Τετάρτη, 16 Σεπτεμβρίου 2009

Η προεξόφληση του μέλλοντος ως συνταγή καταστροφής: Μέρος Β – ασφαλιστικό σύστημα

Το ασφαλιστικό σύστημα μιας χώρας εξασφαλίζει ότι αυτοί που πλέον δεν εργάζονται, θα συνεχίσουν να πληρώνονται, προκειμένου να μπορούν να ζουν. Τα χρήματα αυτά προέρχονται είτε από αποταμίευση των ιδίων, οπότε το σύστημα λέγεται κεφαλαιοποιητικό, είτε από χρήματα που πληρώνουν οι τώρα εργαζόμενοι, οπότε ονομάζεται αναδιανεμητικό.

Προφανώς δεν υπάρχει ιδανικό σύστημα για όλους. Πολλές χώρες επιλέγουν το ένα ή το άλλο, ανάλογα με τις ανάγκες τους, ή συνδυάζουν στοιχεία και των δύο. Προφανώς μια χώρα με πολλούς εργαζόμενους και λίγους συνταξιούχους, ή με μικρό προσδόκιμο ζωής, μπορεί άνετα να συντηρήσει ένα αναδιανεμητικό σύστημα, καθώς τα χρήματα που εισέρχονται στο σύστημα είναι περισσότερα από αυτά που καταβάλλονται. Από την άλλη, κοινωνίες με μεγάλο προσδόκιμο ζωής, ή με κακή αναλογία εργαζομένων-συνταξιούχων (για δημογραφικούς ή άλλους λόγους) επιλέγουν το κεφαλαιοποιητικό, διότι αλλιώς «δε βγαίνουν τα κουκιά». Φυσικά, για να παρθεί η μια ή η άλλη απόφαση, θα πρέπει κανείς αφενός να μετράει, να έχει δηλαδή ακριβή στοιχεία και τάσεις για πολλά δεδομένα, αφετέρου να είναι διατεθειμένος να πάρει αποφάσεις.

Η Ελλάδα αντιθέτως, όπως σε πολλούς άλλους τομείς, απλά… δεν επιλέγει τίποτα! Διότι ούτε ακριβή στοιχεία και τάσεις έχει, ούτε υπάρχει κανείς στο σημερινό πολιτικό σύστημα που να ενδιαφέρεται να πάρει αποφάσεις, καθώς ενδεχομένως αυτές να έχουν «πολιτικό κόστος». Έτσι, η Ελλάδα συνεχίζει να έχει ένα δαιδαλώδες ασφαλιστικό σύστημα, το οποίο δημιουργήθηκε σε άλλες εποχές και μπορούσε να λειτουργήσει μόνο τότε. Δεκάδες ασφαλιστικά ταμεία με τεράστια λειτουργικά έξοδα αναλαμβάνουν να αναδιανείμουν τις ασφαλιστικές εισφορές των όλο και λιγότερων εργαζομένων σε όλο και περισσότερους συνταξιούχους. Το προσδόκιμο ζωής αυξάνεται, τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης όμως όχι. Η ηλικιακή πυραμίδα γυρίζει επικίνδυνα τη σχέση εργαζομένων-συνταξιούχων εις βάρος των πρώτων, αλλά κανείς δε λαμβάνει μέτρα. Αυτό συμβαίνει διότι το πολιτικό προσωπικό ενδιαφέρεται περισσότερο να εξασφαλίσει την επανεκλογή του από το να επιλύσει προβλήματα. Έτσι, αυτοί που καλούνται να πάρουν αποφάσεις, απλά πετούν την καυτή πατάτα στους επόμενους.

Πότε θα εκραγεί η βόμβα του ασφαλιστικού; Όταν οι εισφορές ενός εργαζόμενου θα αντιστοιχούν στη σύνταξη δύο συνταξιούχων; Όταν οι ασφαλιστικές εισφορές ξεπεράσουν το σύνολο των καθαρών αποδοχών; Κανείς δεν ξέρει! Το σίγουρο είναι ότι θα σκάσει στα χέρια της δικής μας γενιάς. Οι γονείς μας, η γενιά του Πολυτεχνείου, φρόντισε και μέσω του ασφαλιστικού να προεξοφλήσει το μέλλον. Βάσισε την ανάπτυξή της στα δανεικά, που θα πληρώσουμε εμείς, και εξασφάλισε ότι θα πάρει σύνταξη από τις ασφαλιστικές εισφορές που θα πληρώνουμε εμείς.

Όσο όμως κανείς δεν αντιμετωπίζει το πρόβλημα, τόσο αυξάνουν οι πιθανότητες να είμαστε η πρώτη γενιά που θα πρέπει να πληρώσει τις συντάξεις της προηγούμενης, αλλά και να αποταμιεύσει για να εξασφαλίσει τις δικές της… Αποφάσεις κανείς;

4 σχόλια:

  1. Αντι για λεκτοριλίκι,μερος α & βου,
    περιμενουμε ποστ για το αμεσο μελλον της Δρασης...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Το πρόβλημα δε εντείνεται επειδή αυτοί που γνωρίζουν τα πράγματα είτε δεν ανακατεύονται αν δεν τους ανατεθεί απευθείας υπουργείο, είτε όταν ανακατεύονται θεωρώντας εαυτούς "ειδικούς" δεν συνδιαλέγονται με τους υπόλοιπους που θεωρούν και εκείνοι εαυτούς "ειδικούς".
    Το μεγαλύτερο πρόβλημα σ'αυτή τη χώρα είναι το ΕΓΩ. Αυτό το κοπάδι έχει δύο επιλογές στον γκρεμό που έρχεται, ή θα συνεργαστεί να στρίψει ή θα πέσει.
    Ταπεινότης και δουλειά κύριοι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ενδιαφέροντα ποστς τα δυο τελευταια. Θίγονται τεράστια θέματα στην καρδιά της αιτίας της σημερινής κατάντιας

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Γράψτε τη γνώμη σας!