο ότι ο μεγάλος νικητής των ευρωεκλογών θα είναι οι ....παραλίες. Η αδιαφορία δε αυτή για τις πολιτικές εξελίξεις στη χώρα μας εμφανίζεται σημαντικά ενισχυμένη μεταξύ των νέων. Γιατι οδηγηθήκαμε ως εδώ; Πως '' ο πιο πολιτικοποιημένος λαός της Ευρώπης''(sic) εφτάσε μέχρι του σημείου να δηλώνει σήμερα ότι θα απόσχει από την κάλπη;
Για να απαντήσουμε σε αυτό το ερώτημα, χρήσιμο είναι να αποτυπώσουμε την στάση των -νέων κυρίως- ψηφοφόρων απέναντι στο πολιτικό σύστημα αλλά και στην πολιτική γενικότερα.
Γενικεύοντας αναγκαστικά ως ένα βαθμό, μπορούμε να κατατάξουμε -ανάλογα με την πολιτική συμπεριφορά- τους νέους σε τρεις κατηγορίες:
Στην πρώτη κατηγορία συμπεριλαμβάνονται όλοι όσοι συμμετέχουν στα μεγάλα -κατά βάση- κόμματα προκειμένου να αποκομίσουν καποιο προσωπικό όφελος. Είναι συνήθως αυτοί που έχουν τις λιγότερες ικανότητες ή αντιμετωπίζουν προβλήματα κοινωνικοποίησης. Εντάσσονται στις κομματικές νεολαίες αφενός για να αισθάνονται ότι είναι μέλη μίας ομάδας η οποία αργότερα θα μπορέσει να τους αποκαταστήσει και επαγγελματικά διορίζοντας τους στο δημόσιο, στελεχώνοντας μία επιτροπή ή -γιατί όχι-διοικώντας και μία ΔΕΚΟ. Στις μέρες μας αποκτά ακόμη μεγαλύτερες διαστάσεις αυτό το φαινόμενο εξαιτίας της διαχρονικότητας του: o πατέρας που διορίστηκε το '81 με το πασοκ από το παράθυρο και σταδιοδρόμησε εξίσου λαμπρά στο κόμμα και στη δημόσια υπηρεσία που εργαζόταν, αποτελεί εκ των πραγμάτων το πρότυπο για το παιδί του. Με αυτό τον τρόπο αναπαράγεται το κομματικό κράτος και υποβαθμίζεται διαρκώς η ποιότητα του πολιτικού προσωπικού της χώρας. Όσοι έχουν επιλέξει αυτόν τον δρόμο είναι εξαιρετικά δύσκολο να τους πείσει κανείς για τα αδιέξοδα στα οποία οδηγεί. Το ισχυρότερο επιχείρημα που μπορεί κάποιος να επικαλεστεί είναι ότι οι συνέπειες που υφίσταται κανείς από τη συνολική διατήρηση των συντεχνιακών προνομίων είναι στην πλειοψηφία των περιπτώσεων δυσανάλογα μεγαλύτερες των ωφελειών που αποκομίζει.
Την δεύτερη κατηγορία συγκροτούν όλοι όσοι επιλέγουν να τοποθετηθούν στα άκρα του πολιτικού φάσματος ενώ την τρίτη -που είναι και η μεγαλύτερη- εκείνοι που αδιαφορούν τελείως για την πολιτική.
Οι δύο αυτές κατηγορίες, όσο περίεργο και αν φαίνεται, έχουν τελικά σημαντικές ομοιότητες. Η εικόνα που παρουσιάζει η πολιτική σήμερα -ως αποτέλεσμα της διαδικασίας που περιγράφηκε πιο πάνω-είναι στην καλύτερη των περιπτώσεων απωθητική. Συγχρόνως η εδραιωμένη πλέον πεποίθηση ότι όλα είναι προδιαγεγραμμένα και προαποφασισμένα και συνεπώς η δική μου συμμετοχή δεν μπορεί να παίξει κανέναν ρόλο οδηγεί τους μεν στα ...άκρα και τους δε στον καναπέ τους. Από την άλλη μεριά υπάρχουν και εκείνοι που χρησιμοποιούν τις παθογένεις του πολιτικού συστήματος (καθώς και τα αποτελέσματα που παράγει) είτε ως άλλοθι για απραξία είτε για να τα σπάσουν...
Σε κάθε περίπτωση, το αποτέλεσμα αυτών των τριών επιλογών οδηγεί σε ένα φαύλο κύκλο ο οποίος συνιστά και τον πυρήνα του πολιτικού προβλήματος στην Ελλάδα: Oσο οι πολίτες απέχουν απο την πολιτική ζωή της χώρας τόσο περισσότερο αυτή καθορίζεται από τις οργανωμένες μειοψηφίες των κομματικών στρατών. Και όσο οι οργανωμένες μειοψηφίες καθορίζουν την πολιτική ζωή τόσο περισσότερο απομακρύνονται οι πολίτες.
Το εύλογο ερώτημα που τίθεται είναι πως σπάμε αυτόν τον φαύλο κύκλο;
Πρώτα απ'όλα δημιουργώντας μία τέταρτη εναλλακτική επιλογή! Η επιλογή αυτή δεν μπορεί παρά να είναι μία πολιτική κίνηση η οποία να μην είναι απλά ένα κίνημα διαμαρτυρίας και να αποτελείται από πολίτες που έχουν δώσει δείγματα γραφής τόσο για τις ικανότητες τους όσο και για τους λόγους που τους ώθησαν σε αυτήν. Παράλληλα, η κίνηση αυτή θα πρέπει με το έργο της να δείχνει ότι η συμμετοχή των πολιτών σε αυτή όντως μετράει και φέρνει αποτέλεσμα. Η Δράση πληροί αναμφισβήτητα αυτά τα κριτήρια. Η απόσυρση της τροπολογίας του 2% (με τη συνδρομή της κίνησης 100myria) καθώς και η -μέχρι στιγμής- πορεία της προσφυγής στο ΣτΕ ενάντια στην διαβόητη απόφαση Παυλόπουλου για τον τηλεοπτικό χρόνο των κομμάτων αποδεικνύουν ότι έστω και λίγοι ενεργοί πολίτες μπορούν να κάνουν τη διαφορά.
Είναι πολλοί εκείνοι που ρωτούν τι καινούργιο μπορεί να φέρει η Δράση στην πολιτική ζωή. Πέρα από το έργο το οποίο -ήδη μάλιστα- μπορεί να επιδείξει ή τις νέες προτάσες που θα προσπαθήσει να προωθήσει, το πιο σημαντικό που μπορεί να επιτύχει είναι να σπάσει αυτόν τον φαύλο κύκλο της αδιαφορίας και της πολιτικής παρακμής. Αν το καταφέρει θα έχει κάνει το πρώτο βήμα προς τα εμπρός. Ίσως όμως το πρώτο να είναι τελικά και το πιο σημαντικό.

Πέμπτη, 21 Μαΐου 2009

Δημοσκοπήσεων συνέχεια

Σε κάθε περίπτωση, η χωριστή καταγραφή των προτιμήσεων για τη Δράση, σε σχέση με τα "λοιπά κόμματα" είναι σημαντική. Όσο περισσότερο αναφέρεται στα αποτελέσματα των δημοσκοπήσεων, έστω και με χαμηλά ποσοστά, τόσο περισσότερη αναγνωρισιμότητα αποκτά. Για το λόγο αυτό και πρέπει να ζητούμε, όταν μας τηλεφωνούν, αν είναι δυνατόν να καταγράφουν τη Δράση κανονικά, ως χωριστή επιλογή.

Οι δημοσκοπήσεις και η σημασία της μη-χαμένης ψήφου

Χθεσινή δημοσκόπηση δίνει στη Δράση ποσοστό 1,5%. Φυσικά, δεν είναι ποσοστό, για το οποίο μπορούμε να υπερηφανευόμαστε, αλλά είναι μια ένδειξη δυναμικής (μ' όλη την αυξημένη πιθανότητα στατιστικού λάθους), δεδομένου ότι πριν από δύο εβδομάδες άλλες δημοσκοπήσεις μας έβαζαν στο 0,6%. Ωστόσο, ο αριθμός αυτός πρέπει να βοηθήσει, για να περάσει ένα μήνυμα: η ψήφος στη Δράση δεν είναι χαμένη ψήφος.

Πολλοί άνθρωποι συμφωνούν με τις ιδέες και τις προτάσεις μας, αλλά είτε δεν μας έχουν γνωρίσει καν (βοηθά σ' αυτό και ο κ. επί των Εσωτερικών Υπουργός), είτε θεωρούν ότι, ψηφίζοντάς μας, θα χαραμίσουν την ψήφο τους σ' ένα κόμμα που, ούτως ή άλλως, δεν πρόκειται να εκλέξει Ευρωβουλευτή. Η θέση αυτή, όμως, είναι διπλά εσφαλμένη.
Πρώτον: όπως δείχνει και η πρόσφατη δημοσκόπηση, υπάρχει μια δυναμική, η οποία δεν καθιστά το στόχο του 3% και την εκλογή ευρωβουλευτή άνευ ετέρου ανέφικτη, όπως κάποιοι νομίζουν. Εάν, δηλαδή, ένας σημαντικός αριθμός ψηφοφόρων απελευθερωθεί από το φόβο της "χαμένης ψήφου", τότε το ποσοστό της Δράσης θα αυξηθεί δραματικά. Δεύτερον: ακόμη κι εάν το κόμμα δεν καταφέρει να εκλέξει αντιπρόσωπο στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, θα είναι πολύ σημαντική η καταγραφή της δυναμικής του - από αυτήν θα κριθεί η περαιτέρω προβολή του από τα ΜΜΕ, εν όψει των εθνικών εκλογών που θα ακολουθήσουν, ίσως πιο σύντομα και από ότι περιμένουμε. Το 2,5% θα έχει διαφορά από το 0,5% ως εκλογικό αποτέλεσμα - και κάθε ψήφος μετράει!
Βασικός στόχος, όμως, είναι η εκπροσώπησή μας στο Κοινοβούλιο. Δείτε τη λίστα με τις υποψηφιότητες της Δράσης και συγκρίνετέ την με αυτήν οποιουδήποτε άλλου κόμματος. Η υπεροχή των υποψηφίων μας είναι καταφανής. Ποιο άλλο κόμμα θα μπορούσε να κατεβάσει ένα Χαράλαμπο Μουτσόπουλο ή μια Βάλια Λέστου; Ποιο άλλο ψηφοδέλτιο θα μπορούσαν να κοσμούν με την παρουσία τους ο Νίκος Δήμου, ο Διονύσης Γουσέτης και η Νάνσυ Μαλέρου; Και, βέβαια, μπορείτε να συγκρίνετε τους επικεφαλής των υπολοίπων ψηφοδελτίων με τον κ. Στέφανο Μάνο. Είναι δυνατόν να θεωρείται ότι ψήφος στους ανθρώπους αυτούς είναι χαμένη;

Μοιραστείτε το άρθρο αυτό


Τρίτη, 19 Μαΐου 2009

Το ΣτΕ, ο ν. 3023 και οι αποφάσεις Παυλόπουλου

Ακούσαμε σήμερα στο Συμβούλιο της Επικρατείας τον εισηγητή Σύμβουλο κ. Τσακόπουλο να εισηγείται την κήρυξη των άρθρων 10 και 11 του ν. 3023/2002 ως αντισυνταγματικών (και την παραπομπή της υπόθεσης στην Ολομέλεια, όπως ορίζει το Σύνταγμα σ' αυτές τις περιπτώσεις) και, εναλλακτικά, την ακύρωση των αποφάσεων που εξέδωσε ο κ. Παυλόπουλος, επειδή παραβιάζουν την αρχή της αναλογικής ισότητας. Χωρίς να θέλω να σας μπλέξω στα νομικά, να δώσω μερικές σύντομες εξηγήσεις για το νόμο αυτό και τις αποφάσεις του κ. Παυλόπουλου.

Ο ν. 3023/2002 έγινε, για να ρυθμίζει θέματα της προεκλογικής περιόδου, καθώς και της εν γένει χρηματοδότησης των κομμάτων. Έχοντας ως σκοπό (κατά την εισηγητική του έκθεση) να εκλογικεύσει τις προεκλογικές εκστρατείες, θέσπισε κανόνες, σύμφωνα με τους οποίους η προβολή των κομμάτων γίνεται αποκλειστικά στο χρόνο που διατίθεται υποχρεωτικά από τα κανάλια βάσει υπουργικών αποφάσεων. Απαγορεύεται στην προεκλογική περίοδο (σύμφωνα με το άρθρο 11.β) οποιαδήποτε μετάδοση τηλεοπτικού μηνύματος κομμάτων, εκτός από αυτά που θα προβλέπει η υπουργική απόφαση. Έτσι, τα κόμματα είναι απολύτως εξαρτημένα από τις διαθέσεις του εκάστοτε υπουργού. Δεδομένου, μάλιστα, ότι η υπουργική απόφαση εκδίδεται κατόπιν γνώμης της διακομματικής επιτροπής εκλογών (άρθρο 10), στην οποία συμμετέχουν μόνο τα κόμματα που ήδη εκπροσωπούνται στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, όπως θα αναμενόταν έδωσαν σημαντικό χρόνο στους εαυτούς τους και ψίχουλα στους λοιπούς. Προσβάλαμε, λοιπόν, τη συνταγματικότητα τόσο της απαγόρευσης της προβολής μηνυμάτων, όσο και της δυνατότητας του υπουργού να ρυθμίζει κατά το δοκούν την προβολή των κομμάτων κάθε φορά.

Προσβάλαμε, επίσης, και τις συγκεκριμένες αποφάσεις, που κατανέμουν 6.250.000 ευρώ μεταξύ των κομμάτων που ήδη εκπροσωπούνται στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο (διαμέσου της αγοράς τηλεοπτικού χρόνου από το ίδιο το κράτος), ενώ στα άλλα κόμματα δίνουν ένα πεντάλεπτο σε κάθε κανάλι καθ' όλη τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου.

Δεν μπλέκω σε λεπτομέρειες, απλώς ν' αναφέρω ότι ο εισηγητής θεωρεί ότι η ολοκληρωτική απαγόρευση μετάδοσης πολιτικών μηνυμάτων κατά την προεκλογική περίοδο (πλην των όσων επιτρέπει η υπουργική απόφαση) είναι αντισυνταγματική. Επίσης, θεωρεί ότι η κατανομή του τηλεοπτικού χρόνου, με τον τρόπο που έκανε η υπουργική απόφαση, παραβιάζει την αρχή της αναλογικής ισότητας, που επιτάσσεται από το νόμο. Για το λόγο αυτό και θεωρεί ότι οι αιτήσεις ακυρώσεως που ασκήσαμε είναι βάσιμες.

(Σημείωση: εκτός από τα μέλη του κόμματος κ.κ. Γιάννη Κτιστάκι, Αντύπα Καρίπογλου και Τάσο Αβραντίνη, οι αιτήσεις ακυρώσεως υποστηρίχθηκαν στο ακροατήριο και από τον Καθηγητή κ. Νίκο Αλιβιζάτο)

Μοιραστείτε το άρθρο αυτό

Facebook

Κυριακή, 17 Μαΐου 2009

Κακοήθεια

Γράφει ο Νίκος Δήμου

Στη σημερινή του κυριακάτικη έκδοση, Το Βήμα περιλαμβάνει μία σελίδα (Α13) με τίτλο «Τι επιδιώκουν τα μικρά κόμματα». Εκεί αφιερώνει από μία έως τρεις παραγράφους σε κάθε ένα από τα μικρά κόμματα ακόμα και στην «Ένωση Κεντρώων» του κ. Β. Λεβέντη, στους «Κυνηγούς», το «Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Κόμμα» και στους «Συνεχιστές του Ιωάννη Καποδίστρια». Αναφέρονται οι αρχηγοί, τα στελέχη, το ιστορικό, οι στόχοι και οι υποψήφιοι ευρωβουλευτές.

Το ρεπορτάζ τελειώνει με την εξής φράση: «Τέλος, στις Ευρωεκλογές κατέρχεται και η ‘Δράση’».

Αυτή κυρίες και κύριοι είναι η ποιότητα της ελληνικής δημοσιογραφίας στην ιστορική εφημερίδα που ίδρυσε κάποτε ένας Δημήτριος Λαμπράκης.

____________________________

Υ. Γ. Τώρα έμαθα ότι και τα Νέα του Σαββάτου, σε ανάλογο ρεπορτάζ δεν αναφέρθηκαν καθόλου στην "Δράση". Αυτό δείχνει ότι υπάρχει "γραμμή" άνωθεν. Βλέπετε πονάει το μαύρο 2%...

Και για να απαντήσω σε email που δέχθηκα - ξέρω ήδη ότι στις εφημερίδες αυτές έχουν γραφτεί κακεντρεχή σχόλια για τη "Δράση". Αυτό όμως είναι δικαίωμά τους, σύμφωνα με την αρχή: news are sacred, comments are free. Και γι αυτό ΔΕΝ είναι δικαίωμά τους να κάνουν ρεπορτάζ που παραλείπει ή εξαφανίζει γεγονότα. Είτε τους αρέσει είτε όχι, η "Δράση" είναι γεγονός.

Μίλησε κανείς για δημοσιογραφική δεοντολογία;

.

Σάββατο, 16 Μαΐου 2009

Οι έντιμοι υπουργοί

του Στέφανου Μάνου


Για άλλη μια φορά επιχειρείται η παραπλάνηση των πολιτών. Ο κ. Καραμανλής προανήγγειλε αλλαγή στο νόμο περί ευθύνης υπουργών. Οι παραθυρόβιοι των τηλεοράσεων δήλωσαν αμέσως ότι η εξαγγελία Καραμανλή είναι χωρίς αντίκρισμα επειδή όλα τα προβλήματα ξεκινούν από το άρθρο 86 του Συντάγματος.

Για άλλη μια φορά οι έννοιες ευθύνη, ηθική και εντιμότητα συγχέονται με νομοθετικές διατάξεις. Διότι τι προσπαθεί να πει ο κ. Καραμανλής; Ότι με ένα νέο, πιο ‘έξυπνο’ νόμο θα γίνουν περισσότερο υπεύθυνοι, ηθικοί και έντιμοι οι υπουργοί του; Χωρίς νόμο δηλαδή δεν μπορούν;

Παρόμοιας λογικής ήταν και ο νόμος περί βασικού μετόχου. Με νόμο θα απαγόρευε στους εργολάβους να είναι και εκδότες οπότε δεν θα υποκύπτουν οι υπουργοί στις πιέσεις των εκδοτών κατά την ανάθεση έργων. Σπάνιας βλακείας σκέψη. Δεν του πέρασε η ιδέα του κ. Καραμανλή να είναι απλώς προσεκτικότερος κατά την επιλογή των υπουργών του.

Η αλήθεια είναι ότι το Σύνταγμα προβλέπει στο άρθρο 86 ότι ‘μόνο η Βουλή έχει την αρμοδιότητα να ασκεί δίωξη κατά όσων διατελούν ή διετέλεσαν μέλη της Κυβέρνησης...’. Ό,τι και αν προβλέψει ο νέος νόμος του κ. Καραμανλή, δεν μπορεί να παρακάμψει αυτή τη συνταγματική ρύθμιση. Όλοι γνωρίζουμε πως αποφασίζει η Βουλή και γι αυτό, στην ουσία, τίποτε δεν πρόκειται να αλλάξει.

Το άρθρο 86 προβλέπει επίσης ότι την αρμοδιότητα της δίωξης την έχει η Βουλή για περιορισμένο χρόνο: Μέχρι το τέλος της δεύτερης τακτικής συνόδου της βουλευτικής περιόδου που αρχίζει μετά την τέλεση του αδικήματος.

Εξ αιτίας αυτής της δεύτερης πρόβλεψης, προκάλεσε τόσες αντιδράσεις ο αιφνιδιαστικός τερματισμός της τρέχουσας συνόδου από τον κ. Καραμανλή. Η Βουλή δεν έχει πια το δικαίωμα να ασκήσει δίωξη κατά προσώπων που ήσαν υπουργοί της κυβέρνησης Καραμανλή μέχρι τις εκλογές του 2007. Ό,τι και αν διέπραξαν. Είτε έχει αποκαλυφθεί, είτε όχι.

Άρα είμαστε καταδικασμένοι να υφιστάμεθα ανέντιμους υπουργούς επειδή δε μας βοηθάει το Σύνταγμα; Αυτό είναι το συμπέρασμα των παραθυρόβιων τηλεοπτικών σχολιαστών;

Απαρατήρητη έχει περάσει η τελευταία παράγραφος του άρθρου 86 του Συντάγματος που έχει τεθεί επίτηδες για τους έντιμους υπουργούς. Τι προβλέπει;

‘Αν για οποιονδήποτε λόγο, στον οποίο περιλαμβάνεται και η παραγραφή, δεν περατωθεί η διαδικασία που αφορά δίωξη κατά προσώπου που είναι ή διετέλεσε μέλος της Κυβέρνησης ή Υφυπουργός, η Βουλή μπορεί, ύστερα από αίτηση του ίδιου, να συστήσει ειδική επιτροπή στην οποία μπορούν να μετέχουν και ανώτατοι δικαστικοί λειτουργοί για τον έλεγχο της κατηγορίας.’

Με άλλα λόγια, ο έντιμος υπουργός δικαιούται να πει στη Βουλή: «δεν κρύβομαι πίσω από την παραγραφή και ζητώ να ελεγχθούν οι κατηγορίες.»

Επανέρχομαι λοιπόν τώρα στον κ. Καραμανλή και τον κ. Παπανδρέου και τους λέω: ‘Αφήστε τις πολλές εξαγγελίες, τα καθημερινά φούμαρα (λόγια χωρίς αντίκρισμα κατά Γ. Μπαμπινιώτη) και πέστε σε όσους από τα μέλη του κόμματός σας διετέλεσαν υπουργοί και βαρύνονται με κατηγορίες, να κάνουν χρήση της παραγράφου 5 του άρθρου 86 του Συντάγματος για τους έντιμους υπουργούς. Δεν μπορείτε να τους υποχρεώσετε. Μπορείτε όμως εσείς να δείξετε τη δική σας εντιμότητα αφήνοντας έξω από το κόμμα σας όσους δεν κάνουν χρήση της συνταγματικής διάταξης για τους έντιμους υπουργούς.’

Πολλοί – κυρίως νέοι που δεν γνωρίζουν τι έχω κάνει όταν ήμουν υπουργός – ζητούν να μάθουν τις θέσεις της ‘Δράσης’. Οι θέσεις είναι ασφαλώς σημαντικές (για την οικονομία και την ανάπτυξη, διαβάστε πρόσφατη ομιλία μου στα επιμελητήρια), αλλά θεωρώ σημαντικότερο στη σημερινή εποχή να είναι ξεκάθαρο και πρακτικά εφαρμόσιμο ένα διαφορετικό ήθος κατά την άσκηση της πολιτικής. Σε αυτό το ξεκαθάρισμα αποβλέπει το άρθρο για τους έντιμους υπουργούς.

Το μέλλον της Ελληνικής Οικονομίας

παρέμβαση Στέφανου Μάνου
14/05/2009

Γνωρίζετε ελπίζω ότι διεκδικώ την ψήφο σας στις ευρωεκλογές με τον νέο πολιτικό σχηματισμό «Δράση». Λέω ελπίζω επειδή η κυβέρνηση απαγορεύει στους νέους πολιτικούς σχηματισμούς να προβληθούν στα ραδιοτηλεοπτικά μέσα. Μας φιμώνουν.

Ενώ ασφαλώς η οικονομία επηρεάζεται δυσμενώς από τη διεθνή οικονομική κρίση και κυρίως από την έλλειψη εμπιστοσύνης για τη φερεγγυότητα των τραπεζών, το ελληνικό οικονομικό πρόβλημα είναι κατά τη γνώμη μου κυρίως ελληνικό. Το πρόβλημα γεννήθηκε εδώ και μεγάλωσε εδώ.

Σε τι συνίσταται το πρόβλημα;

Διακρίνω τρεις πλευρές:

τον δημοσιονομικό εκτροχιασμό

την έλλειψη ανταγωνιστικότητας

την έλλειψη στρατηγικής

Για τον δημοσιονομικό εκτροχιασμό δεν χρειάζεται να πω πολλά. Κάθε μέρα πληροφορούμεθα την υστέρηση των εσόδων και τη δραματική υπέρβαση των εξόδων. Πριν από ένα χρόνο, πολύ πριν εκδηλωθεί η κρίση, διατύπωσα την άποψη ότι το Υπουργείο Οικονομικών είναι σε πλήρη διάλυση και συνέστησα την αυτονόμηση του από το Υπουργείο Οικονομίας και την υπαγωγή του σε ένα ικανό και ισχυρό εξωκοινοβουλευτικό υπουργό. Συνιστά απόδειξη της διάλυσης η παρουσιαζόμενη συγκλονιστική απόκλιση των δαπανών. Είναι απόδειξη της διάλυσης η πλήρης αδυναμία σωστής πρόβλεψης των εσόδων. Όλα αυτά συμβαίνουν διότι στο ελληνικό χώρο δεν υπάρχει πια μέτρημα. Κανένας δεν μετράει, οτιδήποτε. Είμαστε μια χώρα για την οποία δεν υπάρχουν στοιχεία.

Τι θα έκανα; Πριν από οποιαδήποτε σοβαρή πρόταση οικονομικής πολιτικής πρέπει να προηγηθεί μια συστηματική καταγραφή της πραγματικότητας. Είναι εδώ μια αποστολή του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου που από ό,τι διαβάζω θα κάνει ακριβώς αυτό. Θα ζητήσει να ξαναδεί όλα τα δημοσιονομικά μεγέθη των τελευταίων 13 ετών! Είναι φανερό ότι δεν πιστεύουν τίποτε. Με βάση την καταγραφή αυτή θα διατυπώσουν τη γνώμη τους.

Το πρώτο μου βήμα συνεπώς θα ήταν να καταγράψω όλα ανεξαιρέτως τα δημοσιονομικά μεγέθη και τη διαχρονική εξέλιξη τους. Ό,τι θα κάνει και το ΔΝΤ. Πέρα όμως από τα δημοσιονομικά μεγέθη θα κατέγραφα με κάθε λεπτομέρεια την οικονομική κατάσταση στις ΔΕΚΟ, στα νοσοκομεία, στα ασφαλιστικά ταμεία και παντού όπου ξοδεύονται λεφτά των φορολογουμένων.

Το ακριβές και συστηματικό μέτρημα είναι προϋπόθεση οποιασδήποτε βελτίωσης. Το ίδιο το μέτρημα συνιστά βελτίωση.

Το επόμενο ερώτημα είναι: Καλά ποιος θα κάνει το μέτρημα; Τα νοσοκομεία για παράδειγμα δεν έχουν ισολογισμούς. Πως θα γίνει το μέτρημα; Η μόνη δυνατότητα να γίνει γρήγορα είναι η μαζική προσφυγή σε μεγάλες ελεγκτικές εταιρείες. Για τα δημοσιονομικά μπορεί να μας βοηθήσει το ΔΝΤ σε συνεργασία με τη Τράπεζα της Ελλάδας. Πάντως αν δεν γνωρίζουμε την πραγματικότητα είναι πολύ δύσκολο να διαμορφωθεί σωστή πολιτική.

Το χάος, και η έλλειψη ακριβών στοιχείων διευκολύνει το κλέψιμο. Φανταστείτε μια στοίβα χαρτονομίσματα που ποτέ κανένας δεν μέτρησε. Αν κάποιος κλέψει μερικά κατοστάρικα, πως θα ξέρετε ότι λείπουν;

Η πρώτη κίνηση λοιπόν για την αντιμετώπιση του δημοσιονομικού προβλήματος θα ήταν το ακριβές μέτρημα της πραγματικότητας και η εγκατάσταση συστήματος συνεχούς μετρήματος στη συνέχεια.

Με το σωστό μέτρημα θα έχει γίνει το πρώτο βήμα για τον περιορισμό της σπατάλης. Το δεύτερο βήμα θα ήταν ο εντοπισμός συγκριτικών πρακτικών. Η καθιέρωση best practice benchmarks. Διότι δεν φθάνει να γνωρίζω τι είναι η πραγματικότητα, πρέπει να γνωρίζω τι θα έπρεπε να είναι. Για παράδειγμα η Ελλάδα απασχολεί 150.000 εκπαιδευτικούς για 1.200.000 παιδιά. 8 παιδιά για κάθε εκπαιδευτικό. Επειδή οι δημόσιοι εκπαιδευτικοί δεν κάνουν σωστά τη δουλειά τους υπάρχουν και άλλοι 150.000 εκπαιδευτικοί στα φροντιστήρια. Έτσι συνολικά 300.000 εκπαιδευτικοί εκπαιδεύουν 1.200.000 παιδιά. Ένας εκπαιδευτικός για κάθε 4 παιδιά. Ο κ. Παπαθανασίου δήλωσε ότι θα περικόψει τις κρατικές δαπάνες με εξαίρεση τις δαπάνες για την παιδεία. Γι αυτό θα προσληφθούν το 2009, 7.000 νέοι εκπαιδευτικοί. Στην Φινλανδία όμως που θεωρείται υποδειγματικά καλή η μέση και κατώτερη παιδεία αντιστοιχούν 28 παιδιά σε κάθε εκπαιδευτικό. Τώρα που το ξέρετε και αυτό σας φαίνεται λογικός ή ασυνάρτητος ο κ. Παπαθανασίου;

Συνεπώς μέτρημα, μέτρημα , μέτρημα παντού και benchmarks. Σύγκριση και γρήγορη προσαρμογή στα καλύτερα πρότυπα. Για τα δημοσιονομικά σε περίοδο κρίσης η δική μου συνταγή για την Ελλάδα είναι ο κατακόρυφος περιορισμός της σπατάλης.

Μια ιδιόμορφη πλευρά του μη μετρήματος είναι ότι δεν έχουμε σαφή εικόνα του ποιος παίρνει τα λεφτά των δαπανών. Υποστηρίζω ότι χιλιάδες πεθαμένοι «εισπράττουν» τη σύνταξη τους. Χιλιάδες δημόσιοι υπάλληλοι εισπράττουν 2,3, 5, 15 αμοιβές από το δημόσιο και ποτέ δεν έχουν διασταυρωθεί τα στοιχεία αυτά. Τα περισσότερα ασφαλιστικά ταμεία δεν γνωρίζουν πόσοι είναι ασφαλισμένοι σε αυτά και πόσοι συνεισφέρουν. Τα ίδια ταμεία δεν μπορούν να απαντήσουν στο ερώτημα πόσα λεφτά μπαίνουν ούτε πόσα έπρεπε να μπαίνουν. Το ίδιο ισχύει για όσα βγαίνουν. Όλα αυτά στον αιώνα του ηλεκτρονικού υπολογιστή.

Ενώ η αντιμετώπιση του δημοσιονομικού προβλήματος είναι εφικτή σε σύντομο σχετικώς διάστημα από μια κυβέρνηση που θέλει να το αντιμετωπίσει αποφασιστικά, το πρόβλημα ανταγωνιστικότητας είναι πολύ πιο δύσκολο και απαιτεί περισσότερο χρόνο.

Το ερώτημα που θέτω είναι το εξής: Γιατί στο σούπερ μάρκετ πωλούνται μπρόκολα Ιταλίας που είναι φθηνότερα από τα μπρόκολα της Θήβας. Φαίνεται ίσως απλοϊκό ερώτημα, αλλά κατά τη γνώμη μου περικλείει όλα τα προβλήματα της ελληνικής περιορισμένης ανταγωνιστικότητας. Προβλήματα παιδείας, προβλήματα οργάνωσης, προβλήματα υποδομής, προβλήματα θεσμών, προβλήματα κρατικογενούς κόστους, προβλήματα μεθόδων, προβλήματα μεταφορών, κλπ. Δεν θα σας προτείνω τι θα έκανα για την αντιμετώπιση κάθε τέτοιου προβλήματος. Δεν το επιτρέπει ο χρόνος αφενός και δεν νομίζω ότι θα σας ενδιέφερε αφετέρου. Δεν θα σας ενδιέφερε φοβάμαι, επειδή οι λύσεις των προβλημάτων αυτών απαιτεί χρόνια συστηματικής και επίμονης προσπάθειας και συνεπώς δεν ανταποκρίνεται στο μικρό χρονικό ορίζοντα της ελληνικής κοινωνίας. Τι δεν θα έκανα; Δεν θα έχανα τον καιρό μου σε τσακωμούς με τους εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα για να δεχθούν να μειώσουν τις αυξήσεις που συμφώνησαν με τους εργοδότες τους. 1% ο πληθωρισμός και 6,5% οι αυξήσεις. Άρα μείωση ανταγωνιστικότητας. Δεν θα διόρθωνα όσα συμφωνήθηκαν. Θα κοιτούσα τι θα γίνει στο μέλλον.

Θα κλείσω με μια αναφορά στη στρατηγική για την ανάπτυξη της Ελλάδας. Η απουσία στρατηγικής οδηγεί σε διασπάθιση χρημάτων και προσπαθειών. Λίγο από δω, λίγο από κει και πουθενά αρκετά.

Θα σας μιλήσω για τα πλεονεκτήματα που – κατά τη γνώμη μου - διαμορφώνουν τις ευκαιρίες για την Ελλάδα.

Κατά τη γνώμη μου, τρία είναι τα συγκριτικά πλεονεκτήματα στα οποία μπορεί η Ελλάδα να στηρίξει μια μακροχρόνια προοπτική ανάπτυξης. Το Περιβάλλον, ο Πολιτισμός και η Παιδεία. Τα τρία Π.

Το περιβάλλον, δηλαδή η γεωγραφική θέση της Ελλάδας, το κλίμα της και η θάλασσα είναι ένα από τα μεγάλα πλεονεκτήματα της Ελλάδας. Αν το προσέξουμε, αν το περιποιηθούμε σωστά μπορεί να είναι ισχυρό πλεονέκτημα στις μελλοντικές δεκαετίες και αιώνες. Υπάρχουν χώρες πλούσιες σε πετρέλαιο και φυσικό αέριο. Τα αποθέματα τους όμως θα εξαντληθούν. Το περιβάλλον θα μείνει, ο ήλιος θα εξακολουθήσει να λάμπει, ο άνεμος να πνέει και η θάλασσα δεν θα εξατμιστεί.

Κατά τη γνώμη μου στα χαρακτηριστικά του ελληνικού περιβάλλοντος πρέπει να στηρίξουμε τη μελλοντική μας στρατηγική ανάπτυξης.

Η φύση του ελληνικού περιβαλλοντικού πλεονεκτήματος οδηγεί στην κατεύθυνση δραστηριοτήτων τουρισμού, οικιστικής ανάπτυξης, εξειδικευμένης γεωργίας. Οδηγεί επίσης προς τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. Η Ελλάδα μπορεί να γίνει σημαντικός εξαγωγέας ηλεκτρικής ενέργειας από αστείρευτες ανανεώσιμες πηγές.

Ο τουρισμός συμβάλλει ήδη στο ΑΕΠ κατά 18%. Αν λάβετε υπόψη σας ότι οι Κύπριοι έχουν καταφέρει να ‘βγάζουν’ από κάθε τουρίστα 3 φορές περισσότερα από ό,τι εμείς, θα καταλάβετε τι απίστευτες προοπτικές υπάρχουν ακόμη.

Το περιβάλλον, με όλες του τις πτυχές, πρέπει να είναι ο ένας από τους πυλώνες στους οποίους θα στηριχτεί η ανάπτυξη της Ελλάδας.

Ο δεύτερος πυλώνας στον οποίο μπορούμε να στηρίξουμε την ανταγωνιστική μας παρουσία και τη μελλοντική μας ανάπτυξη είναι ο πολιτισμός.

Η πλούσια ελληνική ιστορία στηρίζεται σε τρεις μεγάλες περιόδους: Την κλασσική και ελληνιστική, τη βυζαντινή και ορθόδοξο και τη σύγχρονη. Κάθε μια περίοδος έχει στοιχεία που αν αξιοποιηθούν σωστά μπορούν να συμβάλλουν στην ανταγωνιστικότητα της σύγχρονης Ελλάδας και έτσι στην οικονομική ανάπτυξη. Σκεφτείτε, όσο και αν αυτό σας ξενίζει, τις περιόδους αυτές σαν πανίσχυρες εμπορικές μάρκες. Εμπορικές μάρκες που παρακινούν σε συμπεριφορές που μας συμφέρουν. Καθεμιά μπορεί να διαιρεθεί και να αξιοποιηθεί σε κατηγορίες ενδιαφερομένων.

Πριν από μερικά χρόνια με ένα φίλο μου καθόμαστε σε ένα φαστφουντάδικο της Νέας Υόρκης και τρώγαμε ένα σάντουιτς. Το μαγαζί ήταν γεμάτο. Στο τραπέζι ήλθε και έκατσε μια νέα γυναίκα με τον γιο της. Το παιδί μας ρώτησε τη γλώσσα μιλάμε. Ελληνικά του είπα. Για τα επόμενα 30 λεπτά το παιδί αυτό των 10 ετών μας καθήλωσε στο τραπέζι για να μας περιγράψει τα κατορθώματα του Ηρακλή. Είναι ένα μικρό παράδειγμα της δύναμης της ‘μάρκας’ των ελληνικών μύθων. Κάθε χρόνο αποτιμάται σε χρήμα η αξία των μεγάλων εμπορικών μαρκών. Τα τελευταία χρόνια πολυτιμότερη μάρκα θεωρείται η Κόκα Κόλα. Σκεφτείτε: Θα μπορούσε η Κόκα Κόλα να προκαλέσει σε ένα μικρό παιδί τον ενθουσιασμό που του προκάλεσε η επαφή του με δύο άγνωστους έλληνες;

Ενώ η Κόκα Κόλα πληρώνει εκατομμύρια δολάρια για τη στήριξη των Ολυμπιακών Αγώνων, στο Πεκίνο και το 2012 στο Λονδίνο μαζί με τη σημαία της διοργανώτριας χώρας θα κυματίζει η δική μας σημαία και όχι η σημαία της Κόκα Κόλα. Τη δική μας σημαία θα βλέπουν τα δισεκατομμύρια των θεατών. Και δεν θα έχουμε πληρώσει τίποτε.

Τι μπορούμε να στηρίξουμε στη τεράστια δύναμη της ελληνικής ιστορίας; τουρισμό, τέχνη, εφαρμοσμένη τέχνη, αντίγραφα τέχνης, κοσμήματα, αντικείμενα μόδας, υφάσματα, ρούχα, κλπ.

Ο τρίτος πυλώνας είναι η παιδεία. Η εκμετάλλευση του ανθρώπινου πλούτου –εδώ και στο εξωτερικό- . Έχω πολλές φορές γράψει και υποστηρίξει ότι αντί να ξοδεύουμε εθνικούς πόρους για τη στήριξη θνησιγενών επιχειρήσεων θα κάναμε καλύτερα να τους ξοδέψουμε για να προσελκύσουμε μερικά από τα καλύτερα πανεπιστήμια του κόσμου στην Ελλάδα. Για παράδειγμα να ερωτήσουμε το Harvard, το Yale, το Princeton, το Stanford και το Cambridge τι χρειάζονται για να εγκαταστήσουν στην Ελλάδα σχολή αρχαιολογίας ή γενικότερα σχολές κλασσικών και ανθρωπιστικών σπουδών. Υπάρχει οπουδήποτε στον κόσμο καλύτερη τοποθεσία για αρχαιολογικές σπουδές από ό,τι στην Ελλάδα; Δεν θα μπορούσαμε να θέσουμε ως εθνικό στόχο να γίνει η Ελλάδα το σπουδαιότερο κέντρο κλασσικών και ανθρωπιστικών σπουδών στον κόσμο;

Σας μίλησα για τους 3 πυλώνες που μπορούν να στηρίξουν την ανταγωνιστική παρουσία και ανάπτυξη της Ελλάδας στη διεθνή σκηνή. Τα 3 Π: Περιβάλλον, Πολιτισμός, Παιδεία.

Για να γίνουν αυτά πρέπει όμως να προηγηθεί η αλλαγή των πολιτικών ηγεσιών. Πρέπει επίσης να βάλουμε σε στοιχειώδη τάξη την οικονομία, τη δικαιοσύνη και τη διοίκηση. Να αποκατασταθεί το κράτος δικαίου. Η διοίκηση να υπηρετεί αντί να δυναστεύει. Η οικονομία να παράγει αντί να καταναλίσκει. Είναι πολλά τα πρέπει. Σημαντικό όμως είναι να ορίσουμε στον ουρανό τα άστρα που θα μας καθοδηγούν. Και αυτά είναι το Περιβάλλον, ο Πολιτισμός και η Παιδεία. Ο Oscar Wilde είχε πει ότι ακόμα και άμα πέσεις στον υπόνομο κανείς δεν σε εμποδίζει να κοιτάς τον ουρανό και τ’ άστρα.

Πιστεύω ακράδαντα ότι αν κάνουμε όσα υποδεικνύει η κοινή λογική μπορούμε να ξεπεράσουμε τη τωρινή κρίση με αυτοπεποίθηση, αισιοδοξία, ασφάλεια κι αξιοπρέπεια.

Πέμπτη, 14 Μαΐου 2009

Ανακοινώθηκαν οι υποψήφιοι Ευρωβουλευτές της Δράσης

Δείτε το ψηφοδέλτιο.

Ο Πάσχος Μανδραβέλης για το μιθριδατισμό στη διαφθορά

Αξίζει πραγματικά τον κόπο να διαβάσετε αυτό το άρθρο του Πάσχου Μανδραβέλη στην Καθημερινή.

Τετάρτη, 13 Μαΐου 2009

Ευρωεκλογές: μια δημοσκόπηση πολυτελείας


Γράφει ο Τάσος Ι. Αβραντίνης, Νομικός

Στις επόμενες ευρωεκλογές θα έπρεπε να είναι στα ψηφοδέλτια όλων των κομμάτων τυπωμένη η ένδειξη: «H Eυρώπη ωφελεί σημαντικά την Eλλάδα». Έχουμε αναρωτηθεί πόσα θετικά συνέβησαν στη χώρα μας τα τελευταία τριάντα χρόνια: Eισέρευσαν πόροι για δημόσια έργα που άλλαξαν την εικόνα της χώρας.
Προχώρησαν μεγάλες μεταρρυθμίσεις που επέτρεψαν τον εκσυγχρονισμό της ελληνικής κοινωνίας (κατάργηση μονοπωλίων, απελευθέρωση αγορών, κτηματολόγιο, ΦΠA, προστασία προσωπικών δεδομένων, ενεργειακή πολιτική, αντιμετώπιση οικονομικού εγκλήματος κ.λπ.).
Σχεδόν ό,τι έχουμε κάνει στην Eλλάδα για την προστασία του περιβάλλοντος μετά το 1981, έγινε επειδή μας το επέβαλε η κοινοτική νομοθεσία (ανακύκλωση αποβλήτων, αξιοποίηση εναλλακτικών και φιλικών προς το περιβάλλον πηγών ενέργειας κοκ). H ένταξη στην ευρωζώνη προστάτευσε -προσωρινά τουλάχιστον- την οικονομία της χώρας από την κατάρρευση. Tο πολιτικό σύστημα δεμένο στο κατάρτι σαν τον μυθικό Oδυσσέα δεν άκουσε τις σειρήνες των διεφθαρμένων προσοδοθηρικών ομάδων, του λαϊκισμού και της δημαγωγίας.
Eμείς αντιθέτως τι κάναμε για την Eυρώπη: Eίμαστε η πρώτη χώρα που έχει καταδικαστεί για μη συμμόρφωση σε απόφαση του ΔEK που μας καταδίκασε για μη εφαρμογή του κοινοτικού δικαίου. Eίμαστε από τις τελευταίες χώρες στην ενσωμάτωση του κοινοτικού δικαίου (διατήρηση χωματερών, μη αναγνώριση των επαγγελματικών δικαιωμάτων των αποφοίτων των κολεγίων κοκ.).
Σχεδόν κάθε κοινοτική οδηγία την ενσωματώνουμε με καθυστέρηση δύο τριών ετών από την καταληκτική της ημερομηνία. Mε βάση τα στοιχεία του World Economic Forum βρισκόμαστε τη χρονιά που μας πέρασε περίπου στην 55 θέση στο ζήτημα της διαφθοράς, δηλαδή στις πλέον διεφθαρμένες χώρες του κόσμου και είμαστε η δεύτερη πιο διεφθαρμένη χώρα της Eυρωπαϊκής Ένωσης οριακά μετά τη Bουλγαρία.
O κόσμος αλλάζει και οι διεθνείς ανακατατάξεις θα είναι σημαντικές. Στην Eυρώπη και στην Aμερική οι πολιτικές ηγεσίες μέσα από την κρίση επιχειρούν να επενδύσουν στην αρχιτεκτονική του αύριο.
Στην εκπαίδευση, στις εναλλακτικές μορφές ενέργειας, στην περιβαλλοντική προστασία, σε κοινωνικά χρήσιμες τεχνολογίες. Tην ίδια στιγμή ωστόσο λόγω της οικονομικής κρίσης αλλά και των προβλημάτων που αντιμετωπίζει τα τελευταία χρόνια η διαδικασία της ευρωπαϊκής ενοποίησης, απαισιοδοξία και αβεβαιότητα διακατέχει τους Eυρωπαίους για το μέλλον της Eνωσης. Eίναι βέβαιο, ότι οι μέχρι σήμερα τοποθετήσεις των ηγετών της Ένωσης για την αντιμετώπιση της κρίσης δεν είναι πειστικές.
O οικονομικός προστατευτισμός που εν μέσω πανικού οι Eυρωπαίοι ηγέτες επιχειρούν να υιοθετήσουν απειλεί να βυθίσει την ευρωπαϊκή οικονομία σε παρατεταμένη ύφεση και σε περαιτέρω απώλεια των ανταγωνιστικών της ερεισμάτων στην παγκόσμια οικονομία καθώς επίσης και να ακυρώσει τη νομισματική ενοποίηση.
Kι ενώ στην Eυρώπη συντελούνται σημαντικά γεγονότα και είναι πολλά τα ζητήματα που παρουσιάζουν πολιτικό ενδιαφέρον και θα μπορούσαν να προβληθούν εν όψει των εκλογών για το Eυρωπαϊκό Kοινοβούλιο, το ελληνικό πολιτικό σύστημα περί άλλα τυρβάζει.
Tα κόμματά μας αντιμετωπίζουν το σημαντικότερο θεσμό δημοκρατικής αντιμετώπισης της Eυρώπης, το Eυρωκοινοβούλιο, ως δημοσκόπηση πολυτελείας για να μετρήσουν τις δυνάμεις τους. Tο περιεχόμενο της πολιτικής αντιπαράθεσης σήμερα, είναι δυστυχώς η σκανδαλολογία και η ανηθικότητα.
Yπενθυμίζουμε το αυτονόητο, ώστε να γίνει κατανοητό, οι ευρωεκλογές είναι μια διαδικασία που αφορά την Eυρώπη, της οποίας μέλος είναι -όσο κι αν αυτό ακούγεται παράταιρο- και η Eλλάδα. Ένα πεδίο πολιτικής αντιπαράθεσης διαφορετικό, όπου υπό φυσιολογικές -δηλαδή μη ελληνικές- συνθήκες θα έπρεπε να έχει ως θέμα την Eυρώπη και τη θέση της χώρας σ’ αυτή.
Kάποιος πρέπει να μιλήσει για την Eυρώπη -να προβληματιστούμε όχι μόνο για το μέλλον της Eλλάδας αλλά και για το μέλλον της Eυρώπης, για τη Συνθήκη της Λισαβόνας, τους αντιπροσωπευτικούς θεσμούς της E.E. και την ευρωγραφειοκρατία. Για ζητήματα που επηρεάζουν τη ζωή μας σε βαθμό αντιστρόφως ανάλογο της προβολής που δέχονται στον δημόσιο διάλογο. Ένα νέο συλλογικό όραμα θα πρέπει να δημιουργηθεί ώστε η Eλλάδα να έχει ουσιαστική συμμετοχή στην Eυρωγένεση.

Δευτέρα, 11 Μαΐου 2009

2%. Τα μαύρα ταμεία


Μια επιβεβλημένη απάντηση στο ΒΗΜΑ
και στην ΕΝΩΣΗ ΙΔΙΟΚΤΗΤΩΝ ΗΜΕΡΗΣΙΩΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΩΝ ΑΘΗΝΩΝ.

Το ΒΗΜΑ, την Κυριακή 10 Μαΐου, αφιέρωσε 2 σελίδες του στην εκ των υστέρων δημόσια υποστήριξη της σκανδαλώδους ρύθμισης για τα μαύρα ταμεία των επιχειρήσεων τύπου, ραδιοφωνίας και τηλεόρασης (το περιβόητο 2% ).

Το δημοσίευμα http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&artid=267299&ct=32&dt=10/05/2009 περιλαμβάνει μεταξύ άλλων και τα εξής:

1. «Τα κόμματα και οι βουλευτές απέδειξαν ότι δεν σκέφτονται όπως οι λαοί της Δυτικής Ευρώπης». Γιατί; Επειδή ο Σαρκοζί ανακοίνωσε τριετές σχέδιο υποστήριξης του γαλλικού Τύπου. Δεν λέει το δημοσίευμα ότι ο Σαρκοζί δεν δημιούργησε μαύρα ταμεία αλλά περιορίστηκε σε κλασσικά μέτρα ενίσχυσης επιχειρήσεων που αντιμετωπίζουν δυσκολίες. Δεν λέει το δημοσίευμα το κυριότερο: ότι τα μαύρα ταμεία δεν αφορούν μόνο τον ημερήσιο τύπο, αλλά και τον περιοδικό, τα ραδιόφωνα και τη τηλεόραση. Διότι μπορεί ο ημερήσιος τύπος να ταλαιπωρείται, αλλά δεν συμβαίνει το ίδιο με τον περιοδικό και τα ραδιόφωνα.

2. Το δημοσίευμα δεν μας θυμίζει το γεγονός ότι η κυβέρνηση δεσμεύτηκε στη Βουλή να μην ανανεώσει τη διάταξη που έληγε τη 31/12/2008. Θα μου πείτε γιατί να μας το θυμίσει όταν η ίδια η κυβέρνηση προτίμησε να το ξεχάσει.

3. Το δημοσίευμα θυμίζει ότι και εγώ, το 1993, υπέγραψα παρόμοια ρύθμιση ως αν, επειδή έκανα τότε λάθος, δεν δικαιούμαι να το επανορθώσω. Το 2006, όταν ξεκίνησα την προσπάθεια για την κατάργηση του 2% έκανα την ακόλουθη δήλωση που παραθέτω ολόκληρη.


«ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ 3/10/2006

Ο Στέφανος Μάνος έκανε την ακόλουθη δήλωση:

Στο συζητούμενο σήμερα νομοσχέδιο του Υπουργείου Οικονομίας και Οικονομικών κατέθεσα τροπολογία με την οποία προτείνω την κατάργηση των φορολογικών διατάξεων που επιτρέπουν στις επιχειρήσεις έκδοσης εφημερίδων και περιοδικών καθώς και στις επιχειρήσεις ραδιοφωνίας και τηλεόρασης να πραγματοποιούν δαπάνες χωρίς δικαιολογητικά σε ποσοστό των ακαθάριστων εσόδων τους.

Ανάλογες ρυθμίσεις υπήρχαν στη φορολογική νομοθεσία από το 1955 για τις εξαγωγικές επιχειρήσεις. Οι επιχειρήσεις ΜΜΕ προστέθηκαν για πρώτη φορά με το ν.2065/92 και τροποποιήθηκαν προς το χειρότερο με το ν.2120/1993. Δυστυχώς και με την προσυπογραφή μου. Αναγνωρίζω την ευθύνη μου και το λάθος μου. Έκτοτε καταργήθηκαν όλες οι ρυθμίσεις για τις εξαγωγικές επιχειρήσεις, αλλά παρέμειναν, με νέες τροποποιήσεις, οι ρυθμίσεις για τα ΜΜΕ. Για τελευταία φορά παρετάθη η ισχύς των διατάξεων αυτών για τα ΜΜΕ το Φεβρουάριο 2004, έτσι ώστε να ισχύουν μέχρι 31/12/2008.

Οι διατάξεις αυτές εκ των αποτελεσμάτων που προκαλούν είναι δυστυχώς φαύλες. Δίδουν τη δυνατότητα στις επιχειρήσεις ΜΜΕ να διακινούν μαύρα χρήματα με την ευλογία της πολιτείας. Μαύρα χρήματα που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την εξαγορά συνειδήσεων ή για την καταβολή αμοιβών που δεν υπόκεινται σε φόρο εισοδήματος. Γι’ αυτό ζητώ να καταργηθούν αναγνωρίζοντας έτσι το αρχικό μου λάθος.

Από τον πρωθυπουργό ζήτησα χθες με επιστολή μου την προσωπική του παρέμβαση ώστε να εκλείψει αυτή η πηγή μαύρου χρήματος.»


4. Το δημοσίευμα προσπαθεί να εμφανίσει το ζήτημα ως θέμα διαμάχης της Ένωσης Ιδιοκτητών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών (ΕΙΗΕΑ) και της εφημερίδας Καθημερινή και όχι ως θέμα ηθικής τάξης, όπως πράγματι είναι. Όπως φάνηκε και πιο πάνω η συζήτηση άνοιξε το 2006 παράλληλα με άλλη παρέμβαση μου για την αλλαγή του «παλαβού» καθεστώτος που ίσχυε με απόφαση του κ. Αλογοσκούφη για τις αμοιβές των συμβολαιογράφων. Το γεγονός ότι η Καθημερινή αποφάσισε να ενημερώσει το κοινό της για τις παρεμβάσεις μου έρχεται σε αντιδιαστολή με τη δημοσιογραφική πρακτική του ΒΗΜΑΤΟΣ που προτίμησε να τις αποκρύψει.

5. Το ΒΗΜΑ επιβεβαιώνει τις μυστικές διαβουλεύσεις με την κυβέρνηση για την επαναφορά του 2% (που η ίδια κυβέρνηση είχε επισήμως δεσμευτεί να μην επαναφέρει) με την προϋπόθεση να συμφωνήσει, έστω και σιωπηρώς, η αξιωματική αντιπολίτευση. Δεν διευκρινίζει ποιος ανέλαβε να εξασφαλίσει τη σιωπηρή συναίνεση της αξιωματικής αντιπολίτευσης, η Ένωση Ιδιοκτητών ή η ίδια η κυβέρνηση;

Περιλαμβάνονται και πολλά άλλα ενδιαφέροντα στο δημοσίευμα όπως για παράδειγμα το αστείο που σκέφτηκε να υιοθετήσει η κυβέρνηση για να κοροϊδέψει τους ιθαγενείς. Θα φορολογεί τα εκταμιευόμενα μαύρα λεφτά με 10%! «Σου δίνω το δικαίωμα να τσεπώσεις 100.000 και να μη το δηλώσεις πουθενά, αρκεί να μου δώσεις (στο κράτος) 10% προμήθεια (αυτοτελή φόρο).»

Αν η Ένωση Ιδιοκτητών ήταν τόσο σίγουρη για την ορθότητα των επιχειρημάτων της γιατί δεν τα πρόβαλε δημοσίως πριν από τη λήξη της διάταξης; Αν η κυβέρνηση πίστευε στην ορθότητα των δικών της πράξεων γιατί ποτέ δεν το είπε; Γιατί δεν εξήγησε για ποιο λόγο πρέπει να ανανεωθεί η διάταξη του 2%; Μόνο και μόνο επειδή το ζήτησε η Ένωση Ιδιοκτητών; Γιατί έθεσε ως προϋπόθεση την, έστω και σιωπηρή, συναίνεση της αξιωματικής αντιπολίτευσης;

Αν πράγματι αντιμετωπίζει οικονομικά προβλήματα ο ημερήσιος τύπος, να συζητηθούν και να αντιμετωπιστούν με καθαρούς και αποδεκτούς τρόπους (όπως έκανε ο Σαρκοζί).

Πάντως χαίρομαι επειδή η υπόθεση αυτή οδήγησε για πρώτη φορά ικανό αριθμό βουλευτών της Νέας Δημοκρατίας να ξεφύγουν από τον κομματικό εγκλωβισμό και να ενεργήσουν κατά συνείδηση.

Κυριακή, 10 Μαΐου 2009

Ο κ. καθηγητής του Δικαίου και η Δημοκρατία


του Αντύπα Καρίπογλου,
μέλους της διοικούσας επιτροπής της "Δράσης"
(Δημοσιεύθηκε σην Ελευθεροτυπία και στα Χρονικά της Δράμας, 11.5.2009)

Το άρθρο 10 του ν. 3023/2002 προβλέπει ότι κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου, με απόφαση των Υπουργών Εσωτερικών και Τύπου, καθορίζεται ο χρόνος που θα μεταδίδονται τα μηνύματα των κομμάτων, καθώς και ο χρόνος που θα διατίθεται για την κάλυψη της προεκλογικής δραστηριότητάς τους από τους ραδιοτηλεοπτικούς σταθμούς. Ο χρόνος αυτός κατανέμεται στα κόμματα με βάση την αρχή της αναλογικής ισότητας. Με το άρθρο 11 του ίδιου νόμου ορίζεται ότι απαγορεύεται κάθε άλλη μετάδοση μηνυμάτων των κομμάτων, εκτός από αυτή που καθορίζεται με την παραπάνω απόφαση.
Η συνταγματικότητα του νόμου και η συμβατότητά του με την Συνθήκη της Ρώμης θα κριθούν όταν έρθει η ώρα, σύντομα. Όπως σύντομα θα κριθεί και ο τρόπος με τον οποίον θα εφαρμόσει τον νόμο ο αρμόδιος υπουργός, ο πολύς κ. Παυλόπουλος, και είμαι βέβαιος ότι τότε θα γελάσουμε όσο δεν γελάσαμε με τα νομικά που μας ανέπτυξε ο κ. καθηγητής του Δικαίου στην υπόθεση του βασικού μετόχου…
Αυτά, όμως, θα γίνουν, όταν ευαρεστηθεί ο κ. καθηγητής να εκδώσει την απόφαση αυτή. Το ζήτημα σήμερα είναι ότι, ενώ η προεκλογική περίοδος άρχισε την προηγούμενη Δευτέρα 4 Μαΐου, ο κ. Παυλόπουλος δεν έχει εκδώσει ακόμη την απόφαση αυτή, με αποτέλεσμα να απαγορεύεται η μετάδοση οποιουδήποτε ραδιοτηλεοπτικού μηνύματος των κομμάτων!!! Οι τηλεοπτικοί σταθμοί ήδη αρνήθηκαν να προβάλουν την πολιτική εκστρατεία της «Δράσης». Ξέρω χώρες που δεν έχουν καθόλου εκλογές. Ξέρω χώρες που έχουν δήθεν εκλογές, αλλά δεν επιτρέπουν στα αντικαθεστωτικά κόμματα να συμμετάσχουν. Χώρα, όμως, που να μην επιτρέπει στην προεκλογική περίοδο να μεταδίδουν τα κόμματα που θα συμμετάσχουν στις εκλογές το προεκλογικό μήνυμά τους, δεν ξέρω άλλη. Όπως δεν ξέρω άλλη χώρα της οποίας ο αρμόδιος για τις εκλογές υπουργός δεν έχει μάθει ακόμη ότι άρχισε η προεκλογική περίοδος…
Η σκοπιμότητα της κυβέρνησης είναι προφανής. Όσο λιγότερο επιτρέπεται στα κόμματα της αντιπολίτευσης να προβάλουν τα μηνύματά τους, τόσο απομακρύνεται η ώρα που ο κ. καθηγητής και οι συνάδελφοί του θα χάσουν την καρεκλίτσα τους. Όσο δεν εκδίδεται η απόφαση, τόσο περισσότερο η κυβέρνηση του κ. υπουργού θα εκμεταλλεύεται τους κρατικούς σταθμούς και η δραστηριότητα των κομμάτων πλην ΝΔ και ΠΑΣΟΚ δεν θα καλύπτεται ραδιοτηλεοπτικά, σε μια προσπάθεια να σωθεί το δικομματικό σύστημα και κατ’ επέκταση κι ο ίδιος…
Ο κ. Παυλόπουλος, από την αρχή της θητείας του, έδειξε ότι δεν καταλαβαίνει πως τον βάλαμε εκεί και τον χρυσοπληρώνουμε για να υπηρετεί την κανονική Δημοκρατία και όχι τη Νέα Δημοκρατία. Είναι ασφαλώς μάταιο να περιμένουμε να δείξει ευαισθησία ο άνθρωπος, που ενώ εμφανιζόταν ως ο νομικός εγκέφαλος της κυβέρνησης, δεν παραιτήθηκε όταν κατώτεροι υπάλληλοι των Βρυξελλών του έτριψαν στα μούτρα τον περίφημο νόμο που θα έβαζε στη θέση τους τους «νταβατζήδες», ξεφτιλίζοντας τον ίδιο, την κυβέρνησή του και δυστυχώς και την χώρα. Ο άνθρωπος, που ενώ ήταν πολιτικός προϊστάμενος των υπηρεσιών πολιτικής προστασίας, δεν παραιτήθηκε όταν κάηκαν ζωντανοί δεκάδες άνθρωποι, καταστράφηκαν κόποι μιας ζωής δεκάδων χιλιάδων άλλων ανθρώπων και χάθηκε ένα από τα πιο όμορφα μέρη του κόσμου. Ο άνθρωπος, που ενώ ήταν πολιτικός προϊστάμενος των σωμάτων ασφαλείας, δεν παραιτήθηκε όταν υφιστάμενοί του δολοφόνησαν ένα παιδί και όταν επί μερόνυχτα καιγόταν η Αθήνα και οι μεγαλύτερες πόλεις της χώρας.
Είναι εξίσου μάταιο να περιμένουμε να καταλογίσει στον υπουργό του ευθύνες ένας πρωθυπουργός που έκλεισε νύχτα τη Βουλή προκειμένου να μην εξεταστούν οι ποινικές ευθύνες καμιάς δεκαριάς άλλων υπουργών του.
Αρνούμαι να δεχτώ, όμως, ότι δεν υπάρχουν πια σ’ αυτόν τον τόπο διανοούμενοι, συνταγματολόγοι, νομικοί, πολιτικοί και ενεργοί πολίτες που πιστεύουν ότι δεν είναι μάταιο να αντιδράσουν! Που δέχονται αδιαμαρτύρητα να έχει διανυθεί το ένα τέταρτο της προεκλογικής περιόδου με απαγόρευση των κομμάτων να μεταδίδουν προεκλογικά μηνύματα! Που αποδέχονται μοιρολατρικά μια φαύλη κυβέρνηση και έναν αποδεδειγμένα ανίκανο υπουργό να βιάζουν θεμελιώδεις αξίες του δημοκρατικού πολιτεύματος. Που αποποιούνται την ιδιότητα του πολίτη και αποδέχονται την ιδιότητα του υπηκόου μιας πρωθυπουργικής, κληρονομικής μοναρχίας. Που αντί να αγωνιστούν για να παραδώσουν στα παιδιά τους μια ευρωπαϊκή, ευημερούσα και δημοκρατική χώρα, θα τα καταδικάσουν να ζήσουν σε μια μπανανία που δεν παράγει ούτε καν μπανάνες…

Τετάρτη, 6 Μαΐου 2009

Oι βασικές θέσεις της Δράσης για την Ευρώπη

Ζούμε μια ιδιαίτερα κρίσιμη στιγμή της ευρωπαϊκής ενοποίησης. Μετά από πολλά χρόνια έντονων διεργασιών διεύρυνσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε συνθήκες σταθερής οικονομικής προόδου, σημαντικές προκλήσεις αναδύονται.

Τα βασικά διλήμματα οξύνονται σήμερα από την οικονομική κρίση, η οποία προκαλεί την εμφάνιση (η την επανεμφάνιση) εθνοστρεφών αντανακλαστικών σε πολλές Ευρωπαϊκές χώρες.


Στην Ελλάδα δεν μπορούμε να είμαστε ικανοποιημένοι από τη συμμετοχή μας στον γενικό προβληματισμό για την Ευρωπαϊκή ενοποίηση. Το πολιτικό μας σύστημα βουτηγμένο στις δομικές αδυναμίες του, στα σκάνδαλα και στη διαφθορά, δεν είναι σε θέση να αντιληφθεί  την κρισιμότητα της διαδικασίας αυτής. Η χώρα μας είναι απλός θεατής στη διαδικασία της ευρωγέννεσης.


Απολαμβάνουμε τα σημαντικά οφέλη της συμμετοχής στην ευρωπαϊκή οικογένεια εδώ και πολλά χρόνια, χωρίς να μας προβληματίζει ή να μας ενδιαφέρει το μέλλον της.

Σήμερα η ΕΕ έχει περισσότερα κράτη-μέλη, σε σχέση με το παρελθόν. Τα μέλη αυτά έχουν διαφορετικούς άμεσους και απώτερους στόχους ενώ η λειτουργία των διαρθρωτικών ταμείων και η Κοινή Αγροτική Πολιτική έχουν οδηγήσει στο να αντιμετωπίζεται η ΕΕ από πολλά κράτη μέλη περισσότερο ως ταμείο οικονομικής υποστήριξης παρά ως ενιαίος πολιτικός οργανισμός.

Οι θέσεις της Δράσης για την Ευρώπη
  
1.
Η θέση της Ελλάδας στην Ευρώπη


Στη διαδικασία της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης η Ελλάδα μπορεί να παίξει σημαντικό ρόλο. Δεδομένης της γεωγραφικής της θέσης, μπορεί να στηρίξει και να διευκολύνει την ένταξη και άλλων βαλκανικών κρατών. Επίσης μπορεί να αποτελέσει τη γέφυρα προς κράτη-μέλη (κυρίως της Ανατολικής Ευρώπης) που οι ηγεσίες τους διακατέχονται από μεγαλύτερη δυσπιστία προς τους Ευρωπαϊκούς θεσμούς.

2. Θεσμοί – Σαφής διαχωρισμός αρμοδιοτήτων μεταξύ ΕΕ και κρατών μελών


Ζητούμε την ενίσχυση των δημοκρατικών θεσμών, του ρόλου του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, αλλά και το σαφή διαχωρισμό των αρμοδιοτήτων - να ξέρουμε ποιες εξουσίες εκχωρούμε στις Βρυξέλλες και ποιες παραμένουν στην αρμοδιότητα των κρατών-μελών. Στο πλαίσιο αυτό προτείνουμε την ενσωμάτωση στην ελληνική έννομη τάξη όλων των οδηγιών της Ε.Ε., προκειμένου οι Έλληνες πολίτες να συμμετέχουν πλήρως στο ευρωπαϊκό κεκτημένο.

Η Συνθήκη της Λισσαβόνας αποτελεί θετικό βήμα προς την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση και την στηρίζουμε, καθώς πραγματοποιεί αρκετούς από τους στόχους αυτούς, ενισχύοντας παράλληλα τα δικαιώματα των ευρωπαίων πολιτών. Κάνει σημαντικά βήματα για μια πραγματικά Κοινή Εξωτερική Πολιτική, ενώ βελτιώνει και την αστυνομική και δικαστική συνεργασία μεταξύ των κρατών-μελών.

Θεωρούμε ιδιαίτερα θετικό ότι με τη Συνθήκη σχεδόν όλες οι αποφάσεις θα λαμβάνονται με ειδικές πλειοψηφίες και θα καταργηθεί η εκβιαστική χρήση του βέτο.


3. Ευρώ - δημοσιονομική πολιτική – Απαρέγκλιτη τήρηση των όρων του Συμφώνου Σταθερότητας


Το ευρώ, παρά τις δυσοίωνες προβλέψεις, έχει καταστεί ένα απολύτως σταθερό και αξιόπιστο νόμισμα - η αξιοπιστία αυτή έσωσε και την Ελλάδα από τις χειρότερες επιπτώσεις της διεθνούς οικονομικής κρίσης. Στηρίζεται στη τήρηση των όρων που περιλαμβάνονται στο σύμφωνο σταθερότητας. Η χαλάρωση των όρων αυτών επιλεκτικά από κάθε κράτος-μέλος θα έθετε σε κίνδυνο – κατά την άποψη της «Δράσης» – τη διεθνή εμπιστοσύνη προς το ευρώ. Πρέπει να επιμείνουμε, ιδίως στην Ελλάδα, για ένα πλαίσιο δημοσιονομικής πειθαρχίας. 


4. Ανταγωνιστικότητα - εργασιακά θέματα: Δημιουργία πλούτου, ευελιξία αγοράς εργασίας, αναγνώριση ασφαλιστικών δικαιωμάτων


Η Ευρώπη, οι κάτοικοι και οι εργαζόμενοί της, έχουν πολλά ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα μέσα στην παγκόσμια οικονομία: αυξημένη τεχνογνωσία, ποιότητα εργασίας, καλύτερη οργάνωση της παραγωγής. Η «Δράση» θεωρεί ότι ένα ανταγωνιστικό ευρωπαϊκό περιβάλλον είναι ουσιώδους σημασίας για την επίτευξη του υψηλότερου δυνατού βιοτικού επιπέδου, της απασχόλησης και της προώθησης του ευρωπαϊκού προτύπου ζωής σε παγκόσμιο επίπεδο.

Η ενιαία αγορά πρέπει να ενισχυθεί και να επεκταθεί στους τομείς της ενέργειας (βλέπε και σημείο 9), των χρηματοπιστωτικών υπηρεσιών, των μεταφορών και της υγειονομικής περίθαλψης διευκολύνοντας ταυτόχρονα την ελεύθερη κυκλοφορία των υπηρεσιών και των εργαζομένων.
 
Απαιτείται ακόμη αλλαγή του νομοθετικού πλαισίου για την αναγνώριση των ασφαλιστικών δικαιωμάτων των εργαζομένων που μετακινούνται από ένα κράτος-μέλος σε άλλο ώστε η ελευθερία διακίνησης των εργαζομένων να αποκτήσει ουσιαστικό περιεχόμενο.

5. Μετανάστευση: Θέλουμε την Ευρώπη που δεν φοβάται


Θέλουμε την Ευρώπη που δεν φοβάται. Την Ευρώπη που διασφαλίζει την τήρηση των νόμων στα σύνορά της, όπως και μέσα σ’ αυτά, αλλά που δεν είναι εχθρική προς τη μετανάστευση. Εφαρμόζει πολιτική ασύλου στηριγμένη σε ανθρωπιστικά κριτήρια. Δέχεται υπό προϋποθέσεις μετανάστες και τους παρέχει τη δυνατότητα μόνιμης άδειας παραμονής. Σέβεται τις πολιτιστικές καταβολές κάθε μετανάστη, δεν αναγνωρίζει όμως την υπεροχή καμιάς πολιτιστικής κληρονομιάς απέναντι στη νομοθεσία και, ιδίως, στα ανθρώπινα δικαιώματα. 


6. Περιβάλλον: Ο Ρυπαίνων πληρώνει – Ανανεώσιμες πηγές ενέργειας


Σχεδόν ό,τι έχουμε κάνει στην Ελλάδα για την προστασία του περιβάλλοντος μετά το 1981 το έχουμε κάνει, επειδή μας το επέβαλε η Ευρώπη. Θέλουμε τη διατήρηση ενός υψηλού επιπέδου περιβαλλοντικής προστασίας, με εφαρμογή της αρχής “ο ρυπαίνων πληρώνει”. Η προστασία αυτή θα πρέπει να συνδέεται με την επιβολή ουσιαστικών αυστηρών κανόνων στο κράτος, στις επιχειρήσεις και στους καταναλωτές. Η «Δράση» υποστηρίζει την υιοθέτηση ενιαίων Ευρωπαϊκών περιβαλλοντικών κανόνων η εφαρμογή των οποίων θα είναι υποχρεωτική για όλα τα κράτη-μέλη. Το περιβάλλον δεν έχει σύνορα. Τα κράτη το μόνο που θα μπορούν να κάνουν είναι να θεσπίσουν ακόμα αυστηρότερους κανόνες προστασίας του περιβάλλοντος σε σχέση με τις ευρωπαϊκές επιταγές. Στηρίζουμε τις προσπάθειες της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την αξιοποίηση εναλλακτικών και φιλικών προς το περιβάλλον πηγών ενέργειας. 


7. Παιδεία: Ενιαίος χώρος παιδείας - Επαγγελματική κατάρτιση


Επιδιώκουμε τη στενότερη συνεργασία μεταξύ των κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τη δημιουργία ενός ενιαίου χώρου παιδείας, τον οποίο θα χαρακτηρίζει η αμοιβαία αναγνώριση των ακαδημαϊκών τίτλων σπουδών και επαγγελματικών δικαιωμάτων και η έντονη κινητικότητα φοιτητών, καθηγητών και ερευνητών. Τα συστήματα παιδείας θα πρέπει να παρέχουν στους μαθητές τους τα εφόδια για να αξιοποιούν την ελευθερία μετακίνησης και εγκατάστασης σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Η «Δράση» υποστηρίζει την ανάγκη της υποχρεωτικής εκμάθησης της Αγγλικής γλώσσας από την πρώτη τάξη του Δημοτικού.


8. Εξωτερική πολιτική, άμυνα και διεύρυνση


Σε ένα παγκοσμιοποιημένο κόσμο, καμία χώρα της ΕΕ δεν μπορεί να αντιμετωπίσει τις απειλές και τις προκλήσεις μόνη της. Οι πολίτες της ΕΕ αναμένουν από την Ένωση και τα κράτη-μέλη της να παραμένουν ενωμένα, να ενεργούν από κοινού και να διαδραματίζουν αποτελεσματικό ρόλο στην παγκόσμια σκηνή.

Πιστεύουμε ότι η Ενωμένη Ευρώπη μπορεί να δεχθεί και άλλα μέλη στις τάξεις της, χωρίς διάκριση θρησκείας, πολιτισμού κ. λπ., υπό την αυτονόητη προϋπόθεση ότι τα κράτη αυτά θα αποδεχθούν το κοινοτικό κεκτημένο και θα ανταποκρίνονται στα κριτήρια που είναι υποχρεωτικά για την είσοδό τους.

 

Ναι στην Τουρκία με νέους όρους


Η «Δράση» πιστεύει ότι η ευρωπαϊκή πορεία της Τουρκίας πρέπει να υποστηριχθεί αλλά θέτει ένα νέο πρόσθετο όρο: να αποδεχθεί ανεπιφύλακτα η Τουρκία την αρμοδιότητα του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης σε όλες τις διαφορές της με την Ελλάδα και σε όλες τις διαφορές της με άλλα κράτη-μέλη. 


9. Κοινή ενεργειακή αγορά


Η ενεργειακή επάρκεια και ασφάλεια της Ε. Ε. είναι σήμερα ένα ιδιαίτερα κρίσιμο ζήτημα. Τα όρια και οι προκλήσεις για το ζήτημα αυτό αναδείχτηκαν έντονα τα τελευταία χρόνια μέσα από την εκτόξευση των τιμών του πετρελαίου, την ευαισθητοποίηση σε πλανητικό επίπεδο για το “φαινόμενο του θερμοκηπίου”, αλλά και από τον επηρεασμό της προμήθειας φυσικού αερίου από εστίες πολιτικής έντασης  στην περιφέρεια της Ε. Ε. Η Ευρώπη πρέπει να αποκτήσει κοινή ενεργειακή αγορά και να δημιουργήσει διευρωπαϊκά δίκτυα ενέργειας με κατάργηση όλων των εθνικών μονοπωλίων ενέργειας και την απελευθέρωση του ανταγωνισμού στον τομέα αυτό. Απ’ όλες τις ενεργειακές λύσεις πρέπει να δοθεί προτεραιότητα στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, οι οποίες εκτός από φιλικές προς το περιβάλλον έχουν και το πρόσθετο πλεονέκτημα ότι δεν εξαρτώνται από εξωτερικούς προμηθευτές. Ιδιαίτερα στην Ελλάδα διαθέτουμε ένα σημαντικό συγκριτικό πλεονέκτημα, αιολική και ηλιακή ενέργεια σε αφθονία, που πρέπει να αξιοποιήσουμε στον μέγιστο βαθμό.

10. Ο Παγκόσμιος ρόλος της Ε. Ε. 


Η ενιαία εξωτερική πολιτική της Ε. Ε. στηριζόμενη στις αρχές του ανθρωπισμού και της ανοιχτής κοινωνίας – και τα δύο θεμέλια της κοινής ευρωπαϊκής παράδοσης και κληρονομιάς – θα επιτρέψει στο μέλλον στην Ε. Ε. να παίξει ηγετικό ρόλο στην προστασία των ατομικών και πολιτικών δικαιωμάτων, οπουδήποτε στον κόσμο. 


Η «Δράση» υποστηρίζει ότι η Ε. Ε. οφείλει να οδηγήσει στην απελευθέρωση του διεθνούς εμπορίου για να μπορέσουν οι κάτοικοι των αναπτυσσόμενων χωρών να ξεφύγουν από τη φτώχεια και να απολαύσουν τα αγαθά της παγκοσμιοποίησης. 

Τρίτη, 5 Μαΐου 2009

Ο Καθ. Γεώργιος Μπήτρος για τη μεταρρύθμιση του πολιτικού συστήματος

Αναδημοσίευση από την ιστοσελίδα της Δράσης.

Προηγείται η μεταρρύθμιση του πολιτικού συστήματος

Του Γεωργίου Κ. Μπήτρου

Ομότιμου καθηγητή στο Τμήμα Οικονομικής Επιστήμης του

Οικονομικού πανεπιστημίου Αθηνών, ιδρυτικού μέλους της «Δράσης»

Οι ειδικοί επιστήμονες έχουν κάνει καλά τη δουλειά τους. Εντούτοις, τίποτε δεν δείχνει σήμερα ότι το πολιτικό σύστημα είναι ικανό να μετουσιώσει τη γνώση που έχει συσσωρευτεί σε καλά σχεδιασμένες διαρθρωτικές αλλαγές, ακόμη και εάν η μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών τις έχει ενστερνιστεί. Ο πρόσθετος λόγος είναι ότι στο χώρο μεταξύ των πολιτικών κομμάτων και των πολιτών επικρατούν δομές δημόσιας διοίκησης οι οποίες έχουν εν πολλοίς αυτονομηθεί και επιλέγουν κατά τα συμφέροντα αυτών που τις διαφεντεύουν ποιες μεταρρυθμίσεις θα υλοποιούνται και ποιες θα εξουδετερώνονται στην πράξη. Επομένως, για να υπάρξει βάσιμη ελπίδα ότι οι αλλαγές θα προχωρήσουν, το πρωταρχικό ζητούμενο είναι το συντομότερο δυνατό να γίνουν δύο θεμελιώδεις μεταρρυθμίσεις. Η πρώτη είναι να μεταρρυθμιστεί το πολιτικό σύστημα στην κατεύθυνση και για τους λόγους που θα αναπτύξω αμέσως πιο κάτω, και η δεύτερη, στην οποία θα επανέλθω προσεχώς, είναι να μεταρρυθμιστεί η δημόσια διοίκηση, ώστε να μετατραπεί σε μηχανισμό συνεπούς και αποτελεσματικής υλοποίησης των πολιτικών που υιοθετούν οι εκάστοτε κυβερνήσεις. 

Όπως λειτουργεί σήμερα το κοινοβουλευτικό σύστημα στην χώρα μας μειώνει την εμπιστοσύνη των πολιτών στη δημοκρατία και απαξιώνει την πολιτική και τους πολιτικούς, με αποτέλεσμα να έχει αναπτυχθεί άκρατος ατομισμός και απομείωση των συναισθημάτων που υφαίνουν το δίχτυ της κοινωνικής συνοχής. Ένα από τα βασικά αίτια γιαυτήν την κατάσταση είναι ότι τα υπάρχοντα κόμματα έχουν πολλούς λόγους να συνεννοούνται μεταξύ τους για ξεδιάντροπη νομή της εξουσίας και ελάχιστους να λειτουργούν ως φορείς των μεγάλων μεταρρυθμίσεων που έχει ανάγκη η χώρα. Το ερώτημα λοιπόν που τίθεται είναι αν μπορεί να σπάσει αυτός ο φαύλος κύκλος και τα κίνητρα των κομμάτων να αντιστραφούν, ώστε να ανακτήσουν τον ηγετικό ρόλο που τους αναγνωρίζει το σύνταγμα και να μετατραπούν σε φορείς ηθικής ανύψωσης και εκσυγχρονισμού της χώρας. Η άποψή μου είναι ότι, αν και ο στόχος αυτός είναι εξαιρετικά απόμακρος, εντούτοις πρέπει να του δώσουμε κορυφαία προτεραιότητα και ως πολίτες να τον επιβάλλουμε. Για το σκοπό αυτό χρειάζεται συγκροτημένη πρόταση μεταρρύθμισης του πολιτικού συστήματος και μορφές άσκησης πίεσης ώστε να επισπευσθούν οι αλλαγές. Οι σκέψεις που ακολουθούν κατατίθενται ως προτάσεις για συζήτηση γύρω απ’ αυτούς τους δύο άξονες.

Για μεταρρύθμιση του πολιτικού συστήματος, η οποία θα είχε τις προϋποθέσεις επιτυχίας του προαναφερθέντος στόχου, απαιτείται:

· Πλήρης διαχωρισμός της νομοθετικής από την εκτελεστική εξουσία. Μαυτό τον τρόπο θα μπορεί να υπάρξει διαφορετική πλειοψηφία κομμάτων στην βουλή από εκείνη στην κυβέρνηση και θα αποκατασταθούν συνθήκες διαφάνειας και ανεξαρτησίας στο νομοθετικό και στο κυβερνητικό έργο.

· Οι βουλευτές και ο πρωθυπουργός να εκλέγονται με ξεχωριστά ψηφοδέλτια και το πολύ για δύο συνεχείς τετραετίες.

· Οι υποψήφιοι βουλευτές να επιλέγονται με κλήρο από λίστες υποψηφίων τις οποίες προτείνουν τα κόμματα κατόπιν εσωτερικών δημοκρατικών διαδικασιών.

· Να καταργηθεί ο νόμος περί ευθύνης υπουργών και οι βουλευτές και οι υπουργοί να ασφαλίζονται με δαπάνες του δημοσίου για κινδύνους που είναι συναφείς με την εκτέλεση των καθηκόντων τους. Αν κάποιος κατηγορηθεί από αρμόδιες δικαστικές αρχές, να παραιτείται μέχρι να δικαιωθεί. Για τις προσωπικές τους υποθέσεις να ευθύνονται εις ολόκληρο όπως όλοι οι πολίτες.

· Οι αμοιβές των βουλευτών και των υπουργών να καθοριστούν σε τέτοιο ύψος ώστε να αντισταθμίζουν πλήρως το κόστος της εκλογής τους, την προσωρινότητα των αξιωμάτων τους, και να προσελκύουν τους καλύτερους απ’ όσους ενδιαφέρονται και μπορούν να προσφέρουν στα κοινά και στην πολιτεία.

· Να εισαχθούν οι θεσμοί του δημοψηφίσματος και της ανάκλησης των βουλευτών με πρωτοβουλία των πολιτών για την ενίσχυση της άμεσης συμμετοχικής δημοκρατίας.

· Η οργάνωση του πολιτικού συστήματος στα διάφορα επίπεδα της περιφερειακής και τοπικής αυτοδιοίκησης να μεταρρυθμιστεί κατά τρόπο ανάλογο μαυτόν που περιγράφτηκε ανωτέρω.

Επί πλέον των ανωτέρω, λαμβάνοντας υπόψη τη συνεχιζόμενη ταχύτατη διείσδυση του διαδικτύου στα ελληνικά νοικοκυριά, είναι σκόπιμο να μπει σε δημόσιο διάλογο το ενδεχόμενο εισαγωγής της άμεσης ψηφιακής δημοκρατίας. Σύμφωνα με τον κ. Δημοσθένη Κυριαζή, ο οποίος έχει ενδιατρίψει επί του θέματος αυτού (Βλέπε το δοκίμιό του Ψηφιακή Δημοκρατία, Εκδόσεις της Ένωσης Ελλήνων Φυσικών), μια μεταρρύθμιση προς αυτήν την κατεύθυνση είναι εφικτή και θα είχε μεγάλες δυνατότητες να συμβάλλει στην επιτυχία του επιδιωκόμενου στόχου. 

Αν περιμένουμε το πολιτικό σύστημα να μεταρρυθμιστεί από μόνο του, θα απογοητευθούμε, γιατί βασίζεται στην αναπαραγωγή της δομής του ώστε να εξασφαλίζει στους πολιτικούς και στα κόμματα ασφαλή νομή της εξουσίας. Ως εκ τούτου, πρέπει να επιβληθεί από τους πολίτες με άσκηση πίεσης στο πολιτικό, στο οικονομικό και στο κοινωνικό επίπεδο. Ιδιαίτερα αποτελεσματικές μορφές πίεσης θα ήταν αυτές οι οποίες θα του στερούσαν τη νομιμοποίηση, η μετακίνηση της φορολογικής βάσης στο εξωτερικό, και η προσφυγή σε εγχώρια και ευρωπαϊκά ένδικα μέσα.