Τρίτη, 13 Ιουλίου 2010

Ζήσε το μύθο σου στην Ελλάδα!

Ήταν 1204. Η Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία σπαρασσόταν από εσωτερικές έριδες σε βαθμό εμφυλίου πολέμου. Φατριάρχες έπαιρναν τις φατρίες τους και αποστατούσαν. Ενδιαφέρονταν μόνο για το συμφέρον της φατρίας τους και τρώγονταν με όλους τους άλλους. Στόχος τους η πρωτοκαθεδρία στην «ανίκητη Αυτοκρατορία». Ο γιος του εκθρονισμένου αυτοκράτορα έφτασε στο σημείο να πείσει τους Σταυροφόρους της Δ' Σταυροφορίας να παρεκκλίνουν της πορείας τους και αντί για την Ιερουσαλήμ να καταλάβουν την Κωνσταντινούπολη.

Φατριάρχες, συμφεροντολόγοι, προδότες, κοντόφθαλμοι ηγετίσκοι κατόρθωσαν να πριονίσουν το κλαδί πάνω στο οποίο κάθονταν με κατάληξη την 12η Απριλίου 1204, όταν οι Σταυροφόροι έμπαιναν στην πλουσιότερη Πόλη του τότε γνωστού κόσμου και κατέστρεφαν και λεηλατούσαν ό,τι έβρισκαν μπροστά τους. Η λαϊκή συνείδηση όμως, ω του θαύματος, ποτέ δεν τους χρέωσε αυτή την καταστροφή. Ποτέ δεν καταλογίστηκαν ευθύνες στο Λέοντα Σγουρό που απέσπασε την Πελοπόννησο, στο Λέοντα Γαβαλά, που έκανε φέουδό του τη Ρόδο, στους Τραπεζούντιους που αποσπάστηκαν, στη Σμύρνη που σήκωσε δικό της μπαϊράκι. Ούτε καν στον έκπτωτο πρίγκηπα Αλέξιο, που οδήγησε τους Σταυροφόρους στην Πόλη, μήπως και έτσι επανακτήσει το θρόνο του. Και όμως, η κοινή γνώμη πείστηκε ότι υπεύθυνος της καταστροφής ήταν... ο Πάπας. Ο Πάπας Ιννοκέντιος Γ' είχε καταδικάσει αυστηρά την εκτροπή της Σταυροφορίας από το στόχο της, αλλά αυτό ήταν μάλλον μικρή λεπτομέρεια για το λαό... Σε τέτοιο σημείο μάλιστα έγινε κοινή πεποίθηση η ευθύνη του Πάπα για τα έκτροπα του 1204, ώστε όταν 800 χρόνια αργότερα ο Πάπας Ιωάννης Παύλος Β' επισκέφθηκε την Αθήνα, βρέθηκε ενώπιον της απαίτησης να ζητήσει συγγνώμη!

Ήρθε το 2009. Μετά από 30 χρόνια λαϊκισμού, διαφθοράς και αδιάληπτου πανηγυριού με κοινοτικά χρήματα, στο σώμα του ελλαδικού κρατιδίου ασελγούν και πάλι φατρίες. Δημόσιοι υπάλληλοι, φαρμακοποιοί, δημοσιογράφοι, συμβολαιογράφοι, ταξιτζήδες, φορτηγατζήδες, οχυρωμένοι στο κάστρο της φατρίας τους, αδιαφορούν για το κοινό καλό και το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να αρμέγουν όσο μπορούν τη νέα «ανίκητη Αυτοκρατορία», το κρατικό χρήμα, δηλαδή το χρήμα όλων των υπολοίπων. Ο θάνατός σου-η ζωή μου και, το κυριότερο, με δανεικά.

Φατριάρχες, συμφεροντολόγοι, προδότες, κοντόφθαλμοι ηγετίσκοι κατόρθωσαν και πάλι να πριονίσουν το κλαδί πάνω στο οποίο κάθονταν με κατάληξη την 23η Απριλίου 2010, οπότε η Ελλάδα παραδέχθηκε ότι δεν γίνεται πλέον να δανείζεται από τις αγορές και αποδέχθηκε όλους τους όρους των δανειστών της (και τα συνεπακόλουθα σκληρά μέτρα). Αλλά, ω του θαύματος, και πάλι η κοινή γνώμη δεν καταλόγισε τις ευθύνες στους πραγματικούς υπαίτιους. Ποτέ δεν καταλογίστηκαν ευθύνες στη φατρία των δημοσιογράφων, της οποίας οι συντάξεις διά νόμου πληρώνονται με το αγγελιόσημο, μια υποχρεωτική εισφορά επί της διαφήμισης, που την πληρώνουμε όλοι μας. Ποτέ δεν καταλογίστηκαν ευθύνες στη φατρία της ΕΡΤ, που εισπράττει 300 εκ. ευρώ ετησίως από τα ελληνικά νοικοκυριά για να συντηρεί τους κομματικούς στρατούς των υπαλλήλων της. Ποτέ δεν σκεφτήκαμε ότι για την καταστροφή μπορεί να ευθύνεται το γρηγορόσημο που δώσαμε εμείς οι ίδιοι στην πολεοδομία, η μίζα που δώσαμε στην εφορία, το δωράκι που δώσαμε στον πολιτικό που μας διόρισε τον γιο, κοκ. Όχι, ποτέ. Η κοινή γνώμη είναι απόλυτα πεπεισμένη ότι υπαίτιοι της καταστροφής είναι η Μέρκελ, το ΔΝΤ και ο διεθνής καπιταλισμός. Η πρώτη φούσκα που έσκασε στη διεθνή οικονομία, αυτή των ακινήτων στις ΗΠΑ, ήταν βέβαια αποτέλεσμα μιας μη καπιταλιστικής πολιτικής παροχής στέγης σε όλους, μέσω δανεισμού ακόμη και προς κοινωνικά στρώματα των οποίων η μόρφωση και συνεπακόλουθα το αποτέλεσμα της εργασίας δεν επαρκούσε να εξυπηρετήσει τέτοιο ύψος πίστωσης. Αλλά αυτό ήταν μάλλον μικρή λεπτομέρεια για το λαό... Που μάλλον θα τους το κρατήσει για καμιά 800αριά χρόνια, μέχρι να ζητήσουν συγγνώμη...

Κάθε έθνος, κάθε κοινωνία, έχει δικαίωμα να δημιουργεί μύθους και να ζει μέσα σε αυτούς. Πόσο μάλλον η Ελλάδα! Πάντως, κάπου κάτω από το μύθο, αν ψάξουμε αρκετά, υπάρχει και η ιστορική αλήθεια...

5 σχόλια:

  1. Κωστή, ενδιαφέρουσα η ανάρτησή σου.

    ( Πάνω που είχα πιστέψει ότι η "ΔΡΑΣΗ" έκλεισε για τις καλοκαιρινές διακοπές, κάτι σαν τις εκπομπές της TV ένα πράμα, μετά μάλιστα και την "χαλαρή" ανακοίνωση περί υποψηφιότητας του Τάσου, ήμουν βέβαιος ότι, σχεδόν, όλη η ηγεσία μας κάνει πατητές σε κάποια παραλία , όχι ότι όλοι εμείς είμαστε τελείως ανεύθυνοι....

    Έτσι εξηγείται που δεν βλέπω κάποια ανησυχία στα πρόσωπα του Παπανδρέου και Σαμαρά...... :)

    Αλλά πάλι, εγώ ούτε από κόμματα ξέρω ούτε από πολιτική και απλά να καταλαβαίνω λάθος ενώ στην πραγματικότητα να προπαρασκευάζουμε υπογείως την ανατροπή του πολιτικού σκηνικού....)

    Εν πάση περιπτώσει, αυτό που ήθελα να γράψω και παρασύρθηκα, είναι ότι τα ρεμάλια , που αναφέρεις ως Σταυροφόρους και ακόμα είναι γνωστοί και ως ιππότες, δεν ήταν παρά μπράβοι που μίσθωναν της “υπηρεσίες τους” σε διάφορους τοπικούς μικρο-φεουδάρχες , με σκοπό να τρομοκρατήσουν δολοφονώντας , βιάζοντας , και λεηλατώντας τους μικρούς αγρότες , προκειμένου να τους αναγκάσουν να γίνουν δούλοι των αφεντικών τους, όπως και τα έγιναν.
    Όταν αυτό επιτεύχθει και τα μικρο – φέουδα έγιναν μεγάλα, ήταν άχρηστοι πλέον αλλά και επικίνδυνοι , μια και το χούι δεν κόβεται, ο Πάπας τους ξαπόστειλε ευφυώς, είναι αλήθεια, εκεί όπου υπήρχε πλούτος για να κλέψουν και μικρή αντίσταση, άρα ισχυρό κίνητρο για να πάνε, ενώ ταυτόχρονα θα έβλαπτε και τον ανταγωνιστή του. ( δλδ τον άλλο “αντιπρόσωπο” του Θεού στην γη...)
    Η άποψη ότι “πείστηκαν” να πάνε στην Κωνσταντινούπολη από τον Αλέξιο κλπ νομίζω ότι είναι ιστορική μούφα, σαν να φωνάζεις τον λήσταρχο Νταβέλης να σου ανοίξει την πόρτα επειδή ξέχασες το κλειδί ....:)

    Κατά την γνώμη μου σωστά αποδόθηκαν ευθύνες στον Πάπα, ως ο εγκέφαλος, όχι ότι και οι άλλοι ήταν άμοιροι ευθυνών.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ίσως ο μύθος να είναι αρκετά ισχυρός, ώστε... να τον ζεις κι εσύ! Δες:

    1. Alexius had recently fled to Philip in 1201 but it is unknown whether or not Boniface knew he was at Philip's court. There, Alexius offered 200,000 silver marks, 10,000 men to help the Crusaders, the maintenance of 500 knights in the Holy Land, the service of the Byzantine navy to transport the Crusader Army to Egypt and the placement of the Greek Orthodox Church under the Roman Catholic Church if they would sail to Byzantium and topple the reigning emperor Alexius III Angelus, brother of Isaac II. It was a tempting offer for an enterprise that was short on funds. (http://en.wikipedia.org/wiki/Fourth_Crusade)

    2. The Fourth Crusade was one of the last of the major crusades to be launched by the Papacy, though it quickly fell out of Papal control. (όπ.π.)

    3. «Άσχετα τώρα, αν ο Πάπας Ιννοκέντιος Γ΄ είχε ήδη αυστηρά καταδικάσει τα σταυροφορικά έκτροπα, και αδιάφορο αν η παποσύνη ήταν πιθανότατα τελείως ανεύθυνη από την παρέκκλιση της Τέταρτης Σταυροφορίας και τη λεηλασία της Πόλης» (Ελένη Γλύκατζη Αρβελέρ, Γιατί το Βυζάντιο, σελ. 62)

    4. The leaders of the crusade, fresh from suing out an absolution for the crime of Zara, now came to a definite understanding with Alexis as
    representative of the deposed Isaac Angelus. They would assist him to recover his throne, and in return he promised to restore the
    church of Constantinople, with its dependencies, to the Roman obedience, to pay a huge money indemnity to the crusading army, to
    join in the crusade himself and to maintain an army in the Holy Land. (http://www.ewtn.com/library/CHISTORY/HUGHHIST.TXT)

    5. Innocent called the Fourth Crusade, which was diverted to Constantinople. The pope excommunicated the Crusaders who attacked Christian cities (http://en.wikipedia.org/wiki/Innocent_III)

    6. Innocent was aghast—he denounced the pillage of Zara and reproached Boniface for attacking fellow Christians. But Innocent was no longer in control of his crusade. Boniface still owed the doge a substantial debt, and he decided to take Alexius up on his offer. The pope received word that Boniface was now taking the army to Constantinople. (http://www.christianitytoday.com/ch/2004/issue82/11.46.html)

    7. Innocent III excommunicated all who participated in the Sack of Constantinople. (http://www.secondexodus.com/html/jewishcatholicdialogue/crusades.htm)

    Πάντως είναι ενδιαφέρον ότι έχεις ενστάσεις μόνο για τον πρώτο μύθο, και όχι για τον δεύτερο...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Κωστή, ενδιαφέρουσες οι πληροφορίες που παραθέτεις, και σ΄ευχαριστώ.
    (Αν και στα αγγλικά ...., άρα μέσω του μεταφραστή του google, διότι αν ήξερα τόοοοσα αγγλικά θα ήμουν τουλάχιστον Πρέσβης ή έστω δ/ντης της μεταφραστικής....:))

    Επί της ουσίας, εξακολουθώ να είμαι επιφυλακτικός, για τον ρόλο του Πάπα, μια και δεν είναι άγνωστη η πρακτική του "Άρχοντα" που "πρώτα αμολάει τα σκυλιά να φάνε τον κόσμο και στην συνέχεια τα σκοτώνει για τιμωρία"......

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Δηλαδή ο μύθος της "κακιάς" Δύσης οφείλεται σε ένα γεγονός που έγινε προϊστορικά; Γράφω προϊστορικά μιας και η ανθρωπότητα έχει αλλάξει άρδην από τότε.

    Σίγουρα είναι τραγικό που για τον μέσο Ελληνα του 2010 οι Δυτικοί είναι κακοί ενώ οι Ορθόδοξοι Σλάβοι καλοί...

    Υπάρχει περίπτωση να αλλάξει νοοτροπία ο μέσος Ελληνας;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. "...Οι Ενετοί είχαν και αλλά συμφέροντα στην Ανατολή. Το 1187 ο αυτοκράτορας Ισαάκιος Β' Άγγελος αποκατέστησε τα προνόμιά τους, που είχαν προσωρινά καταργηθεί μετά το 1182, και τους παραχώρησε το πολυπόθητο δικαίωμα να εμπορεύονται σε ολόκληρη τη Βυζαντινή αυτοκρατορία. Ωστόσο, το 1195 ένα νέο πραξικόπημα οδήγησε στην εκθρόνιση του Ισαακίου Β' και στην άνοδο στο θρόνο ενός άλλου αντιδυτικού αυτοκράτορα, ο οποίος απέπεμψε τους Ενετούς. Ενώ οι σταυροφόροι βρίσκονταν ακόμη στη Ζάρα, έφτασαν απεσταλμένοι από τον Αλέξιο Δ', γιο του Ισαακίου Β'. Σε αντάλλαγμα για την παλινόρθωση, ο Αλέξιος υποσχέθηκε την επανένωση της ελληνικής και της δυτικής Εκκλησίας, την καταβολή τεράστιων ποσών προς τους Ενετούς και τους σταυροφόρους και την παροχή στρατού για την εκστρατεία στην Παλαιστίνη. Στις 17 Ιουλίου 1203, οι σταυροφόροι επανεγκατέστησαν στο θρόνο τον Ισαάκιο Β' και τον Αλέξιο Δ', αλλά τον Ιανουάριο του 1204 και οι δύο εκθρονίστηκαν και καρατομήθηκαν, καθώς το αντιλατινικό πνεύμα στην Κωνσταντινούπολη ήταν εξίσου ισχυρό με τα ανθελληνικά αισθήματα στη Δύση. Η αντίδραση των σταυροφόρων και των Ενετών ήταν να καταλάβουν με έφοδο την Κωνσταντινούπολη και να λαφυραγωγήσουν για τρεις ημέρες. Οι σταυροφόροι πυρπόλησαν ολόκληρη την πόλη, μαζί και την αυτοκρατορική βιβλιοθήκη και τα μοναδικά της χειρόγραφα, άρπαξαν χιλιάδες κειμήλια και συνέτριψαν όσα γλυπτά ήταν πολύ ογκώδη για να τα μεταφέρουν..."
    Από το βιβλίο του David Nicolas:Η εξέλιξη του μεσαιωνικού κόσμου, Έκδοση:Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης, Αθήνα 1999

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Γράψτε τη γνώμη σας!