Τετάρτη, 27 Ιανουαρίου 2010

Προτάσεις για την Οικονομία και την έξοδο από την κρίση

Παρακολουθείστε εδώ την εκδήλωση που διοργάνωσε η Διοικούσα Επιτροπή της ΔΡΑΣΗΣ την Πέμπτη 28 Ιανουαρίου 2010 και ώρα 17:30, στο Εμπορικό & Βιομηχανικό Επιμελητήριο Αθηνών, στην αίθουσα «Ερμής», με θέμα:

Προτάσεις για την Οικονομία και την έξοδο από την κρίση


Προσφώνηση:
Κωνσταντίνος Μίχαλος, Πρόεδρος ΕΒΕΑ
Ομιλητές:
Στέφανος Μάνος, Εκ μέρους της ΔΡΑΣΗΣ
Μιράντα Ξαφά, πρώην Μέλος Δ.Σ. του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ)
Γιάννος Παπαντωνίου, πρώην Υπουργός
και Πρόεδρος του Κέντρου Προοδευτικής Πολιτικής (ΚΕΠΠ)
Γιάννης Στουρνάρας, Καθηγητής Οικονομικών του Πανεπιστημίου Αθηνών και Επιστημονικός Διευθυντής του ΙΟΒΕ
Συντονιστής:
Μπάμπης Παπαδημητρίου, Δημοσιογράφος


Δείτε την εκδήλωση ΕΔΩ

Η κυβέρνηση «βλάπτει σοβαρά» την επιχειρηματικότητα

(δελτίο τύπου της Δράσης)

Ο Υπουργός Απασχόλησης κ. Λοβέρδος ανακοίνωσε «11 ρυθμίσεις - φραγμούς» στις ευέλικτες εργασιακές σχέσεις. Ενώ η χώρα μας κατρακυλά στην παγκόσμια ανταγωνιστικότητα και οι ανελαστικές εργασιακές σχέσεις είναι από τους βασικούς παράγοντες που αποτρέπουν οποιαδήποτε σοβαρή επένδυση στη χώρα, η κυβέρνηση επιχειρεί να τις καταστήσει ακόμη πιο ασύμφορες για τις επιχειρήσεις. Καθιερώνει νέα τεκμήρια για την ύπαρξη συμβάσεως αορίστου χρόνου πλήρους απασχόλησης, θέτει τη διευθέτηση του χρόνου εργασίας υπό την ομηρία των συνδικάτων, καθιερώνει υποχρεωτική διαβούλευση για την περίπτωση διαθεσιμότητας του προσωπικού, κι όλα αυτά υπό τη συνεχή απειλή επιβολής προστίμων και κυρώσεων από τις Επιθεωρήσεις Εργασίας. Πρόστιμα, τα οποία θα είναι πληρωτέα προτού καν οι επιχειρήσεις έχουν δικαίωμα να παρουσιάσουν τη δική τους άποψη σε κάποιο Δικαστήριο. Με άλλα λόγια η κυβέρνηση κάνει τα πάντα για να αποτρέψει τις επιχειρήσεις να προσλαμβάνουν προσωπικό. Η πολιτική αυτή του νέου εργασιακού προστατευτισμού θα αυξήσει σημαντικά την ανεργία.

Η Δράση θεωρεί ότι τα εργασιακά δικαιώματα εξασφαλίζονται κατά τρόπο ουσιαστικό από την ίδια την αγορά μέσα σε ένα περιβάλλον, στο οποίο θα έχουν δημιουργηθεί από τον ιδιωτικό τομέα πολλές θέσεις εργασίας. Ένα τέτοιο περιβάλλον παρέχει στους μισθωτούς τη δυνατότητα να επιλέγουν οι ίδιοι τον εργοδότη τους, χωρίς να τους τρομάζει το φάσμα της ανεργίας. Ανελαστικές ρυθμίσεις, όπως ο κατώτατος μισθός, η κρατική παρέμβαση για το ωράριο, η αδυναμία, ουσιαστικά, επέκτασης του ωραρίου ακόμη και με συμφωνία των εργαζομένων (παραβλέποντας την επιθυμία των ιδίων, πολλές φορές, να εργασθούν περισσότερο, για να αυξήσουν τα εισοδήματά τους), τα δεσμευτικά όρια στις απολύσεις, περιορίζουν τις θέσεις εργασίας ασφυκτικά οδηγούν, κατ’ ανάγκην, στην αποδοχή δυσμενών όρων εργασίας από τους εργαζομένους, ενώ κλείνουν την πόρτα στους ανέργους να βρουν εργασία. Για τους παραπάνω λόγους, η Δράση ζητεί να καταργηθούν όλες οι τάχα “φιλεργατικές” ρυθμίσεις που αντί να βοηθούν τους εργαζόμενους, στην πραγματικότητα τους καταδικάζουν στην ανεργία και στη στασιμότητα και οδηγούν τις επιχειρήσεις στη χρεοκοπία­.

Η αγορά δεν αναθερμαίνεται ούτε σώζεται με αμφίβολης αποτελεσματικότητας παροχές προς διάφορες κοινωνικές ομάδες, κατά την κρίση του εκάστοτε κυβερνώντος κόμματος. Αντιθέτως, αναπτύσσεται επ’ ωφελεία όλων των συμμετεχόντων σ’ αυτήν όταν επιτρέπεται στους φορείς της να αναπτύξουν την επιχειρηματικότητά τους ελεύθεροι από κρατικές παρεμβάσεις, προστατευτικές ρυθμίσεις και ατέλειωτη γραφειοκρατία. Η Δανία (πρότυπο κάποτε για τον Πρωθυπουργό) αποτελεί ζωντανό παράδειγμα επιτυχούς αποχής του κράτους από τις εργασιακές σχέσεις - καλό θα ήταν η κυβέρνηση να διδαχθεί από αυτήν.

Τετάρτη, 13 Ιανουαρίου 2010

Περί ελληνικού εθνικισμού

(του Θάνου Βερέμη)

Η μεταπολεμική εθνικοφροσύνη είναι προϊόν, όχι του Κωνσταντίνου Παπαρρηγόπουλου, που έλεγε ότι το ελληνικό έθνος, ήταν αποτέλεσμα «επιμιξίας διαφόρων φυλών», αλλά του Ιωάννη Μεταξά ο οποίος, επηρεασμένος από Γερμανούς και Ιταλούς συγχρόνους του, αναζητούσε τους «από τριών χιλιάδων ετών Έλληνες». Ο πατέρας του ελληνικού εθνικισμού, Παπαρρηγόπουλος, απαντούσε στις κατηγορίες του Ιακώβου Φίλιππου Φαλμεράυγερ ότι δεν υπήρχε ούτε σταγόνα ελληνικού (αρχαίου) αίματος στις φλέβες των Νεοελλήνων, με ένα «ε και;». Ο Παπαρρηγόπουλος θεωρούσε ότι τα έθνη αποτελούν πολιτισμικές και όχι βιολογικές κατηγορίες. «Τα μάλιστα μεγαλουργήσαντα των εθνών υπήρξαν προϊόν τοιαύτης και έτι πλείονος επιμιξίας.

Οι Άγγλοι είναι φύραμα Κελτών, Σαξόνων, Νορμανδών…Μέγα της Γερμανίας μέρος κατέχεται από Σλαυικών φυλών… Άλλα και αυτοί οι επί τη ομογενεία αυτών καυχώμενοι Γάλλοι, τι άλλο είναι ειμή κράμα Γαλατών, Ελλήνων, Ρωμαίων, Φράγκων (Γερμανών) και Νορμανδών; …Μη μας ταράττη άρα η επιμιξία του νεώτερου Ελληνικού έθνους, μετά πολλών ξένων, τουναντίον δυστύχημα ίσως ήθελεν είσθαι εάν διέμενεν άμικτον και ιδιόρρυθμον…»

Ο Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος γνώριζε τον 19ο αιώνα αυτό που πολλοί σύγχρονοί μας έχουν ξεχάσει. Ότι δηλαδή το ελληνικό έθνος του 1840 περιείχε και Αλβανούς, Βλάχους, Σλάβους και Λατίνους και ότι όλοι αυτοί ήταν πολύγλωσσοι. Ως Χριστιανοί Ορθόδοξοι ενσωματώθηκαν στο νέο κράτος και μερικοί έγιναν ήρωες του. Ο γιος του Βάσου Μαυροβουνιώτη, ο Στρατηγός Τιμολέων Βάσος, υπήρξε από τους διακεκριμένους αγωνιστές των αλυτρωτικών πολέμων, ενώ ο Βούλγαρος Χατζηχρήστος τιμήθηκε από τον Όθωνα. Οι περισσότεροι μεγάλοι μας διαφωτιστές είχαν ποικίλες βαλκανικές καταβολές. Όταν ο Δανιήλ Μοσχοπόλεως παρότρυνε τους «αδελφούς» Βαλκάνιους να γίνουν Έλληνες, εννοούσε να γίνουν μέτοχοι της ημετέρας παιδείας.

Δευτέρα, 11 Ιανουαρίου 2010

Όχι στη φορολογία της ακίνητης περιουσίας

Άρθρο του Στέφανου Μάνου που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Εστία» στις 11/01/2010.

Η κυβέρνηση Σημίτη καθιέρωσε, νομίζω, τον όρο ‘οι έχοντες και κατέχοντες’. Έκτοτε χρησιμοποιείται αδιακρίτως τόσο από την κυβέρνηση της Ν.Δ. όσο και από τη νέα κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. Είναι ένας όρος που ικανοποιεί τον φθόνο που αισθανόμαστε για όσους επέτυχαν κάτι περισσότερο από εμάς.

Η λογική του Φόρου Μεγάλης Ακίνητης Περιουσίας (ΦΜΑΠ) στηρίζεται στον όρο: Να πληρώσουν ‘οι έχοντες και κατέχοντες’. Η κυβέρνηση επαναφέρει σε ισχύ τον ΦΜΑΠ, η δε αντίρρηση της Ν.Δ. δεν στηρίζεται σε κάποιο ζήτημα αρχής, αλλά στο ύψος της αξίας απ΄ όπου αρχίζει η φορολογία.

Τον περασμένο Σεπτέμβριο, κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου, η ΔΡΑΣΗ εξέφρασε την άποψη ότι η φορολογία της ακίνητης περιουσίας θα έπρεπε να περιορίζεται αυστηρά σε φορολογία της υπεραξίας και σε ανταποδοτικό τέλος βασισμένο στην έκταση (και όχι την αξία) του οικοπέδου προσαυξημένη με τα δικαιώματα οικοδόμησης του.

Με ένα παράδειγμα θα προσπαθήσω να εξηγήσω τη θέση μας. Στην Εκάλη (όπου σύμφωνα με γενική παραδοχή κατοικούν οι έχοντες και κατέχοντες) κανένα οικόπεδο δεν έχει αντικειμενική αξία μικρότερη του ενός (1) εκατομμυρίου ευρώ. Όποιος αγοράζει σήμερα οικόπεδο στην Εκάλη πρέπει να διαθέσει ποσό μεγαλύτερο από ένα εκατομμύριο ευρώ.

Πριν από 40 χρόνια (από επίσημα στοιχεία) η αξία της γης στην Εκάλη ήταν το 0,91% της σημερινής αξίας. Σε 40 χρόνια η αξία της γης αυξήθηκε 110 φορές.

Έστω λοιπόν ότι αγόρασε κάποιος το 1969 ένα οικόπεδο 2 στρεμμάτων στην Εκάλη και έκτισε ένα σπίτι όπου έκτοτε ζει. Για το οικόπεδο πλήρωσε 1.000.000 δραχμές ή 33.300 δολάρια. Η αντικειμενική αξία του οικοπέδου σήμερα είναι 2.500.000 ευρώ. Ο αγοραστής είναι σήμερα συνταξιούχος.

Μόλις εφαρμοστεί ο ΦΜΑΠ εκτιμώ ότι ο συνταξιούχος αγοραστής του 1969 θα κληθεί να πληρώνει περί τις 25.000 ευρώ ετησίως επειδή θεωρείται ότι είναι έχων και κατέχων. Αργά ή γρήγορα θα πρέπει είτε να πουλήσει το σπίτι του, είτε να το τεμαχίσει σε πολλές ιδιοκτησίες για να περιορίσει τη δυσβάστακτη φορολογία.

Το άρθρο 17 του Συντάγματος προβλέπει ρητά ότι η ιδιοκτησία τελεί υπό την προστασία του Κράτους. Προβλέπει επίσης ότι κανένας δεν στερείται την ιδιοκτησία του αν δεν προηγηθεί πλήρης αποζημίωση.

Θα πουν μερικοί ότι, καλά, 1% στην αξία της ακίνητης περιουσίας δεν είναι προς θάνατον. Αν όμως λόγω δημοσιονομικών αναγκών το 1% γίνει 4% δεν θα πρόκειται περί δήμευσης σε δόσεις; Από ποιο σημείο και πέρα μετατρέπεται ο ΦΜΑΠ σε εργαλείο απαλλοτρίωσης της ιδιοκτησίας;

Η άποψη που εξέφρασε η ΔΡΑΣΗ ήταν (μένω πάντα στο παράδειγμα) ότι ο συνταξιούχος αγοραστής του 1969 θα έπρεπε να φορολογηθεί αν αποφάσιζε να πουλήσει το σπίτι του με το οικόπεδο του. Τη στιγμή εκείνη θα είχε ταμιακή ρευστότητα και θα φορολογείτο για το κέρδος (υπεραξία) που πραγματοποίησε μεταξύ αγοράς και πώλησης. Μάλιστα το κέρδος αυτό θα έπρεπε να φορολογηθεί ενιαία με τα υπόλοιπα εισοδήματα του.

Εκτός από τη φορολογία της υπεραξίας το ακίνητο στην Εκάλη θα έπρεπε να πληρώνει ένα ετήσιο τέλος σε ανταπόδοση των υπηρεσιών που προσφέρει (ή έπρεπε να προσφέρει) το κράτος. Καθαριότητα, ασφάλεια, αστυνόμευση, αποχέτευση, ύδρευση, ηλεκτρικό, γκάζι, τηλέφωνο, πεζοδρόμια, συντήρηση δρόμων, κλπ. Το τέλος θα πρέπει να συνδέεται με την έκταση του οικοπέδου και τα δικαιώματα οικοδόμησης του και όχι με την αξία του οικοπέδου δεδομένου ότι οι παρεχόμενες υπηρεσίες πρέπει να είναι ίδιες είτε πρόκειται για φθηνές είτε για ακριβές περιοχές. Με την εφαρμογή ενός τέτοιου τέλους θα έπρεπε να καταργηθούν όλες ανεξαιρέτως οι άλλες φορολογικές επιβαρύνσεις των ακινήτων. Μια τέτοια φορολογία θα είχε και το μεγάλο προσόν της απλότητας και της καθολικότητας.

Σε ό,τι αφορά την ακίνητη περιουσία η κυβέρνηση κάνει το λάθος να επιβάλλει φορολογία που είναι άδικη και δεν στηρίζεται σε ορισμένους απλούς κανόνες ηθικής. Κάνει επίσης το λάθος να σπέρνει την αβεβαιότητα που θα πλήξει τις αναπτυξιακές προοπτικές που προσφέρει ο τουρισμός και το θαυμάσιο ελληνικό κλίμα.

Κυριακή, 10 Ιανουαρίου 2010

Αντιπαράθεση με τις συντεχνίες

Άρθρο του Τάσου Αβραντίνη που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Εστία» στις 5/01/2010.


Το νέο έτος ξεκίνησε με λιγότερη αισιοδοξία από το προηγούμενο. Τον Φεβρουάριο του τρέχοντος έτους η Ελλάδα θα γίνει η πρώτη χώρα της ευρωζώνης που θα υπαχθεί στο άρθρο 104.9 της Συνθήκης του Μάαστριχτ, δηλαδή θα της επιβληθεί αυστηρή δημοσιονομική επιτήρηση. Ως κράτος και ως πολίτες ζούσαμε δεκαετίες τώρα με δανεικά. Δεν ωφελεί η παράθεση δύσπεπτων οικονομικών στοιχείων για να το αντιληφθούμε, είναι πλέον παγκοίνως γνωστό. Το αποτέλεσμα του απερίσκεπτου αυτού υπερδανεισμού θα είναι αργά ή γρήγορα η χρεοκοπία -ή στην πλέον ιδανική περίπτωση, η επιβολή σκληρότατων, πλην απολύτως αναγκαίων, όρων στην άσκηση οικονομικής πολιτικής από την εκάστοτε κυβέρνηση.

Στο μέλλον η οποιαδήποτε κυβέρνηση οφείλει -υπό το φως των προβολέων της διεθνούς επιτηρήσεως και ανεξαρτήτως οικονομικής συγκυρίας- να καταρτίζει προϋπολογισμούς με πρωτογενές δημοσιονομικό πλεόνασμα. Ήλθε η ώρα του …λογαριασμού κατά το κοινώς λεγόμενον. Υπεύθυνος ο κορπορατισμός, ο οποίος κυριαρχεί από καταβολής του ελληνικού κράτους και επιτρέπει στις οργανωμένες και φωνασκούσες μειοψηφίες να ματαιώνουν ή να καθυστερούν εγκληματικά κάθε αναγκαία για τον εκσυγχρονισμό της χώρας μεταρρυθμιστική πρωτοβουλία.

Κορπορατισμός είναι το σύστημα στο οποίο η οικονομία ελέγχεται από μικρές, αλλά πανίσχυρες κοινωνικές ομάδες. Όπως εξηγεί ο νομπελίστας οικονομολόγος του πανεπιστημίου Κολούμπια Έντμουντ Φέλπς, οι επιχειρήσεις είναι αναγκασμένες να διαπραγματεύονται μαζί τους και με την ελεγχόμενη από αυτές κυβέρνηση. Τούτο διότι οι μικρές αλλά ισχυρές αυτές μειοψηφίες λόγω της άριστης –και κρατικά χρηματοδοτούμενης- οργάνωσεως την οποία διαθέτουν, διατηρούν σημαντική επιρροή ή και ελέγχουν το πολιτικό σύστημα, χρησιμοποιώντας τους -κατ΄ευφημισμόν ονομαζόμενους- πολιτικούς, ως απλούς μεσίτες για την υπέρ των συντεχνιών αναδιανομή του πλούτου μέσω του φορολογικού συστήματος.

Υπενθυμίζω ότι η τεράστια γραφειοκρατία, η πολυνομία και η ανάγκη συναλλαγής μιας επιχείρησης με ισχυρές κοινωνικές ομάδες καταγράφονται σε όλες τις διεθνείς μελέτες ως οι βασικοί, μαζί με τη διαφθορά, λόγοι που ένας επενδυτής δεν επιθυμεί να επενδύσει τα χρήματά του στην Ελλάδα.

Περαιτέρω, η πανίσχυρη γραφειοκρατία που ταλαιπωρεί και καταστρέφει την επιχειρηματικότητα είναι επίσης απόρροια του κορπορατισμού. Από την πρώτη στιγμή του διορισμού τους οι ανυποψίαστοι υπουργοί απονευρώνονται μέσα στους απρόσωπους μηχανισμούς των υπουργείων τους, τον οποίων ο έλεγχος ανήκει σε πανίσχυρους καρεκλοκένταυρους. Υπουργός της προηγουμένης κυβερνήσεως μου ζήτησε κάποτε φιλικώς τη συμβουλή μου για το πώς θα έπρεπε να διαχειριστεί την κατάσταση στο υπουργείο του. Του συνέστησα να αγνοήσει εντελώς την γραφειοκρατία και τους υπηρεσιακούς παράγοντες του υπουργείου του και να προωθήσει χωρίς χρονοτριβή –ερήμην αυτών- τις μεταρρυθμίσεις που είχε κατά νουν. Επέστησα δε την προσοχήν του στο ότι οι μεγαλύτεροι πολέμιοι της πολιτικής του θα ευρίσκοντο πρωτίστως στο υπουργείο. Μολονότι κατ΄αρχήν συμφώνησε μαζί μου, αγνόησε -όπως αποδείχθηκε στην πορεία- την συμβουλή μου. Ουδεμία μεταρρύθμιση προώθησε. Σε πρόσφατη συνάντησή μας, με πικρία ομολόγησε το λάθος του, αποδίδοντάς το στο πολιτικό κόστος που τότε έγειρε την πλάστιγγα υπέρ της απραξίας και όχι υπέρ της δράσης.

Ενόψει της δυσμενούς καταστάσεως το πολιτικό σύστημα οφείλει, έστω την ύστατη ώρα, να λάβει αποστάσεις από τον κορπορατισμό που οδήγησε τη χώρα στην οικονομική και ηθική χρεοκοπία και να εφαρμόσει ένα πρόγραμμα σαρωτικών μεταρρυθμίσεων, οι οποίες θα αντιμετωπίσουν το δημοσιονομικό αδιέξοδο και θα αυξήσουν την παραγωγικότητα. Τέτοιες, αμέσου δράσεως και μακράς ωφελείας μεταρρυθμίσεις πρέπει να είναι:

- Η άμεση περικοπή των κρατικών δαπανών, η οποία μπορεί να επιτευχθεί με την ταχεία κατάργηση των επιδοτήσεων στα συνδικάτα και τις συνδικαλιστικές οργανώσεις και, κυρίως, στα πολιτικά κόμματα, σε μη κυβερνητικές οργανώσεις κοκ., με την κατάργηση των κρατικών διαφημίσεων, την μείωση του αριθμού των δημοσίων υπαλλήλων εντός της επομένης διετίας κατά 20% με 25%. Τούτο είναι δυνατόν να επιτευχθεί χωρίς την κατάργηση της μονιμότητος των δημοσίων υπαλλήλων, με μόνη την κατάργηση των περιττών οργανισμών και λοιπών αχρήστων φορέων του δημοσίου τομέα που θα έχει ως αποτέλεσμα την κατάργηση των οργανικών θέσεων αυτών.

- Η κατάργηση όλων των υπέρ τρίτων επιβαρύνσεων, αμέσων η εμμέσων, όπως είναι οι υποχρεωτικές παραστάσεις δικηγόρων στην υπογραφή των συμβολαίων, των συμβολαιογράφων στα εταιρικά συμβόλαια, των ελαχίστων υποχρετικών αμοιβών των πολιτικών μηχανικών, των νομαρχιακών ελεγκτών, των δημοσιογράφων κοκ.

- Η απελευθέρωση όλων των επαγγελμάτων και η αντικατάσταση των κρατικών αδειών με πιστοποιήσεις, συνακόλουθα η μεταφορά του φορολογικού ελέγχου στους ορκωτούς λογιστές/ελεγκτές. Οι εταιρείες ορκωτών ελεγκτών θα ελέγχονται και θα πιστοποιούνται για την αρτιότητά τους από την Εφορία.

- Η κατάργηση των ανούσιων και ατέρμονων γραφειοκρατικών διαδικασιών για την αδειοδότηση και λειτουργία των επιχειρήσεων και η απλοποίηση του φορολογικού συστήματος ώστε να περιορισθεί το υπέρογκο κόστος που δημιουργεί η τήρηση των χιλιάδων αδίκων και τυπολατρικών διατάξεων του φορολογικού συστήματος.

- ο περιορισμός των βουλευτών σε διακόσιους και των υπουργείων σε μονοψήφιο αριθμό.

- η μείωση του αριθμού των “πανεπιστημίων”, τα οποία αισίως υπερβαίνουν τα σαράντα.

Σε κάθε οικονομική κρίση μπορεί κανείς να αναζητήσει ευκαιρίες για μια νέα αρχή. Η παρακμή και η στασιμότητα μπορεί να μετεξελιχθούν σε δημιουργική αφύπνιση, αν βεβαίως υπάρχει και η απαραίτητη πολιτική βούληση για αντίσταση στους κεφαλαιοκράτες του “συντεχνιακού καπιταλισμού”.

Παρασκευή, 8 Ιανουαρίου 2010

Το γαρ πολύ της θλίψεως γεννά παραφροσύνη

(δελτίο τύπου της Δράσης)

Η κυβέρνηση, στο άγχος της να αντιμετωπίσει το δημοσιονομικό πρόβλημα, έσπευσε να αναγγείλει την αύξηση στη φορολογία των δωρεών και των γονικών παροχών, να τιμωρήσει δηλαδή τους γονείς που δεν ξόδεψαν αλλά κόπιασαν και αποταμίευσαν για να αφήσουν κάτι στα παιδιά τους. Και, για να αιφνιδιάσει, έσπευσε να καταθέσει μια τροπολογία, σύμφωνα με την οποία θα φορολογούνται προσωρινά (!) με 1% όλες οι μεταβιβάσεις λόγω δωρεάς ή γονικής παροχής. Οι ενδιαφερόμενοι θα πληροφορηθούν τι φόρο θα πληρώσουν μετά την ψήφιση του νέου φορολογικού νόμου. Δηλαδή ο Υπουργός Οικονομίας και Οικονομικών με τους κομισσάριους του υπουργείου του θα αποφασίσουν, έχοντας πλήρη στοιχεία για τις μέχρι τότε μεταβιβάσεις λόγω δωρεάς ή γονικής παροχής τι φόρο θα επιβάλλουν στους υποχρέους. Τέτοιες πάραφρονες αποφάσεις, με τις οποίες ουσιαστικά απειλούνται οι φορολογούμενοι από ένα κατά κοινή ομολογία αναξιόπιστο, αναποτελεσματικό, διεφθαρμένο και σπάταλο κράτος να μην μεταβιβάσουν γιατί θα τιμωρηθούν συνιστούν ντροπή και όνειδος για τους εμπνευστές τους.

Δυστυχώς η κυβέρνηση αγνοεί τις επιπτώσεις αυτής της «εξυπνάδας» ή του «τσαμπουκά» της. Αγνοεί ότι κανένας δεν πρόκειται να επενδύσει σε μια χώρα, στην οποία τα φορολογικά μέτρα είναι, εκτός από αποσπασματικά, τόσο πρόχειρα, όταν θα έχει επί μήνες φορολογικές εκκρεμότητες, όχι εξ αιτίας της αδράνειας κάποιου υπαλλήλου ή του χρόνου που απαιτείται για να διενεργηθεί ένας έλεγχος, αλλά επειδή αυτή είναι η επίσημη πολιτική της κυβέρνησης.

Η Δράση καλεί την κυβέρνηση να ανακαλέσει αμέσως την τροπολογία αυτή και να εξετάσει πολύ πιο σοβαρά την προοπτική μείωσης της αλόγιστης σπατάλης του Δημοσίου και της καταπολέμησης της αδιαφάνειας και διαφθοράς στις προμήθειες και τα έξοδά του ως μοναδικό ρεαλιστικό τρόπο για την αντιμετώπιση του δημοσιονομικού χρέους.