Κυριακή, 24 Μαΐου 2009

Από την Αδράνεια στη Δράση

"The tyranny of a prince in an oligarchy is not so dangerous to the public welfare as the apathy of a citizen in a democracy"
Charles de Montesquieu

Οι πρόσφατες δημοσκοπήσεις αναδεικνύουν κάτι ιδιαιτέρως ενδιαφέρον: την απάθεια με την οποία αντιμετωπίζει η πλειοψηφία των πολιτών τις επικείμενες ευρωεκλογές. Όλα τα στοιχεία συνηγορούν στο ότι ο μεγάλος νικητής των ευρωεκλογών θα είναι οι ....παραλίες. Η αδιαφορία δε αυτή για τις πολιτικές εξελίξεις στη χώρα μας εμφανίζεται σημαντικά ενισχυμένη μεταξύ των νέων. Γιατι οδηγηθήκαμε ως εδώ; Πως '' ο πιο πολιτικοποιημένος λαός της Ευρώπης''(sic) εφτάσε μέχρι του σημείου να δηλώνει σήμερα ότι θα απόσχει από την κάλπη;
Για να απαντήσουμε σε αυτό το ερώτημα, χρήσιμο είναι να αποτυπώσουμε την στάση των -νέων κυρίως- ψηφοφόρων απέναντι στο πολιτικό σύστημα αλλά και στην πολιτική γενικότερα.
Γενικεύοντας αναγκαστικά ως ένα βαθμό, μπορούμε να κατατάξουμε -ανάλογα με την πολιτική συμπεριφορά- τους νέους σε τρεις κατηγορίες:
Στην πρώτη κατηγορία συμπεριλαμβάνονται όλοι όσοι συμμετέχουν στα μεγάλα -κατά βάση- κόμματα προκειμένου να αποκομίσουν καποιο προσωπικό όφελος. Είναι συνήθως αυτοί που έχουν τις λιγότερες ικανότητες ή αντιμετωπίζουν προβλήματα κοινωνικοποίησης. Εντάσσονται στις κομματικές νεολαίες αφενός για να αισθάνονται ότι είναι μέλη μίας ομάδας η οποία αργότερα θα μπορέσει να τους αποκαταστήσει και επαγγελματικά διορίζοντας τους στο δημόσιο, στελεχώνοντας μία επιτροπή ή -γιατί όχι-διοικώντας και μία ΔΕΚΟ. Στις μέρες μας αποκτά ακόμη μεγαλύτερες διαστάσεις αυτό το φαινόμενο εξαιτίας της διαχρονικότητας του: o πατέρας που διορίστηκε το '81 με το πασοκ από το παράθυρο και σταδιοδρόμησε εξίσου λαμπρά στο κόμμα και στη δημόσια υπηρεσία που εργαζόταν, αποτελεί εκ των πραγμάτων το πρότυπο για το παιδί του. Με αυτό τον τρόπο αναπαράγεται το κομματικό κράτος και υποβαθμίζεται διαρκώς η ποιότητα του πολιτικού προσωπικού της χώρας. Όσοι έχουν επιλέξει αυτόν τον δρόμο είναι εξαιρετικά δύσκολο να τους πείσει κανείς για τα αδιέξοδα στα οποία οδηγεί. Το ισχυρότερο επιχείρημα που μπορεί κάποιος να επικαλεστεί είναι ότι οι συνέπειες που υφίσταται κανείς από τη συνολική διατήρηση των συντεχνιακών προνομίων είναι στην πλειοψηφία των περιπτώσεων δυσανάλογα μεγαλύτερες των ωφελειών που αποκομίζει.
Την δεύτερη κατηγορία συγκροτούν όλοι όσοι επιλέγουν να τοποθετηθούν στα άκρα του πολιτικού φάσματος ενώ την τρίτη -που είναι και η μεγαλύτερη- εκείνοι που αδιαφορούν τελείως για την πολιτική.
Οι δύο αυτές κατηγορίες, όσο περίεργο και αν φαίνεται, έχουν τελικά σημαντικές ομοιότητες. Η εικόνα που παρουσιάζει η πολιτική σήμερα -ως αποτέλεσμα της διαδικασίας που περιγράφηκε πιο πάνω-είναι στην καλύτερη των περιπτώσεων απωθητική. Συγχρόνως η εδραιωμένη πλέον πεποίθηση ότι όλα είναι προδιαγεγραμμένα και προαποφασισμένα και συνεπώς η δική μου συμμετοχή δεν μπορεί να παίξει κανέναν ρόλο οδηγεί τους μεν στα ...άκρα και τους δε στον καναπέ τους. Από την άλλη μεριά υπάρχουν και εκείνοι που χρησιμοποιούν τις παθογένεις του πολιτικού συστήματος (καθώς και τα αποτελέσματα που παράγει) είτε ως άλλοθι για απραξία είτε για να τα σπάσουν...
Σε κάθε περίπτωση, το αποτέλεσμα αυτών των τριών επιλογών οδηγεί σε ένα φαύλο κύκλο ο οποίος συνιστά και τον πυρήνα του πολιτικού προβλήματος στην Ελλάδα: Oσο οι πολίτες απέχουν απο την πολιτική ζωή της χώρας τόσο περισσότερο αυτή καθορίζεται από τις οργανωμένες μειοψηφίες των κομματικών στρατών. Και όσο οι οργανωμένες μειοψηφίες καθορίζουν την πολιτική ζωή τόσο περισσότερο απομακρύνονται οι πολίτες.
Το εύλογο ερώτημα που τίθεται είναι πως σπάμε αυτόν τον φαύλο κύκλο;
Πρώτα απ'όλα δημιουργώντας μία τέταρτη εναλλακτική επιλογή! Η επιλογή αυτή δεν μπορεί παρά να είναι μία πολιτική κίνηση η οποία να μην είναι απλά ένα κίνημα διαμαρτυρίας και να αποτελείται από πολίτες που έχουν δώσει δείγματα γραφής τόσο για τις ικανότητες τους όσο και για τους λόγους που τους ώθησαν σε αυτήν. Παράλληλα, η κίνηση αυτή θα πρέπει με το έργο της να δείχνει ότι η συμμετοχή των πολιτών σε αυτή όντως μετράει και φέρνει αποτέλεσμα. Η Δράση πληροί αναμφισβήτητα αυτά τα κριτήρια. Η απόσυρση της τροπολογίας του 2% (με τη συνδρομή της κίνησης 100myria) καθώς και η -μέχρι στιγμής- πορεία της προσφυγής στο ΣτΕ ενάντια στην διαβόητη απόφαση Παυλόπουλου για τον τηλεοπτικό χρόνο των κομμάτων αποδεικνύουν ότι έστω και λίγοι ενεργοί πολίτες μπορούν να κάνουν τη διαφορά.
Είναι πολλοί εκείνοι που ρωτούν τι καινούργιο μπορεί να φέρει η Δράση στην πολιτική ζωή. Πέρα από το έργο το οποίο -ήδη μάλιστα- μπορεί να επιδείξει ή τις νέες προτάσες που θα προσπαθήσει να προωθήσει, το πιο σημαντικό που μπορεί να επιτύχει είναι να σπάσει αυτόν τον φαύλο κύκλο της αδιαφορίας και της πολιτικής παρακμής. Αν το καταφέρει θα έχει κάνει το πρώτο βήμα προς τα εμπρός. Ίσως όμως το πρώτο να είναι τελικά και το πιο σημαντικό.

1 σχόλιο:

  1. Τι πράμα άραγες η πεποίθηση η εδραιωμένη νάναι. Δεν ξέρουμε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Γράψτε τη γνώμη σας!