Σάββατο, 27 Μαρτίου 2010

Η υποχρέωση της χώρας μας για το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων

Το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων φαίνεται ότι μας έρχεται απ’ έξω. Συγκεκριμένα, στα μέτρα που καλείται να λάβει η κυβέρνηση, προκειμένου το Πρόγραμμα Σταθερότητας και Ανάπτυξης να έχει αποτελέσματα το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων παίζει μεγάλο ρόλο. Ωστόσο, η χώρα μας έχει και σχετική υποχρέωση βάσει της Οδηγίας 2006/123 της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Στην πραγματικότητα, ούτως ή άλλως, ήδη πολλές από τις διατάξεις για τα κλειστά επαγγέλματα είναι αντίθετες με το Σύνταγμά μας, όπως έχει κρίνει το Συμβούλιο της Επικρατείας.

Τι εννοούμε, όμως, όταν αναφερόμαστε σε “κλειστά επαγγέλματα”; Στην πραγματικότητα, μια σειρά από πρακτικές ή περιορισμούς: είτε την ύπαρξη συγκεκριμένου αριθμού (numerus clausus) αυτών που θα μπορέσουν τα τα ασκούν (λ.χ. ταξί, συμβολαιογράφοι κ.λπ.), είτε τον περιορισμό της σχετικής οικονομικής δραστηριότητας μόνο σε κατόχους ορισμένων τυπικών προσόντων (λ.χ. φαρμακεία), είτε την επιβολή τοπικών περιορισμών στην άσκηση κάποιων επαγγελμάτων (λ.χ. δικηγόροι), είτε, εν ευρεία εννοία, την υποχρεωτική σύμπραξη κάποιων επαγγελματιών σε ορισμένες ενέργειες των πολιτών (λ.χ. υποχρεωτική σύμπραξη δικηγόρων σε συμβόλαια). Παρεμφερής στρέβλωση που πρέπει να καταργηθεί είναι οι φόροι υπέρ τρίτων (λ.χ. αγγελιόσημο, επιβάρυνση υπέρ ΤΣΜΕΔΕ σε διάφορες εργασίες μηχανικών, επιβάρυνση υπέρ Ταμείου Νομικών στις μεταβιβάσεις ακινήτων ή στη σύσταση εταιρειών κ.λπ.).

Υπολογίζεται ότι το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων θα φέρει αύξηση του Α.Ε.Π. κατά τουλάχιστον 0,5% ετησίως. Έτσι, με αναμενόμενη ύφεση από 2 έως 4% κατά το 2010 (και την αντίστοιχη μείωση των φορολογικών εσόδων), μπορεί εύκολα ν' αντιληφθεί κανείς την οικονομική σημασία της απελευθερώσεως των επαγγελμάτων, δηλαδή της καταργήσεως των παραπάνω στρεβλωτικών πρακτικών.

Ήδη μέχρι την 28 Δεκεμβρίου 2009 η χώρα μας ώφειλε να είχε ενσωματώσει στο εσωτερικό της δίκαιο τις διατάξεις της Οδηγίας 2006/123/ΕΚ σχετικά με τις υπηρεσίες στην εσωτερική αγορά. Η Οδηγία αυτή έχει πολλές προβλέψεις σε σχέση με τα κλειστά επαγγέλματα. Προβλέπει ότι η άσκηση επαγγέλματος μπορεί να εξαρτηθεί από την παροχή αδείας, μόνον εφ' όσον κάτι τέτοιο επιβάλλεται από λόγους επιτακτικού δημοσίου συμφέροντος. Ορίζεται, παράλληλα, ότι οι άδειες είναι αορίστου χρόνου, εκτός εάν επιτακτικός λόγος δημοσίου συμφέροντος περιορίζει τον αριθμό των διαθεσίμων αδειών - με άλλα λόγια, εάν ο αριθμός των αδειών είναι περιορισμένος, αυτές πρέπει να παρέχονται για ορισμένο χρονικό διάστημα, και μάλιστα κατόπιν ανοικτής διαδικασίας. Ακόμη, ορίζεται ότι οι περιορισμοί πρέπει να τίθενται μόνον εν όψει επιτακτικού δημοσίου συμφέροντος, αλλά και με βάση την αρχή της αναλογικότητας, δηλαδή να μην είναι επαχθέστεροι από όσο χρειάζεται για την επίτευξη του σκοπού δημοσίου συμφέροντος.

Επιπλέον, τα τελευταία χρόνια έχουν εκδοθεί κάποιες σημαντικές αποφάσεις του Συμβουλίου της Επικρατείας, οι οποίες έχουν κρίνει αντίθετους με το Σύνταγμα κάποιους νομοθετικούς περιορισμούς στον τρόπο ασκήσεως κάποιων επαγγελμάτων. Λ.χ. κρίθηκε, για τους οπτικούς, ότι μπορούν καταστήματα οπτικών ειδών να ανήκουν και σε νομικά πρόσωπα ή σε μη-οπτικούς, εφ' όσον τοποθετείται, όμως, οπτικός ως υπεύθυνός τους (ΟλΣτΕ 1991/2005 ΕΔΚΑ 2006.63). Το ίδιο κρίθηκε και για τις ιατρικές εταιρείες: συγκεκριμένα, παραπέμφθηκε στην Ολομέλεια υπόθεση από το Δ' Τμήμα του Συμβουλίου της Επικρατείας, το οποίο είχε κρίνει ότι είναι παράνομη η απαίτηση του π.δ. 84/2001 που ορίζει τα σχετικά με την ίδρυση εταιρειών για την παροχή ιατρικών υπηρεσιών, ότι το 51% του κεφαλαίου τους θα το κατέχουν ιατροί (ΣτΕ 4009/2006). Τέλος, με μια πιο πρόσφατη απόφασή του το Συμβούλιο της Επικρατείας έκρινε ότι ο ανώτατος αριθμός αδειών για τα βυτιοφόρα δημοσίας χρήσεως είναι αντισυνταγματικός και ότι δεν αποτελεί πρόσφορο μέσο για να εξασφαλισθεί αποτελεσματικός έλεγχος της διακινήσεως των πετρελαιοειδών προϊόντων και να προστατευθούν το περιβάλλον, η δημόσια υγιεινή και η οδική ασφάλεια (ΣτΕ 3536/2009).

Δηλαδή η απελευθέρωση των κλειστών επαγγελμάτων είναι κάτι που η χώρα μας οφείλει να κάνει όχι μόνο εν όψει της οικονομικής κρίσεως ή των απαιτήσεων των πιστωτών μας, αλλά και επειδή κάτι τέτοιο επιτάσσει η κοινοτική νομοθεσία, καθώς και το ίδιο το Σύνταγμά της. Δεν μπορούμε παρά να ελπίζουμε ότι η Κυβέρνηση και η κυβερνητική πλειοψηφία θα προχωρήσει στην απελευθέρωση των επαγγελμάτων όσο πιο σύντομα γίνεται.

Δευτέρα, 22 Μαρτίου 2010

Εμπρός να ανοίξουμε το επάγγελμα! Μηχανικοί για τη νέα εποχή!

Φαίνεται πως η Ευρώπη, η κυβέρνηση και όλοι οι άλλοι που έχουν λόγο για την οικονομία μας το αποφάσισαν! Το επάγγελμα του μηχανικού πρέπει να ανοίξει!Δυστυχώς δεν έχω διαβάσει μέχρι τώρα καμία εμπεριστατωμένη μελέτη για το τι σημαίνει «ανοίγω» το επάγγελμα του μηχανικού. Συνήθως αυτοί που προσπαθούν να προσδιορίσουν αυτό το ρήμα σε σχέση με την ιδιότητα του μηχανικού προσδιορίζουν το «νέο» σε σχέση με την ελάχιστη νόμιμη αμοιβή μελετών και το δικαίωμα της υπογραφής (την περίφημη μεγάλη σφραγίδα του μηχανικού).Όμως ας πάμε ένα βήμα πίσω και ας δούμε τι είναι «μηχανικός», πως μπορούμε να προσδιορίσουμε αυτό το επάγγελμα. Για την Ελλάδα μηχανικός είναι αυτός που έχει δικαίωμα να γραφτεί στο ΤΕΕ! Στο επαγγελματικό επιμελητήριο δηλαδή που πιστοποιεί το συγκεκριμένο επάγγελμα.Ποιοι έχουν τέτοιο δικαίωμα;
1. κατ’ αρχήν οι απόφοιτοι του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου: αυτοί το ίδρυσαν (το ΤΕΕ) και οι σπουδές σε αυτό προσδιορίζουν το τι είναι ο μηχανικός (οι σπουδές που καταρτίζουν τον πιστοποιημένο μηχανικό).
2. οι απόφοιτοι άλλων ιστορικών σχολών του εξωτερικού (δυτική Ευρώπη και Αμερική). Τέτοιοι απόφοιτοι είναι αυτοί που ολοκλήρωσαν τις σπουδές τους σε σχολές που κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση αυτών δημιουργήθηκε το ΕΜΠ.
3. οι απόφοιτοι των «πολυτεχνικών σχολών» (λες και δεν είναι και αυτές πολύ ισότιμες με το ΕΜΠ που παραμένει το μόνο «πολυτεχνείο») που ιδρύθηκαν μεταπολεμικά στην Ελλάδα – Θεσσαλονίκη, Πάτρα, Ξάνθη, Ηράκλειο, Βόλος, κλπ…
4. Τέλος και με δυσπιστία (αλλά μας εκβίασε η Ε.Ε.) οι σχολές όλων των χωρών που μορφώνουν μηχανικούς (πολιτικούς μηχανικούς, χημικούς, μηχανολόγους, ηλεκτρολόγους, κλπ.) και αρχιτέκτονες.Με την ολοκλήρωση των παραπάνω σπουδών και εφόσον ο κοινοτικός πολίτης επιθυμεί να ζήσει και να εργαστεί στη χώρα μας, εγγράφεται στις «εξετάσεις» για την άδεια άσκησης επαγγέλματος που οργανώνει κάθε χρόνο το ΤΕΕ και που, χάρη στην πρώτη σοσιαλιστική περίοδο του ΠΑΣΟΚ, παραμένουν μόνο κατ’ όνομα «εξετάσεις». Του αποδίδετε δηλαδή άμεσα η «σφραγίδα».
Σήμερα στην Ελλάδα, ένας πολίτης λοιπόν με μόρφωση σε ένα από τα παραπάνω κατηγοριοποιημένα εκπαιδευτικά ιδρύματα δύναται να πάρει τη «σφραγίδα» του μηχανικού και να εγγραφεί στο ΤΕΕ και στο ΤΣΜΕΔΕ που είναι ο αντίστοιχος ασφαλιστικός φορέας χωρίς άλλες προϋποθέσεις. Όμως τι γίνεται εάν ο παραπάνω πολίτης αποφασίσει να μην εξασκήσει το επάγγελμα το οποίο σπούδασε αλλά να κάνει κάτι άλλο; (δημοσιογράφος λόγου χάρη) Απολύτως τίποτα. Χάρις στην παραπάνω λογική θα παραμείνει για πάντα «μηχανικός» και θα απολαμβάνει τα «προνόμια» του μηχανικού για πάντα.
Από τα παραπάνω οδηγούμαστε στο συμπέρασμα ότι ένας «μηχανικός» γίνεται «μηχανικός» λόγω εκπαίδευσης και δεν εξασκεί κατ’ ανάγκη και το επάγγελμα του μηχανικού, έτσι τουλάχιστον όπως το αντιλαμβάνεται ο μέσος πολίτης…Και εδώ λοιπόν τίθεται το πρώτο ελάττωμα σε αυτό το παλαιομοδίτικο σύστημα απόδοσης του τίτλου «μηχανικός». Ποια είναι τα ιδρύματα που μπορούν να δίνουν το πολυπόθητο δίπλωμα που ανοίγει τις πύλες του ΤΕΕ;Σε αυτή την ερώτηση έχουν άποψη πολλοί εμπλεκόμενοι! Πρώτα από όλους η Ευρωπαϊκή ένωση. Ύστερα το Υπουργείο Παιδείας. Τελευταίο το ΤΕΕ.
Όμως, ας δούμε ποιος δεν δικαιούται να ζητήσει την εγγραφή του στο ΤΕΕ.
1. Ο απόφοιτος των ΤΕΙ. Τουλάχιστον όχι ακόμα. Σε πιθανό άνοιγμα του επαγγέλματος θα είναι και αυτό ένα από τα ανοίγματα αφού σχετικά πρόσφατα τα ΤΕΙ βαπτίστηκαν ανώτατη εκπαίδευση (χωρίς βέβαια καμία ουσιαστική αλλαγή) και το ακαδημαϊκό τους πρόγραμμα σπουδών είναι τετραετούς τουλάχιστον διάρκειας.
2. Οι απόφοιτοι πανεπιστημίων με ολιγοετή η πολυετή διάρκεια σπουδών εντός των ελληνικών συνόρων. Το πλέον φαιδρό! Δεν ζητούμε να πιστοποιήσουμε τις γνώσεις! Απλά το ίδρυμα! Και το που βρίσκεται! Στην σημερινή παγκοσμιοποίηση της γνώσης…
3. Πολλοί άλλοι που προέρχονται από χώρες εκτός ΕΕ και τα προγράμματα σπουδών δεν αντιστοιχούν με αυτά των (πρωτοπόρων!!!) ελληνικών σχολών. Με αυτό τον τρόπο π.χ., μηχανικοί παραγωγής με αντικείμενο που βρίσκεται μεταξύ μηχανολογίας και οικονομικών επιστημών και που θα ήταν μεγάλης σημασίας για την ελληνική μη (δυστυχώς) παραγωγή, τα πετάμε έξω από το ΤΕΕ γιατί ξεχάσαμε στην Ελλάδα να ιδρύσουμε αντίστοιχη πολυτεχνική σχολή!
Αλλά δεν συμβαίνουν μόνο αυτά τα παλαβά: Σχολές νεωτερικές (έστω για τη δεκαετία του ΄80 που ιδρύθηκαν) όπως οι Μηχανικοί Ηλεκτρονικών Υπολογιστών της πολυτεχνικής σχολής του πανεπιστημίου των Πατρών παρέμειναν για πάρα πολλά χρόνια στην πάντα ως Ηλεκτρολόγοι μηχανικοί γιατί το ΤΕΕ δεν είχε αντίστοιχο τίτλο να τους δώσει και άρα στην κατηγοριοποίηση τους έβαλαν όπου βρήκαν! Τώρα είναι κάπως καλύτερα τα πράγματα μιας και θεσπίστηκαν και υποκατηγορίες! Έτσι ο πολεοδόμος είναι υποκατηγορία του αρχιτέκτονα…Αλλά ας δούμε τι επιπτώσεις έχει στη ζωή του ένας τέτοιος «μηχανικός» ή τεχνολόγος (εάν αναφερόμαστε σε αποφοίτους ΤΕΙ).
Αυτός κατ’ αρχήν δεν έχει δικαίωμα στο ΤΣΜΕΔΕ: εγγράφεται δηλαδή στο ΤΑΑ (πρώην ΤΕΒΕ) και ενώ πληρώνει τα ίδια και περισσότερα ωσάν να ήταν στο ΤΣΜΕΔΕ, τυχαίνει ασφάλισης (ιατρο-φαρμακευτικής) και συντάξεως πολλαπλώς δυσμενέστερης. Κάτι σαν πολίτης β’ κατηγορίας…
Δεν έχει δικαίωμα στην μεγάλη «σφραγίδα». Αυτό τον βγάζει εκτός μιας σειράς από επαγγέλματα τα οποία απαιτούν την πιστοποίηση μηχανικού! Τέτοια επαγγέλματα είναι π.χ. εργολήπτης δημοσίων έργων, υπεύθυνος ασφαλείας σε μεγάλες εταιρείες, βιομηχανίες, νοσοκομεία, κλπ.
Δεν έχει δικαίωμα στη Μελέτη και την επίβλεψη οικοδομών εκτός από κάποιες μικρές κατασκευές που επιτρέπεται να μελετούν και επιβλέπουν οι τεχνολόγοι (συμβαίνει και το εξής φαιδρό: οι τεχνολόγοι πολιτικοί υπο-μηχανικοί να μπορούν να υπογράψουν στατική και αρχιτεκτονική μελέτη για οικοδομές μέχρι τρεις ορόφους! από τρεις και πάνω, όχι! είναι θέμα ασφάλειας!!!!! λες και οι τρεις όροφοι όπως και οι 10 όροφοι δεν υπολογίζονται από τα ίδια προγράμματα η/υ…. και η αισθητική των παραπάνω αποφοίτων (εάν βέβαια υπάρχει) δεν επαρκεί για πάνω από τρεις ορόφους…. Σε πλάτος και μήκος, δεν υπάρχει θέμα, σε ύψος όμως….)
Ας δούμε τώρα αναλυτικά τι είναι το επάγγελμα που δύναται να εξασκήσει ένα μέλος του ΤΕΕ δηλαδή ένας «μηχανικός».
1. Μελέτη και Επίβλεψη Τεχνικών Έργων πάσης φύσης (οικοδομικά, υποδομές, οδοποιία, σιδηροδρομικά, δίκτυα υψηλής τεχνολογίας, υποθαλάσσια, κλπ.).
2. Κατασκευή Τεχνικών Έργων (όπως τα παραπάνω)
3. Διαχείριση έργων (project management, construction management)
4. Οικονομοτεχνικές Μελέτες πάση φύσεως
5. Υποστήριξη Βιομηχανικής και βιοτεχνικής παραγωγής όσον αφορά το τεχνικό μέρος
6. Συντήρηση εγκαταστάσεων, κτιρίων, έργων υποδομής, κλπ.
7. Υπηρεσίες διοικητικής υποστήριξης σε επίπεδο δημόσιας διοίκησης, ΔΕΚΟ, ΟΚΩ, κλπ.
8. Τεχνική υποστήριξη σε Στρατό, ναυτιλία, κλπ.
9. Ναυπήγηση και συντήρηση πλοίων και αεροσκαφών (!!!)
Μέχρι εδώ λοιπόν είδαμε πως ένα πιθανό άνοιγμα του επαγγέλματος θα αφορούσε στην αλλαγή του δικαιώματος εγγραφής στο ΤΕΕ και στα δικαιώματα που αυτό δίνει. Θα έπρεπε δηλαδή η άδεια ασκήσεως επαγγέλματος να είναι ανοιχτή και σε άλλες κατηγορίες αποφοίτων τεχνικών σχολών. Όμως πώς να συμβεί αυτό αφού το ΤΕΕ συγκεντρώνει ένα πλήθος επαγγελμάτων με πολύ μικρές ομοιότητες μεταξύ τους εάν εξαιρέσει κανείς τη φοίτηση σε τεχνικές σχολές παντός φύσεως.
Έγραφα τον Μάιο του 2009 σχετικά μια νέα οικοδομική πολιτική:
«…Οι επαγγελματικοί κλάδοιΑπαραίτητη προϋπόθεση για τη σωστή λειτουργία όλου του κλάδου της Οικοδομής είναι η διάκριση των ρόλων όλων των εμπλεκομένων μερών στην ολοκλήρωση ενός έργου. Πρέπει εδώ να κατανοηθεί και να θεσμοθετηθεί ο ρόλος του μηχανικού είτε ως συμβούλου – μελετητή ή/και επιβλέποντος, είτε ως κατασκευαστή – εργολήπτη, είτε ως διευθυντή έργου. Και οι τρείς αυτές ειδικότητες είναι πολύ σημαντικές, με συγκεκριμένες ευθύνες τόσο για θέματα ποιότητας όσο και για θέματα ασφάλειας...
Διακριτοί πρέπει να είναι και οι ρόλοι μεταξύ των διαφόρων ειδικοτήτων των μηχανικών τόσο σε επίπεδο μελετών όσο και σε επίπεδο κατασκευής και επίβλεψης. Δεν είναι δυνατόν το μεγαλύτερο μέρος οικοδομικών αδειών που εκδίδονται κάθε χρόνο να έχουν υπογραφεί μόνο από αρχιτέκτονα συμπεριλαμβανομένων των στατικών μελετών, είτε μόνο από πολιτικό μηχανικό που υπογράφει και αρχιτεκτονικές μελέτες.
Αντίστοιχα διακριτό πρέπει να είναι και το επαγγελματικό επιμελητήριο που εκπροσωπεί τις διαφορετικές ομάδες μηχανικών που ασχολούνται με τα έργα από διαφορετική μεριά: άλλο για τον μελετητή, άλλο για τον εργολήπτη, άλλο για τον διευθυντή έργου. Μόνον τότε και το κράτος θα αποκτήσει συμβούλους που θα μπορούν να το καθοδηγήσουν προς τις αντίστοιχες άρτιες λύσεις.
Σήμερα η κατάσταση που επικρατεί είναι θηριώδης. Το Τεχνικό Επιμελητήριο της Ελλάδος εκπροσωπεί το σύνολο της τεχνικής εγγράμματης κοινότητας χωρίς καμία διάκριση, ούτε καν μεταξύ δημοσίων υπαλλήλων μηχανικών, μελετητών, managers και εργοληπτικών μεγάλων και μικρών εταιρειών με αποτέλεσμα τα συμφέροντα του κλάδου με τα μεγαλύτερα κεφάλαια (δημόσια έργα) να “ταυτίζονται” με τα συμφέροντα της Ελληνικής Πολιτείας...»
Τα παραπάνω αφορούν βέβαια και τις άλλες κατηγορίες «μηχανικών» που δεν έχουν σχέση με την οικοδομή.Συνοψίζοντας, πιστεύουμε ότι το πρώτο βήμα για κάθε ορθολογικοποίηση και άνοιγμα του επαγγέλματος, το πρώτο μέτρο είναι η διάσπαση του Επιμελητηρίου και η ταύτιση νέων επιμελητηρίων με τα πραγματικά επαγγέλματα. Το επάγγελμα του Μελετητή, το επάγγελμα του Εργολήπτη, Το επάγγελμα του Μηχανικού παραγωγής, κλπ. Τα επιμελητήρια που θα προκύψουν θα έχουν τη δυνατότητα να πιστοποιήσουν (εφάπαξ) και να πιστοποιούν (διαρκώς) τα μέλη τους, έτσι ώστε αυτά να μπορούν να εκτελούν την εργασία τους με προδιαγραφές και επαγγελματική δεοντολογία. Σήμερα δεν υπάρχει καμία πιστοποίηση και κανένας έλεγχος. Για να σας πω ένα πολύ τραβηγμένο αλλά υπαρκτό παράδειγμα, υπάρχουν ανάπηροι μηχανικοί οι οποίοι δεν μπορούν να μεταβούν σε εργοτάξιο, την υπογραφή των οποίων χρησιμοποιούν εργολάβοι (και τους αμείβουν αντίστοιχα), για επιβλέψεις έργων με μεγάλες παρανομίες. Αντίστοιχα και πολύ πιο συχνά συμβαίνει το ίδιο με μηχανικούς υπερήλικες (άνω των 75-80 χρόνων) οι οποίοι και αυτοί συμμετέχουν με το πτυχίο τους σε εργοληπτικές εταιρείες ενώ στην πράξη δεν δύναται ούτε καν να επισκεφθούν εργοτάξιο.Έχει δημιουργηθεί επίσης και ένα θέμα με τις λεγόμενες ελάχιστες αμοιβές μελέτης και επίβλεψης ιδιωτικών έργων. Αυτό είναι ένα θέμα προς απελευθέρωση αλλά μάλλον κάπως καθυστερημένα! Οι περί ου ο λόγος αμοιβές είναι ανάξιες λόγου, περίπου στο 1/3 των αντιστοίχων ευρωπαίων μηχανικών. Μια συζήτηση περί αυτών θα είχε νόημα πριν από τρεις δεκαετίες που θεσπίστηκαν… Σήμερα, είναι απλώς μια γραφικότητα της πολιτικής. Ένα μελετητικό γραφείο που σέβεται τη δουλειά του χρειάζεται 3-4 φορές μεγαλύτερη αμοιβή από την ελάχιστη προβλεπόμενη προκειμένου να καλύψει τα έξοδά του.Ο Χάρης Σαββίδης είναι μέλος της Διοικούσας επιτροπής της «Δράσης»
Χάρης Σαββίδης
Ο Νικόλας Μάντζαρης συμπληρώνει:
Να συμπληρώσω, ως παραδείγματα, δύο θέματα για τα οποία έχω και προσωπικό ενδιαφέρον.
Α) Η Σχολή Χωροταξίας του Παν/μιου Θεσσαλίας δημιουργήθηκε γύρω στο 1990 και ήταν 4ετούς φοίτησης. Μετά από 4-5 χρόνια, προφανώς λόγω αδυναμίας των αποφοίτων να γίνουν δεκτοί στο ΤΕΕ, η σχολή έγινε πενταετούς φοίτησης και μετονομάστηκε σε Σχολή "Μηχανικών Χωροταξίας"... Στο μέλλον πιθανώς να έχουμε και Μηχανικούς Θεολογίας προκειμένου να εισέλθουν κάποιοι στο ΤΕΕ!
B) Απόφοιτοι ελληνικών (ή και άλλων ευρωπαϊκών) πανεπιστημίων που έκαναν μεταπτυχιακό (διάρκειας 1-2 χρόνων) ακόμη και στις καλύτερες διεθνείς σχολές δεν έχουν επαγγελματικά δικαιώματα στην Ελλάδα και χρησιμοποιούν το μεταπτυχιακό τους απλώς και μόνο ως... τίτλο τιμής. Δηλ., δεν έχουν δικαίωμα να υπογράψουν κάθε λογής μελέτες ή να προσληφθούν / προαχθούν στο δημόσιο σε αντίστοιχες θέσεις ευθύνης. Υποθέτω ότι πρόκειται για δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους, υψηλών κατά τεκμήριο προσόντων, οι οποίοι βρίσκονται εκτός των τειχών του συστήματος, σε μια ιδιόμορφη επαγγελματική εξορία.Και μετά κάποιοι παλαιο-πολιτικοί μας λένε διάφορα δακρύβρεκτα για το ανθρώπινο κεφάλαιο που πρέπει να κρατήσουμε στην Ελλάδα.
Υ.Γ. Θα ήμουν καχύποπτος εως αρνητικός σε κάθε μορφής "επιμελητήριο" που έχει τη δυνατότητα να αποκλείσει άλλους από την αγορά εργασίας. Είδαμε που έχει οδηγήσει αυτή η λογική.Θα μπορούσαν τα επιμελητήρια να παρέχουν μια πιστοποίηση του επιπέδου σπουδών διαφόρων σχολών, συμβουλευτικού τύπου, ή πιστοποίηση επαγγελματικών προσόντων μεμονωμένων προσώπων (πάλι ενδεικτική / συμβουλευτική όμως και χωρίς δυνατότητα αποκλεισμού των συντεχνιακά ...ανεπιθύμητων).

Η ατυχής μπλόφα του Έλληνα πρωθυπουργού



Ομολογώ ότι στο Davos με είχε εντυπωσιάσει. Το κυνήγι του δημοσιογράφου των financial times ήταν αλύπητο και οι ερωτήσεις με εμμονή για μέτρα και ανάγκη εξεύρεσης κεφαλαίων από κάθε δυνατή πηγή χειμαρρώδεις. Παρ’ όλα αυτά ο Έλληνας πρωθυπουργός, χωρίς να λαχανιάσει ούτε στιγμή, περπατώντας, αναβαίνοντας σκάλες μιλούσε διαρκώς. Με μεγάλη άνεση απάντησε καταφατικά στην ερώτηση αν θα απολυθούν δημόσιοι υπάλληλοι (εννοούσε τους stagiaires προφανώς των οποίων οι θέσεις δεν είναι σίγουρο ότι καταργήθηκαν οριστικά και όχι κάποιον μόνιμο) ομοίως και στην ερώτηση ότι αν θα μειωθούν οι μισθοί στο δημόσιο (ήταν μεν προφητικό αλλά τότε το μόνο που είχε υποσχεθεί και όχι εφαρμόσει ήταν η μείωση επιδομάτων πάνω από τα 2,000 ευρώ). Για ένα-δυο δευτερόλεπτα σκέφτηκα τον προκάτοχό του σε ανάλογη στιγμή, μόνο ως ανέκδοτο.
Μετά ήρθε η εξαγγελία των μέτρων, η σταδιακή αποκλιμάκωση των spreads ο εύκολος (αν και ακριβός) δανεισμός με ευχέρεια επιλογής δανειστών και η διαπίστωση στις αγορές ότι ίσως το Ελληνικό πρόβλημα να οδηγείται σε τροχιά λύσης με όλη τη δυσπιστία βέβαια που προκαλούν πλέον δηλώσεις η στατιστικά στοιχεία που προέρχονται από την Ελλάδα. Το τελευταίο αντικατοπτρίστηκε, όλως φυσιολογικώς, στην επιμονή των spreads γύρω στα 300bps, μέχρι να εφαρμοστούν τα μέτρα στην πράξη και κυρίως να αποδώσουν τα αναμενόμενα.
Η Ελληνική κυβέρνηση όμως, θέλοντας να εκμεταλλευτεί το momentum της αναγγελίας των μέτρων άρχισε να κουνάει το δάκτυλο στις αγορές εκτιμώντας ότι η Ελλάδα θα πρέπει να δανείζεται σαν μια χώρα της ζώνης του ευρώ, καμιά εκατοστή bps χαμηλότερα σύμφωνα με την εκτίμησή της. Μια χώρα της ζώνης του ευρώ δηλαδή που δεν έχει ρεκόρ χρέους-δημοσίου ελλείμματος-ελλείμματος ισοζυγίου, που δεν έχει παραποιήσει τα στατιστικά της, που δεν έχει μετατρέψει τις εισροές από την Ευρώπη σε βίλες κι αυτοκίνητα κλπ. Δυστυχώς όμως η Ελλάδα δεν είναι μια τέτοια χώρα. Μια που αυτό δεν έφτανε, ο κύριος Παπανδρέου πήγε στο επόμενο βήμα: Άρχισε να ψάχνει το καλύτερο επιτόκιο σαν να παζαρεύει στεγαστικό με τρεις υποψηφίους δανειστές στην ουρά: Τις αγορές, την Ε.Ε. και το ΔΝΤ. Κι εκεί προχώρησε στη γνωστή μπλόφα προς την Ευρωπαϊκή Ένωση. “’Η μας βοηθάτε ή πάμε στο ΔΝΤ”. Μάλλον δεν περίμενε τη ρελάνς της κυρίας Μέρκελ (η οποία παρεμπιπτόντως φαίνεται να βάζει βόμβα στα θεμέλια της νομισματικής ένωσης), με αποτέλεσμα ο υπόλοιπος κόσμος να προεξοφλεί την απέλπιδα προσφυγή της Ελλάδας στο ΔΝΤ ώστε ”να βρεί το επιτόκιο που αρμόζει σε μια χώρα της ζώνης του ευρώ”. Αυτοεκπληρούμενη προφητεία; Θα μάθουμε σύντομα…
Στο ΔΝΤ δεν πάει καμία χώρα να δανιστεί από επιλογή, πάει από ανάγκη. Ο Έλληνας πρωθυπουργός πήγε να παραβλέψει αυτόν τον κανόνα και μέχρι τώρα φαίνεται ότι έκανε μεγάλο λάθος.

Κυριακή, 14 Μαρτίου 2010

Ωδή στην ανελαστικότητα της αγοράς εργασίας

Τη στιγμή που η Ευρωπαϊκή Ένωση και οι διεθνείς οικονομικοί οργανισμοί (ΟΟΣΑ, ΔΝΤ) ζητούν από την ελληνική κυβέρνηση να λάβει επειγόντως μέτρα εργασιακής "ευελιξίας", ως μεσομακροπρόθεσμο μέσο αντιμετώπισης του αναπτυξιακού προβλήματος της χώρας και εγκατάστασης μιας σοβαρής ανταγωνιστικότητας, το Υπουργείο Εργασίας κατέθεσε προς ημερών στη Βουλή νομοσχέδιο, του οποίου οι ρυθμίσεις, στην πλειονότητά τους, βαίνουν κατά προφανή τρόπο προς αντίθετη κατεύθυνση.
Οι προτεινόμενες διατάξεις ασχολούνται με μια σειρά εργασιακών θεμάτων, τα περισσότερα των οποίων αφορούν σε θεσμούς ευελιξίας ή/και θεσμούς αντιμετώπισης οικονομικών δυσκολιών των επιχειρήσεων (μερική απασχόληση, εκ περιτροπής εργασία, εργαζόμενοι προσωρινής απασχόλησης, διευθέτηση του χρόνου εργασίας, τηλεργασία, διαθεσιμότητα κ.ο.κ.). Αξιοσημείωτο είναι ότι με το νομοσχέδιο τροποποιούνται κατά κανόνα υφιστάμενοι κανόνες, σε τρόπο ώστε, σε μεγάλη έκταση και με περισσότερο ή λιγότερο εμφανή τρόπο, περιορίζονται ακόμη περισσότερο τα όσα (λίγα) στοιχεία "ευελιξίας" συναντώνται σήμερα στο ελληνικό εργατικό δίκαιο.

Κατ' αρχήν, με την επέμβαση που κάνει το νομοσχέδιο στο ζήτημα του χαρακτηρισμού της εργασιακής σχέσης ως παροχής ανεξαρτήτων υπηρεσιών ή ως σύμβασης εξαρτημένης εργασίας (δηλαδή ως μισθωτής εργασίας και άρα υπαγόμενης στις διατάξεις της εργατικής νομοθεσίας), επιδιώκεται να προστεθούν παραπάνω "ζύγια" στο τάσι της ζυγαριάς υπέρ της της εξάρτησης για κάθε εργασιακή σχέση που συμφωνείται να έχει διάρκεια πέραν των 3 μηνών.

Στη συνέχεια, το νομοσχέδιο περιέχει μια δέσμη ρυθμίσεων που αυστηροποιούν τις περί παροχής "μερικής απασχόλησης" και "εκ περιτροπής εργασίας" ισχύουσες ρυθμίσεις. Συγκεκριμένα, στο εξής θα πρέπει οι συμφωνίες για την παροχή μερικής ή εκ περιτροπής εργασίας να γνωστοποιούνται στην επιθεώρηση εργασίας εντός της αφόρητα ασφυκτικής προθεσμίας των 8 ημερών (συμπεριλαμβανομένων και των μη εργασίμων). Διαφορετικά επικρέμαται το φόβητρο του χαρακτηρισμού των σχέσεων αυτών ως συμβάσεων "πλήρους απασχόλησης" (π.χ. ο εργαζόμενος θα εργάζεται 3 ώρες και θα απαιτεί αμοιβή για 8ωρο). Ακόμη όμως σοβαρότερες συνέπειες έχει η νέα διάταξη με την οποία, ενώ μέχρι σήμερα δεν προβλέπεται ανώτατο χρονικό όριο για τη χρησιμοποίηση εκ μέρους του εργοδότη της εκ περιτροπής εργασίας, το νομοσχέδιο επιτρέπει τη χρήση αυτής κατ' ανώτατο για ένα συνεχόμενο εξάμηνο. Πέραν αυτών, στην περίπτωση που έχει συμφωνηθεί να παρέχεται εργασία για λιγότερες των 4 ωρών ημερησίως, το νομοσχέδιο καθιστά ακριβότερη για τις επιχειρήσεις τη χρήση της μερικής απασχόλησης (από ότι είναι σήμερα) και ταυτόχρονα, ενώ ο εργοδότης σήμερα μπορεί να αξιώνει από τον μερικώς εργαζόμενο να εργασθεί παραπάνω ώρες καταβάλλοντάς του το κανονικό ωρομίσθιο, με τη νέα ρύθμιση, η πρόσθετη αυτή εργασία αμείβεται κατά τρόπο ακατανόητο με προσαυξημένο κατά 10% ωρομίσθιο. Δηλαδή, μολονότι πρόκειται για πρόσθετες ώρες εργασίας που δεν οδηγούν στην υπέρβαση του ημερήσιου 8ώρου ή του εβδομαδιαίου 40ώρου, η πρόσθετη αυτή εργασία θα αντιμετωπίζεται στο εξής σαν "υπερεργασία" και θα έχει αυξημένο κόστος. Παραμένοντας στο πεδίο της "μερικής απασχόλησης", με τις προτεινόμενες ρυθμίσεις, κατά τρόπο ομοίως ακατανόητο, παρέχεται σε κάθε πλήρως απασχολούμενο (δηλαδή με 8ωρο) το δικαίωμα να απαιτεί από τον εργοδότη, όποτε το θελήσει, τη μετατροπή της απασχόλησής του από πλήρη σε μερική (δηλ. να δουλεύει με 4ωρο). Το χειρότερο είναι ότι, με τις προτεινόμενες ρυθμίσεις, θα μπορεί επίσης ο πλήρως απασχολούμενος που ζήτησε και μετατράπηκε η εργασία του σε μερική απασχόληση, όποτε πάλι το επιθυμήσει να επανέρχεται και να αξιώνει την επάνοδό του σε καθεστώς πλήρους απασχόλησης, χωρίς αυτό το πήγαινε-έλα από πλήρη απασχόληση και τούμπαλιν να έχει τέλος. Πρόκειται για μια βίαιη και αντίθετη προς το Σύνταγμα παρέμβαση του νόμου στο δικαίωμα του επιχειρείν και είναι προφανές ότι θα δημιουργήσει οργανωτική και λειτουργική αναστάτωση στις επιχειρήσεις.

Σε ένα άλλο πεδίο εργασιακής ευελιξίας, αυτό της προσφυγής στη χρήση του θεσμού της "προσωρινής απασχόλησης", δηλαδή εύρεσης εργασίας μέσω των εταιρειών προσωρινής απασχόλησης), με τις νέες προτεινόμενες ρυθμίσεις ουσιαστικά ο θεσμός αυτός περιθωριοποείται και χάνει τη λειτουργικότητά του. Συγκεκριμένα, με το νομοσχέδιο τίθεται για πρώτη φορά ως προϋπόθεση για την απασχόληση προσωπικού με σύμβαση προσωρινής απασχόλησης η ύπαρξη έκτακτων, πρόσκαιρων ή εποχιακών αναγκών, που πρέπει να αναφέρονται ρητώς στην έγγραφη σχετική σύμβαση εργασίας. Όμως, με τον τρόπο αυτό παραβιάζεται η Οδηγία 2008/104/ΕΚ, η οποία, αντιμετωπίζοντας την προσωρινή απασχόληση ως μέσον δημιουργίας νέων θέσεων εργασίας, θέτει ως βασικό σκοπό της τη διευκόλυνση προσφυγής των επιχειρήσεων στο θεσμό αυτό και όχι τη δημιουργία ανυπέρβλητων εμποδίων, όπως φαίνει ότι είναι η πρόθεση του νομοσχεδίου. Πέραν αυτών, προς την ίδια αντίληψη εξουδετέρωσης του θεσμού της προσωρινής απασχόλησης, το νομοσχέδιο καθιστά την αμοιβή της προσωρινής εργασίας ακριβότερη από ό,τι σήμερα, ενώ μειώνει την επιτρεπτή διάρκεια της παροχής προσωρινής απασχόλησης ενός εργαζόμενου σε έναν εργοδότη από 18 σε 12 συνεχόμενους μήνες. Στο πλαίσιο της ίδιας αντίληψης, η προτεινόμενη ρύθμιση διευρύνει επίσης τις εξαιρέσεις προσφυγής στο θεσμό αυτό, περιλαμβάνοντας και νέες περιπτώσεις περιορισμών, δίνοντας έτσι τη χαριστική βολή στη δυνατότητα των επιχειρήσεων να προσφεύγουν στη χρήση προσωπικού με καθεστώς προσωρινής απασχόλησης.

Παρέμβαση κάνει το νομοσχέδιο και στο θεσμό της "διαθεσιμότητας" δηλαδή στη δυνατότητα των επιχειρήσεων που αντιμετωπίζουν σοβαρά οικονομικά προβλήματα να καταβάλουν στο προσωπικό τους τις μισές αποδοχές για ένα διάστημα μέχρι 3 μήνες ετησίως χωρίς να τους απασχολούν. Πρόκειται για ένα θεσμό που επιτυχώς ισχύει από το 1995 και έχει συμβάλει σημαντικά στη διάσωση πολλών επιχειρήσεων από το κλείσιμο και στη διατήρηση θέσεων εργασίας. Με την προτεινόμενη νέα ρύθμιση εισάγεται ένας ακατανόητος πρόσθετος σημαντικός περιορισμός: Η μία περίοδος διαθεσιμότητας πρέπει να απέχει από την άλλη τουλάχιστον 3 μήνες. Το παράλογο της νέας αυτής πρόβλεψης, μεταξύ άλλων, συνίσταται και στο ότι ενώ ένας εργοδότης μπορεί να κάνει εφάπαξ χρήση του συνόλου της τρίμηνης διαθεσιμότητας, στην περίπτωση, για παράδειγμα, που θέσει σε διαθεσιμότητα το προσωπικό του ένα μόνο μήνα, για να θέσει εκ νέου το προσωπικό σε διαθεσιμότητα για έναν ακόμη μήνα, θα πρέπει να περάσουν τρεις μήνες από την προηγούμενη χρήση του (στο μεταξύ η επιχείρηση έχει καταρρεύσει...). Τέλος, προς την κατεύθυνση πάντοτε της ανώφελης αυστηροποίησης του ισχύοντος καθεστώτος, το νομοσχέδιο εισάγει νέες ανύπαρκτες μέχρι σήμερα γραφειοκρατικές υποχρεώσεις των εργοδοτών που κάνουν χρήση του θεσμού της διαθεσιμότητας έναντι στου ΣΕΠΕ, του ΙΚΑ και του ΟΑΕΔ.

Πέραν αυτών, το νομοσχέδιο, ως μη όφειλε, ασχολείται και το ζήτημα της "τηλεργασίας", πράγμα που προκαλεί εύλογη απορία, αφού μόλις προ 4 ετών οι κοινωνικοί συνομιλητές σε εθνικό επίπεδο (ΓΣΕΕ, ΣΕΒ κ.λ.π) συμφώνησαν να εισαχθεί στο εθνικό δίκαιο η ευρωπαϊκή "Συμφωνία για την τηλεργασία" (που σύναψαν την 19.7.2005 η Συνομοσπονδία Ευρωπαϊκών Συνδικάτων και οι τρεις οργανώσεις της ευρωπαϊκής εργοδοσίας). Έτσι, η συμφωνία αυτή, με τις κατάλληλες προσαρμογές, περιλήφθηκε στην ΕΓΣΣΕ 2006-2007 και ισχύει πλέον ως εθνικό δίκαιο. Είναι λοιπόν προφανές ότι επειδή το θέμα της τηλεργασίας το διαχειρίζονται οι κοινωνικοί συνομιλητές και το καλύπτουν αρτιότερα με την εισαγωγή της παραπάνω ευρωπαϊκής συμφωνίας, οι σχετικές ατελείς και αποσπασματικές περί τηλεργασίας προβλέψεις του νομοσχεδίου, μόνο για λόγους εντυπωσιασμού παρουσιάζονται, θεωρούμε μάλιστα σίγουρο ότι θα δημιουργήσουν περισσότερα προβλήματα από αυτά που θα επιλύσουν. Εξάλλου, σε κάποια σημεία που συναντώνται οι προτεινόμενες περί τηλεργασίας διατάξεις με τις περί τηλεργασίας ρυθμίσεις της ΕΓΣΣΕ 2006-2007, είτε τις αυστηροποιούν άνευ ιδιαίτερου λόγου (π.χ. εισάγεται υποχρέωση γνωστοποίησης των συνθηκών εργασίας του τηλεργαζόμενου από τον εργοδότη μέσα στην απίθανα σύντομη προθεσμία των 8 ημερών, ενώ η ρύθμιση της ΕΓΣΣΕ προβλέπει 30ήμερη σχετική προθεσμία), είτε βάζουν τα θεμέλια για τη δημιουργία ερμηνευτικών συγχύσεων και εργασιακών τριβών, όπως πιστεύουμε ότι θα προκαλέσει η πρόβλεψη από το νομοσχέδιο υποχρεωτικής περιόδου τρίμηνης προσαρμογής. Τέλος, και το σοβαρότερο, περιλαμβάνεται στη σχετική ρύθμιση μια απαράδεκτη και σίγουρα αντισυνταγματική διάταξη, σύμφωνα με την οποία ο εργοδότης οφείλει να φέρει σε επαφή τον τηλεργαζόμενο με τον εκπρόσωπο του συνδικάτου εντός δύο μηνών από τη σύναψη της σύμβασης τηλεργασίας, δηλαδή καθιστά τον εργοδότη dealer των συνδικαλιστικών οργανώσεων και με τον τρόπο αυτό, κατά τη γνώμη μου, παραβιάζεται κατάφορα τόσο η αρχή της μη παρέμβασης του εργοδότη στα εσωτερικά των συνδικάτων όσο και η αρνητική συνδικαλιστική ελευθερία των εργαζομένων.

Εξάλλου, μόνο θλίψη μπορεί να εκφράσει κανείς για τον τρόπο ενασχόλησης του νομοσχεδίου με τον επίσης σημαντικό θεσμό της "διευθέτησης του χρόνου εργασίας", δηλαδή την ευχέρεια να αυξομειώνεται, σύμφωνα με τις επιχειρηματικές ανάγκες, ο ημερήσιος χρόνος εργασίας των μισθωτών υπό την προϋπόθεση ότι ο χρόνος απασχόλησης εντός ενός ευρύτερου χρονικού διαστήματος (π.χ. 4 μήνες) κατά μέσο όρο να μην υπερβαίνει το εφαρμοζόμενο στην επιχείρηση εβδομαδιαίο 40ωρο. Ας σημειωθεί ότι πρόκειται για την τέταρτη κατά σειρά τροποποίηση των αρχικών σχετικών διατάξεων περί διευθέτησης του 1992, χωρίς ωστόσο με καμία από τις προηγούμενες ρυθμίσεις να έχει επιτευχθεί η ουσιαστική εφαρμογή του θεσμού. Έχουμε την πεποίθηση ότι ούτε με τη νέα προτεινόμενη ρύθμιση πρόκειται να αρθεί το βασικό αρνητικό χαρακτηριστικό των προηγουμένων ρυθμίσεων που είναι θέσπιση ενός άκαμπτου prokat συστήματος διευθέτησης, σε συνδυασμό με την αφόρητη πολυπλοκότητα της διαδικασίας εφαρμογής του. Για τους λόγους αυτούς, η μέχρι σήμερα χρησιμοποίηση της "διευθέτησης του χρόνου εργασίας" από τις επιχειρήσεις είναι σχεδόν ανύπαρκτη (προφανώς γιατί είναι αντικειμενικά ανέφικτη), με συνέπεια να εξουδετερώνεται ένας σημαντικός θεσμός ευελιξίας. Δυστυχώς, όπως είπαμε, η προτεινόμενη ρύθμιση δεν αναιρεί σε τίποτε την τακτική της αυτοϋπονόμευσης των υποτιθέμενων νομοθετικών στόχων και δεν έχουμε παρά να αναμένουμε σύντομα την επόμενη -σε δουλειά να βρισκόμαστε - επαναρρύθμιση του θεσμού της διευθέτησης, εάν βεβαίως αυτή η κωμωδία (ή το δράμα) πρόκειται να ξαναπαιχτεί.

Είναι λοιπόν προφανές ότι με τις εισαχθείσες από την Κυβέρνηση προς υιοθέτηση στη Βουλή διατάξεις του σχετικού για τις εργασιακές σχέσεις νομοσχεδίου του Υπουργείου Εργασίας όχι μόνο δεν ενισχύονται οι ήδη μικρής αποτελεσματικότητας υφιστάμενοι θεσμοί εργασιακής ευελιξίας και αντιμετώπισης επιχειρηματικών δυσκολιών, αλλά αυστηροποιούνται ακόμη περισσότερο οι ισχύουσες διατάξεις και σε κάθε περίπτωση παγιώνεται η πολιτική της ανόρεκτης και προσχηματικής (για τα μάτια) υιοθέτησης των κατευθύνσεων και συστάσεων των διεθνών οικονομικών οργανισμών και της Ευρωπαϊκής Ένωσης στα ζητήματα αυτά.

Στο εύλογο ερώτημα εάν, με τις σημερινές συνθήκες οξύτατης οικονομικής κρίσης και εμφανούς και αδιαμφισβήτητου αδιεξόδου στο οποίο έχουν περιέλθει οι ελληνικές επιχειρήσεις, είναι η καταλληλότερη στιγμή για την οπισθοδρόμηση αυτή, τότε περιμένουμε να ακούσουμε τη σχετική επιχειρηματολογία του κ. Λοβέρδου στη Βουλή.

Παρασκευή, 12 Μαρτίου 2010

H αναζήτηση του εχθρού

Η θεσμική, κοινωνική και τελευταία οικονομική χρεοκοπία του τόπου μας οδηγεί στην αναζήτηση ευθυνών, τη συνήθη ανακλαστική αντίδραση των Ελλήνων σε στιγμές κρίσεις. Είναι λογικό άλλωστε να μας απασχολεί το ποιος φταίει μια που το τι πρέπει να κάνουμε για να αναστρέψουμε τη χρεωκοπία, όσο επίπονο είναι στην εφαρμογή του, τόσο εύκολο είναι στην αντίληψη του και πολλοί το έχουν επαναλάβει στο παρελθόν. Ο εντοπισμός του εχθρού και η τιμωρία του σηματοδοτεί την κάθαρση για την υπόλοιπη κοινωνία, ώστε να μπορέσει αυτή απαλλαγμένη από τα βάρη του παρελθόντος να προχωρήσει μπροστά.
Ο κατάλογος των εχθρών είναι μακρύς:
- Φταίνε συλλήβδην οι δημόσιοι υπάλληλοι. Που είναι αργόμισθοι, που τα παίρνουν, που βγαίνουν νωρίς στη σύνταξη, που είναι μόνιμοι, που αυξάνονται συνέχεια.
- Φταίνε οι επιχειρηματίες και οι ελεύθεροι επαγγελματίες. Που λαδώνουν, που φοροδιαφεύγουν, που εισφοροδιαφεύγουν, που πτωχεύουν τις εταιρείες τους για να απαλλαγούν των υποχρεώσεών τους.
- Φταίνε οι πολιτικοί. Που καθιέρωσαν ένα σύστημα συναλλαγής με τους ψηφοφόρους τους, που έβαλαν τα θεμέλια της χρεωκοπίας και βήμα βήμα μας έφεραν ως εδώ.
Όλοι οι παραπάνω βέβαια έχουν και τα αντεπιχειρήματά τους. Συγκεκριμένοι πολιτικοί εισήγαγαν την αλαζονεία της ατιμωρησίας και τη δυνατότητας άσκησης και νομής εξουσίας χωρίς κανέναν έλεγχο στο δημόσιο και δεν είναι όλοι οι δημόσιοι υπάλληλοι τεμπέληδες και διεφθαρμένοι. Και μη ξεχνάμε ότι σε σε κάθε περίπτωση συναλλαγής υπάρχουν δυο συμβαλλόμενοι. Επιπλέον οι επιχειρηματίες και οι ελεύθεροι επαγγελματίες αυξάνουν το εθνικό προϊόν, παράγουν ανάπτυξη και δουλειές και (κάποιοι απ αυτούς) πληρώνουν φόρους. Τέλος τους πολιτικούς κάποιος τους ψήφισε. Και αυτούς και τα παιδιά τους. Έτσι η αναζήτηση του εχθρού γίνεται υπερεθνικό ζήτημα μια που έτσι βολεύει περισσότερο:
- Φταίνε οι κερδοσκόποι. Που μας βρήκαν ευάλωτους, που τους επιτρέπεται να στοιχηματίζουν εναντίον χωρών και να τις φέρνουν στο χείλος της χρεοκοπίας. Κι όμως δουλειά των «κερδοσκόπων» είναι, μεταξύ άλλων, να ανακαλύπτουν οικονομικές ανισορροπίες ανά τον κόσμο και να βοηθούν στη διόρθωσή τους (με κίνητρο προφανώς κέρδος κι όχι κάποια ηθική τους ανάγκη για επιβολή ισορροπίας). Εν ολίγοις τη δουλειά τους κάνουνε, ας μην τους δίναμε αφορμές.
- Φταίνε οι ξένοι, ειδικά οι Γερμανοί. Που αφού μας δώσανε τόσα χρήματα μέσω πακέτων βοηθείας κι εμείς τα μετατρέψαμε σε status symbol παραγωγής (και) της χώρας τους τώρα οφείλουν να μας γλυτώσουν από τους κερδοσκόπους. Κι όμως εμείς τόσα χρόνια τους κοροϊδεύαμε και τους στέλναμε ψευδή στατιστικά στοιχεία. Και τα δυο κόμματα εξουσίας κάνανε διεθνώς ρεζίλι το ένα την κυβέρνηση του άλλου σε μια προσπάθεια οριστικής εξάλειψης του αντιπάλου τους (η λεγόμενη απογραφή) κάνοντάς τους Ευρωπαίους συμμέτοχους σε ένα ιδιοτελές αλισβερίσι στο οποίο δεν είχαν καμιά διάθεση να αναμιχθούν.

Ο κατάλογος μπορεί να είναι ατελείωτος. Όλοι μπορούν να ανακηρυχθούν εχθροί γιατί όλοι έχουν μερίδιο ευθύνης. Όλοι μπορούν να ζητήσουν εξιλέωση γιατί «δεν κάναν μόνο λάθη» και γιατί «η ελληνική κοινωνία προχώρησε τόσο πολύ τα τελευταία 30 χρόνια και όλοι συνετέλεσαν σε αυτό». Και όλοι δίκιο έχουν. Την επόμενη φορά που θα αναζητήσετε εχθρούς προτείνω να κοιτάξτε τον καθρέφτη. Και μετά, αφού αποδώσετε τις δέουσες ευθύνες προχωρήστε στην ουσία. Ανακαλύψτε τον δικό σας τρόπο συνεισφοράς στην αναστροφή της χρεωκοπίας.

Πέμπτη, 11 Μαρτίου 2010

Η αλήθεια για το 13ο και το 14ο μισθό των ιδιωτικών υπαλλήλων

Έχει προκληθεί πολύ μεγάλη σύγχυση τις τελευταίες ημέρες ως προς τη μείωση των αποδοχών των ιδιωτικών υπαλλήλων κατά τρόπο αντίστοιχο με αυτό των δημοσίων υπαλλήλων κατόπιν των μέτρων που ανακοίνωσε η Κυβέρνηση και ψήφισε η Βουλή. Πολλοί, δηλαδή, νομίζουν ότι επειδή μειώθηκαν οι μισθοί, περικόπηκαν κάποια επιδόματα και μειώθηκαν τα δώρα Χριστουγέννων και Πάσχα, καθώς και το επίδομα αδείας στο Δημόσιο, κάτι τέτοιο θα μεταφερθεί και στον ιδιωτικό τομέα. Πρόκειται, φυσικά, για παρανόηση, η οποία επιτείνεται από διαφόρους λαϊκίζοντες.

Κατ’ αρχήν πρέπει να σημειωθεί ότι οι μισθοί στο Δημόσιο ρυθμίζονται με ειδικό νόμο, ο οποίος καθιερώνει και το λεγόμενο «ενιαίο μισθολόγιο» (δηλαδή ενιαίο βασικό μισθό για όλους τους δημοσίους υπαλλήλους, πλην κάποιων εξαιρέσεων, καθώς και κάποια από τα επιδόματα που δικαιούνται). Σήμερα ισχύει ο ν. 3205/2003, ο οποίος, στο άρθρο 9, ορίζει τα σχετικά με τη λήψη των επιδομάτων από τους δημοσίους υπαλλήλους. Στον ιδιωτικό τομέα η αντίστοιχη ρύθμιση περιέχεται στο ν. 1082/1980 και στις υπουργικές αποφάσεις που εκδόθηκαν κατ’ εξουσιοδότησή του. Έτσι, υπάρχει χωριστή νομοθετική ρύθμιση και δεν επηρεάζει η μεταβολή της μιας ρυθμίσεως αυτομάτως και την άλλη. Αλλά, σε κάθε περίπτωση, η μισθοδοσία των δημοσίων υπαλλήλων ρυθμίζεται με νόμο του κράτους, ενώ η μισθοδοσία των ιδιωτικών κυρίως με συλλογικές συμβάσεις εργασίας, καθώς και με την ατομική σύμβαση εργασίας ενός εκάστου εργαζομένου.

Ο νόμος «Προστασία της εθνικής οικονομίας - επείγοντα μέτρα για την αντιμετώπιση της δημοσιονομικής κρίσης» (που δεν έχει λάβει ακόμη αριθμό, καθώς το Εθνικό Τυπογραφείο τελεί υπό κατάληψη) προβλέπει ρητώς ότι οι μειώσεις που αναφέρει αφορούν τους υπαλλήλους που εργάζονται στο Δημόσιο, τα ν.π.δ.δ., τους Ο.Τ.Α., τις ένοπλες δυνάμεις, την Αστυνομία, την Πυροσβεστική και το Λιμενικό. Καθόλου δεν επηρεάζει τα μισθολογικά (ύψος απολαβών, επιδόματα και δώρα εορτών) του ιδιωτικού τομέα και δεν μπορεί να γίνει και καμμία σχετική αναλογία. Στον ιδιωτικό τομέα, για να επέλθει μείωση του μισθού πρέπει να συναινέσουν είτε οι κοινωνικοί εταίροι (που καταρτίζουν τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας), είτε οι μεμονωμένοι εργαζόμενοι. Το κράτος είχε επέμβει στο παρελθόν (τη δεκαετία του ’80 και τις αρχές της δεκαετίας του ’90) νομοθετικά στον καθορισμό των μισθών των ιδιωτικών υπαλλήλων, ωστόσο οι ρυθμίσεις αυτές ήσαν αντισυνταγματικές και αντίθετες με τις συμβάσεις εργασίας του Διεθνούς Οργανισμού Εργασίας που έχει κυρώσει νομοθετικά η χώρα μας.

Εν πάση περιπτώσει, η απαίτηση των ξένων είναι για μείωση των δαπανών μισθοδοσίας του δημοσίου και όχι του ιδιωτικού τομέα, γιατί οι δαπάνες για τη μισθοδοσία των δημοσίων υπαλλήλων είναι έξοδα του κράτους (που πρέπει να περικοπούν) και όχι, φυσικά, οι δαπάνες για τη μισθοδοσία των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα. Συνεπώς, πρέπει να γίνει ξεκάθαρο ότι με τις ρυθμίσεις που ψήφισε η Βουλή δεν θίγεται το μισθολογικό καθεστώς των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα.

Τετάρτη, 10 Μαρτίου 2010

ΤΟ ΜΕΓΑΡΟ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΚΑΙ Ο ΧΑΜΕΝΟΣ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ

Μια ιστορία έρωτα και αναρχίας
Αφορμή για τη δημοσίευση αυτή μου δόθηκε από την αθώα κίνηση να προμηθευτώ εισιτήρια για μια παράσταση του Μεγάρου Μουσικής. Μπαίνοντας στην ιστοσελίδα, βρέθηκα κατά λάθος στις σελίδες όπου αφελέστατα διαφημίζονται (ακόμα και σήμερα, μετά την προ πολλού ολοκλήρωσή τους) τα έργα που θα γίνονταν και που θα μετέτρεπαν ένα παρατημένο πάρκο (το πάρκο της ελευθερίας) σε όαση πρασίνου και περιπάτου για τους Αθηναίους κατοίκους του άστεως... Αφελέστατα παρατηρώ, γιατί τα έργα έγιναν μεν, το πράσινο το οποίο οικειοποιήθηκαν δεν το έδωσαν ποτέ πίσω στους Αθηναίους...
Γράφουν οι υποκρινόμενοι (τότε) προς τους αφελείς (ανέκαθεν) Αθηναίους: "...Η πραγματοποίηση του εντυπωσιακού αυτού πολυ-πολιτισμικού χώρου θα συμπληρώσει τις εγκαταστάσεις του Μεγάρου Μουσικής, θα αναβαθμίσει την περιοχή του Πάρκου Ελευθερίας σ΄ έναν καταπράσινο περιβάλλοντα χώρο και θα βοηθήσει στην αντιμετώπιση προβλημάτων που έχει χρόνια τώρα η Αθήνα...."
Το τι αναβάθμισε κρίνετέ το μόνοι σας:

Και ξανααντιγράφω από την αφελέστατη ιστοσελίδα:
"...Νέος πνεύμονας πρασίνου Νέος πνεύμονας πρασίνου, με τη δημιουργία πρωτότυπου πάρκου στο χώρο, με τρεχούμενα νερά και πολιτιστικές δράσεις για παιδιά, που θα είναι ανοιχτός όλη μέρα για όλους τους πολίτες. Ιδιαίτερα μέτρα θα ληφθούν για την προστασία και αναβάθμιση των υπόλοιπων λειτουργιών του πάρκου Ελευθερίας και ιδιαίτερα στους χώρους και τα μνημεία που αφορούν τη διατήρηση της ιστορικής μνήμης..."
Τι να πει κανείς... Τα παιδιά όπως και οι μεγάλοι, αντιμετωπίζουν σήμερα ένα νεοκλασικής αρτ-ντεκώ εμπνεύσεως σιδερένιο φράχτη!!! Τα πάρκο που θα αναβάθμιζαν δεν το χαίρεται κανείς!
Οι επισκέπτες δεν μπορούν να μπουν μέσα... Οι υπάλληλοι του Μεγάρου δουλεύουν ωσάν τους τυφλοπόντικες.. υπογείως... Οι επισκέπτες του Μεγάρου, και αυτοί, διαβιούν υπογείως... Οι αρχιτέκτονες που δούλεψαν χρόνια ολόκληρα με μεγάλες ταλαιπωρίες (λόγω και του δύσκολου χαρακτήρα του "άρχοντα" , λόγω και της ανεπάρκειας του project manager (και οι δυό μαζί πολλαπλασίασαν το κόστος και τον χρόνο περάτωσης) δεν τολμούν ούτε να το υποστηρίζουν, ούτε να το προβάλουν ως έργο τους...
Ποιόν εξυπηρέτησε τελικά; Ο τελευταίος που θα μπορούσε να είναι ευτυχισμένος από το υπό εξέταση ανοσιούργημα έφυγε και αυτός από τη ζωή πριν προλάβει να χαρεί την ταρζανιά του... Γιατί περί αυτού πρόκειται...
Εμένα όμως, ως παλιό μαθητή στην περιοχή (του 10ου λυκείου), όπου έχω συνδέσει όλες μου τις εφηβικές κοπάνες από το σχολείο με το πάρκο αυτό, με πονάει... και με πονάει ακόμα περισσότερο καθώς τα παιδιά μου, όπως και τα παιδιά όλων των Αθηναίων, θα βρουν ένα πάρκο λιγότερο στην πόλη, ακόμα ένα παράδειγμα καταπατητή, ακόμα έναν που νόμισε και φέρθηκε "ως" κράτος εν κράτει...


Τρίτη, 9 Μαρτίου 2010

ΜΠΟΡΟΥΜΕ!






Βαρέθηκα πια!
Όλο το τελευταίο διάστημα, ακούω μόνο για “πτωχεύσεις” “επιτηρήσεις” “δανεικά” και “χρέη” καθώς και άλλα πολλά τέτοια “ευχάριστα”, φτάνει !

Στο σημερινό πολιτικό σκηνικό της χώρας φαίνεται πως “η βελόνα κόλλησε” εκεί οριστικά.

Χρήσιμο και ωφέλιμο βέβαια είναι να γνωρίζεις επακριβώς την κατάστασή σου ώστε να πάρεις τα κατάλληλα μέτρα που θα σε βγάλουν από τον κίνδυνο αλλά από κει και πέρα, πρέπει να προχωράς παρακάτω, στο επόμενο βήμα, γιατί αν μείνεις εκεί ...χάθηκες.

Σήμερα κανείς δεν “δίνει” θετική προοπτική για το μέλλον , μας οδηγούν σε θυσίες αλλά χωρίς, ταυτόχρονα, το απαραίτητο “όραμα” που θα μας “εμψυχώσει” για να αντέξουμε τις “κακουχίες” που έρχονται.
Η πολιτική ηγεσία δεν “εμπνέει” κανέναν, ειδικά δε η κυβέρνηση , πέρα από την αναποφασιστικότητα, τις παλινωδίες, τα λάθη και τις παραλείψεις της, ακόμα και την δύσκολη ώρα, αντί να αναλάβει , ως όφειλε , την ευθύνη της επιβολής των αναγκαίων μέτρων , προτίμησε να σκεφτεί μικροπολιτικά για να αποφύγει όσο το δυνατόν το πολιτικό κόστος .

Ουσιαστικά “κρύφτηκε” πίσω από τους Ευρωπαίους , και ειδικά τους Γερμανούς, αποδεχόμενη την ταπείνωση που αυτό συνεπάγεται, με το πρόσχημα ότι : “Αυτοί μας επιβάλουν τα σκληρά μέτρα , εμείς δεν θέλουμε ..... μας αναγκάζουν...”, λες και θα μπορούσαμε να ζούμε αιωνίως με δανεικά..........

Με τέτοια ηγεσία δεν είναι παράξενο που ο κάθε ένας κοιτάει την “πάρτη του”.

Απόδειξη τούτου είναι ότι μετά το αρχικό σοκ, οι διάφορες συντεχνίες συσπειρώθηκαν προκειμένου να προστατεύσουν τα “κεκτημένα”, οι διαδοχικές απεργίες με μεγάλη συμμετοχή το αποδεικνύουν, ο κάθε πολίτης αναζητά “προσωπικούς” τρόπους να αποφύγει την κρίση, με κυριαρχούσα την άποψη: “ο σώζων εαυτόν σωθήτω”.

Ακόμα και αν όλα τα μέτρα , που ανακοινώθηκαν, εφαρμοστούν και αποδώσουν, πράγμα που αμφιβάλλω, το περισσότερο που μπορούμε να ελπίζουμε είναι να μειωθούν τα “σπρεεντςς” ή όπως διάολο τα λένε, και να εξακολουθήσουμε, τελευταίοι και “καταϊδρωμένοι”, απλά να υπάρχουμε στις παρυφές της Ευρώπης..

Αυτός ο “ρόλος” δεν μας ταιριάζει!

Η ΔΡΑΣΗ με τις μικρές της δυνάμεις οφείλει να διαφοροποιηθεί, να “δώσει”,δηλαδή, “ΌΡΑΜΑ” , και πιστεύω ότι δεν υπάρχει καλύτερο, για τον σημερινό Έλληνα, άλλο από τούτο:

“Ναι, είμαστε οι τελευταίοι σήμερα στην Ευρώπη αλλά μπορούμε και θα γίνουμε οι καλύτεροι! ”

Ένα τέτοιο “μήνυμα”, πιστεύω, ότι μπορεί να εμπνεύσει και να συγκινήσει σε μεγάλο βαθμό έναν λαό σαν τον Ελληνικό, για πολλούς και διαφόρους λόγους......

Η προοπτική ότι μετά από θυσίες και σκληρή δουλειά από ΌΛΟΥΣ, θα μπορούμε να είμαστε υπερήφανοι , για πρώτη φορά στην νεότερη ιστορία μας , σε ειρηνική περίοδο, για τους εαυτούς μας και όχι μόνο για τους μακρινούς προγόνους μας, είναι ένα ισχυρό κίνητρο για να φύγουμε από την “μαυρίλα” που μας πλακώνει.

Το οφείλουμε τόσο στους προγόνους όσο και στους απογόνους μας, μα κυρίως, στους εαυτούς μας!

Γιώργος Λάμπρου

Δευτέρα, 8 Μαρτίου 2010

Μία Υποθετική Ιστορία

Όλοι όσοι κυκλοφορούμε στις πόλεις ερχόμαστε σε επαφή με ανθρώπους οι οποίοι είτε επειδή δεν έχουν να βγάλουν τα προς το ζην είτε επειδή είναι συνήθως τα θύματα εγκληματικών κυκλωμάτων ζητούν την οικονομική στήριξη των περαστικών. Το φαινόμενο της επαιτείας είναι λίγο πολύ γνωστό και η διαδικασία που ακολουθείται συγκεκριμένη. Ο επαίτης ήδη με την εξωτερική του εμφάνιση (ενδυμασία, πολλές φορές αναπηρία κλπ) υποδηλώνει την αδυναμία του να καλύψει ακόμη και τις πιο βασικές ανάγκες του (διατροφή,περίθαλψη,ενδυση, στέγαση κλπ). Κατόπιν, αφού περιγράψει -συνήθως σε δραματικούς τόνους- το πρόβλημα που αντιμετωπίζει παρακαλεί ευγενικά τον συνάνθρωπο του να του σταθεί αλληλέγγυος στηρίζοντας τον οικονομικά με ό,τι αυτός μπορεί να του προσφέρει. Ακουσίως ή εκουσίως η όλη διαδικασία έχει ως στόχο τον οίκτο του περαστικού ο οποίος από το περίσσευμα του θα δώσει ένα μικρό ποσό για την ανακούφιση του ανήμπορου συμπολίτη του.

Βάλτε τώρα στον ρόλο του επαίτη τον άγνωστο Χ ή καλύτερα τον άγνωστο Ε ο οποίος αποφασίζει να ακολουθήσει έναν διαφορετικό δρόμο για να επιτύχει το στόχο του. Πρώτα απ'όλα η εμφάνιση του δεν διαφέρει ιδιαίτερα από αυτή των περαστικών των οποίων τη βοήθεια επιζητεί. Το αντίθετο μάλιστα, το κουστούμι που φοράει είναι καλοραμμένο και καινούριο ενώ τα παπούτσια του είναι προιόν γνωστού οίκου μόδας του εξωτερικού. Το μόνο που τον διαφοροποιεί από όλους τους υπόλοιπους είναι εκείνο το γνωστό καρτελάκι στο οποίο διεκτραγωδεί την καταστασή του, αναφέρει πως τον πνίξαν τα καταναλωτικά δάνεια και πως τώρα κινδυνεύει να μείνει στο δρόμο. Βλέποντας το καρτελάκι σταματάει ένας περαστικός, ας τον ονομάσουμε Υ ή καλύτερα Γ. Ο Γ λοιπόν παρατηρεί τον Ε και αναρωτιέται αν θα πρέπει να τον βοηθήσει. Σε αυτό το σημείο ο Ε αρχίζει να του μιλάει ζητώντας του χρήματα. Ο τόνος όμως με το οποίο του τα ζητάει δεν είναι παρακλητικός αλλά blase, μοιάζει περισσότερο να απαιτεί κάτι το οποίο θεωρεί δικό του. Ο Γ παραξενεύεται και αποφασίζει να κάνει ορισμένες ερωτήσεις στον Ε. Τον ρωτάει λοιπόν για το ακριβό κουστούμι και τα παπούτσια, καθώς επίσης και για τις φήμες που κυκλοφορούν στη γειτονιά για την περιουσία του, τα δανεικά που κατα καιρούς άλλοι του έχουν δώσει αλλά και για τις δουλειές που του πρόσφεραν και απέρριψε. Ο Ε αντί να απαντήσει ήρεμα σε αυτές τις εύλογες ερωτήσεις αρχίζει να βρίζει τον Γ και να απαιτεί πλέον ανοικτά να του δώσει άμεσα το ποσό που ζητάει. Στην προσπάθεια του αυτή επικαλείται την υψηλή του καταγωγή και το γεγονός ότι ο προπάππους του Γ δεν είχε αποζημιώσει τον προπάππου του για φθορές που είχε προκαλέσει στο σπίτι του πριν 80 χρόνια. Ο Γ έκπληκτος αντιμετωπίζει με θυμηδία τις αιτιάσεις του Ε πράγμα που κάνει τον τελευταίο να βγει εκτός εαυτού!

Ο καθένας ας φανταστεί όπως θέλει το τέλος αυτής της ιστορίας. Ας σκεφτεί όμως για λίγο πως θα συμπεριφερόταν αυτός στη θέση του Γ και του Ε και πως θα χαρακτήριζε ως τρίτος παρατηρητής τον Γ αν τελικά αυτός ενδώσει στον Ε και του δώσει τα λεφτά που ζητάει.

Πέμπτη, 4 Μαρτίου 2010

Ανοικτή επιστολή: Σας εκλιπαρώ, μη σώσετε αυτή την Ελλάδα!

Κύριοι του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής,

Απευθύνομαι σε εσάς, που αναλάβατε το έργο της «επιτήρησης» της ελληνικής οικονομίας και που σκέφτεστε να την «σώσετε» από τον όλεθρο της αδυναμίας αποπληρωμής του χρέους της, και σας εκλιπαρώ: μην το κάνετε!

Αυτό που πάτε να αποτρέψετε, δεν είναι η πτώχευση της οικονομίας, αλλά η πτώχευση ενός ολόκληρου πολιτικού κατεστημένου. Το έλλειμμα που βλέπετε στους αριθμούς είναι αποτέλεσμα του ελλείμματος κοινής λογικής, είναι αποτέλεσμα μιας μαζικής παράκρουσης της ελληνικής κοινωνίας. Και φοβάμαι, κύριοι, ότι και γραμμή-γραμμή να πάρετε τον προϋπολογισμό, δεν θα καταφέρετε να ανακαλύψετε τον παραλογισμό – πόσο μάλλον να βοηθήσετε να ιαθεί. Να σας βοηθήσω λίγο:

· Απορείτε πώς διπλασιάστηκε ο προϋπολογισμός της Βουλής σε έξι χρόνια. Σημειώστε ότι αυτή την περίοδο, αν και οι βουλευτές παρέμειναν 300, οι υπάλληλοι διπλασιάστηκαν, λειτούργησε τηλεοπτικός σταθμός και Ίδρυμα της Βουλής, ενώ δημιουργήθηκε site που κόστισε 1,1 εκατομμύρια ευρώ. Μετά από όλα αυτά, ο Πρόεδρος της Βουλής δήλωνε ότι δε χωράνε πλέον στο κτήριο αυτό και όραμά του είναι το κτίσιμο νέου Κοινοβουλίου… (Το ότι με απλό νόμο μπορούν να μειωθούν οι βουλευτές σε 200 το γνωρίζουν, δε χρειάζεται να τους το προτείνετε…)
· Απορείτε πώς δεν αυξάνουν με τίποτα τα φορολογικά έσοδα… Προλαβαίνετε να ελέγξετε τα πόθεν έσχες και τα Ε9 όλων των εφοριακών;
· Απορείτε γιατί τα έσοδα από ΦΠΑ είναι τόσο χαμηλά σε σχέση με το ΑΕΠ. Ακούσατε τον πρόεδρο του Δικηγορικού Συλλόγου να δηλώνει ότι δε δέχεται την υπαγωγή των δικηγόρων στο ΦΠΑ, διότι το λειτούργημά τους δεν προσδίδει προστιθέμενη αξία; (τα γραφεία τελετών που υπάγονται στο ΦΠΑ… προσδίδουν;)
· Απορείτε πώς είναι λογικό να πωλείται μια άδεια ταξί προς 200.000 ευρώ (μαύρα), και οι ταξιτζήδες να πληρώνουν φόρο 1.250 ευρώ ετησίως, ανεξαρτήτως εισοδήματος. (Ξέρετε 30.000 οδηγοί ταξί πόσες ψήφους έχουν;)
· Απορείτε πώς ο απόφοιτος δημοτικού μηχανοδηγός του ΟΣΕ παίρνει 8.000 το μήνα, ενώ ο νέος γιατρός του ΕΣΥ 1.000. Πρόκειται για την ελληνική εκδοχή της σοσιαλιστικής κοινωνίας.
· Απορείτε που εν μέσω κρίσης, το Υπουργείο Εξωτερικών χρειάζεται για προμήθεια επίπλων 950.000 ευρώ το 2009 και 750.000 το 2010. Και αυτό βαφτίζεται «περικοπές». Κι αν το κονδύλι αυτό καταλήγει ως «επίδομα» στο προσωπικό του Υπουργείου;

Γι’αυτό σας λέω κύριοι, μη σώσετε αυτή την Ελλάδα. Αφήστε την να πτωχεύσει, μήπως και έτσι έχει ελπίδα να επιβιώσει η Ελλάδα του φιλότιμου, της εργασίας, της παραγωγής, των ελεύθερων ανθρώπων…

Τετάρτη, 3 Μαρτίου 2010

Οι λάθος δαπάνες;

Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος ανακοίνωσε το πολυαναμενόμενα μέτρα. Στα έσοδα είχαμε αύξηση στους έμμεσους φόρους, επιβολή έκτακτης εισφοράς στους ελάχιστους που δηλώνουν πάνω από 100.000 ευρώ το χρόνο (αλήθεια ποια η συνεισφορά του συγκεκριμένου μέτρου στον προϋπολογισμό;), αύξηση σε ποτά και τσιγάρα κλπ. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον είχε ο φόρος σε είδη πολυτελείας, ειδικά σε αυτά που μεταφέρονται εύκολα και μπορούν να αγοραστούν κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού στο εξωτερικό. Θα μπορούσε ίσως κάποιος από την κυβέρνηση να μας εξηγήσει τη λογική και τη σκοπιμότητα του συγκεκριμένου μέτρου;
Την παράσταση όμως έκλεψε η μείωση των δαπανών. Σε μία συγκυρία που η κατανάλωση, που μέχρι τώρα ήταν ο βασικός μοχλός ανάπτυξης, αναμένεται να βουλιάξει, η σοσιαλδημοκρατική συνταγή (μη ξεχνάμε οτι έχουμε σοσιαλιστική κυβέρνηση) θα ήταν αύξηση του προγράμματος δημοσίων επενδύσεων, ή έστω αποφυγή μείωσής του σε καταστάσεις εκτάκτου ανάγκης όπως αυτή που βιώνουμε. Επιπλέον όταν η παιδεία προβάλλει ως ένας από τους τομείς που θέλει να δώσει έμφαση η κυβέρνηση, έκπληξη προκαλεί η μείωση κονδυλίων στο σχετικό Υπουργείο.
Αυτό όμως που δύσκολα χωνεύεται από έναν λογικά σκεπτόμενο άνθρωπο ανεξαρτήτως ιδεολογικής τοποθέτησης είναι η απουσία του Υπουργείου Άμυνας από τον κατάλογο των μειώσεων στις δαπάνες. Έστω ότι τα ακριβά εξοπλιστικά προγράμματα είναι απαραίτητα για τη διαφύλαξη του αξιόμαχου των ενόπλων δυνάμεων. Και ότι όλοι οι εργαζόμενοι στο Υπουργείο Άμυνας χρειάζονται (οι δυο παραδοχές δεν υιοθετούνται, απλά επιστρατεύονται ως υποθέσεις εργασίας). Η Μεραρχία στην Τρίπολη και τα Σώματα Στρατού στην Ήπειρο και τη Δυτική Μακεδονία, για να αναφερθούμε μόνο σε δυο από τα τόσα πολλά παραδείγματα, δε θα μπορούσαν να αποτελέσουν μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία για μείωση κόστους με την κατάργησή ή ριζική αναδιάρθρωσή τους;
Η μόνη παρηγοριά είναι ότι τα περιθώρια μείωσης των δαπανών παραμένουν μεγάλα…

Δευτέρα, 1 Μαρτίου 2010

Συνέντευξη Τάσου Αβραντίνη στην Προοδευτική Πολιτική

PPOL: Η «δράση» δημιουργήθηκε πριν από λίγους μήνες, ενόψει των ευρωεκλογών τότε, για να πιέσει τις κατεστημένες πολιτικές δυνάμεις να κάνουν μεταρρυθμίσεις και ταυτόχρονα να εκφράσει τη δυσαρέσκεια των πολιτών από την διακυβέρνηση των δύο μεγάλων κομμάτων. Σήμερα το μεν πρώτο το έχουν αναλάβει οι αγορές και η «ευρωπαϊκή επιτροπή» (κομισιόν), ως δε προς το δεύτερο, μοιάζει τα κόμματα του δικομματισμού να κινούνται προς την μεταρρυθμιστική κατεύθυνση. Τίθεται οπότε το ερώτημα: σε τι χρησιμεύει σήμερα η «δράση»;
Τάσος Αβραντίνης (ΤΑ): Σας θυμίζω ότι η «δράση» δεν ιδρύθηκε ως ένα ακόμη κόμμα διαμαρτυρίας με διαφορετική απόχρωση από τα υπόλοιπα. Εδώ και χρόνια οι ιδρυτές της «δράσης» είχαμε διαπιστώσει ότι παρά τις επιμέρους πολιτικές ή ιδεολογικές διαφορές μας συμφωνούσαμε στις βασικές προτάσεις που έπρεπε να εφαρμοστούν. Σε λύσεις που είναι μπροστά στα μάτια μας και που το πολιτικό σύστημα είτε δεν έχει την ικανότητα να αντιληφθεί ή από σκοπιμότητα αγνοεί. Για το σκοπό αυτό ενώσαμε τις δυνάμεις μας και όχι για να διαμαρτυρηθούμε. Από τον περασμένο Μάρτιο μέχρι σήμερα τα προβλήματα πολλαπλασιάστηκαν. Η χώρα βρίσκεται σε μόνιμη και καθολική οικονομική αδυναμία. Στην πραγματικότητα έχει χρεοκοπήσει, όλοι το παραδέχονται κατ' ιδίαν αλλά δημόσια δεν το ομολογούν.
Επίσης κάνετε λάθος να πιστεύετε ότι τα δύο κόμματα του δικομματισμού κινούνται προς τη σωστή κατεύθυνση. Το ΠΑΣΟΚ ως κυβέρνηση εξαναγκάζεται υπό το βάρος της αδυσώπητης πραγματικότητας και των εξωτερικών πιέσεων να λάβει κάποια μέτρα, αλλά αυτό το κάνει με μεγάλη χρονική καθυστέρηση, σε σημείο που πολλές φορές τα μέτρα όταν επιτέλους λαμβάνονται να είναι πλέον αναποτελεσματικά, στις περισσότερες ωστόσο περιπτώσεις αδρανεί εγκληματικά. Η εξήγηση αυτής της αρνητικής εικόνας του κυβερνώντος κόμματος θα πρέπει να αναζητηθεί στις παραδοσιακές ισχυρές εξαρτήσεις του κόμματος αυτού από καλά οργανωμένες ομάδες πίεσης με μεγάλα συμφέροντα στη διατήρηση του status quo καθώς επίσης και στις ιδεολογικές αγκυλώσεις της συντριπτικής πλειονότητας των στελεχών του (μηδέ εξαιρουμένων και πολλών υπουργών), τα οποία αδυνατούν να συνειδητοποιήσουν ότι είναι οι αποτυχημένες κρατικίστικες συνταγές του παρελθόντος που οδήγησαν τη χώρα στην κατάρρευση της οικονομίας της.
Στη Νέα Δημοκρατία τα πράγματα είναι χειρότερα. Όσοι πίστευαν ότι η εποχή Καραμανλή ήταν για το κόμμα αυτό το έσχατο επίπεδο διαψεύστηκαν οικτρά από τις εσωκομματικές εξελίξεις. Την εποχήΚαραμανλή το κόμμα της ΝΔ συνειδητά επέλεξε να αποϊδεολογικοποιηθεί με την σταδιακή αλλά σταθερή απομάκρυνσή του από τις φιλελεύθερες ιδέες που κατά το παρελθόν προσπάθησε ανεπιτυχώς να προσεταιριστεί και απόδιωξε έμμεσα ή άμεσα από τους κόλπους του τα πιο δυναμικά κοινωνικά στρώματα και τα στελέχη του που τα εξέφραζαν. Στην εποχή Σαμαρά η ΝΔ επανιδεολογικοποιείται ήδη σε σαφώς συντηρητικότερη κατεύθυνση: στα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής, πολιτικής για τους μετανάστες, δημόσιας τάξης υιοθετούνται όλες οι απόψεις των ιεράκων του εθνικισμού, στελέχη του γνωστού σε όλους «δικτύου 21» αναλαμβάνουν ηγετικές θέσεις στον κομματικό μηχανισμό κ.ο.κ, ενώ στην οικονομία ήδη είναι ορατή η στροφή του κόμματος σε κρατικο-παρεμβατικές πολιτικές και σε λογικές προστατευτισμού. Με λίγα λόγια η ΝΔ σταθερά πλέον θα ολισθαίνει όλο και περισσότερο στο λαϊκισμό και την καταστροφική δημαγωγία.
Εν κατακλείδι η ύπαρξη της «δράσης» στην πολιτική σκηνή είναι σήμερα περισσότερο απαραίτητη από ποτέ. Με τη δράση μας φιλοδοξούμε να παρουσιάσουμε εφαρμόσιμες και αποτελεσματικές λύσεις στα μεγάλα προβλήματα της χώρας. Λύσεις που θα στηρίζονται, όπως γράφουμε στη διακήρυξή μας, στην κοινή λογική.
PPOL: Αν κι είστε το πιο νεότευκτο από τα κόμματα του λεγομένου «νέου κέντρου» ήσαστε ταυτόχρονα ένα από τα πιο προβεβλημένα και με τη καλύτερη στελέχωση. Κι όμως, στις μεν ευρωεκλογές πετύχατε ένα αναιμικό ποσοστό, στις δε εθνικές ούτε καν εμφανιστήκατε... Τι κάνατε λάθος; Και γιατί να περιμένουμε πως τα πράγματα θα πάνε καλύτερα για σας στο μέλλον;
TA: Ειλικρινά δε γνωρίζω τι σημαίνει «νέο κέντρο» και για το λόγο αυτό δε θα συμφωνήσω ότι είμαστε κάτι τέτοιο. Θα σας πω ότι είμαστε ένα κόμμα που χωρίς δογματισμούς και απολυτότητες πιστεύει στην ανοιχτή κοινωνία, στο κράτος δικαίου, στην ελεύθερη οικονομία, στα ατομικά δικαιώματα και είναι υπέρ της διαδικασίας της ευρωπαϊκής ενοποίησης όπως αυτή περιγράφεται στη συνθήκη της Λισσαβόνας. Δεν πήγαμε καλά στις ευρωεκλογές για τους εξής κυρίως λόγους:
Είχαμε μόλις ιδρυθεί και δε μας δόθηκε η δυνατότητα να γίνουμε γνωστοί στους πολίτες με τις γνωστές απαγορεύσεις του εκλογικού νόμου για την προβολή των κομμάτων. Για να είμαι πιο συγκεκριμένος, κατά την προεκλογική περίοδο δε μας δόθηκε τηλεοπτικός χρόνος για να παρουσιάσουμε τις θέσεις μας. Μολονότι ζητήσαμε να αγοράσουμε και όχι να μας χαρίσουν τηλεοπτικό χρόνο για να προβληθούμε κάτι τέτοιο δεν μας επετράπη. Υπενθυμίζω ότι κατά την προεκλογική περίοδο δεν επιτρέπεται η πολιτική διαφήμιση παρά μόνο σε χρόνο που αγοράζει από τα τηλεοπτικά κανάλια το κράτος και διανέμει δωρεάν στα πολιτικά κόμματα κυρίως του κοινοβουλίου. Τα εκτός κοινοβουλίου κόμματα και τα νέα κόμματα παίρνουν ψιχία του χρόνου αυτού. Για το λόγο αυτό προσφύγαμε όπως γνωρίζετε στο «συμβούλιο της επικρατείας» (ΣΤΕ) καθώς και στο «ευρωπαϊκό δικαστήριο» για να ανατρέψουμε την αντιδημοκρατική αυτή νομοθεσία και το καρτέλ των κοινοβουλευτικών κομμάτων.
γιατί δεν είχαμε κατορθώσει μέχρι τις ευρωεκλογές να δημιουργήσουμε κάποια οργανωτική δικτύωση σε πανελλαδικό επίπεδο,
Δεν αποφύγαμε σε πολλά σημεία του πολιτικού μας λόγου τη γενικολογία και την τάση που έχουν οι πολιτικοί να μη λένε τα πράγματα με το όνομά τους και επιπλέον διότι η επικοινωνιακή στρατηγική μας ήταν λανθασμένη.
Οι φιλελεύθερες απόψεις της «δράσης¨» είναι πρώτον εχθρικές για τις παρασιτικές ομάδες, τα οργανωμένα συμφέροντα καθώς και τους κρατικοδίαιτους επιχειρηματίες (όρα εκδότες και τη θέση μας για την κατάργηση του 2% των δαπανών τους χωρίς δικαιολογητικά) και εξαιρετικά δύσπεπτες ή δυσνόητες για τους πολίτες που έχουν δεκαετίες τώρα υποστεί συστηματική πλύση εγκεφάλου από τους υποστηρικτές του «μεγάλου κράτους».
PPOL: Ποιο είναι κατά τη γνώμη σας το κεντρικό μήνυμα του ιδρυτικού σας συνεδρίου από άποψη πολιτικής φιλοσοφίας, προγραμματικών θέσεων και οργανωτικής συγκρότησης;
ΤΑ: Σας είπα ήδη, η «δράση» στο συνέδριό της θα επεξεργαστεί το πολιτικό της πρόγραμμα του οποίου η φιλοσοφία θα κινείται σε σαφώς φιλελεύθερη κατεύθυνση. Για παράδειγμα οι θέσεις που προτείνεται να υιοθετηθούν μεταξύ άλλων για την οικονομία είναι:
μείωση του κράτους με έλεγχο και δραστικές περικοπές όλων των δαπανών καθώς και με αξιολόγηση από μηδενική βάση της χρησιμότητας όλων των οργανισμών και υπηρεσιών του δημοσίου,
αντιμετώπιση της γραφειοκρατίας,
μείωση των αμέσων φόρων και η απλοποίηση του φορολογικού συστήματος,
μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού συστήματος,
ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας με την άρση των ανελαστικών ρυθμίσεων στην αγορά εργασίας (ελεύθερες απολύσεις, κατάργηση κατώτατου μισθού κ.ο.κ),
απελευθέρωση των κλειστών επαγγελμάτων,
κατάργηση των φόρων υπέρ τρίτων κ.λπ.
Για την έξοδο της χώρας από την κρίση πιστεύω ότι χρειαζόμαστε να υιοθετήσουμε γενναίες μεταρρυθμίσεις, που θα οδηγούν στην απελευθέρωση από τις δυνάμεις της αδράνειας και της παρακμής.
Σε οργανωτικό επίπεδο επιλέξαμε να δημιουργήσουμε ένα ανοιχτό κόμμα, με νομιμοποιημένες τάσεις, αντιγραφειοκρατικές δομές και χαλαρή οργάνωση που θα επιτρέπει τον αυτοσχεδιασμό, την έμπνευση και την αυτενέργεια στα μέλη και τους φίλους μας.
PPOL: Στοιχηματίζετε στην κατάρρευση του μεταπολιτευτικού πολιτικού συστήματος (θα λέγαμε στην «επανάσταση») ή στην μετεξέλιξή του; Αν ισχύει το πρώτο, δεν σκέφτεστε πως μπορεί μαζί με τα «ξερά» της μεταπολίτευσης, να καούν και τα «χλωρά», οι μεγάλες δημοκρατικές, κοινωνικές, πολιτισμικές και διεθνείς θετικές εξελίξεις της περιόδου από το 1974; Αν ισχύει το δεύτερο, γιατί δεν προσχωρείτε σε κάποιο από τα κατεστημένα κόμματα, έστω ως ρεύμα σκέψης;
ΤΑ: Δεν στοιχηματίζω, στο κοντινό μας μέλλον πάντως δεν μπορώ να προβλέψω κάποια «επανάσταση», αλλά δεν σας κρύβω ότι αν συνέβαινε να ξεσπάσει επανάσταση στη σημερινή Ελλάδα αυτό θα ήταν εφιαλτικό σενάριο. Οι παντιέρες μιας τέτοιας επανάστασης θα ήταν φαιοκόκκινες και τα πολιτικά χαρακτηριστικά της, άκρως αντιδραστικά.
Σχετικά με τη μετεξέλιξη του πολιτικού μας συστήματος επίσης δεν είμαι αισιόδοξος, το πολιτικό κατεστημένο πρέπει να ξέρετε έχει μεγάλη δυναμική, σημαντικές εφεδρείες και στρατιές παρατρεχάμενων απολύτως εξαρτημένων από αυτό. Έχετε σκεφτεί ποιό είναι το ποσοστό του πληθυσμού που συντηρείται από τους φόρους των παραγωγικών πολιτών; Υπερβαίνει το 60%.
Εάν συμβεί λοιπόν κάποια μετεξέλιξη αυτή θα είναι μάλλον προς το χειρότερο. Σε ό,τι μας αφορά πρέπει να υπενθυμίσω ότι απευθυνόμαστε κυρίως σε πολίτες που διαθέτουν ευαισθησίες, είναι ελεύθεροι, ασυμβίβαστοι και δεν έχουν στη ζωή τους εξαρτήσεις, σε πολίτες με αξιοπρέπεια και αρχές, αρχές που γνωρίζετε πολύ καλά ότι λείπουν από το πολιτικό σύστημα. Όποιος είναι ευχαριστημένος από τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ δεν έχει κανένα λόγο να αλλάξει την επιλογή του... Όσοι όμως συμπολίτες μας έχουν αποδεχθεί ότι η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ αδυνατούν να προσφέρουν ικανοποιητικές απαντήσεις στα σύγχρονα προβλήματα, και γνωρίζουν, παράλληλα, ότι τα δυο αυτά κόμματα θα εξακολουθούν να διατηρούνται και να εναλλάσσονται στην εξουσία όσο απέναντι τους έχουν το ΣΥΡΙΖΑ, το ΚΚΕ και το ΛΑΟΣ, η παρουσία των οποίων εγγυάται... την μακροημέρευση του δικομματισμού, έχουν πλέον επιλογή, τη «δράση».
Μικρό κόμμα δε σημαίνει κατ' ανάγκην και καλύτερο από τα μεγάλα κόμματα. Εμείς δεν είμαστε κόμμα των άκρων και της αδιέξοδης διαμαρτυρίας, αρθρώνουμε μια διαφορετική, συνεκτική και σαφή πολιτική πρόταση άμεσης δράσης για τις βασικές πολιτικές προτεραιότητες της χώρας και φιλοδοξούμε να συσπειρώσουμε γύρω μας τους πολίτες που συμμερίζονται την επιδίωξή μας αυτή.

Αναδημοσίευση από την ιστοσελίδα της Προοδευτικής Πολιτικής