Τετάρτη, 25 Νοεμβρίου 2009

Περί Καραμανλισμού και άλλων δαιμονίων...

Ενόψει της διαδικασίας εκλογής νέου προέδρου της αξιωματικής αντιπολίτευσης, πολύς λόγος γίνεται για τον «Καραμανλισμό» και για το ποιος υποψήφιος τηρεί τις αρχές και τις αξίες του Καραμανλισμού περισσότερο από τον άλλο. Ας σκεφτούμε όμως λίγο τι είναι ο «Καραμανλισμός»...

Ο (original) Καραμανλής ήταν ένας πολιτικός αυτοδημιούργητος, που ξεκίνησε εκ του μηδενός από το χωριό του, το οποίο βρισκόταν στην Οθωμανική επικράτεια, και σφράγισε την πολιτική ιστορία της χώρας για πολύ συγκεκριμένες πράξεις του: για τα δημόσια έργα και τον εξηλεκτρισμό της χώρας αρχικά, για την επιλογή (καλή ή κακή) του ξηλώματος του τραμ και της αντιπαροχής ως ατμομηχανής ανάπτυξης, για τη σύγκρουση με το Παλάτι, για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας, για το μεγάλο όραμα της ένταξης της χώρας στους ευρωπαϊκούς θεσμούς παρά τις σφοδρές αντιδράσεις της εποχής, κλπ. Αν η πορεία του ανθρώπου αυτού περιγράφει αυτό που ονομάζουμε «Καραμανλισμό», εγώ βλέπω τα παρακάτω στοιχεία: ανυπαρξία πολιτικού τζακιού, ύπαρξη λαμπρών ιδεών, εργατικότητα, διορατικότητα, αντίληψη ιστορικών συγκυριών και αναγκών, συγκεκριμένες ρηξικέλευθες ενέργειες προς συγκεκριμένη πολιτική, ύπαρξη οράματος...

Ο Καραμανλής ο νεότερος εξελέγη πρόεδρος του κόμματός του και κατόπιν πρωθυπουργός ως de facto θεματοφύλακας του «Καραμανλισμού», παρότι η ομοιότητα με το θείο του σταματούσε στο... ονοματεπώνυμο. Στην περίπτωσή του είχαμε πολιτικό τζάκι, λαμπρές σπουδές αλλά ανυπαρξία ιδεών, στρωμένη πολιτική καριέρα «εξ απαλών ονύχων» χωρίς όμως καμία αντίληψη της ιστορικής συγκυρίας, πολλή επικοινωνία αλλά κανένα όραμα, πολλά λόγια, αλλά καμία συγκεκριμένη πράξη, για την οποία θα θυμόμαστε την πρωθυπουργική του θητεία. Το θέμα «εργατικότητα» δεν το σχολιάζω καν...

Η χώρα πλέον βρίσκεται ενώπιον δραματικών προβλημάτων, τα οποία δεν δημιουργήθηκαν γιατί οι συνταγές που εφαρμόστηκαν ήταν «σοσιαλιστικές», «φιλελεύθερες» ή «καραμανλικές». Οι ως τώρα συνταγές ήταν μείγμα αφροσύνης και λαϊκισμού, σε μεγάλες ποσότητες. Σίγουρες λύσεις πλέον δεν εγγυάται καμία ιδεολογία, κανένας «-ισμός», πόσο μάλλον προσωποκεντρικός, όπως ο «Καραμανλισμός».

Ο νέος αρχηγός της ΝΔ δεν θα μας πείσει ότι είναι πραγματικά «καραμανλικός» ομνύοντας στο «δάκρυ του εθνάρχη» ή περιγράφοντάς μας πόσο αφοσιωμένος (-η) ήταν στον Κώστα Καραμανλή. Βαθιά «καραμανλικός» θα είναι μόνο αν συνειδητοποιήσει βαθιά την κρισιμότητα των στιγμών, αν μπορέσει να παρασύρει τη βολεμένη μας, αυτοκαταστροφική κοινωνία, σε ριζική ανασυγκρότηση και εκ βάθρων αναγέννηση, αν έχει πραγματικό όραμα για την Ελλάδα του 2050 και δε φοβηθεί να λάβει συγκεκριμένες αποφάσεις...

Αλλιώς, αν η ΝΔ (και η ελληνική κοινωνία), παρά το τραγικό προηγούμενο της άρτι ολοκληρωθείσας πρωθυπουργικής θητείας, συνεχίσει να θεωρεί το ονοματεπώνυμο ως εχέγγυο «καραμανλικής» αποτελεσματικότητας, ας εκλέξει την Άννα Καραμανλή...

Δευτέρα, 23 Νοεμβρίου 2009

Μπροστά στη χρεοκοπία…

Άρθρο του Χαρίδημου Τσούκα που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Καθημερινή στις 22/11/2009.

Η χώρα είναι αντιμέτωπη με τη χρεοκοπία: όχι μόνο την επερχόμενη οικονομική, όσο αυτή που έχει ήδη επέλθει - την ηθικο-πολιτική. Φαίνεται, άλλωστε, στις δηλώσεις των Ευρωπαίων αξιωματούχων. Δεν μας επικρίνουν τόσο για εσφαλμένη οικονομική πολιτική, όσο για ανυπαρξία πολιτικής («η Ελλάδα δεν έλαβε κανένα διορθωτικό μέτρο, βυθίζεται στα χρέη και στα ελλείμματα…» - Αλμούνια) και, κυρίως, για αναξιόπιστη πολιτική («το παιχνίδι τελείωσε» - Γιούνγκερ). Στις Βρυξέλλες ο όρος «Greek statistics» χρησιμοποιείται συνεκδοχικά ως δηλωτικός ψεύδους και αναξιοπιστίας. Με άλλα λόγια μας λένε: σας διακρίνει η ακρασία, η πονηριά και η αναξιοπιστία. Ξέρετε τι πρέπει να κάνετε, αλλά δεν το κάνετε (ακρασία) · παίζετε με τα ευρωπαϊκά όργανα για τους δικούς σας μικροπολιτικούς λόγους (πονηριά) · αλλάζετε κάθε λίγο τα στοιχεία που μας στέλνετε (αναξιοπιστία). Δεν είστε σοβαρή χώρα.

Οι προκαταλήψεις που αντιμετώπισαν αρχικά οι Ελληνες μετανάστες στον ανεπτυγμένο κόσμο αναβιώνουν: καιροσκόποι ανατολίτες, πονηροί λαθρεπιβάτες, ανάξια εμπιστοσύνης άτομα. Το δυστύχημα είναι ότι τα στερεότυπα αυτά δεν αφίστανται, πλέον, της πραγματικότητας. Η χώρα συμπεριφέρεται στους εταίρους της με τον ίδιο τρόπο που το ελλαδικό κράτος συμπεριφέρεται στους πολίτες του, και αντιστρόφως. Το μοτίβο της αναξιόπιστης, καιροσκοπικής και ιδιοτελούς συμπεριφοράς αναπαράγεται ισομορφικά σε όλα τα επίπεδα της κοινωνικής συμβίωσης. Γι’ αυτό και τα γενικευμένα φαινόμενα κοινωνικής διάλυσης που παρατηρούμε…

Στην Ελλάδα είτε δεν υπάρχουν κανόνες, είτε δεν τηρούνται, είτε αλλάζουν αυθαίρετα (π. χ. χωροταξία, φορολογία). Ενα πράγμα δεν υπάρχει: σαφήνεια, προβλεψιμότητα, σεβασμός στη νομιμότητα. Στο αναξιόπιστο κράτος οι πολίτες συμπεριφέρονται αυστηρώς συμφεροντολογικά. Φοροδιαφεύγουν, χτίζουν αυθαίρετα, πιέζουν για ρουσφέτια, χαριστικές παροχές και εξαιρέσεις, απεχθάνονται τον ανταγωνισμό, προσπαθούν να μεγιστοποιήσουν τα ατομικά τους οφέλη με κάθε τρόπο.

Το κράτος, ιστορικά, δεν αποτελεί μια πολιτικώς ουδέτερη οντότητα, αλλά λάφυρο του εκάστοτε κόμματος εξουσίας. Οι πολιτικάντηδες, εντελώς ξεδιάντροπα, διορίζουν ποικιλοτρόπως ψηφοφόρους τους στην κρατική μηχανή, ενώ επιφυλάσσουν για τον εαυτό τους και τους συγγενείς τους τα μεγαλύτερα προνόμια. Λιλιπούτειου αναστήματος πολιτικοί, βαλκανικής κοπής ασημαντότητες, ανέρχονται σε κορυφαία αξιώματα και μεριμνούν ανερυθρίαστα για τους «κολλητούς» τους. Δείτε: τα τελευταία πέντε χρόνια η Βουλή διπλασίασε, κυρίως με ρουσφετολογικές προσλήψεις, τον αριθμό των υπαλλήλων της! Μεταξύ αυτών συγκαταλέγεται η θυγατέρα, καθώς και στενοί συνεργάτες, του πρώην προέδρου κ. Σιούφα. Κυρώσεις δεν επιβάλλονται, δικαιοσύνη δεν αποδίδεται. Οι ισχυροί απολαμβάνουν ιδιότυπη ασυλία, η ατιμωρησία παραλύει τα πάντα. Ο Χριστοφοράκος θα παραμείνει για πάντα ατιμώρητος, όπως ατιμώρητος έμεινε ο Βουλγαράκης και ανεξερεύνητη η δυσώδης υπόθεση Παυλίδη. Να ’ταν οι μόνες…

Η φαυλότητα του δημόσιου βίου αντανακλάται στο αυτοεξυπηρετικό πολιτικό σύστημα, διαπερνά ιδιωτικές συμπεριφορές, και δημιουργεί έναν φαύλο κύκλο. Υπάρχει στενή νοηματική συνάφεια μεταξύ πολιτικής φαυλότητας και του φαύλου κύκλου στον οποίο έχουμε περιπέσει. Πολύ πριν η Ελλάδα καταστεί αναξιόπιστη στην Ε.Ε., εξέθρεψε διαχρονικά φαύλες συμπεριφορές στο εσωτερικό της. Σπέρνουμε τώρα, ό, τι θερίσαμε για δεκαετίες.

Ενας χυδαίος πολιτικάντης που χρησιμοποιεί το κράτος σαν να ήταν ιδιοκτησία του, γιατί να είναι «αξιόπιστος» στους Ευρωπαίους εταίρους; Ο υπουργός που κλείνει τα μάτια σε ψεύτικες δηλώσεις αγροτών για να πάρουν επιδοτήσεις από την Ε.Ε., γιατί να μη θελήσει να παραπλανήσει τους ομολόγους του στην Ε.Ε.; Οι πολιτικάντηδες που συστηματικά διαπλέκονται με οργανωμένα συμφέροντα, κάνουν ρουσφέτια, θέτουν διεφθαρμένους συναδέλφους τους πάνω από το νόμο, και παραβαίνουν τους νόμους που οι ίδιοι ψηφίζουν, πώς ξαφνικά θα μετατραπούν σε ορθολογικούς πολιτικούς, αξιόπιστους εταίρους, ειλικρινείς συνομιλητές, σοβαρούς διαπραγματευτές, αξιέμπιστους υπηρέτες της νομιμότητας και του δημοσίου συμφέροντος; Δεν γίνεται…

Η Ελλάδα έχει χρεοκοπήσει εδώ και καιρό, απλώς τώρα περιμένουμε την Ε.Ε. να θυροκολλήσει την επίσημη ανακοίνωση. Το μεταπολιτευτικό παιχνίδι του άκρατου κομματισμού, του γλοιώδους λαϊκισμού, του υπερτροφικού κρατισμού, του πολιτικού καιροσκοπισμού, των «στημένων» κανόνων, και της συντεχνιακής ιδιοτέλειας, τελειώνει με πάταγο. Μια χρονίως ανορθολογική χώρα τίθεται υπό τη στενή επιτήρηση της ορθολογικής Ευρώπης. Οσο μειωτικό κι αν είναι, όσο «αποικιοκρατικό» κι αν ακούγεται, είναι το καλύτερο που μπορεί να μας συμβεί.

Αποδειχθήκαμε ανίκανοι να βάλουμε τάξη στα του οίκου μας. Καταντήσαμε ανάξιοι να είμαστε μια αυτοκυβερνώμενη πολιτική οντότητα. Αναδείξαμε πυγμαίους σε ηγετικά αξιώματα (κοιτάξτε ποιοι διαγκωνίζονται για την προεδρία της Ν.Δ.!), αφεθήκαμε να παρασυρθούμε από τα γλυκά ψέματα των δημαγωγών, καταχρεωθήκαμε ασύνετα, νομίσαμε σαν κακομαθημένα παιδιά ότι μπορούμε να τα ’χουμε όλα για πάντα. Συμπεριφερθήκαμε ανεύθυνα. Ευτυχώς που υπάρχουν οι Βρυξέλλες να μας προστατεύσουν από τον κακό μας εαυτό. Δεν μας τιμά, αλλά μας σώζει.

Διάλογος για το ασφαλιστικό - σε νέα βάση!

Διαβάστε στο ρεπορτάζ της "Καθημερινής" κάποια στοιχεία για την τραγική κατάσταση του Ι.Κ.Α. - διαβάστε, επίσης, αυτό το κείμενο των g700 που περιγράφει πώς θα διεξαχθεί ο "διάλογος", δεν νομίζω να πέφτουν και πολύ έξω.

Αν αντιλαμβανόμασταν τη σημασία που έχει το ασφαλιστικό, ειδικά για τις νεώτερες γενιές, τις αδικίες που έχει γεννήσει και την επιβάρυνση που θα προκαλέσει, θα είχαμε απαιτήσει να γίνει το πρώτο ζήτημα, με το οποίο θα καταπιανόταν (σοβαρά) η νέα κυβέρνηση, καθώς και το ζήτημα, στο οποίο ενδεχομένως και να εξαντλούσε το πολιτικό της κεφάλαιο κάνοντας μια τολμηρή, ριζική μεταρρύθμιση. Πρέπει να το πάρουμε χαμπάρι: το σημερινό σύστημα δεν λειτουργεί. Δεν επιτυγχάνει καν το σκοπό του, που είναι η αναπλήρωση, κατά κάποιον τρόπο, του εισοδήματος που χάνουν όσοι σταματάνε, λόγω ηλικίας, να εργάζονται. Είναι ανάγκη ο βασικός σκοπός του συνταξιοδοτικού συστήματος να γίνει, πλέον, η παροχή ενός στοιχειώδους επιπέδου διαβίωσης για όλους. Αυτός είναι και ο σκοπός της πρότασης που έχει καταθέσει στο δημόσιο διάλογο η Δράση. Η Πολιτεία αναλαμβάνει την υποχρέωση αυτή (που είναι και μια μορφή ελαχίστου εγγυημένου εισοδήματος) καταργώντας όλη τη σχετική γραφειοκρατία, αλλά και την επιβάρυνση των επιχειρήσεων με ασφαλιστικές εισφορές.

Πού θα βρεθούν τα χρήματα; Ακόμη και χωρίς αύξηση των φορολογικών συντελεστών, μόνο και μόνο η ανάπτυξη και η ευκολία στις προσλήψεις που θα έφερνε μια τέτοια μεταρρύθμιση, θα αύξαινε σημαντικά τα φορολογικά έσοδα, ενώ το κράτος θα είχε απαλλαγεί από τα τεράστια κόστη της γραφειοκρατίας των ασφαλιστικών ταμείων. Αλλά ακόμη κι εάν χρειαζόταν, χωρίς κάποια πρόβλεψη για αύξηση των εσόδων, μια μικρή προσαρμογή στους φορολογικούς συντελεστές, αυτή θα ήταν οπωσδήποτε προτιμότερη από την καταβολή των ασφαλιστικών εισφορών με τον τρόπο, με τον οποίο γίνεται σήμερα.

Περαιτέρω συνταξιοδοτικές παροχές μπορούν να προέρχονται από δύο πηγές: από ταμεία οργανωμένα σε ομοιοεπαγγελματική βάση και λειτουργούντα με βάση την κεφαλαιοποίηση και την ανταποδοτικότητα, τα οποία θα έχουν κρατική εποπτεία αλλά κατά βάσιν θα ασχολούνται τα ίδια με τα του οίκου τους και στα οποία η συμμετοχή θα είναι προαιρετική, και από καθαρά ιδιωτικά ασφαλιστικά προγράμματα. Οι λύσεις αυτές, οι οποίες ήδη εφαρμόζονται σε πολλά ευρωπαϊκά κράτη και αποτελούν και αντικείμενο σχετικής κοινοτικής νομοθεσίας (βλ. Οδηγία 2003/ 41/ ΕΚ) έχουν το σημαντικό πλεονέκτημα ότι μειώνουν πάρα πολύ τα κόστη, προσφέρουν ελαστικότητα και μεγαλύτερες συντάξεις. Άλλωστε, η πρόταση της Δράσης για την ελάχιστη, κρατική κοινωνική ασφάλιση, προβλέπει την παροχή μηνιαίας συντάξεως που υπερβαίνει το ποσό που λαμβάνει το 85% των συνταξιούχων. Με άλλα λόγια, σκεφθείτε πόσες εισφορές έχουν δοθεί και πόσα χρήματα έχουν σπαταληθεί, για να λαμβάνει το 85% των συνταξιούχων συντάξεις μικρότερες των € 700 το μήνα!

Οι προτάσεις που καταθέτει η Δράση για το ασφαλιστικό δεν είναι κάτι το καινούργιο ή το πειραματικό και αδοκίμαστο. Έχουν εφαρμοσθεί σε πολλά άλλα κράτη με επιτυχία και απεικονίζουν και την τάση για ασφαλιστικά συστήματα "τριών πυλώνων" (κρατικός, ομοιοεπαγγελματικός και ιδιωτικός) που επικρατεί στην Ευρώπη. Αν η εφαρμογή τους θίγει κατεστημένα συμφέροντα (που ονομάζονται καταχρηστικώς "κεκτημένα δικαιώματα" για όλους, εξισώνοντας τις προσδοκίες για σύνταξη που έχουν δημιουργηθεί από την καταβολή ασφαλιστικών εισφορών με τα προνόμια που έχουν επιτύχει δι' εαυτές οι διάφορες συντεχνίες κυρίως του ευρύτερου δημοσίου τομέα), η καθυστέρηση στην εφαρμογή τους ήδη είναι καταστροφική για τις νεώτερες γενιές.

Σάββατο, 21 Νοεμβρίου 2009

Φθινοπωρινή Άνοιξη

Άρθρο του Στέφανου Μάνου που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Athens Voice στις 18/11/2009.

Πριν έξι χρόνια, όταν πρωτοεμφανίστηκε η ATHENS VOICE, η Ελλάδα βίωνε μια φθινοπωρινή Άνοιξη ελπίδας. Τελείωνε μια μακρά περίοδος ΠΑΣΟΚ και ερχόταν η Νέα Δημοκρατία με ηγεσία και ηγετικό περιβάλλον νέο σε ηλικία, χωρίς φθορά, χωρίς παρελθόν.

Ήταν φυσικό πολλοί (πάρα πολλοί) να προσβλέπουν στο μέλλον με αισιοδοξία και ελπίδα. Η πραγματικότητα τους διέψευσε γρήγορα. Η Νέα Δημοκρατία, με τα ίδια της τα χέρια, σκότωσε την ελπίδα.

Η Νέα Δημοκρατία αναζητεί τώρα νέα ηγεσία μεταξύ ενός πρώην υπουργού που υπερηφανευόταν στο παρελθόν ότι έριξε την κυβέρνηση της ΝΔ και μιας πρώην υπουργού που στήριζε με ενθουσιασμό όλες τις κυβερνητικές επιλογές και πράξεις που ως αποτέλεσμα είχαν το θάνατο της ελπίδας. «Προτιμήστε εμένα» λένε και οι δύο υποψήφιοι, «διότι εγώ μπορώ καλύτερα να κατακτήσω εκ νέου την εξουσία».

Προφανώς τίποτε άλλο δεν ενδιαφέρει την αποκαλούμενη «βάση» της Νέα Δημοκρατίας από την επανακατάκτηση της εξουσίας. Του «παράδεισου» της κομματικής νομενκλατούρας. Δεν φαίνεται να μπορούν να καταλάβουν και οι δύο υποψήφιοι ότι το ακροατήριό τους είναι εκ των πραγμάτων πολύ ευρύτερο, κι όσο περισσότερο ακούει τα μονοδιάστατα επιχειρήματά τους απομακρύνεται κι άλλο από τη Νέα Δημοκρατία.

Έτσι το ερώτημα που τίθεται είναι: «Μπορεί η Νέα Δημοκρατία να κυβερνήσει επωφελώς την Ελλάδα όποιον κι αν επιλέξει αρχηγό;». Όχι, λέω εγώ. Ίσως θα πρέπει ο νέος αρχηγός να ακολουθήσει την τύχη δύο προηγούμενων αρχηγών της Νέας Δημοκρατίας. Του Ε. Αβέρωφ και του Μ. Έβερτ, που κέρδισαν την ηγεσία αλλά δεν κυβέρνησαν.

Μπορεί να είναι χρήσιμη η Νέα Δημοκρατία σήμερα; Κάτω από μια προϋπόθεση θα μπορούσε, πιστεύω. Υποστηρίζω ότι το κυρίαρχο μετεκλογικό πολιτικό διακύβευμα είναι ποιες κρατικές δαπάνες θα περικοπούν και πώς. Πίσω από τις δαπάνες που θα περικοπούν είναι άνθρωποι που θα θιγούν. Η περικοπή δαπανών συνοδεύεται από πολιτικό κόστος σε υπερθετικό βαθμό (μικρό δείγμα είναι το λιμάνι). Η Νέα Δημοκρατία θα αποδειχθεί χρήσιμη αν πιέσει την κυβέρνηση να περιορίσει τις δαπάνες και αν τη στηρίξει απέναντι στις αντιδράσεις εκείνων που θίγονται. Η Νέα Δημοκρατία θα είναι χρήσιμη αν πιέσει την κυβέρνηση να κάνει όσα η ίδια δεν τόλμησε να κάνει.

Το 2010 θα είναι καλή χρονιά αν όλοι, ανάλογα με τις δυνάμεις μας, πιέσουμε και βοηθήσουμε την κυβέρνηση να λύσει μερικά από τα μακροχρόνια άλυτα προβλήματα της Ελλάδας στην οικονομία, την παιδεία, το περιβάλλον και τη διοίκηση. Θα βγούμε όλοι κερδισμένοι.

Παρασκευή, 20 Νοεμβρίου 2009

Να φύγουν οι Κινέζοι!

Αναδημοσιεύω, χωρίς σχόλια, μια «ανοικτή επιστολή ενός Έλληνα πολίτη προς την υπουργό κα Λούκα Κατσέλη», την οποία έλαβα με e-mail:

Βεβαίως οι Κινέζοι... να φύγουν από το Λιμάνι!.. Απορώ γιατί ακόμα το συζητάμε και το συζητάτε κα Κατσέλη. Να φύγουν και γρήγορα. Και γιατί να φύγουν;Γιατί σταδιακά θα φέρουν στη χώρα μας 4 δις ευρώ. Μέχρι τώρα οι σωστές ξένες επενδύσεις ήταν αυτές που έπαιρναν λεφτά από την χώρα όχι που έδιναν.
  1. Γιατί θα φτιάξουν υποδομές (που θα μας μείνουν) αξίας 350 εκ ευρώ. Δηλαδή να μας χαρίσουν υποδομές; Πού ξανακούστηκε; Εμείς δώρα δεν παίρνουμε. Είμαστε αδιάφθοροι.
  2. Γιατί αυτοί οι Κινέζοι μας τα πρόσφεραν πριν από την διεθνή οικονομική κρίση. Και ενώ όταν ξέσπασε η κρίση όλοι οι επενδυτές διεθνώς αναίρεσαν τα προσυμφωνημένα μειώνοντας κατά πολύ τις προσφορές τους, ο πρόεδρος τους Hu Jintao είχε το θράσος να μην μειώσει την προσφορά του και να έρθει και ο ίδιος στην Ελλάδα για την υπογραφή.
  3. Γιατί για τα παραπάνω δεν τους πουλάμε τίποτα (ούτε κυριαρχικά δικαιώματα, ούτε στρατηγικό τομέα, ούτε εκατοστό Ελληνικής γης) παρά μόνο τους νοικιάζουμε τη ΜΙΑ μόνο προβλήτα των containers. Την άλλη θα τη δουλεύουμε εμείς οι Έλληνες.
  4. Γιατί έτσι θα φανεί ότι η μια προβλήτα που θα την δουλεύουν οι Κινέζοι θα τρέχει ενώ η άλλη που θα τη δουλεύουμε εμείς θα κάθεται.
  5. Γιατί έτσι θα φανεί η απόδοση (και η διαφορά) των Ελλήνων εργαζομένων κάτω από την Ελληνική κρατική διοίκηση και των Ελλήνων εργαζομένων κάτω από τη κινεζική διοίκηση (για την ίδια ακριβώς δουλειά).
  6. Γιατί πλήττονται 400 εργαζόμενοι του ΟΛΠ που σήμερα τη βγάζουν δεν τη βγάζουν με 80 χιλιάδες ευρώ το χρόνο νόμιμα (και άλλα τόσα και περισσότερα μέσω ιδιωτικών εταιριών).
  7. Γιατί έτσι θα φανεί ότι το κόστος λειτουργίας της κινεζικής προβλήτας θα είναι πολύ μικρότερο από το κόστος λειτουργίας της Ελληνικής.
  8. Γιατί υπάρχει κίνδυνος να φανούν σύντομα τα αποτελέσματα και έτσι να μας βάλουν όλους να δουλεύουμε για να πληρωνόμαστε και όχι όπως τώρα να πληρωνόμαστε χωρίς να δουλεύουμε.
  9. Γιατί του Έλληνα ο τράχηλος ζυγό δεν υποφέρει. Φυσικά εννοούμε ζυγό δουλειάς.
  10. Γιατί υπάρχει ο πολύ μεγάλος κίνδυνος να γίνει ο Πειραιάς το μεγαλύτερο λιμάνι της Μεσογείου. Και φυσικά το μεγαλύτερο λιμάνι θα έχει και περισσότερη δουλειά. Μπρρρ, μακριά από μας.
  11. Και γιατί τέλος κα Κατσέλη αν δεν διώξουμε τους Κινέζους, υπάρχει περίπτωση να έρθουν και άλλοι ξένοι επενδυτές στην Ελλάδα να δώσουν τα λεφτά τους και έτσι να αυξηθεί η πραγματική απασχόληση (μπρρρ... δουλειά δηλαδή), και η χώρα μας να κινδυνέψει να θεωρηθεί καλύτερος τόπος για επενδύσεις από τη Ουγκάντα και τη Ζιμπάμπουε.
Μα, να μην έχουμε σκεφτεί έξυπνα και φρόνιμα όπως οι καθηγητές των κρατικών πανεπιστημίων. Που «πριν πεινάσουν» βάλανε στο Σύνταγμα διάταξη που απαγορεύει την παράλληλη λειτουργία των ιδιωτικών πανεπιστημίων. Και έτσι γλίτωσαν και από τον ανταγωνισμό και από την συνεχή προσπάθεια και από την δια βίου εκπόνηση συγγραμμάτων.

Σάββατο, 14 Νοεμβρίου 2009

Εντυπώσεις από εκδήλωση Δράσης (ομιλία κ. Βερέμη) για εκπαιδευτικά θέματα

Ανεξάρτητα από το βίντεο της συζήτησης που θα ακολουθήσει, σκέφτηκα να γράψω εδώ κάποιες από τις σκέψεις μου, με βάση τα όσα συγκράτησα ή μου έκαναν εντύπωση από την προχθεσινή ομιλία / συζήτηση με θέμα «Λύκεια και Σύστημα Εισαγωγής στα Πανεπιστήμια». Η αρχική εισήγηση-ομιλία του κ. Βερέμη ήταν σχετικά σύντομη και μεγάλος χρόνος δόθηκε στο να ακουστούν απόψεις, εμπειρίες και σκέψεις των παρευρισκομένων. Αρκετοί ήταν εκπαιδευτικοί ή εντός του χώρου της εκπαίδευσης αλλά γενικά το ακροατήριο ήταν ποικίλο. Αυτό και μόνο ήταν θετικότατο και, όπως και αναφέρθηκε, η Ομάδα Εκπαίδευσης της Δράσης μόνο κερδισμένη θα βγήκε από αυτή τη διαδικασία ενώ και ο ίδιος ο ομιλητής βρήκε αρκετές από τις σκέψεις που ακούστηκαν ενδιαφέρουσες και χρήσιμες (σημειωτέον ότι ο κ. Βερέμης είναι Πρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου Παιδείας). Είναι μια απόδειξη ότι αν η Δράση ανοιχτεί προς τα έξω μπορεί να γίνει και πολύ καλύτερη η ίδια αλλά και πολύ πιο χρήσιμη. Μακάρι να υπάρξει συνέχεια και με σταδιακά πιο τολμηρές πρωτοβουλίες.

Αναλυτικότερα:
Ο σημαντικότερος περιορισμός στην κατάρτιση ενός νέου εξεταστικού συστήματος, τον οποίο ανέφερε ευθύς εξαρχής ο ίδιος ο κ. Βερέμης είναι κοινωνικής / πολιτισμικής μορφής. Το έλλειμμα εμπιστοσύνης και η διάχυτη κουλτούρα καχυποψίας στην ελληνική κοινωνία επιβάλλει το όποιο σύστημα εξετάσεων να είναι κατά το δυνατόν «αντικειμενικό». Να ελαχιστοποιεί δηλ. τις πιθανότητες λαθροχειρίας έτσι ώστε να μπορεί να γίνει κοινωνικά αποδεκτό.
Αναφέρθηκε η φράση (δεν θυμάμαι ποιος την πρωτοείπε) «ψύχωση της αντικειμενικότητας» από την οποία διακατέχεται η ελληνική κοινωνία λόγω της έλλειψης κουλτούρας εμπιστοσύνης. Η έλλειψη αυτή έχει ως αποτέλεσμα η εισαγωγή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση να γίνεται με κριτήριο όχι τη δημιουργικότητα, την ευφυία, την αναλυτική ή συνθετική σκέψη των υποψηφίων αλλά με βάση την ικανότητα αποστήθισης κειμένων / τύπων / μεθοδολογιών. Αυτό γιατί η βαθμολόγηση / εξέταση με κριτήριο την αποστήθιση έχει χαρακτήρα «αντικειμενικό» (αντιπαρατίθεται η απάντηση του εξεταζόμενου με το αντίστοιχο απόσπασμα του ενός και μόνου βιβλίου) και ο κριτής / πολιτεία μπορεί να ισχυρίζεται προς τα έξω ότι πράττει δίκαια και «αντικειμενικά», ικανοποιώντας έτσι τη βασική απαίτηση των πολιτών.
Το διακύβευμα είναι λοιπόν πως θα υπάρξει ένα νέο εξεταστικό σύστημα που θα είναι μεν «αντικειμενικό» αλλά ταυτόχρονα θα δίνει μεγαλύτερη βάση στην αναλυτική / συνθετική σκέψη και ταυτόχρονα θα συμβάλλει στην απεξάρτηση του Λυκείου από τις εξετάσεις εισαγωγής στα πανεπιστήμια. Ένας τρόπος θα ήταν η εξέταση βάσει κάποιου τεστ τύπου SAT (αναλυτικής / συνθετικής σκέψης) με συνυπολογισμό (σε ένα μικρό ποσοστό) του βαθμού κάποιου τυχαίου μαθήματος από το σχολικό πρόγραμμα.
Αρκετοί παριστάμενοι ανέφεραν την ανάγκη μείωσης των ωρών λειτουργίας του σχολείου γενικά και του Λυκείου ειδικότερα προκειμένου να αποφορτιστούν οι μαθητές και να απελευθερωθεί ο χρόνος τους. Ορισμένοι (λιγότεροι) αναφέρθηκαν στη δυνατότητα θέσπισης επιπλέον ωρών / απασχολήσεων μέσα στο Λύκειο (π.χ. δημόσιο φροντιστήριο, κτλ.) και ως μέτρο αποθάρρυνσης των ιδιωτικών φροντιστηρίων (συμφωνώ με την πρώτη άποψη, χωρίς αναγκαστικά να είναι πλήρως ασύμβατη με τη δεύτερη).
Ελάχιστοι, προς έκπληξή μου, αναφέρθηκαν στην ανάγκη μεγαλύτερης αυτονομίας των σχολικών μονάδων και των μαθητών και ενίσχυσης της ανεξαρτησίας τους και συνακόλουθα του ρόλου των εκπαιδευτικών. Νομίζω ότι αξίζει να προσεχθούν τα όσα κατά καιρούς έχει αναφέρει και γράψει σχετικά ο κ. Γ. Ψαχαρόπουλος, μεταξύ άλλων στο πολύ ενδιαφέρον βιβλίο του «Ελληνική Παιδεία: Μία σύγχρονη τραγωδία». (ιδίως το Κεφάλαιο 7).
Αρκετές και αρκετοί αναφέρθηκαν στην ανάγκη το Λύκειο να αποκτήσει ένα νέο ρόλο και να καταστεί ελκυστικό στους μαθητές, οι οποίοι και θα πρέπει να γίνουν το βασικό μέλημα της λειτουργίας του.
Απολύτως σχετικό με το παραπάνω είναι το θέμα της προώθησης της ανάγνωσης και του βιβλίου και της κατάργησης των «ανθολογίων» στο μάθημα των Νέων Ελληνικών, που ανέφερα στο τέλος της συζήτησης. Παραθέτω εδώ τη σύνδεση προς το σχετικό άρθρο του Νίκου Παπανδρέου στην Καθημερινή πριν ένα περίπου χρόνο: «Παιδεία με ολόκληρα βιβλία».

Σάββατο, 7 Νοεμβρίου 2009

Ο κύριος «Ελληνικό Δημόσιο»


Υπάρχει διάχυτη η αίσθηση στην ελληνική κοινωνία ότι το «οικονομικό πρόβλημα» για το οποίο μιλούν τα ΜΜΕ είναι το σύνηθες πρόβλημα του Ελληνικού Κράτους, το οποίο παράγει μεν ελλείμματα, χρωστάει, αλλά κάποια στιγμή τα μαζεύει από τους φόρους και καταφέρνει να κινηθεί με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Ή συνεχίζει να δανείζεται βρε αδερφέ!...

Φοβάμαι ότι δεν είναι ακριβώς έτσι. Θα επιχειρήσω να σας παρουσιάσω το Ελληνικό Δημόσιο ως ιδιώτη, και βγάλτε τα συμπεράσματά σας:

Ο κύριος «Ελληνικό Δημόσιο» λοιπόν είναι ένας δημόσιος υπάλληλος, με σταθερό μισθό. Έβγαλε φέτος 25.000 ευρώ. Όχι άσχημα θα μου πείτε, καθώς δεν κουράζεται ιδιαίτερα και κάθε χρόνο παίρνει και μια μικρή αύξηση. Πράγματι, δε θα ήταν καθόλου άσχημα, αν δεν είχε ένα... μικρό προβληματάκι: το νοικοκυριό του ξόδεψε φέτος 39.000 ευρώ. Ξέρει ότι δεν έκανε και πολύ καλά, αλλά βρε παιδί μου, δεν μπορεί να κόψει κανένα έξοδο! Έχει βρει τη λύση όμως: πήγε στην Τράπεζα της γειτονιάς του και δανείστηκε τις 14.000 που του λείπανε για φέτος. Το πρόβλημα είναι ότι το κάνει χρόνια αυτό. Έχει φτάσει να χρωστάει 150.000 ευρώ στις Τράπεζες και πληρώνει ήδη 6.500 το χρόνο για να τα εξυπηρετήσει...

Για το 2010 αποφάσισε να σοβαρευτεί. Θα βγάλει 26.000, θα ξοδέψει 37.000, θα δανειστεί τις 11.000 που του λείπουν. Συγκλίνει σιγά-σιγά. Δεν μπορεί να τα κόψει και όλα, εκδρομές στα Παρίσια, ακριβά δείπνα, θέατρα... Δε βλέπει και άλλη λύση, δεν τον βοηθάνε και στην οικογένεια. Κάποτε σκέφτηκε να πουλήσει κάποια πραγματάκια και η γυναίκα του έπεσε να τον φάει: «τα ασημικά»!;; Προκειμένου να αποφύγει την κρεβατομουρμούρα, κατέληξε να μην ξαναπουλήσει ασημικά, άλλωστε έχουν στρατηγικό ρόλο στο σκρίνιο του σαλονιού. Από την άλλη ο γιος του κάνει συνέχεια φασαρίες, γιατί θεωρεί ότι δεν του δίνουν αρκετό χαρτζιλίκι. Τις προάλλες έβαλε γκαζάκι και του έκαψε το αυτοκίνητο...

Εγώ δε θα δάνειζα ούτε ένα ευρώ στον κύριο αυτό, εκτός αν έπιανε μια δεύτερη δουλειά και έκοβε τις σπατάλες για πολλά χρόνια. Γιατί, μεταξύ μας, μόνο τις 6.500 τοκοχρεωλύσια δεν μπορεί να κόψει... Επίσης, να έπειθε την οικογένεια ότι τα έσοδά του δεν δικαιολογούν αυτό τον τρόπο ζωής.

Εσείς πιστεύετε ότι μπορεί να ζει έτσι εσαεί; Θα τον δανείζατε κιόλας;


Οι αριθμοί είναι απολύτως ρεαλιστικοί: Έσοδα 49 δις, έξοδα 77 δις, εκ των οποίων 13 δις τοκοχρεωλύσια για δημόσιο χρέος 300+δις...

Το προσχέδιο του Προϋπολογισμού 2010

(δελτίο τύπου της Δράσης)

Με το προσχέδιο προϋπολογισμού 2010 η κυβέρνηση προσχώρησε δυστυχώς στη λογική της «ήπιας προσαρμογής». Διότι αν στο πρώτο έτος της διακυβέρνησης δεν τολμά να περιορίσει το έλλειμμα παρά μόνο κατά 25%, είναι βέβαιο ότι δεν θα το περιορίσει ποτέ.

Και όμως αυτό χρειάζεται η οικονομία: την προοπτική ότι σε λίγα χρόνια θα έχουμε πλεονάσματα αντί για ελλείμματα.

Μόνο με πλεονάσματα θα μπορέσουμε να περιορίσουμε το χρέος. Απομένει να δούμε πως θα αντιδράσουν η Ε.Ε. και οι αγορές στη τόσο γρήγορη κυβερνητική παραίτηση από «τα δύσκολα».