Τετάρτη, 2 Δεκεμβρίου 2009

Η άχρηστη απασχόληση ως συνταγή καταστροφής

Το Ταμείο Νομικών, αυτό που προσφάτως συγχωνεύθηκε υπό την ομπρέλα του ΕΤΑΑ, χωρίς όμως να αλλάξει κάτι στις δομές και τη λειτουργία του, στεγάζεται σε ένα τεράστιο κτίριο στο κέντρο της Αθήνας. Σε ένα γκισέ του, εργάζεται μια υπάλληλος με αποκλειστικό αντικείμενο την πώληση ενσήμων. Ένσημα είναι μικρά αυτοκόλλητα χαρτάκια, σαν γραμματόσημα, τα οποία οι νομικοί κολλάνε σε αιτήσεις, εξώδικα, δικόγραφα, κλπ. Στο τέλος του χρόνου, οι νομικοί αφαιρούν την αξία των ενσήμων όλης της χρονιάς από τις ασφαλιστικές τους εισφορές και καταβάλλουν τη διαφορά στο Ταμείο. Δηλαδή τα ίδια χρήματα εισπράττει το Ταμείο, με ή χωρίς ένσημα. Με άλλα λόγια, αν κάποιος καταργούσε ολόκληρη τη διαδικασία των ενσήμων, δε θα άλλαζε κάτι στα έσοδα του Ταμείου. Και όμως, κανείς δεν τα καταργεί, το Ταμείο πληρώνει μία (τουλάχιστον) υπάλληλο να κάνει αποκλειστικά αυτή τη δουλειά, συν το χώρο εργασίας, θέρμανση, καθαριότητα...

Είναι ένα από τα πολλά παραδείγματα άχρηστης γραφειοκρατίας, τα οποία πληρώνουμε όλοι μας, μέσω εισφορών, φορολογίας, ταλαιπωρίας... Χιλιάδες δημόσιοι υπάλληλοι έχουν σήμερα τέτοιου είδους αντικείμενο εργασίας, το οποίο όχι μόνο είναι άχρηστο, αλλά επιβαρύνει κιόλας τον παραγωγικό ιστό της χώρας. Αν τους συγκεντρώσουμε όλους μαζί, θα δούμε ποιές είναι οι δαπάνες που κάθε χρόνο η εκάστοτε Κυβέρνηση θεωρεί «ανελαστικές» κατά την κατάρτιση του προϋπολογισμού.

Οι φωνές που αντιλέγουν ότι δεν μπορούμε να τους απολύσουμε, διότι έτσι θα αυξήσουμε την ανεργία, έχουν ακριβώς όση λογική θα είχε η πρόταση να προσλάβει το κράτος όλους τους άνεργους της χώρας, με σκοπό να σκάψουν όλο τον Υμηττό και με αυτόν να μπαζώσουν τη θάλασσα. Στην κομμουνιστική Αλβανία επαίρονταν για τη μηδενική τους ανεργία, όταν άνοιξαν τα σύνορα όμως δεν έμεινε κανείς! Φαίνεται ότι εδώ την έχουμε ακόμα πρότυπο...

Η ανεργία είναι ένα πρόβλημα, η συγκάλυψή της όμως σε εργασία με άχρηστο αντικείμενο είναι ακόμα μεγαλύτερο. Δύο συνταγές πολιτικής υπάρχουν: η μία ζητεί να εξορθολογιστούν οι διαδικασίες του δημοσίου, να περιοριστεί η γραφειοκρατία, να γίνουν οργανογράμματα που υπηρετούν και διευκολύνουν τον πολίτη, και δεν τον απομυζούν, και όσοι περισσέψουν από αυτά, να εισπράξουν την αποζημίωσή τους και να πάνε στο καλό. Το σοκ θα ξεπεραστεί με το να κινητοποιηθούν οι δημιουργικές τους δυνάμεις, να σκεφτούν να παράγουν κάτι που μπορεί να πουληθεί, να εξαχθεί, να φέρει χρήμα, να δημιουργήσει νέες θέσεις εργασίας. Αυτό θα απογειώσει την οικονομία, τόσο με τη δραματική μείωση των δαπανών, όσο και με πραγματική ανάπτυξη. Η άλλη συνταγή θεωρεί ανελαστικό το δημόσιο όπως είναι σήμερα, δεν επιχειρεί καμία εξοικονόμηση δαπανών από πουθενά, αυξάνει συνεχώς τους φόρους, που όμως καταλήγουν σε μαύρη τρύπα, καθώς τα δανεικά και οι τόκοι αυξάνουν πιο γρήγορα, ανέχεται και δεν τιμωρεί αυστηρά το μαύρο χρήμα και τη διαφθορά, εν τέλει οδηγεί τους πάντες να παρατήσουν κάθε παραγωγική δραστηριότητα και να θέλουν να μπουν στο Δημόσιο για να τους πληρώνουν οι άλλοι και να μην κάνουν τίποτα.

Η πρώτη είναι συνταγή κοινής λογικής, είναι πρόγραμμα δράσης. Η δεύτερη είναι η συνταγή που ακολουθεί από χρόνια το πολιτικό μας σύστημα, και που σήμερα λίγο-πολύ υποστηρίζουν όλα τα κοινοβουλευτικά μας κόμματα. Για μένα είναι συνταγή καταστροφής: αν δεν αλλάξουμε άμεσα τακτική για να αποτρέψουμε αυτή την καταστροφή, είμαστε καταδικασμένοι να τη ζήσουμε...

2 σχόλια:

  1. Συνήθως χαίρομαι να γράφω όταν έχω κάτι διαφορετικό να πω.
    Τώρα το κάνω επειδή συμφωνώ απόλυτα, και χαίρομαι που συμφωνούν και όλοι οι άλλοι....
    Όπως τουλάχιστον διαφαίνεται από την έλλειψη σχολίων......

    Μα και η συμφωνία δεν είναι απαραίτητη όσο και η διαφωνία;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Συνήθως όταν συμφωνούν όλοι, σκέφτεται τελικά μόνο ένας. Δεν θα μπορούσα και εγώ να συμφωνήσω περισσότερο με τα γραφόμενα εδώ.

    Όμως η μετάδοση τέτοιων θέσεων θα οφελείτο από την παρουσίαση μίας αντίθετης άποψης και εν τέλει από τη έκθεσή τους σε μία ευρύτερη συζήτηση. Μόνο έτσι θα δημιουργηθεί η δυνατότητα να αλλάξει κάτι.

    Τώρα που ο κρατισμός και η δήθεν απασχόληση στο Δημόσιο είναι η επικρατούσα θέση (και το όνειρο, δυστυχώς, πολλών νέων) πρέπει να βρούμε τρόπο να πυροδοτήσουμε ευρεία συζήτηση επί θεμάτων "ταμπού":

    - Πρέπει να διατηρηθεί η μονιμότητα στο Δημόσιο;
    - Έχει νόημα η μείωση των μισθών/απολαβών στο Δημόσιο;
    - Κατά τη δημόσια δράση μας, οφείλουμε να αφιερώνουμε περισσότερη ενέργεια στην παραγωγή και δημιουργία ή στην αναδιανομή και σπατάλη;

    Το ζητούμενο λοιπόν είναι οι θέσεις αυτού και άλλων παρόμοιων ιστολογίων να μην περιορισθούν μεταξύ των (συμφωνούντων εν πολλοίς) αναγνωστών τους αλλά να κερδίσουν μία θέση σε μία ουσιαστική δημόσια αντιπαράθεση. Αλλιώς, θα παραμείνει η πολύ μεγαλύτερη πλειονότητα πολιτών που όλοι συμφωνούν ότι το κράτος και η πληρωμένη αεργία είναι το επιδιωκόμενο. Πως λοιπόν θα τους κάνουμε αυτούς να σκεφθούν τελικά;

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Γράψτε τη γνώμη σας!