Σάββατο, 14 Νοεμβρίου 2009

Εντυπώσεις από εκδήλωση Δράσης (ομιλία κ. Βερέμη) για εκπαιδευτικά θέματα

Ανεξάρτητα από το βίντεο της συζήτησης που θα ακολουθήσει, σκέφτηκα να γράψω εδώ κάποιες από τις σκέψεις μου, με βάση τα όσα συγκράτησα ή μου έκαναν εντύπωση από την προχθεσινή ομιλία / συζήτηση με θέμα «Λύκεια και Σύστημα Εισαγωγής στα Πανεπιστήμια». Η αρχική εισήγηση-ομιλία του κ. Βερέμη ήταν σχετικά σύντομη και μεγάλος χρόνος δόθηκε στο να ακουστούν απόψεις, εμπειρίες και σκέψεις των παρευρισκομένων. Αρκετοί ήταν εκπαιδευτικοί ή εντός του χώρου της εκπαίδευσης αλλά γενικά το ακροατήριο ήταν ποικίλο. Αυτό και μόνο ήταν θετικότατο και, όπως και αναφέρθηκε, η Ομάδα Εκπαίδευσης της Δράσης μόνο κερδισμένη θα βγήκε από αυτή τη διαδικασία ενώ και ο ίδιος ο ομιλητής βρήκε αρκετές από τις σκέψεις που ακούστηκαν ενδιαφέρουσες και χρήσιμες (σημειωτέον ότι ο κ. Βερέμης είναι Πρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου Παιδείας). Είναι μια απόδειξη ότι αν η Δράση ανοιχτεί προς τα έξω μπορεί να γίνει και πολύ καλύτερη η ίδια αλλά και πολύ πιο χρήσιμη. Μακάρι να υπάρξει συνέχεια και με σταδιακά πιο τολμηρές πρωτοβουλίες.

Αναλυτικότερα:
Ο σημαντικότερος περιορισμός στην κατάρτιση ενός νέου εξεταστικού συστήματος, τον οποίο ανέφερε ευθύς εξαρχής ο ίδιος ο κ. Βερέμης είναι κοινωνικής / πολιτισμικής μορφής. Το έλλειμμα εμπιστοσύνης και η διάχυτη κουλτούρα καχυποψίας στην ελληνική κοινωνία επιβάλλει το όποιο σύστημα εξετάσεων να είναι κατά το δυνατόν «αντικειμενικό». Να ελαχιστοποιεί δηλ. τις πιθανότητες λαθροχειρίας έτσι ώστε να μπορεί να γίνει κοινωνικά αποδεκτό.
Αναφέρθηκε η φράση (δεν θυμάμαι ποιος την πρωτοείπε) «ψύχωση της αντικειμενικότητας» από την οποία διακατέχεται η ελληνική κοινωνία λόγω της έλλειψης κουλτούρας εμπιστοσύνης. Η έλλειψη αυτή έχει ως αποτέλεσμα η εισαγωγή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση να γίνεται με κριτήριο όχι τη δημιουργικότητα, την ευφυία, την αναλυτική ή συνθετική σκέψη των υποψηφίων αλλά με βάση την ικανότητα αποστήθισης κειμένων / τύπων / μεθοδολογιών. Αυτό γιατί η βαθμολόγηση / εξέταση με κριτήριο την αποστήθιση έχει χαρακτήρα «αντικειμενικό» (αντιπαρατίθεται η απάντηση του εξεταζόμενου με το αντίστοιχο απόσπασμα του ενός και μόνου βιβλίου) και ο κριτής / πολιτεία μπορεί να ισχυρίζεται προς τα έξω ότι πράττει δίκαια και «αντικειμενικά», ικανοποιώντας έτσι τη βασική απαίτηση των πολιτών.
Το διακύβευμα είναι λοιπόν πως θα υπάρξει ένα νέο εξεταστικό σύστημα που θα είναι μεν «αντικειμενικό» αλλά ταυτόχρονα θα δίνει μεγαλύτερη βάση στην αναλυτική / συνθετική σκέψη και ταυτόχρονα θα συμβάλλει στην απεξάρτηση του Λυκείου από τις εξετάσεις εισαγωγής στα πανεπιστήμια. Ένας τρόπος θα ήταν η εξέταση βάσει κάποιου τεστ τύπου SAT (αναλυτικής / συνθετικής σκέψης) με συνυπολογισμό (σε ένα μικρό ποσοστό) του βαθμού κάποιου τυχαίου μαθήματος από το σχολικό πρόγραμμα.
Αρκετοί παριστάμενοι ανέφεραν την ανάγκη μείωσης των ωρών λειτουργίας του σχολείου γενικά και του Λυκείου ειδικότερα προκειμένου να αποφορτιστούν οι μαθητές και να απελευθερωθεί ο χρόνος τους. Ορισμένοι (λιγότεροι) αναφέρθηκαν στη δυνατότητα θέσπισης επιπλέον ωρών / απασχολήσεων μέσα στο Λύκειο (π.χ. δημόσιο φροντιστήριο, κτλ.) και ως μέτρο αποθάρρυνσης των ιδιωτικών φροντιστηρίων (συμφωνώ με την πρώτη άποψη, χωρίς αναγκαστικά να είναι πλήρως ασύμβατη με τη δεύτερη).
Ελάχιστοι, προς έκπληξή μου, αναφέρθηκαν στην ανάγκη μεγαλύτερης αυτονομίας των σχολικών μονάδων και των μαθητών και ενίσχυσης της ανεξαρτησίας τους και συνακόλουθα του ρόλου των εκπαιδευτικών. Νομίζω ότι αξίζει να προσεχθούν τα όσα κατά καιρούς έχει αναφέρει και γράψει σχετικά ο κ. Γ. Ψαχαρόπουλος, μεταξύ άλλων στο πολύ ενδιαφέρον βιβλίο του «Ελληνική Παιδεία: Μία σύγχρονη τραγωδία». (ιδίως το Κεφάλαιο 7).
Αρκετές και αρκετοί αναφέρθηκαν στην ανάγκη το Λύκειο να αποκτήσει ένα νέο ρόλο και να καταστεί ελκυστικό στους μαθητές, οι οποίοι και θα πρέπει να γίνουν το βασικό μέλημα της λειτουργίας του.
Απολύτως σχετικό με το παραπάνω είναι το θέμα της προώθησης της ανάγνωσης και του βιβλίου και της κατάργησης των «ανθολογίων» στο μάθημα των Νέων Ελληνικών, που ανέφερα στο τέλος της συζήτησης. Παραθέτω εδώ τη σύνδεση προς το σχετικό άρθρο του Νίκου Παπανδρέου στην Καθημερινή πριν ένα περίπου χρόνο: «Παιδεία με ολόκληρα βιβλία».

1 σχόλιο:

  1. Δυστυχώς το πρόβλημα κατά την ταπεινή μου άποψη δεν είναι ούτε οι ώρες ούτε οι αίθουσες. Είναι κυρίως οι δάσκαλοι. Όσο και αν ακούγεται τραγικό είναι ελάχιστοι αυτοί που εχουν πάρει την δουλειά τους στα σοβαρά είτε πρόκειται για σχολείο ή πανεπιστήμιο. 3-4 προσωπικότητες θυμάμαι σε όλη την πορεία μου στην μέση και "ανώτατη" εκπαίδευση οι οποίες προσπάθησαν να μας πουν κάτι ουσιαστικό με ρίσκο να βγουν έξω από το "εκπαιδευτικό" πρόγραμμα. Στο μεν σχολείο οι εκπαιδευτικοί είναι ολοένα και χειρότεροι, γελοίοι, αγράματοι. Το κακό όμως ξεκινά από το πανεπιστήμιο. Κάντε μία στατιστική να δείτε στις "καλές" σχολές οι καθηγητές είναι το λιγότερο κουμπάροι, αν όχι οικογένεια. Άθλιοι-καρεκλοκένταυροι-απροσπέλαστοι, καθηγητές που τρέχουν πίσω από τα φουστάνια των φοιτητριών παράγουν τους αυριανούς αθλιους εκπαιδευτικούς. Γιατί να νοιαστεί κανείς? Το μόνο που μένει είναι χαμένος χρόνος στα θρανία.
    Βέβαια υπάρχουν και οι πολιτικές νεολαίες που θρέφουν τον κάθε αυριανό "Γκρουεζα" (βλ. Μαυρογιαλούρο) ο οποίος θα φροντίσει να διαιωνίσει το παρόν παρακμιακό καθεστώς γιατί αν δεν το κάνει- δεν θα έχει λόγο ύπαρξης.
    Παιδεία απλά δεν υπάρχει εντός της Ελληνικής επικράτειας όσο τα πανεπιστήμια είναι τα φυτώρια των κομμάτων.. έπρεπε να βγω έξω για να το διαπιστώσω.
    Η κατάσταση δείχνει ότι όλοι φταίμε, αλλά τα μερίδια δεν είναι ίσα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Γράψτε τη γνώμη σας!