Τετάρτη, 30 Σεπτεμβρίου 2009

Άγνοια Κινδύνου ή Προεκλογικά Πυροτεχνήματα;


Τι θα κάνει το ΠΑΣΟΚ με την οικονομία; To ερώτημα αυτό απασχολεί πολύ κόσμο ενόψει της νίκης του στις εκλογές της 4 Οκτωβρίου. Ο βασικός τους φόβος είναι πως το ΠΑΣΟΚ θα εφαρμόσει όσα λέει περί τόνωσης της ρευστότητας μέσω δανεισμού, αύξησης των δημοσίων δαπανών και επανακρατικοποίησης του ΟΤΕ και της Ολυμπιακής (μερικη τουλάχιστον). Ακούγοντας κάποιος τα στελέχη της αξιωματικής αντιπολίτευσης να αιτιολογούν αυτές τους τις προτάσεις του δημιουργείται η εντύπωση ότι βρίσκονται εκτός πραγματικότητας!

Οι περισσότεροι από αυτούς ισχυρίζονται ότι σε περίοδο κρίσης φροντίζει το κράτος να ενισχύει τις δαπάνες προκειμένου να αυξηθεί η ρευστότητα και κατεπέκταση η ζήτηση με τελικό στόχο οικονομική ανάκαμψη. Ας παρακάμψουμε για λίγο τις εγγενείς αδυναμίες της κευνσιανής συνταγής για έξοδο από την κρίση και ας σταθούμε στις ελληνικές ιδιαιτερότητες που καθιστούν αυτη την επιλογή προδήλως παράλογη.

Πρώτα απ'όλα την πολιτική αυτή την ακολουθούν χώρες οι οποίες έχουν χαμηλό δημόσιο χρέος. Στην Ελλάδα που το δημόσιο χρεός θα υπερβεί το προσεχές διάστημα -όπως όλα δείχνουν- τα 300δις ευρώ η περαιτέρω αύξηση του ελλείμματος θα σημάνει την υποβάθμιση της πιστοληπτικής ικανότητας της χώρας και ως εκ τούτου την αύξηση των επιτοκίων από τις τράπεζες. Θα έχουμε δηλαδή τα αντίθετα αποτελέσματα από τα προσδοκώμενα. Οι τράπεζες θα δανείζουν ακριβά, η ρευστότητα στην αγορά θα μειωθεί όπως επίσης και η ανταγωνιστικότητα των ελληνικων επιχειρήσεων και τελικά θα βυθιστούμε όλοι ακόμη πιο βαθιά στην δίνη της οικομικής κρίσης.

Η δεύτερη παράμετρος που θα πρέπει να λάβουμε υπόψιν αφορά τον τελικό αποδέκτη των αυξημένων δαπανών. Χώρες οι οποίες έχουν ισχυρή παραγωγική βάση όπως η Γερμανία ή η Ολλανδία λαμβάνουν τέτοιου είδους μέτρα προκειμένου να ενισχύσουν την παραγωγή τους καθώς επίσης και τις εξαγωγές τους. Η Ελλάδα, η οποία δεν παράγει σχεδόν τίποτε, το μόνο που θα καταφέρει είναι να αυξήσει τις ήδη αυξημένες εισαγωγές.

Είναι προφανές ότι ακόμη και αν άλλες χώρες θεωρούν σκόπιμο (εσφαλμένα κατά την άποψη μου) να αυξήσουν τις δαπάνες για να αντιμετωπίσουν την οικονομική κρίση, κάτι τέτοιο δεν μπορεί να ισχύσει στη δική μας περίπτωση. Συνεπώς οι οικονομικές υποσχέσεις του ΠΑΣΟΚ είτε αποτελούν προεκλογικά πυροτεχνήματα που ουδέποτε πρόκειται να εφαρμοστούν είτε αποκαλύπτουν την παντελή άγνοια του Γιώργου Παπανδρέου και του επιτελείου του για τα μέτρα τα οποία θα πρέπει να ληφθούν προκειμένου να αντιμετωπίσουμε το δημοσιονομικό πρόβλημα.

Τρίτη, 29 Σεπτεμβρίου 2009

Η Δράση για τη δημοσιονομική σταθερότητα

(δελτίο τύπου της Δράσης)

Η Δράση παρακολουθεί με ανησυχία τις δηλώσεις του κ. Γ. Παπανδρέου για την οικονομική πολιτική που προτίθεται να εφαρμόσει, εάν εκλεγεί Πρωθυπουργός. Ο κ. Παπανδρέου υπόσχεται ότι θα επιδιώξει περισσότερο εξωτερικό δανεισμό, προκειμένου να αυξήσει τις κρατικές δαπάνες, και ότι θα βρει κάποιον τρόπο να δικαιολογήσει αυτή την αύξηση δαπανών στην Ευρώπη, φθάνοντας μέχρι του σημείου να ζητήσει επαναδιαπραγμάτευση του Συμφώνου Σταθερότητας και σχεδόν “εκβιάζοντας” την Eurostat, ότι θα καταδείξει και δικές της αδυναμίες. Η πολιτική αυτή είναι κοντόφθαλμη και βλαπτική για τον τόπο.

Η επιτυχία του ευρώ και η καθιέρωσή του ως αξιόπιστου νομίσματος στις διεθνείς αγορές οφείλεται στην αξιοπιστία που του προσδίδει η τήρηση του Συμφώνου Σταθερότητας από τα κράτη της Ευρω-ζώνης. Τυχόν χαλάρωση του συμφώνου θα είχε ως αποτέλεσμα την πτώση της αξίας του ευρώ, μιας αξίας που θωράκισε και τη χώρα μας από την παγκόσμια οικονομική κρίση. Από την άλλη, ακόμη περισσότερος δανεισμός, σαν αυτόν που υπόσχεται ο κ. Παπανδρέου, θα οδηγήσει και στην επιβάρυνση των οικονομικών του κράτους με ακόμη δυσμενέστερα επιτόκια και, φυσικά, σε επιβάρυνση της ταλαιπωρημένης ιδιωτικής οικονομίας. Ο κομματικοποιημένος κρατικός μηχανισμός θα σπαταλήσει άλλωστε και το προϊόν του δανεισμού αυτού, το οποίο δεν θα καταλήξει σε μια δυναμική ώθηση στην οικονομία, όπως επιθυμεί ο κ. Παπανδρέου, αλλά στις τσέπες των κομματικών εκλεκτών.

Η Δράση θεωρεί ότι το κυρίαρχο μετεκλογικό πολιτικό διακύβευμα θα είναι ποιες κρατικές δαπάνες θα περικοπούν και πως. Απορρίπτει κάθε σκέψη για οποιαδήποτε αύξηση του δανεισμού όσο δεν έχουν εξαντληθεί τα περιθώρια δραστικής περικοπής της κρατικής δαπάνης. Στοχευμένες δαπάνες είναι νοητές και ενδεχομένως χρήσιμες αν προέλθουν από τη μείωση άλλων άχρηστων δαπανών.

Παρασκευή, 25 Σεπτεμβρίου 2009

Drassi TV - 2: ασφαλιστικό


Ενοχές και ανοχές στο θέμα Siemens

Ένα σοβαρό ερώτημα συσκοτίζεται, αφ΄ενός και αφ΄ετέρου, παραμένει αναπάντητο από τότε που ξέσπασε η υπόθεση Siemens. Γιατί η γερμανική εταιρεία δεν καλείται από τους κυβερνώντες να αποκαλύψει τους “δωρολήπτες” της με την απειλή ότι, σε περίπτωση που αρνηθεί, θα αποκλεισθεί από όλους τους δημόσιους διαγωνισμούς;

Εξ άλλου, παρόμοια πρωτοβουλία μπορεί να αναληφθεί με δεδομένη την ομολογία της εταιρείας και των κατά καιρούς νομίμων εκπροσώπων της στις γερμανικές και αμερικανικές αρχές ότι, για δεκαεπτά συναπτά έτη δωροδοκούσε κατ΄εξακολούθηση κόμματα και πολιτικούς για να κερδίζει στους διαγωνισμούς του δημοσίου που συμμετείχε. Ομολογία, η οποία επιβεβαιώθηκε από την έρευνα που διενήργησε το αμερικανικό δικηγορικό γραφείο “Debevoise & Plimpton” εκ της οποίας προέκυψε ειδικότερα, ότι το ύψος των μιζών που πλήρωσε η Siemens τα τελευταία 17 χρόνια στην Ελλάδα ανέρχεται σε 100 εκατ. ευρώ περίπου.

Στο ανωτέρω ερώτημα η μέχρι σήμερα υποκριτική απάντηση του πολιτικού κόσμου είναι ότι κάτι τέτοιο θα ήταν αντίθετο με το ευρωπαϊκό δίκαιο και το νόμο. Ωστόσο, προκαλεί τουλάχιστον απορία η επιλεκτική ευαισθησία του πολιτικού προσωπικού να σεβαστεί το κοινοτικό δίκαιο όταν, για παράδειγμα στην περίπτωση του βασικού μετόχου οι κ.κ. Παυλόπουλος και Βενιζέλος –αμφότεροι καθηγητές της νομικής- δεν δίστασαν να νομοθετήσουν με νόμους ευθέως αντιμέτωπους στο κοινοτικό δίκαιο που επικαλούνται. Επιπρισθέτως, θα πρέπει ιδιαιτέρως να σημειωθείι ότι η Ελλάδα κατέχει την αρνητική πρώτη θέση μεταξύ των χωρών μελών της Ευρωπαϊκής Ενώσεως τόσο σε παραβιάσεις του κονοτικού δικαίου, όσο και στην εισαγωγή κοινοτικών Οδηγιών στην εσωτερική της έννομη τάξη.

Όμως ευτυχώς–για τους πολιτικούς μας, οι οποίοι οψίμως δείχνουν ευαισθησία στη νομιμότητα- στο θέμα Siemens σε καμμιά περίπτωση το κοινοτικό δίκαιο δεν απαγορεύει να αποκλειστεί από τους διαγωνισμούς του δημοσίου μια εταιρεία που αποδεδειγμένα κατηγορείται για διαφθορά και δωροδοκία και έχει καταδικαστεί για τα εγκλήματα αυτά σε άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ειδικότερα:

- Σύμφωνα με τον νόμο 3560/2007, με τον οποίο κυρώθηκε η διεθνής σύμβαση για τη διαφθορά κάθε κράτος πρέπει να διασφαλίσει ότι θα επιβληθούν στα νομικά πρόσωπα αποτελεσματικές, ανάλογες και αποτρεπτικές ποινικές ή διοικητικές κυρώσεις συμπεριλαμβανομένων και των χρηματικών κυρώσεων.

- Σύμφωνα με το άρθρο 43 του ΠΔ 60/2007, με το οποίο ενσωματώθηκε στην ελληνική έννομη τάξη η Οδηγία 2004/18/ΕΚ, αποκλείεται από την συμμετοχή σε δημόσια σύμβαση ο υποψήφιος εις βάρος του οποίου εκκρεμεί καταδικαστική απόφαση γνωστή στην αναθέτουσα αρχή, αφορώσα μεταξύ άλλων δωροδοκία, απάτη και νομιμοποίηση εσόδων από παράνομες δραστηριότητες. Επισημαίνουμε, ακόμη, ότι και ο δικαστικός συμβιβασμός με ομολογία του υποψηφίου παρέχει ακριβώς τις ίδιες δυνατότητες στο κράτος.

Αυτά υποστηρίζει σε απάντησή της στον πρώην βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ κ. Παπαδημούλη η Επίτροπος Φραττίνι, επικαλούμενη ακριβώς το άρθρο 45 της ως άνω οδηγίας (άρθρο 43 του ΠΔ 60/2007).

Επίσης την ανωτέρω θέση έχει υιοθετήσει η Ολομέλεια του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους με την από 24/2/2009 γνωμοδότησή της, η οποία έχει διαβιβαστεί ήδη από αρχές Απριλίου σε όλα τα Υπουργεία και της ΔΕΚΟ.

Έτσι έχουν τα νομικά ζητήματα και όσοι υποστηρίζουν το αντίθετο είτε αγνοούν το νόμο είτε επιδιώκουν να θέσουν εμπόδια στην περαιτέρω έρευνα μιας υποθέσεως, η οποία είναι εξόχως σοβαρή.

Συνεπώς, η διαλεύκανση αυτού του σκανδάλου, πρέπει οπωσδήποτε να γίνει, για να απαλλαγεί η ελληνική κοινωνία από τα πολιτικά και οικονομικά παράσιτα που τη μαστίζουν. Η υπόθεση της Siemens ασφαλώς αποδεικνύει την παθογένεια του πολιτικού μας συστήματος, ωστόσο παρέχει και μια μοναδική ευκαιρία για την κάθαρση του. Προϋπόθεση γι΄αυτό η εις βάθος διερεύνυσή του από την Ελληνική πολιτεία ανεξάρτητα από το εάν οι ποινικές ευθύνες των εμπλεκομένων έχουν παραγραφεί ή όχι. Η πολιτική ευθύνη δεν παραγράφεται, όπως δεν θα πρέπει το Ελληνικό κράτος να δώσει άφεση αμαρτιών στις ελληνικές εταιρείες – προμηθευτές του δημοσίου και συνέταιρους της Siemens κατά την τελευταία εικοσαετία τουλάχιστον.

Με τα κέρδη από τις προμήθειες και τις εργολαβίες με το Δημόσιο, δημιουργήθηκε στην Ελλάδα τα προηγούμενα χρόνια μια εντελώς κρατικοδίαιτη επιχειρηματική τάξη, χωρίς ηθικές αξίες και όραμα για τη χώρα. Αν το πολιτικό σύστημα –βαθύτατα εξαρτημένο από τους προμηθευτές και μεγαλοεργολάβους του δημοσίου- διαθέτει ακόμα υγιείς εφεδρείες, οφείλει να επιδιώξει τάχιστα και με σφοδρότητα τη σύγκρουση με αυτή τη δήθεν επιχειρηματική τάξη που απομυζά την εθνική παραγωγή και τα χρήματα των φορολογουμένων, νομιμοποιεί την ανηθικότητα, συκοφαντεί την ελεύθερη οικονομία, προβαίνει ατιμώρητα και συστηματικά σε εγκληματικές ενέργειες και καταστρέφει αργά αλλά σταθερά τη χώρα.

Μια τέτοια προσπάθεια θα έπρεπε να είναι και το διακύβευμα των εκλογών της 4ης Οκτωβρίου. Πολύ φοβούμεθα, όμως, ότι σοβαρές ενοχές και ανοχές σε θέματα διαφθοράς δεν επιτρέπουν κάτι τέτοιο…


Δημοσιεύτηκε στην «ΕΣΤΙΑ» της 25ης Σεπτεμβρίου 2009.

Τετάρτη, 23 Σεπτεμβρίου 2009

Drassi TV - 2: νέα μετάδοση την Παρασκευή

Η Drassi TV θα μεταδοθεί και την Παρασκευή που μας έρχεται, 25 Σεπτεμβρίου, στις 21.30, το βράδυ μετά τη συζήτηση στην Ολομέλεια των αιτήσεων ακυρώσεως που έκανε η Δράση για τις αποφάσεις κατανομής του τηλεοπτικού χρόνου κατά την περίοδο πριν τις ευρωεκλογές. Θα προσπαθήσουμε να βελτιώσουμε λίγο το format της μετάδοσης, ενδεχομένως να δουλέψουμε και με διαφορετική κάμερα. Όπως και την προηγούμενη φορά, θα χαρούμε να έχουμε τα σχόλια και τις παρατηρήσεις σας είτε ζωντανά, στο chat room που θα έχει ενεργοποιηθεί, είτε στο e-mail: drastis[dot]drastis[at]gmail[dot]com.

Εν τω μεταξύ, ο προσυνεδριακός διάλογος στις επιτροπές συνεχίζεται. Στο παραπάνω e-mail μπορείτε να αναζητήσετε περισσότερες πληροφορίες για τα ζητήματα του διαλόγου που σας ενδιαφέρουν.

Τρίτη, 22 Σεπτεμβρίου 2009

Ανεξάρτητη δικαιοσύνη

(δελτίο τύπου της Δράσης)

Η εξάρτηση της δικαστικής από την εκτελεστική εξουσία έχει ως αποτέλεσμα να πλανάται μια μεγάλη σκιά που θέτει εν αμφιβόλω την αμεροληψία της.

Κατηγορίες, όπως αυτές που εκτοξεύθηκαν από το συνήγορο του Μ. Χριστοφοράκου σχετικά με το χειρισμό της υπόθεσης Siemens από τα αρμόδια ανακριτικά όργανα μπορεί να αδικούν πολλούς δικαστικούς λειτουργούς με ακεραιότητα και υψηλή αίσθηση του καθήκοντος, αλλά είναι η αναπόφευκτη συνέπεια του διορισμού της κορυφής της δικαστικής εξουσίας από την κυβέρνηση.

Η Δράση θεωρεί ότι η ανάγκη για ανεξαρτησία της δικαιοσύνης είναι σήμερα περισσότερο προφανής από ποτέ.

Παρασκευή, 18 Σεπτεμβρίου 2009

Η Δράση για την κατανομή του τηλεοπτικού χρόνου κατά την προεκλογική περίοδο.



Αυτή είναι η πρώτη εκπομπή του Drassi TV. Οι εκπομπές θα συνεχίσουν, για το λόγο αυτό επιζητούμε τα σχόλια και τις παρατηρήσεις σας.

Η Δράση στη συνέχεια

Επειδή πολλοί ρωτούν: η Δράση συνεχίζει. Ο βασικός λόγος που δεν κατορθώσαμε να έχουμε τις προϋποθέσεις για συμμετοχή στις εκλογές είναι ότι αποτύχαμε να εμβαθύνουμε, αλλά και να διευρύνουμε το εγχείρημά μας. Σκοπός μας είναι, κατ' αρχήν μέχρι το Συνέδριο, να ανοιχθούμε περισσότερο στους πολίτες, όπως και στους αναγνώστες αυτού του ιστολογίου - ζητούμε την ενεργητική συμμετοχή σας με σχόλια, συζήτηση, πρόταση θεμάτων κ.λπ. Eκτός από τα σχόλια, μπορείτε να στέλνετε τις απόψεις σας, προτάσεις για να αναρτήσεις, θέματα που σας ενδιαφέρουν κ.λπ. και με e-mail στη διεύθυνση: drastis.drastis@gmail.com

Τα βασικά προβλήματα που έχουμε να αντιμετωπίσουμε είναι η εξεύρεση χρημάτων και η καλύτερη επαφή μας με τους συμπολίτες μας, ώστε να προκαλέσουμε, ει δυνατόν, εκτός από το ενδιαφέρον τους και την ενεργό τους συμμετοχή στην προσπάθεια.

Απόψε ξεκινάμε σε δοκιμαστική βάση τις "εκπομπές" από τα γραφεία που θα μεταδίδονται απ' ευθείας στο διαδίκτυο. Θα μπορείτε να παρακολουθείτε τις εκπομπές αυτές ζωντανά (θα αποθηκεύονται κι όλας, φυσικά) και να συμμετέχετε στο live chat που θα έχουμε ενεργοποιήσει. Επίσης, θα είστε ευπρόσδεκτοι στα γραφεία της "Δράσης" (Βασ. Σοφίας 98Α, πρώτος όροφος) κατά τη διάρκεια των μεταδόσεων αυτών. Η αποψινή και οι πρώτες τέτοιες μεταδόσεις θα έχουν σκοπό να βρούμε και το καλύτερο format, με το οποίο θα λειτουργούν, οπότε και θα περιμένουμε τις προτάσεις και τις παρατηρήσεις σας.

Θα χαρούμε, στα σχόλιά σας υπό την ανάρτηση αυτή, να δεχθούμε τις παρατηρήσεις σας, τις απόψεις σας, τις επικρίσεις σας και τις προτάσεις σας.

Πέμπτη, 17 Σεπτεμβρίου 2009

Οι σπατάλες του «εθνικού αερομεταφορέα»

(δελτίο τύπου της "Δράσης")

Εκτός από τις φανερές και αδιάντροπες σπατάλες του δημοσίου χρήματος (τυχαίο παράδειγμα οι διαφημίσεις, με τις οποίες τα διάφορα υπουργεία προβάλλουν το «έργο» τους), έρχονται συνεχώς στη φόρα και διάφορες άλλες μορφές σπατάλης, οι οποίες δεν «βγάζουν μάτι», γιατί χάνονται στην αδιαφάνεια της λειτουργίας του Ελληνικού Δημοσίου. Με αφορμή την ακύρωση του διαγωνισμού για την ανάθεση των πτήσεων στις άγονες γραμμές (λόγω εκλογών το κράτος δεν δουλεύει), εκπρόσωπος ιδιωτικής αεροπορικής εταιρείας προσφέρθηκε να αναλάβει η εταιρεία του τις πτήσεις σε τιμή μισή από αυτήν που πληρώνει το Δημόσιο στην Ολυμπιακή σήμερα - αποκαλύπτοντας, με τον τρόπο αυτό, και ανεξάρτητα από τις επικοινωνιακές σκοπιμότητες που θα μπορούσαν ενδεχομένως να κρύβονται πίσω από μια τέτοια προσφορά, την τεράστια σπατάλη της απ’ ευθείας ανάθεσης των δρομολογίων στην Ολυμπιακή.

Η Δράση επισημαίνει ότι η Κυβέρνηση έσπευσε να προχωρήσει στην έκδοση Πράξεως Νομοθετικού Περιεχομένου για την ικανοποίηση των εμπόρων αυτοκινήτων ενώ παρέλειψε να αντιμετωπίσει με παρόμοιο τρόπο ένα πραγματικά έκτακτο και εξαιρετικά επείγον πρόβλημα, όπως η αεροπορική συγκοινωνία των περιοχών που συγκροτούν τη λεγόμενη «άγονη γραμμή».

Η Δράση τονίζει ότι η αδιαφάνεια του κρατικού μηχανισμού και του δημόσιου τομέα έχει ως αποτέλεσμα να διοχετεύεται ανέλεγκτο το κρατικό χρήμα στους εκφραστές προνομιούχων συντεχνιών σε βάρος του ελληνικού λαού. Καμμία δημοσιονομική πολιτική δεν μπορεί να έχει πιθανότητες επιτυχίας, όσο οι κρατικές δαπάνες πραγματοποιούνται μέσα σε ένα τέτοιο κλίμα αδιαφάνειας με κριτήριο όχι την ορθολογική τους αξιοποίηση με εξοικονόμηση πόρων και αποτελεσματικότητα, αλλά την ικανοποίηση προσώπων ή ομάδων που διατηρούν προνομιακές σχέσεις με το εκάστοτε κυβερνών κόμμα. Η διαφάνεια πρέπει να είναι το πρώτο καιsine qua non αίτημα σε οποιαδήποτε συζήτηση για τα δημόσια οικονομικά.

Η Δράση Interactive

Αύριο, Παρασκευή 18 Σεπτεμβρίου, ώρα 21.30, μέλη της Δράσης θα παρουσιάσουν, από τα γραφεία της, την υπόθεσή της σχετικά με την κατανομή του τηλεοπτικού χρόνου, η οποία θα συζητηθεί στην Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας την 25 Σεπτεμβρίου 2009. Θα μπορείτε στη σελίδα αυτή να παρακολουθήσετε ζωντανά την παρουσίαση αυτή και να τη σχολιάζετε, μαζί με τους άλλους χρήστες, σε ζωντανό chat.

Τετάρτη, 16 Σεπτεμβρίου 2009

Η προεξόφληση του μέλλοντος ως συνταγή καταστροφής: Μέρος Β – ασφαλιστικό σύστημα

Το ασφαλιστικό σύστημα μιας χώρας εξασφαλίζει ότι αυτοί που πλέον δεν εργάζονται, θα συνεχίσουν να πληρώνονται, προκειμένου να μπορούν να ζουν. Τα χρήματα αυτά προέρχονται είτε από αποταμίευση των ιδίων, οπότε το σύστημα λέγεται κεφαλαιοποιητικό, είτε από χρήματα που πληρώνουν οι τώρα εργαζόμενοι, οπότε ονομάζεται αναδιανεμητικό.

Προφανώς δεν υπάρχει ιδανικό σύστημα για όλους. Πολλές χώρες επιλέγουν το ένα ή το άλλο, ανάλογα με τις ανάγκες τους, ή συνδυάζουν στοιχεία και των δύο. Προφανώς μια χώρα με πολλούς εργαζόμενους και λίγους συνταξιούχους, ή με μικρό προσδόκιμο ζωής, μπορεί άνετα να συντηρήσει ένα αναδιανεμητικό σύστημα, καθώς τα χρήματα που εισέρχονται στο σύστημα είναι περισσότερα από αυτά που καταβάλλονται. Από την άλλη, κοινωνίες με μεγάλο προσδόκιμο ζωής, ή με κακή αναλογία εργαζομένων-συνταξιούχων (για δημογραφικούς ή άλλους λόγους) επιλέγουν το κεφαλαιοποιητικό, διότι αλλιώς «δε βγαίνουν τα κουκιά». Φυσικά, για να παρθεί η μια ή η άλλη απόφαση, θα πρέπει κανείς αφενός να μετράει, να έχει δηλαδή ακριβή στοιχεία και τάσεις για πολλά δεδομένα, αφετέρου να είναι διατεθειμένος να πάρει αποφάσεις.

Η Ελλάδα αντιθέτως, όπως σε πολλούς άλλους τομείς, απλά… δεν επιλέγει τίποτα! Διότι ούτε ακριβή στοιχεία και τάσεις έχει, ούτε υπάρχει κανείς στο σημερινό πολιτικό σύστημα που να ενδιαφέρεται να πάρει αποφάσεις, καθώς ενδεχομένως αυτές να έχουν «πολιτικό κόστος». Έτσι, η Ελλάδα συνεχίζει να έχει ένα δαιδαλώδες ασφαλιστικό σύστημα, το οποίο δημιουργήθηκε σε άλλες εποχές και μπορούσε να λειτουργήσει μόνο τότε. Δεκάδες ασφαλιστικά ταμεία με τεράστια λειτουργικά έξοδα αναλαμβάνουν να αναδιανείμουν τις ασφαλιστικές εισφορές των όλο και λιγότερων εργαζομένων σε όλο και περισσότερους συνταξιούχους. Το προσδόκιμο ζωής αυξάνεται, τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης όμως όχι. Η ηλικιακή πυραμίδα γυρίζει επικίνδυνα τη σχέση εργαζομένων-συνταξιούχων εις βάρος των πρώτων, αλλά κανείς δε λαμβάνει μέτρα. Αυτό συμβαίνει διότι το πολιτικό προσωπικό ενδιαφέρεται περισσότερο να εξασφαλίσει την επανεκλογή του από το να επιλύσει προβλήματα. Έτσι, αυτοί που καλούνται να πάρουν αποφάσεις, απλά πετούν την καυτή πατάτα στους επόμενους.

Πότε θα εκραγεί η βόμβα του ασφαλιστικού; Όταν οι εισφορές ενός εργαζόμενου θα αντιστοιχούν στη σύνταξη δύο συνταξιούχων; Όταν οι ασφαλιστικές εισφορές ξεπεράσουν το σύνολο των καθαρών αποδοχών; Κανείς δεν ξέρει! Το σίγουρο είναι ότι θα σκάσει στα χέρια της δικής μας γενιάς. Οι γονείς μας, η γενιά του Πολυτεχνείου, φρόντισε και μέσω του ασφαλιστικού να προεξοφλήσει το μέλλον. Βάσισε την ανάπτυξή της στα δανεικά, που θα πληρώσουμε εμείς, και εξασφάλισε ότι θα πάρει σύνταξη από τις ασφαλιστικές εισφορές που θα πληρώνουμε εμείς.

Όσο όμως κανείς δεν αντιμετωπίζει το πρόβλημα, τόσο αυξάνουν οι πιθανότητες να είμαστε η πρώτη γενιά που θα πρέπει να πληρώσει τις συντάξεις της προηγούμενης, αλλά και να αποταμιεύσει για να εξασφαλίσει τις δικές της… Αποφάσεις κανείς;

Η προεξόφληση του μέλλοντος ως συνταγή καταστροφής: Μέρος Α – κρατικός δανεισμός

Ακόμη και ο πρωτοετής φοιτητής οικονομικών γνωρίζει ότι μια κερδοφόρα επιχείρηση επιβάλλεται να δανείζεται, για το λόγο ότι, εάν μπορεί για παράδειγμα με δικό της κεφάλαιο 100 να βγάζει καθαρό κέρδος 30, δανειζόμενη άλλα 100 και πληρώνοντας τόκους 5, θα κατορθώσει να βγάλει συνολικό κέρδος 55 (30+30-5).

Ακόμη και ο πρωτοετής φοιτητής οικονομικών θα σας έλεγε όμως ότι κατά κανόνα αυτό δεν ισχύει για τον κρατικό δανεισμό. Σπανίως το κράτος δανείζεται για να επενδύσει σε κάτι (εκτός από δημόσιες επενδύσεις), το οποίο θα αποφέρει πρόσοδο αρκετή να αποπληρώσει το δάνειο. Συνήθως το κράτος δανείζεται για να μην επηρεάζονται οι ανελαστικές δαπάνες λειτουργίας του (υγεία, παιδεία, μισθοί, συντάξεις, κλπ) από τυχόν αυξομειώσεις των εσόδων του, που ακολουθούν την κυκλικότητα της οικονομίας. Και αυτοί που δανείζουν ένα κράτος έχουν ως εξασφάλιση το ότι «μέτοχοι» του κράτους είναι όλοι οι φορολογούμενοι, οι οποίοι κάποια στιγμή θα αποπληρώσουν τα δάνεια αυτά με τους φόρους τους.

Το ελληνικό δημόσιο πάει ένα βήμα παραπέρα: ο κομματοκρατικός του χαρακτήρας θεωρεί πλήθος δαπανών ως ανελαστικές, ενώ η έλλειψη σοβαρής διαχείρισης δίνει την αίσθηση ότι είναι δυνατόν το δημόσιο να δανείζεται ανεξέλεγκτα, χωρίς καμία μέριμνα για το ποιος και από πού θα πληρώσει τα χρέη αυτά. Με τη λογική αυτή, ο υπερδανεισμός της δεκαετίας του 1980 που εκτόξευσε το χρέος από 50% στο 100% του ΑΕΠ, χρησιμοποιήθηκε για καθαρά «κοινωνικές» δαπάνες, και όχι για υποδομές ή παραγωγικές επενδύσεις. Η πολιτική της δεκαετίας του 1990 κατόρθωσε να διατηρήσει εν πολλοίς σταθερή τη σχέση χρέους-ΑΕΠ, κυρίως λόγου του «εθνικού στόχου» ένταξης στην ΟΝΕ. Από τις αρχές της δεκαετίας του 2000 φάνηκε ότι δεν υπήρχε πολιτική αποπληρωμής του χρέους, πράγμα που θα εξυγίαινε τα δημόσια οικονομικά. Η διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων οδήγησε σε νέα χρέη, ενώ η «επανίδρυση του κράτους» δεν έγινε ποτέ. Καμία δαπάνη δεν κρίθηκε σε μηδενική βάση. Καμία συγχώνευση υπουργείου ή ασφαλιστικού οργανισμού δεν οδήγησε σε οικονομίες κλίμακας, καθώς οι δομές των συγχωνευομένων παρέμειναν ως είχαν.

Αποτέλεσμα αυτού είναι αυτό που ζούμε σήμερα: Μια διεθνής κρίση τάραξε τις εύθραυστες ισορροπίες, επηρέασε αρνητικά τα κρατικά έσοδα και εκτροχίασε εντελώς τη δημοσιονομική πολιτική, καθώς όλες οι δαπάνες παραμένουν ανελαστικές. Θα έπρεπε να ήταν αναμενόμενο. Ο δανεισμός είναι μια μορφή προεξόφλησης του μέλλοντος, αλλά το μέλλον δεν είναι πάντοτε προβλέψιμο.

Οι αριθμοί είναι αδυσώπητοι: τα σημερινά τοκοχρεωλύσια δεν είναι διαχειρίσιμα χωρίς νέο δανεισμό. Και αυτό συμβαίνει με τα σημερινά, σχεδόν μηδενικά επιτόκια. Με την πρώτη ανάπτυξη στην Ευρωζώνη και την επαναφορά των επιτοκίων σε φυσιολογικά επίπεδα, η στάση πληρωμών είναι μονόδρομος. Η μόνη λύση είναι μια πολιτική-σοκ αποπληρωμής του χρέους, που θα ακολουθηθεί από μακροχρόνια συνεπή πολιτική προσαρμογής με αληθινό περιορισμό της σπατάλης του δημοσίου.

Το εναλλακτικό σενάριο προβλέπει συνεχή αύξηση φορολογίας επί πολλά χρόνια, προκειμένου να πληρώνουμε τοκοχρεωλύσια. Νομίζω ότι δεν είναι αυτό το μέλλον που θέλουμε να προεξοφλήσουμε…

Τετάρτη, 9 Σεπτεμβρίου 2009

Συμπτώματα σχιζοφρένειας

Αν ρωτήσουμε σήμερα τους Έλληνες το πόσο ευχαριστημένοι είναι από τον τρόπο με τον οποίο διαχειρίζονται τα δημόσια πράγματα οι πολιτικοί, πιστεύω ότι τουλάχιστον δύο στους τρεις θα εκφράσουν στην καλύτερη περίπτωση απογοήτευση και αηδία και στη χειρότερη οργή και αγανάκτηση.

Αν πάλι ρωτήσουμε τους Έλληνες αν θέλουν ο ΟΤΕ, η ΔΕΗ, η Ολυμπιακή, η Εθνική Τράπεζα, το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο, ο ΟΛΠ, η ΕΥΔΑΠ, να είναι ιδιωτικές εταιρίες ή να ανήκουν στο Δημόσιο, πάλι θα βρούμε πάνω από δύο στους τρεις να επιχειρηματολογήσουν υπέρ των «τομέων στρατηγικής σημασίας» και της ανάγκης το Δημόσιο να έχει τον τελευταίο λόγο, μετοχικώς και διοικητικώς, σε πλήθος εταιριών.

Κατ' εμέ ο συνδυασμός των δύο παραπάνω χρήζει ψυχιατρικής μελέτης, καθώς διαφαίνονται συμπτώματα οξείας σχιζοφρένειας: Ο μέσος Έλληνας θεωρεί σάπιο όλο το πολιτικό σύστημα, θεωρεί ότι οι πολιτικοί «τα πιάνουν», ότι είναι ανίκανοι, αργυρώνητοι και μύρια όσα, αλλά συγχρόνως θεωρεί αδήριτη ανάγκη αυτοί ακριβώς οι άνθρωποι να ελέγχουν τις επιχειρήσεις τηλεφώνου, ρεύματος, ύδατος, διακίνησης χρήματος, αερομεταφορές, τα πάντα!

Στο «συλλογισμό» του αυτό δεν πτοείται ούτε από το πλήθος συμπτωμάτων διαφθοράς και κακοδιαχείρισης που αναφύονται καθημερινά. Μιλάμε για το σκάνδαλο της Siemens, για παράδειγμα, εντελώς φυσιολογικά πλέον, λες και δεν υπάρχει ιδιαίτερο πρόβλημα που μαύρο χρήμα 100 εκατομμυρίων ευρώ πέρασε στο πολιτικό μας σύστημα, προκειμένου να προμηθευτεί ο ΟΤΕ υλικό, προφανώς υπερτιμολογημένο, από την εν λόγω εταιρία. Λες και δεν καταλαβαίνουμε ότι ο ΟΤΕ το χρήμα αυτό στην ουσία το πλήρωσε με δικά μας χρήματα. Με αυτά που πληρώναμε πανάκριβα τις κακές του υπηρεσίες, όσο ήταν μονοπώλιο. Παρά ταύτα, θεωρούμε κάτι σαν εθνική προδοσία την εκχώρηση του ΟΤΕ στη Deutsche Telekom ή σε οποιονδήποτε ιδιώτη, επιμένοντας να παραμείνει το management του για «εθνικούς λόγους» στο Δημόσιο, σε αυτούς δηλαδή ακριβώς που επί δεκαετίες τον καταλήστευαν!

Εκτός αυτού, σήμερα κάποιες αγορές έχουν ανοίξει και υπάρχει και η δυνατότητα σύγκρισης. Για παράδειγμα, ποτέ δεν άκουσα να προκύπτει σκάνδαλο για τις προμήθειες τηλεπικοινωνιακού υλικού της Forthnet ή της Tellas. Για τον ΟΤΕ προέκυψε αποδεδειγμένα, όταν βρισκόταν υπό δημόσιο έλεγχο. Όπως άλλωστε και η υπό κρατικό έλεγχο Ολυμπιακή ζημίωνε μέχρι πρότινος το Δημόσιο με 1 εκατομμύριο ευρώ ημερησίως, ενώ ο ιδιώτης ανταγωνιστής της, με παρόμοιο πτητικό έργο, παρουσίαζε κέρδη, προμηθευόταν ολοκαίνουρια αεροσκάφη και αποκτούσε μέσω Χρηματιστηρίου χιλιάδες ιδιώτες επενδυτές.

Προφανώς οι περισσότεροι Έλληνες δε βλέπουν αυτά που περιγράφονται παραπάνω. Ενδεχομένως η σχιζοφρένεια που προανέφερα να προκαλεί και συμπτώματα τύφλωσης. Κατ' εμέ, μόνον τυφλοί θα έκαναν αυτές τις επιλογές πίσω από το παραβάν των εκλογών. Και ως γνωστόν, «στους τυφλούς βασιλεύει ο μονόφθαλμος». Με τα γνωστά αποτελέσματα...

Πέμπτη, 3 Σεπτεμβρίου 2009

Στο Ίδιο Έργο Θεατές


Ύστερα από πεντέμιση χρόνια διακυβέρνησης ο πρωθυπουργός ανακάλυψε ότι πρέπει να πατάξει την φοροδιαφυγή και να περιορίσει τις σπατάλες στο δημόσιο τομέα. Μετά την αλήστου μνήμης δικαιολογία της σύνταξης του προυπολογισμού για την προκήρυξη των εκλογών το 2007 έρχεται τώρα να επικαλεστεί την φοροδιαφυγή! Προσοχή: οι σπατάλες, η φοροδιαφυγή και η προσεκτική σύνταξη του προυπολογισμού είναι εξαιρετικά σημαντικά ζητήματα, αλλά συμπεριλαβάνονται στις αυτονόητες υποχρεώσεις κάθε κυβέρνησης και σε καμία περίπτωση δεν συνιστούν ικανό λόγο για να γίνονται εκλογές κάθε δύο χρόνια.(Το ζήτημα της αντισυνταγματικότητας το αναλύει εξαιρετικά στην προηγούμενη ανάρτηση ο Κωστής Λυμπουρίδης)
Υπάρχει βέβαια και ένας ακόμη λόγος: ''Το Πασόκ -ευτελίζοντας το Σύνταγμα και τον θεσμό του προέδρου της δημοκρατίας- θα οδηγούσε τη χώρα σε παρατεταμένη προεκλογική περίοδο με ολέθριες συνέπειες για την οικονομία"(sic) Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι ο πρωθυπουργός που -διακηρυγμένα- δεν μπορεί να βάλει φρένο στην παροχολογία και στα ρουσφέτια του δικού του κομματικού μηχανισμού ζητά την ψήφο μας προκειμένου να ''πάρει σκληρά μέτρα'' και να ''συγκρουστει με εδραιωμένα συμφέροντα''.
Είναι εμφανές ότι ο Κώστας Καραμανλής αναζητούσε εναγωνίως διέξοδο διαφυγής. Ανήμπορος πλέον να διαχειριστεί τις συνέπειες της δικής του αδιέξοδης οικονομικής πολιτικής προσπάθησε χθες-για άλλη μια φορά-να καλύψει τις δικές του αδυναμίες και να παρουσιάσει τον εαυτό του ως τον άτεγκτο εκείνον πολιτικό που δεν διστάζει να συγκρουστεί προκειμένου να βγάλει τη χώρα από την κρίση. Δυστυχώς όμως για αυτόν το 2009 δεν είναι 2007 ουτε 2004...
Υ.Γ. Δεν ξέρω αν το προσέξατε αλλά στη μακρά του δήλωση ο πρωθυπουργός δεν χρησιμοποίησε ούτε μία φορά τον όρο ''μεταρρυθμίσεις''. Το νέο μότο είναι οι ''διαρθρωτικές αλλαγές''.Όσο είδαμε βέβαια τις πρώτες άλλο τόσο θα δούμε και τις δεύτερες!

«Αντισυνταγματικότητα» πολιτικών πράξεων

Ο πρωθυπουργός εξήγγειλε εκλογές, επιρρίπτοντας την ευθύνη τους στον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Τον κατηγόρησε ότι εκβίασε τις εκλογές, καθώς ουσιαστικά συμφωνεί στο πρόσωπο του Προέδρου της Δημοκρατίας, αλλά ασκεί καταχρηστικά το δικαίωμα που του δίνει το Σύνταγμα να μη συμφωνήσει, για να προκηρυχθούν εκλογές. Τον κατηγορεί δηλαδή για καταχρηστική άσκηση δικαιώματος.

Από την άλλη πλευρά ο ίδιος ο πρωθυπουργός αποκρύπτει το γεγονός ότι το Σύνταγμα δεν του δίνει το δικαίωμα να κάνει εκλογές όποτε θέλει. Εκλογές μπορούν να προκηρυχθούν, κατά το Σύνταγμα, εάν παραιτηθεί η Κυβέρνηση, ή με επίκληση «εθνικού θέματος εξαιρετικής σημασίας». Για να μην παραιτηθεί η Κυβέρνηση, ο πρωθυπουργός επικαλέστηκε το «εθνικό θέμα» της αντιμετώπισης της οικονομικής κρίσης, ενώ το 2007 επικαλέστηκε το «εθνικό θέμα» της κατάρτισης προϋπολογισμού. Και αυτό παρά τη σαφή συνταγματική διάταξη ότι «αποκλείεται η διάλυση της νέας Βουλής για το ίδιο θέμα». Στην περίπτωση αυτή δεν υπάρχει καταχρηστική άσκηση δικαιώματος;

Πέρα από αυτά, το Σύνταγμα προβλέπει ότι «φόρος ή άλλο οποιοδήποτε οικονομικό βάρος δεν μπορεί να επιβληθεί με νόμο αναδρομικής ισχύος που εκτείνεται πέρα από το οικονομικό έτος το προηγούμενο εκείνου κατά το οποίο επιβλήθηκε». Αυτό δεν εμπόδισε την απερχόμενη Κυβέρνηση να επιβάλει το 2009 «έκτακτη εισφορά» για τα εισοδήματα που αποκτήθηκαν το... 2007.

Σύνταγμα είναι ο Καταστατικός Χάρτης μια συντεταγμένης κοινωνίας. Δυστυχώς η Ελλάδα δεν είναι συντεταγμένη κοινωνία. Είναι φέουδο ενός δικομματικού συστήματος, το οποίο σε κάθε ευκαιρία καταπατά τα δικαιώματα των πολιτών. Ενός δικομματικού συστήματος, το οποίο εδράζεται στην ψήφο ανεύθυνων πολιτών και λειτουργεί στην ουσία εις βάρος όλων των πολιτών.

Ας μην κατηγορούν λοιπόν αλλήλους τα δύο κόμματα για αντισυνταγματικότητα πολιτικών πράξεων. Και οι δύο έχουν ευθύνη για το ότι το Σύνταγμα γίνεται καθημερινά κουρελόχαρτο. Το θέμα είναι να το καταλάβουν και οι πολίτες και να αντιδράσουν...