Τετάρτη, 24 Φεβρουαρίου 2010

Ύμνος εις την Ελευθερίαν

Πολλές φορές αναρωτιέμαι πώς κατέληξε να θεωρείται περίπου βρισιά να σε αποκαλούν «φιλελεύθερο» σε μια χώρα που υιοθέτησε ως εθνικό της ύμνο τον «Ύμνο εις την Ελευθερίαν». Μια απάντηση μου έδωσε η φράση του George Bernard Shaw: «Ελευθερία σημαίνει ευθύνη. Γι' αυτό και οι πιο πολλοί την τρέμουν».

Τρέμουμε την ελευθερία, διότι ατομικά ο καθένας, και συλλογικά ως κοινωνία, δεν έχουμε αναλάβει τις ευθύνες μας. Εξ απαλών ονύχων αντιλαμβανόμαστε ότι δεν χρειάζεται καμία προσπάθεια: στα σχολεία μας η αξιολόγηση είναι υποτυπώδης και έχει επικρατήσει η θεωρία ότι προκαλεί τραύματα στους μαθητές. Εκεί ερχόμαστε για πρώτη φορά σε επαφή και με τη διαφθορά: οι συμμαθητές μας του «δεκαπενταμελούς» παίρνουν μίζες από τα χρήματα που συνεισφέραμε όλοι για εκδρομές ή εκδηλώσεις, χωρίς να υπάρχει κανένας μηχανισμός τιμωρίας τους.

Συνεχίζουμε σε ένα Πανεπιστήμιο, όπου η «πανεπιστημιακή κοινότητα» ασχολείται με ο,τιδήποτε άλλο πλην της μελέτης, της έρευνας, της μάθησης: καθηγητές στήνουν κυκλώματα για προώθηση «δικών τους» και για ενθυλάκωση κοινοτικών προγραμμάτων, ενώ οι φοιτητές αλληλοξυλοκοπούνται για το δικαίωμα στο άσυλο, εκτός από τρεις φορές το χρόνο, οπότε αμιλλώνται για το καλύτερο «σκονάκι», αυτό που θα εξασφαλίσει το «δημοκρατικό πέντε».

Οι άρρενες αποκτούν κατόπιν την εμπειρία του Ελληνικού Στρατού: είκοσι μέρες εκπαίδευση στα όπλα και κατόπιν ατελείωτες εβδομάδες σήψης εν μέσω ενστόλων δημοσίων υπαλλήλων, εξειδικευμένων στο στοίχημα, στο ζάπινγκ και στον παραλογισμό, οι οποίοι μπορούν να αρθρώσουν συγκροτημένη συζήτηση μόνο όταν συζητούν για τα επιδόματα ή τα εκτός έδρας τους.

Μετά από αυτή τη διαπαιδαγώγηση, ανοιγόμαστε σε μια κοινωνία γηρασμένη, συντηρητική και παράλογη, της οποίας κυρίαρχο ιδανικό είναι το “dolce far niente”. Μεγίστη επιτυχία θεωρείται η εξασφάλιση του Δημοσίου, όπου μπορείς να μην κάνεις τίποτε και παρά ταύτα να πληρώνεσαι, σε αντίθεση με τους υπολοίπους, οι οποίοι εργάζονται νυχθημερόν για να πληρώνουν τα φακελάκια που τους ζητάνε στις εφορίες, στις πολεοδομίες, στα νοσοκομεία…

Κατά βάθος ξέρουμε ότι αναπαράγουμε τον παραλογισμό. Ξέρουμε ότι μεταθέτουμε ευθύνες σε άλλους, ότι πατάμε επί πτωμάτων, ότι στην ουσία δεν αξίζουμε αυτά που κερδίζουμε. Μια φωνή μέσα μας μας λέει ότι δεν είναι λογικό που πετύχαμε με ήσσονα προσπάθεια, ότι δεν είναι ηθικό το κομμάτι διαφθοράς που έχουμε αποδεχθεί και δεν καταγγέλλουμε, ότι δεν μας καλύπτει ψυχολογικά ο βούρκος, στον οποίο βουλιάζουμε. Και όμως, ζούμε όλη μας τη ζωή με την ανευθυνότητα των ανηλίκων, στην ουσία δεν ενηλικιωνόμαστε ποτέ. Να γιατί και ως ενήλικες επιθυμούμε τόσο βαθιά την ύπαρξη ενός κράτους-πατερούλη: γιατί έτσι θα μπορούμε να είμαστε πάντοτε ένα ανεύθυνο, παραπονούμενο παιδί που θα του κάνουν τα χατίρια και δε θα το μαλώνουν ποτέ.

Αν αποφασίζαμε να παραμερίσουμε τους φόβους μας, να αναλάβουμε τις ευθύνες μας και ουσιαστικά να ενηλικιωθούμε, θα βλέπαμε τα πράγματα εντελώς διαφορετικά: θα βιώναμε στα σχολεία και τα Πανεπιστήμια τη χαρά της μάθησης και την επιβράβευση της προσπάθειας, θα επιστρατεύαμε τη δημιουργικότητά μας στην αγορά εργασίας, θα αποστρεφόμασταν τη μιζέρια του δημοσιοϋπαλληλικού γραφείου, ως κοινωνία θα παράγαμε και θα επιβραβευόμασταν γι’αυτό…

Ας αναλάβουμε επιτέλους τις ατομικές και συλλογικές μας ευθύνες. Ας πάψουμε να τρέμουμε την ελευθερία. Ας ζήσουμε ελεύθεροι!

Παρασκευή, 12 Φεβρουαρίου 2010

Ο Διονύσης Γουσέτης στο Δράση TV

Την Παρασκευή, 12 Φεβρουαρίου 2010, στις 19:00, το Δράση TV φιλοξενεί τον αρθρογράφο της «Καθημερινής», Διονύση Γουσέτη. Η συζήτηση θα περιστραφεί στο θέμα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Live Video streaming by Ustream




Παρασκευή, 5 Φεβρουαρίου 2010

Δράση TV: Γεώργιος Μπήτρος

Η Δράση TV φιλοξένησε την Παρασκευή, 5 Φεβρουαρίου 2010, τον Kαθηγητή κ. Γεώργιο Μπήτρο.


Πρώτο μέρος


Δεύτερο μέρος


Τρίτο μέρος

Το κείμενο των 24 οικονομολόγων


Η αποψινή συζήτηση με τον Καθηγητή κ. Γεώργιο Μπήτρο θα επικεντρωθεί στο κείμενο που συνυπέγραψε, με 23 συναδέλφους του, οι οποίοι παρά τις ιδεολογικές και άλλες διαφορές τους συγκλίνουν σε ορισμένες βασικές διαπιστώσεις για τη σημερινή οικονομική κατάσταση της χώρας. Σας παραθέτουμε αυτούσιο το κείμενο, όπως έχει δημοσιευθεί στον τύπο:


(η συγκεκριμένη αναδημοσίευση γίνεται από το ιστολόγιο "Χρηματιστήριο Αξιών Αθηνών")


Οι οικονομολόγοι που υπογράφουμε το παρόν κείμενο έχουμε ποικίλες ιδεολογικές και πολιτικές διαφορές. Διαφέρουμε μεταξύ μας ως προς τη σημασία που αποδίδουμε σε θρησκευτικές και ηθικές αξίες. Διαφέρουμε ως προς το πού βρίσκεται η σωστή σχέση ατόμου και κοινωνικού συνόλου. Διαφέρουμε ως προς το ποιο πρέπει να είναι το μέγεθος του κράτους και ποιες οι επωφελείς για το σύνολο παρεμβάσεις του. Διαφέρουμε ως προς το πώς πρέπει να χρηματοδοτείται η παραγωγή των δημοσίων αγαθών. Διαφέρουμε σε πολλά. Εν τούτοις, δεδομένης της κρίσιμης οικονομικής κατάστασης στην οποία βρίσκεται η χώρα μας, δεν έχουμε καμία επιφύλαξη να συμφωνήσουμε στα εξής:

1. Λυπούμαστε για την επιπολαιότητα με την οποία οι ελληνικές κυβερνήσεις έχουν αντιμετωπίσει το δημοσιονομικό πρόβλημα, επιπολαιότητα που έφερε την οικονομία στα πρόθυρα χρεοκοπίας και καταρράκωσε την αξιοπιστία της χώρας. Η αξιοπιστία αποτελεί ουσιαστικό στοιχείο αποτελεσματικής οικονομικής πολιτικής, που πρέπει να προφυλάσσεται με κάθε τρόπο.

2. Τις τρεις τελευταίες δεκαετίες και παρά τις μεγάλες επιδοτήσεις από την Ευρωπαϊκή Ενωση, οι κυβερνήσεις σπατάλησαν τεράστια ποσά για καταναλωτικούς σκοπούς τα οποία δανείστηκαν, με αποτέλεσμα να φθάσει το δημόσιο χρέος σε τεράστια ύψη και η χώρα στο χείλος της χρεοκοπίας. Το θέατρο των διαδοχικών κυβερνήσεων που αλληλοκατηγορούνται για το ποιο κόμμα μεγάλωσε περισσότερο το δημόσιο χρέος πρέπει να σταματήσει.

3. Οι ελληνικές κυβερνήσεις είναι πλέον αναγκασμένες να προσαρμόζουν τον κρατικό προϋπολογισμό ώστε να προκύπτουν πρωτογενή δημοσιονομικά πλεονάσματα. Παρά το γεγονός ότι η οικονομία βρίσκεται σε ύφεση, η δημοσιονομική πολιτική πρέπει να είναι συσταλτική. Η μείωση των δημοσιονομικών ελλειμμάτων και η δημιουργία πρωτογενών πλεονασμάτων είναι προφανές ότι πρέπει να στηριχθεί σε δύο βάσεις. Πρώτον, στη σημαντική μείωση των δαπανών, πολλές εκ των οποίων αποτελούν σπατάλη. Δεύτερον, στην πάταξη της φοροδιαφυγής, η οποία όχι μόνον έχει ζημιώσει το Δημόσιο και κατ' επέκτασιν τους πολίτες, αλλά έχει επίσης συμβάλει στην επιδείνωση της διαφθοράς σε όλα τα επίπεδα. Η ανάγκη για τέτοια μέτρα είναι άμεση.

4. Είναι ευκαιρία η σημερινή κάκιστη κατάσταση να δώσει τη δύναμη στις κυβερνήσεις να προβούν σε σημαντικές εκσυγχρονιστικές αλλαγές. Για παράδειγμα, τέτοιες αλλαγές είναι:

-Η σταδιακή και εύλογη μείωση του αριθμού των δημοσίων υπαλλήλων. Οσοι έχουν τακτική επαφή με τις υπηρεσίες του Δημοσίου γνωρίζουν ότι ο αριθμός των υπαλλήλων θα μπορούσε να μειωθεί κατά 25%, χωρίς να μειωθεί η παραγωγή του Δημοσίου. Η διαδικασία μείωσης πρέπει να αρχίσει αμέσως.

-Η κατάργηση των φόρων υπέρ τρίτων, που αποτελεί πλέον σκάνδαλο και βάρος για τους πολίτες οι οποίοι ήδη φορολογούνται βαριά (όσοι πληρώνουν τους φόρους τους).

-Η κατάργηση των κλειστών επαγγελμάτων. Η προστασία πολλών επαγγελμάτων αποτελεί αδικία για τους υπόλοιπους πολίτες. Η έλλειψη ανταγωνισμού είναι σοβαρό πρόβλημα για την οικονομία της χώρας.

-Η κατάργηση των επιδοτήσεων σε κάθε είδους ιδιωτικούς φορείς, όπως π. χ. οι διάφοροι ιδιωτικοί σύλλογοι, οι μη κυβερνητικές οργανώσεις κ. λπ. Οποιος θέλει να προσφέρει στην κοινωνία πρέπει να το κάνει ιδίοις εξόδοις και όχι με ξένα κόλλυβα.

-Η συρρίκνωση ή η αποκρατικοποίηση των ζημιογόνων δημοσίων επιχειρήσεων, όπως π. χ. ο ΟΣΕ.

-Η κατάργηση των υποχρεωτικών πληρωμών για την ΕΡΤ μέσω των λογαριασμών της ΔΕΗ. Δεν είναι δίκαιο ο ανύποπτος πολίτης να ταΐζει υποχρεωτικά τους διαπλεκόμενους όλων των παρατάξεων.

-Η κατάργηση των πολυτελών αυτοκινήτων των βουλευτών, των μητροπολιτών, των πρυτάνεων, των διοικητών, των προέδρων κ. ά.

5. Οι Οργανισμοί Τοπικής Αυτοδιοίκησης πρέπει να χρηματοδοτούνται από τους δημότες της περιοχής τους και να έχουν εκ του νόμου ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς.

6. Η χρηματοδότηση των κομμάτων πρέπει να καταργηθεί. Οποιος θέλει να κάνει κόμμα να σκεφθεί και πώς θα χρηματοδοτηθεί. Αρκετά έχουμε πληρώσει και τους ικανούς, αλλά και τους φαύλους πολιτικούς μας.

7. Ο αριθμός των βουλευτών πρέπει να μειωθεί σημαντικά, π. χ. σε διακόσιους. Είναι αστείο μια μικρή χώρα σαν την Ελλάδα να έχει τριακόσιους βουλευτές και να τους χρηματοδοτεί με μισθό, με ατέλειες, με γραφείο, με προσωπικό, με υπέρογκες συντάξεις έπειτα από ελάχιστη θητεία κ. λπ.

Εν ολίγοις, η χώρα χρειάζεται ένα ευρύ πρόγραμμα σημαντικών διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων για να μπορέσει να αναπτυχθεί και να προκόψει. Η σημερινή ζοφερή κατάσταση είναι ευκαιρία να μετατραπεί σε μια «δημιουργική καταστροφή».

Αζαριάδης Κωνσταντίνος, Washington University at Seattle

Βαγιανός Δημήτριος, London School of Economics

Γιαννέλης Νικόλαος, University of Illinois at Urbana-Champaign

Γλυκοπάντης Διονύσιος, City University, London

Δρανδάκης Εμμανουήλ, Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών

Ιωαννίδης Γιάννης, Tufts University

Καραγιάννης Αναστάσιος, Πανεπιστήμιο Πειραιώς

Κοβέος Πέτρος, Syracuse University

Κωνσταντινίδης Γεώργιος, University of Chicago

Λιανός Θεόδωρος, Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών

Μαρκυδάκης Σπύρος, INSEAD και Πανεπιστήμιο Πειραιώς

Μάλλιαρης Αναστάσιος, Loyola University of Chicago

Μπακάλης Στέργιος, Victoria University

Μπήτρος Γεώργιος, Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών

Μούργος Στέργιος, City University of New York

Ντάσσιου Χένη, City University, London

Ντινόπουλος Ηλίας, University of Florida

Ξαφά Μιράντα, Advisor, IJ Partners

Παναγέας Σταύρος, University of Pennsylvania

Σερφές Κωνσταντίνος, Drexel University

Σκιαδάς Κωνσταντίνος, Northwestern University

Στέγκος Θανάσης, University of Guelph

Τραυλός Νικόλαος, Athens Laboratory of Business Administration

Ψαχαρόπουλος Γεώργιος, London School of Economics

Πέμπτη, 4 Φεβρουαρίου 2010

Τα τρακτέρ και η δημοκρατία

(αναδημοσίευση από το protagon)

του Ηλία Κανέλλη


Από τα χαρακτηριστικότερα συστατικά της ιδιότυπης ελληνικής δημοκρατίας, που όλο χρεωκοπεί κι όλο προς τη δόξα τραβά, είναι η αδιαφορία των πολιτών της για τους νόμους. Δεν πά' να νομοθετεί η Βουλή. Το κράτος πρέπει και να μπορεί να εφαρμόζει τη νομοθεσία - κι όταν χρειάζεται, να μπορεί να τιμωρεί τους παραβάτες.
Μπορεί; Όχι πάντα. Πολύ συχνά, οι νόμοι είναι απλά για τα μάτια. Τα τελευταία χρόνια, κάποιοι απ' αυτούς που στόχο έχουν τη δημόσια ωφέλεια (ο νόμος, π.χ., για την απαγόρευση του καπνίσματος στους δημόσιους χώρους) έχει κανείς την εντύπωση ότι ψηφίστηκαν για να εναρμονιστεί η χώρα με το πλαίσιο των Ευρωπαίων εταίρων. Κατά τα άλλα, του Έλληνος ο τράχηλος ζυγόν δεν υπομένει, γι' αυτό και αν βρείτε μαγαζί στο οποίο τηρείται η απαγόρευση του καπνίσματος κερδίζετε ρεπροντιξιόν με το συλλεκτικό έργο του Μαγκρίτ «Αυτό δεν είναι πίπα».

Ένα τμήμα της θεσμισμένης ανομίας είναι, λοιπόν, εθνικό κεκτημένο. Ένα άλλο τμήμα είναι επαναστατικό κεκτημένο. Είναι το δικαίωμα μιας πολιτικής ή κοινωνικής ομάδας, στο όνομα της αγωνιστικής διεκδίκησης, να παραβιάζει νόμους που αν τους παραβούμε εγώ ή εσείς κατά μόνας θα μας μαζέψουν καροτσάκι σε ένα λεπτό - και δεν θα έχουν άδικο. Η παραβίαση των νόμων, αντιθέτως, από τις ομάδες οργανωμένων συμφερόντων που επικαλούνται τον αγώνα, παρότι συνήθως γίνονται σε βάρος των υπόλοιπων πολιτών, των συμφερόντων τους και της καθημερινότητάς τους, δεν έχουν καμία επίπτωση. Η συνήθης πρακτική λέει: πίεσε και θα αμειφθείς. Το κράτος, για να απαλλάξει από την πίεση της ομάδας συμφερόντων την υπόλοιπη κοινωνία, ικανοποιεί τα περισσότερα από τα αιτήματα της ομάδας συμφερόντων που, έτσι, παύει να παραβιάζει τους νόμους και επιστρέφει στην κανονικότητα ως την επόμενη κινητοποίηση. Κι ύστερα, το κράτος συνάπτει ένα δάνειο για να βγάλει τη χασούρα. Όσοι δεν μπορούν να κλέψουν την εφορία θα πληρώσουν περισσότερα την επόμενη χρονιά για να λάβουν αντιπαροχή άθλιες υπηρεσίες από το τεράστιο, γραφειοκρατικό και αναποτελσματικό δημόσιο αλλά έτσι είναι διότι «νόμος είναι το δίκιο του εργάτη» - όποιου εργάτη, τελοσπάντων, έχει μάθει τα κόλπα του ελληνικού συνδικαλισμού.

Αλλά, βέβαια, «νόμος είναι το δίκιο και του αγρότη». Όχι κάθε αγρότη, αλλά σίγουρα όποιου έχει αρκετά στρέμματα, μεγάλο τρακτέρ, κομματική ταυτότητα, τη δυνατότητα να λάβει μέρος στο κίνημα. Γι' αυτό, καμιά εικοσαριά μέρες τώρα, οι εθνικές οδοί είναι κλειστές - ενώ το κράτος, δουλειά του οποίου είναι να εφαρμόζει το νόμο, κάνει ότι δεν τρέχει τίποτα, κι ας έχουν παραλύσει οι μεταφορές, ας έχει διαλύσει ο εσωτερικός τουρισμός κι ας έχουν γίνει οι μετακινήσεις των πολιτών εφιάλτης. Η κυβέρνηση δεν θέλει βία, εντάξει. Απ’ την άλλη, τα κόμματα της αντιπολίτευσης είναι έτοιμα να καταγγείλουν.ακόμα και ίχνη κρατικής βίας και να συνταχθούν με όσους θα την υφίσταντο, εάν και εφόσον – θα έχουν και τη βοήθεια των ΜΜΕ, που δεν θα μπορούσν ποτέ να συγχωρέσουν ότι τα σοσιαλιστικά ΜΑΤ χτύπησαν τα αδέλφια μας.
Αλλά πάλι πώς θα προστατευθεί η υπόλοιπη κοινωνία από τη βία των ίδιων των αγροτών που, σε καιρό δημοκρατίας, καταλύουν τη δημοκρατία με την ανοχή των θεσμών της δημοκρατίας;

Δύσκολο σχήμα, ε; Είναι το ελληνικό σχήμα, όμως - αυτό που έχει χρεωκοπήσει, το σχήμα τη χρεωκοπία του οποίου παραδέχτηκε μόλις χτες ο ίδιος ο πρωθυπουργός. Αυτό το χρεωκοπημένο σχήμα θα τελειώσει άραγε χωρίς συγκρούσεις;
Κάτι τέτοιο το ελπίζουν μόνο όσοι ταυτίζουν την πολιτική με τη μεταφυσική. Ωστόσο, η μόνη πολιτική δύναμη που, χθες, έδειξε να μην ταυτίζει την πολιτική με τη μεταφυσική ήταν το μικρό φιλελεύθερο κόμμα Δράση – για την πολιτική εμβέλεια του οποίου, αφήστε τα, μην τα ρωτάτε. Πολίτες που δρουν μέσω της δράσης, λοιπόν, χθες, έκαναν κάτι στοιχειώδες για ευνομούμενες κοινωνίες. Αφού διαπίστωσαν την ολιγωρία των αρχών, πολιτικών και δικαστικών, να κάνουν τη δουλειά τους, υπέβαλαν μήνυση κατά παντός υπευθύνου. Ποιος είναι ο κύριος υπεύθυνος. Διά της επαγωγής, η φυσική ηγεσία του υπουργείου προστασίας του Πολίτη, ο Μιχάλης Χρυσοχοϊδης, αναφέρει στην έγκλησή της η Δράση. «Εκείνοι οι οποίοι έδωσαν την προσταγή μη επέμβασης, δηλαδή η ηγεσία της Ελληνικής Αστυνομίας ή ο Υπουργός Προστασίας του Πολίτη, διέπραξαν ως έμμεσοι αυτουργοί το ανωτέρω περιγραφόμενο έγκλημα της παρακώλυσης συγκοινωνιών, το οποίο δέον να τους καταλογιστεί», αναφέρει χαρακτηριστικά η μηνυτήρια αναφορά.

Το ξέρετε ότι η λογική είναι με τη Δράση – με τη ρομαντική αντίληψη του μικρού αυτού κόμματος για τη δημοκρατία και τη δημοκρατική νομιμότητα, για τη λογική, για τους βασικούς κανόνες του κοινωνικού συμβολαίου. Έλα, όμως, που στην Ελληνική Δημοκρατία οι κανόνες αυτοί συνήθως χρειάζονται για να τους παραβιάζουμε.
Θα πείτε, αυτό που παραβιάζαμε οδήγησε τη χώρα στη χρεωκοπία. Θα σας απαντήσω ότι έτσι είναι, αλλά θα συνεχίσουμε να συμπεριφερόμαστε με τον ίδιο τρόπο, διότι όλοι νομίζουν ότι η χρεωκοπία, οικονομική, πολιτική, ηθική, αφορά ίσως τους πάντες εκτός από μας και τη μικρή ομάδα των δικών μας συμφερόντων. Δυστυχώς.

Τρίτη, 2 Φεβρουαρίου 2010

Παρέμβαση της ΔΡΑΣΗΣ για το άνοιγμα των δρόμων

Κατατέθηκε σήμερα στον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου η μηνυτήρια αναφορά της Δράσης κατά των υπευθύνων για το παράνομο κλείσιμο των δρόμων σε πολλά σημεία της Ελλάδος.

Καταγγέλλονται επίσης για παράβαση καθήκοντος ο Υπουργός Προστασίας του Πολίτη κ. Χρυσοχοΐδης, η Ηγεσία και τα όργανα της Ελληνικής Αστυνομίας.

Η Δράση θεωρεί την τήρηση των νόμων αυτονόητη σε κάθε δημοκρατική κοινωνία.



Ακούστε εδώ τις δηλώσεις του Τάσου Αβραντίνη στο ραδιοσταθμό «Αθήνα 9.84» για τη μηνυτήρια αναφορά.