Τετάρτη, 25 Νοεμβρίου 2009

Περί Καραμανλισμού και άλλων δαιμονίων...

Ενόψει της διαδικασίας εκλογής νέου προέδρου της αξιωματικής αντιπολίτευσης, πολύς λόγος γίνεται για τον «Καραμανλισμό» και για το ποιος υποψήφιος τηρεί τις αρχές και τις αξίες του Καραμανλισμού περισσότερο από τον άλλο. Ας σκεφτούμε όμως λίγο τι είναι ο «Καραμανλισμός»...

Ο (original) Καραμανλής ήταν ένας πολιτικός αυτοδημιούργητος, που ξεκίνησε εκ του μηδενός από το χωριό του, το οποίο βρισκόταν στην Οθωμανική επικράτεια, και σφράγισε την πολιτική ιστορία της χώρας για πολύ συγκεκριμένες πράξεις του: για τα δημόσια έργα και τον εξηλεκτρισμό της χώρας αρχικά, για την επιλογή (καλή ή κακή) του ξηλώματος του τραμ και της αντιπαροχής ως ατμομηχανής ανάπτυξης, για τη σύγκρουση με το Παλάτι, για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας, για το μεγάλο όραμα της ένταξης της χώρας στους ευρωπαϊκούς θεσμούς παρά τις σφοδρές αντιδράσεις της εποχής, κλπ. Αν η πορεία του ανθρώπου αυτού περιγράφει αυτό που ονομάζουμε «Καραμανλισμό», εγώ βλέπω τα παρακάτω στοιχεία: ανυπαρξία πολιτικού τζακιού, ύπαρξη λαμπρών ιδεών, εργατικότητα, διορατικότητα, αντίληψη ιστορικών συγκυριών και αναγκών, συγκεκριμένες ρηξικέλευθες ενέργειες προς συγκεκριμένη πολιτική, ύπαρξη οράματος...

Ο Καραμανλής ο νεότερος εξελέγη πρόεδρος του κόμματός του και κατόπιν πρωθυπουργός ως de facto θεματοφύλακας του «Καραμανλισμού», παρότι η ομοιότητα με το θείο του σταματούσε στο... ονοματεπώνυμο. Στην περίπτωσή του είχαμε πολιτικό τζάκι, λαμπρές σπουδές αλλά ανυπαρξία ιδεών, στρωμένη πολιτική καριέρα «εξ απαλών ονύχων» χωρίς όμως καμία αντίληψη της ιστορικής συγκυρίας, πολλή επικοινωνία αλλά κανένα όραμα, πολλά λόγια, αλλά καμία συγκεκριμένη πράξη, για την οποία θα θυμόμαστε την πρωθυπουργική του θητεία. Το θέμα «εργατικότητα» δεν το σχολιάζω καν...

Η χώρα πλέον βρίσκεται ενώπιον δραματικών προβλημάτων, τα οποία δεν δημιουργήθηκαν γιατί οι συνταγές που εφαρμόστηκαν ήταν «σοσιαλιστικές», «φιλελεύθερες» ή «καραμανλικές». Οι ως τώρα συνταγές ήταν μείγμα αφροσύνης και λαϊκισμού, σε μεγάλες ποσότητες. Σίγουρες λύσεις πλέον δεν εγγυάται καμία ιδεολογία, κανένας «-ισμός», πόσο μάλλον προσωποκεντρικός, όπως ο «Καραμανλισμός».

Ο νέος αρχηγός της ΝΔ δεν θα μας πείσει ότι είναι πραγματικά «καραμανλικός» ομνύοντας στο «δάκρυ του εθνάρχη» ή περιγράφοντάς μας πόσο αφοσιωμένος (-η) ήταν στον Κώστα Καραμανλή. Βαθιά «καραμανλικός» θα είναι μόνο αν συνειδητοποιήσει βαθιά την κρισιμότητα των στιγμών, αν μπορέσει να παρασύρει τη βολεμένη μας, αυτοκαταστροφική κοινωνία, σε ριζική ανασυγκρότηση και εκ βάθρων αναγέννηση, αν έχει πραγματικό όραμα για την Ελλάδα του 2050 και δε φοβηθεί να λάβει συγκεκριμένες αποφάσεις...

Αλλιώς, αν η ΝΔ (και η ελληνική κοινωνία), παρά το τραγικό προηγούμενο της άρτι ολοκληρωθείσας πρωθυπουργικής θητείας, συνεχίσει να θεωρεί το ονοματεπώνυμο ως εχέγγυο «καραμανλικής» αποτελεσματικότητας, ας εκλέξει την Άννα Καραμανλή...

2 σχόλια:

  1. Το κακό είναι ότι οι πολιτικοί αντανακλούν το επίπεδο του λαού που του εξέλεξε. Ο Καραμανλισμός "τότε" λειτουργούσε ως ιδεολογία (χωρίς να είναι). Σήμερα ούτε καν αυτό, μιά και οι (κοινωνικές) ιδεολογίες έχουν υποχωρήσει σε ένταση και έδωσαν τη θέση τους στον φόβο! Φόβος για το περιβάλλον, το μέλλον, την οικονομία. Και κανείς δεν είναι σε θέση να ανταποκριθεί επαρκώς στις προσδοκίες του λαού σε σχέση με τον φόβο. Γιατί κι αυτός φοβάται!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Δεν πρόλαβα τον Original Καραμανλή μιας και γεννήθηκα το 1973 αλλά μόνο και μόνο που έβαλε την Ελλάδα στην ΕΟΚ παρά την λυσσαλέα αντίδραση όλων των άλλων κομμάτων αξίζει πολλά συγχαρητίρια. Το τραγικό δεν είναι ότι ο Κώστας Καραμανλής έγινε Πρωθυπουργός λόγο αίματος αλλά το γεγονός ότι μετά τον διασυρμό των τελευταίων εκλογών όλοι οι μνηστήρες της αρχηγίας "μάλωναν" για το ποιος είναι ο συνεχιστής του!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Γράψτε τη γνώμη σας!