Δευτέρα, 22 Μαρτίου 2010

Η ατυχής μπλόφα του Έλληνα πρωθυπουργού



Ομολογώ ότι στο Davos με είχε εντυπωσιάσει. Το κυνήγι του δημοσιογράφου των financial times ήταν αλύπητο και οι ερωτήσεις με εμμονή για μέτρα και ανάγκη εξεύρεσης κεφαλαίων από κάθε δυνατή πηγή χειμαρρώδεις. Παρ’ όλα αυτά ο Έλληνας πρωθυπουργός, χωρίς να λαχανιάσει ούτε στιγμή, περπατώντας, αναβαίνοντας σκάλες μιλούσε διαρκώς. Με μεγάλη άνεση απάντησε καταφατικά στην ερώτηση αν θα απολυθούν δημόσιοι υπάλληλοι (εννοούσε τους stagiaires προφανώς των οποίων οι θέσεις δεν είναι σίγουρο ότι καταργήθηκαν οριστικά και όχι κάποιον μόνιμο) ομοίως και στην ερώτηση ότι αν θα μειωθούν οι μισθοί στο δημόσιο (ήταν μεν προφητικό αλλά τότε το μόνο που είχε υποσχεθεί και όχι εφαρμόσει ήταν η μείωση επιδομάτων πάνω από τα 2,000 ευρώ). Για ένα-δυο δευτερόλεπτα σκέφτηκα τον προκάτοχό του σε ανάλογη στιγμή, μόνο ως ανέκδοτο.
Μετά ήρθε η εξαγγελία των μέτρων, η σταδιακή αποκλιμάκωση των spreads ο εύκολος (αν και ακριβός) δανεισμός με ευχέρεια επιλογής δανειστών και η διαπίστωση στις αγορές ότι ίσως το Ελληνικό πρόβλημα να οδηγείται σε τροχιά λύσης με όλη τη δυσπιστία βέβαια που προκαλούν πλέον δηλώσεις η στατιστικά στοιχεία που προέρχονται από την Ελλάδα. Το τελευταίο αντικατοπτρίστηκε, όλως φυσιολογικώς, στην επιμονή των spreads γύρω στα 300bps, μέχρι να εφαρμοστούν τα μέτρα στην πράξη και κυρίως να αποδώσουν τα αναμενόμενα.
Η Ελληνική κυβέρνηση όμως, θέλοντας να εκμεταλλευτεί το momentum της αναγγελίας των μέτρων άρχισε να κουνάει το δάκτυλο στις αγορές εκτιμώντας ότι η Ελλάδα θα πρέπει να δανείζεται σαν μια χώρα της ζώνης του ευρώ, καμιά εκατοστή bps χαμηλότερα σύμφωνα με την εκτίμησή της. Μια χώρα της ζώνης του ευρώ δηλαδή που δεν έχει ρεκόρ χρέους-δημοσίου ελλείμματος-ελλείμματος ισοζυγίου, που δεν έχει παραποιήσει τα στατιστικά της, που δεν έχει μετατρέψει τις εισροές από την Ευρώπη σε βίλες κι αυτοκίνητα κλπ. Δυστυχώς όμως η Ελλάδα δεν είναι μια τέτοια χώρα. Μια που αυτό δεν έφτανε, ο κύριος Παπανδρέου πήγε στο επόμενο βήμα: Άρχισε να ψάχνει το καλύτερο επιτόκιο σαν να παζαρεύει στεγαστικό με τρεις υποψηφίους δανειστές στην ουρά: Τις αγορές, την Ε.Ε. και το ΔΝΤ. Κι εκεί προχώρησε στη γνωστή μπλόφα προς την Ευρωπαϊκή Ένωση. “’Η μας βοηθάτε ή πάμε στο ΔΝΤ”. Μάλλον δεν περίμενε τη ρελάνς της κυρίας Μέρκελ (η οποία παρεμπιπτόντως φαίνεται να βάζει βόμβα στα θεμέλια της νομισματικής ένωσης), με αποτέλεσμα ο υπόλοιπος κόσμος να προεξοφλεί την απέλπιδα προσφυγή της Ελλάδας στο ΔΝΤ ώστε ”να βρεί το επιτόκιο που αρμόζει σε μια χώρα της ζώνης του ευρώ”. Αυτοεκπληρούμενη προφητεία; Θα μάθουμε σύντομα…
Στο ΔΝΤ δεν πάει καμία χώρα να δανιστεί από επιλογή, πάει από ανάγκη. Ο Έλληνας πρωθυπουργός πήγε να παραβλέψει αυτόν τον κανόνα και μέχρι τώρα φαίνεται ότι έκανε μεγάλο λάθος.

2 σχόλια:

  1. Αγαπητέ εκπλήσσομαι από την αναφορά σου στην εικόνα ένός πρωθυπουργού που επιτρέπει σε έναν δημοσιογράφο να τον καταδιώκει με ερωτήσεις σαν κάτι θετικό.
    Προσωπικά μου θύμισε εικόνες ποινικού εγκληματία που τον κυνηγάνε οι δημοσιογράφοι στον δρόμο προς τον εισαγγελέα με ερωτήσεις του τύπου "καταλάβατε τι κάνατε;" και τέτοια.

    Εκπλήσομαι ακόμη όταν αναφέρεις τον ακριβό δανεισμό σαν επιτυχία, όταν δανείζεσαι τόσο ακριβά ουσιαστικά βάζεις την χώρα σε υποθήκη.
    Όταν λες δηλαδή "αν και ακριβός" αναρωτιέμαι αν έχεις καταλάβει οτι όλες οι χώρες δανείζονται και δεν είναι επιτυχία να καταφέρεις να δανειστείς.

    Δεν υπάρχει ένα σωστό που να είδα στον όλο χειρισμό.

    Τα αλλεπάλληλα ταξίδια έδωσαν την εντύπωση οτι ζητιανεύουμε.

    Χαρακτηριστικό είναι οτι στο CNΝ, σε μία ολιγόλεπτη σύνδεση με τον Παπανδρέου στην Μόσχα τον ρώτησαν "Γιατί δεν διορίζεται ΥΠΕΞ ώστε να ασχοληθείτε με την οικονομική κρίση περνάει η χώρα σας.

    Η κρίση αυτή είναι κυρίως κρίση εμπιστοσύνης, και οι όροι που θα δανειστείς είναι αυτό που διακυβεύεται, όχι αν θα βρεις να δανειστείς.

    Όσο για τα περι μπλόφας, οι υποθέσεις που έγιναν είναι τόσο καλές όσο η υπόθεση οτι "Δεν θα γίνει ποτέ πόλεμος με την Τουρκία¨ που ανακοινώνεται από όλους της κυβέρνησης.
    Ανεξάρτητα αν θα γίνει πόλεμος ή όχι, οδήγησε τις τουρκικές φρεγάτες να κάνουν βόλτες στο Σούνιο ανενόχλητες του τελευταίους μήνες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ευχαριστώ για το σχόλιο.
    Όσο κι αν δε μας αρέσει ο πρωθυπουργός που έχουμε:
    1. Το να απαντάς σε καταιγιστικά και δύσκολα ερωτήματα περπατώντας δεν είναι εύκολο. Δοκιμάστε το. Είναι σίγουρα προσωπική επιτυχία. Από το σχόλιό σας κρίνω επίσης οτι προφανώς δεν πιάσατε το ειρωνικό στοιχείο της τοποθέτησής μου. Τέλος, Θα μπορούσε να απαγορεύσει στο δημοσιογράφο να τον κυνηγήσει?
    2. Το να δανείζεται η Ελλάδα όντας ουσιαστικά χρεωκοπημένη είναι μεγάλη επιτυχία. Μπορεί όλοι μας να θέλαμε καλύτερα επιτόκια, ίσως χαμηλότερα κι από της Γερμανίας αλλά τώρα αυτά έχουμε. Όλα τα κράτη χρωστάνε και ψάχνουν δανεικά. Πρέπει να βρούν έτσι κι εμείς. Το μόνο που μας σώνει είναι η καλη διαχείρηση του χρεους μας (κι αυτό δεν το λέω εγώ το λένε άλλοι που ξέρουν καλύτερα από μενα)
    3. Το διακύβευμα είναι το αν θα δανειστείς πρωτίστως (και βεβαίως και με ποιούς όρους). Εαν δε το έχετε αντιληφθεί ακόμα, λίγο ακόμη υπομονή.
    4. Δεν είμαι σίγουρος οτι η οικονομική κρίση σηκώνει παραλληρισμούς με τα θέμτα του Αιγαίου. Τα Ελληνοτουρκικά είναι κομμάτι ενός μεγαλύτερου παιχνιδιού εκτός των δυνατοτήτων Ελλάδας (σίγουρα) αλλά και Τουρκίας με ευρύτερα συμφέροντα εξοπλισμών κλπ. Είναι αλληλενδετα αλλά όχι υποκείμενα συγκρίσεων

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Γράψτε τη γνώμη σας!