Σάββατο, 30 Οκτωβρίου 2010

Ψήφος (αντι)μνημονιακή ή αυτοδιοικητική στην Αθήνα;

Ότι οι δημοτικές εκλογές πολιτικοποιούνται δεν αποτελεί έκπληξη. Ειδικά στους μεγαλύτερους δήμους, με δεδομένο μάλιστα ότι κατά κανόνα οι υποψήφιοι προέρχονται από τους κομματικούς σωλήνες, η ψήφος πολύ συχνά αποτελεί επιβράβευση ή αποδοκιμασία ενός κομματικού σχηματισμού.

Ενδεχομένως η πολιτική/ κομματική ψήφος να δικαιολογείται περισσότερο στις περιφερειακές εκλογές, δεδομένου ότι οι περιφέρειες πλέον θα ασκούν πολλές αρμοδιότητες που θα προσομοιάζουν στις αρμοδιότητες της κεντρικής κυβέρνησης - και, επομένως, τα χαρακτηριστικά των προγραμμάτων που προτείνονται (θα έπρεπε να) έχουν πολύ περισσότερη ιδεολογική συνοχή. Αλλά στις δημοτικές εκλογές το λογικό θα ήταν οι κάτοικοι να εξετάζουν ποιος υποψήφιος ή ποιος συνδυασμός θεωρούν ότι θα έκανε την καλύτερη δουλειά για τους ίδιους, για την καθημερινότητά τους.

Στην Αθήνα η παρούσα δημοτική αρχή δεν έχει να επιδείξει κάποιο έργο στους τομείς της αρμοδιότητάς της. Η πόλη είναι βρώμικη, δεν είναι ασφαλής, πολλά σημεία της δεν είναι προσβάσιμα, το ιστορικό κέντρο έχει εγκαταλειφθεί στην τύχη του. Επίσης, ο Δήμος παραμένει υπερχρεωμένος, απασχολεί τεράστιο αριθμό προσωπικού (μεγάλο μέρος του οποίου είναι είτε περιττό, είτε αναξιοποίητο). Οπότε είναι φυσικό, τώρα που ήλθε και το Μνημόνιο, ο απερχόμενος δήμαρχος να έχει ένα θέμα, με το οποίο να ασχολείται, ώστε να αποφεύγει οποιαδήποτε συζήτηση για τα δικά του πεπραγμένα. Καταδικάζει το μνημόνιο, τους μειωμένους πόρους που θα έχει αυτό στην τοπική αυτοδιοίκηση, σχεδόν αποδίδει τα χάλια της Αθήνας στο μνημόνιο. Επίσης, σπεύδει να τονίσει ότι ο βασικός του ανθυποψήφιος προτείνεται από κόμμα, το οποίο στηρίζει το μνημόνιο.

Έτσι, ακόμη και οι δημόσιες συζητήσεις και αντιπαραθέσεις μεταξύ των υποψηφίων καταλήγουν συχνά σε ερωτήσεις, εάν είναι υπέρ ή κατά του μνημονίου. Η αντιπολίτευση και, δυστυχώς, και ο Πρωθυπουργός πλέον, φρόντισαν να βάψουν τις εκλογές με τα χρώματα της συμφωνίας ή της αντίθεσης με το μνημόνιο. Ωστόσο, οι ψηφοφόροι, ειδικά στις δημοτικές εκλογές, ειδικά στην Αθήνα, δεν πρέπει να πέσουν σε μια τέτοια παγίδα - δεν πρέπει να ψηφίσουν υπέρ ή κατά του μνημονίου, πρέπει να σκεφθούν λίγο πιο στενά εγωιστικά, να ψηφίσουν με βάση το συμφέρον τους, με βάση τις προοπτικές η πόλη τους ή η γειτονιά τους να βελτιωθούν. Πρέπει να εξετάσουν το ποιόν των υποψηφίων, τι έχει κάνει ο καθένας ως τώρα στον τομέα ευθύνης του, τι προσωπικότητα έχει ο καθένας, και με βάση τις παραπάνω διαπιστώσεις να ψηφίσουν.

Αν αναδείξουν ξανά Δήμαρχο τον κ. Κακλαμάνη, το πιο πιθανό είναι ότι η καθημερινότητά τους δεν θα βελτιωθεί καθόλου. Η Αθήνα, κατά τη θητεία του κ. Κακλαμάνη, έγινε χειρότερη. Ο απερχόμενος δήμαρχος δεν έδειξε κάποια διάθεση για να βελτιώσει ουσιαστικά την καθαριότητα (περιορίσθηκε στην αγορά απορριμματοφόρων, τα οποία προφανώς είτε δεν αξιοποιούνται, είτε υπο-αξιοποιούνται). Διατηρεί ένα ραδιοφωνικό σταθμό δημοτικής προπαγάνδας, μέσω του οποίου δίνει πολλούς παχυλούς μισθούς σε δημοσιογράφους, οι οποίοι εργάζονται και σε άλλα μέσα ενημέρωσης, ενώ η ακροαματικότητά του είναι αστεία - εκτός αυτού, διατηρεί πολύ περισσότερους δημοσιογράφους και διοικητικούς υπαλλήλους, από οποιονδήποτε άλλο ραδιοφωνικό σταθμό ανάλογης εμβέλειας και ορκίζεται σ' ό,τι έχει ιερό και όσιο ότι το προσωπικό αυτό δεν πρόκειται να χάσει τη δουλειά του. Η δημοτική αστυνομία, ένα σώμα με αρκετές αρμοδιότητες, έχει ευνουχισθεί, περιοριζόμενο στο κόψιμο κλήσεων για παράνομη στάθμευση. Ούτε τη δουλειά αυτή την κάνει καλά όμως, όπως μαρτυρούν τα τόσα αυτοκίνητα που είναι σταθμευμένα πάνω σε πεζοδρόμια, σε ράμπες για αναπηρικά καροτσάκια, σε διαβάσεις πεζών κ.λπ. Επίσης, η διαχείριση των οικονομικών του Δήμου είναι εντελώς αδιαφανής. Όποιος έχει μπλέξει με τη δημοτική γραφειοκρατία σε ζητήματα έκδοσης αδειών (βασικά για καταστήματα υγειονομικού ενδιαφέροντος) έχει πολλές ιστορίες να πει.

Οφείλεται κάποια από τις δυσλειτουργίες αυτές στο μνημόνιο; Μήπως εάν οι δημότες Αθηναίων ψηφίσουν τον κ. Κακλαμάνη, για να δείξουν την αντίθεσή τους στο μνημόνιο, θα κάνουν κακό στους ίδιους; Θα παραμείνει η ίδια δημοτική αρχή, η οποία θα κρατήσει την πόλη βρώμικη. Οι κάτοικοι, οι εργαζόμενοι και οι επισκέπτες στην Αθήνα θα δυσκολεύονται να κυκλοφορούν. Θα δυσκολεύονται να σταθμεύσουν τα αυτοκίνητά τους. Θα δυσκολεύονται να περπατάνε στα πεζοδρόμια που θα εξακολουθήσουν να είναι βρώμικα και χαλασμένα. Θα φοβούνται να κυκλοφορήσουν στο κέντρο. Θα βλέπουν τις επιχειρήσεις στην πόλη να παρακμάζουν κι άλλο. Θα βλέπουν ότι η Αθήνα και ως τουριστικός προορισμός θα φθίνει ακόμη περισσότερο. Θα βλέπουν μια Αθήνα που θα συνεχίζει να παρακμάζει.

Προσωπικά υποστηρίζω τον κ. Γιώργο Καμίνη, επειδή νομίζω ότι έχει τις γνώσεις, τις ιδέες, την εμπειρία, την προσωπικότητα και, κυρίως, τη βούληση και το πάθος να αναστρέψει όλα τα παραπάνω. Πολλοί δημότες μπορεί να διαφωνούν μαζί μου. Να θεωρούν ότι η κα. Πορτάλιου ή ο κ. Σοφιανός ή ο κ. Αμυράς ή ο κ. Μιχαλολιάκος ή ακόμη και ο ίδιος ο κ. Κακλαμάνης θα βελτιώσουν τη ζωή μας εάν εκλεγούν, ασκώντας τις αρμοδιότητες του αξιώματός τους (πολλοί, ενδεχομένως, να διαφωνούν και με τις διαπιστώσεις που έχω καταγράψει παραπάνω και να εκτιμούν ότι η πόλη βελτιώθηκε από το 2006 μέχρι σήμερα). Αν ναι, με το καλό να υποστηρίξουν τον υποψήφιο της επιλογής τους - ή να συζητήσουμε για ποιους λόγους πιστεύουμε ότι ο ένας ή ο άλλος υποψήφιος θα είναι καλύτερος για το Δήμο.

Αλλά πρέπει την τελευταία αυτή εβδομάδα, αν θέλουμε οι εκλογές είναι το εργαλείο, με το οποίο ο πολίτης συμμετέχει στη διαμόρφωση του δικού του μέλλοντος, να ψηφίσουμε ακριβώς αυτό που καλούμαστε: δημοτικό άρχοντα. Όχι εκπρόσωπο των δυνάμεων του μνημονίου ή της αντίστασης κατά του μνημονίου. Να ρίξουμε ψήφο (κατά κυριολεξία) αυτοδιοικητική και όχι μνημονιακή ή αντιμνημονιακή.

Σάββατο, 23 Οκτωβρίου 2010

Αποσπάσματα από την υπ' αριθμόν 3427/2010 απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας (Ολομέλεια)

23 από τα 25 μέλη της Ολομελείας του Συμβουλίου της Επικρατείας (μειοψήφισε ο Πρόεδρος και μία Σύμβουλος) δέχθηκαν ότι

Α. Το πεντάλεπτο που παρέχεται στα νεοπαγή κόμματα, όπως το αιτούν, στην ΕΡΤ ΑΕ και σε όλους τους ιδιωτικούς ραδιοφωνικούς και τηλεοπτικούς σταθμούς, το οποίο μάλιστα μπορεί να μεταδοθεί σε όποια ώρα επιλέξουν οι παραπάνω σταθμοί, δεν επαρκεί, κατά κοινή πείρα, ούτε στοιχειωδώς για τη μετάδοση των θέσεων και του προγράμματος τους, εν όψει του ότι τα κόμματα αυτά, εφ` όσον ιδρύθηκαν λίγο πριν από τις εκλογές, δεν είχαν τον χρόνο να γνωστοποιήσουν στο εκλογικό σώμα τις θέσεις και το πρόγραμμα τους πριν από την έναρξη της προεκλογικής περιόδου, όταν δεν ίσχυε ακόμη η απαγόρευση του άρθρου 11 του Ν 3023/2002. Επομένως, υπό τα ανωτέρω δεδομένα, η διάταξη του άρθρου 2 περ. α` της από 15.5.2009 δεύτερης προσβαλλόμενης αποφάσεως [απόφαση Παυλόπουλου] έχει εκδοθεί κατά παράβαση της εξουσιοδοτικής διατάξεως του άρθρου 10 παρ. 1 περ. α` του Ν 3023/2002 και είναι, ως εκ τούτου, ακυρωτέα κατά τα βασίμως προβαλλόμενα με την δεύτερη κρινόμενη αίτηση.

Β. Οι προσβαλλόμενες αποφάσεις [αποφάσεις Παυλόπουλου] παραβιάζουν και την αρχή της αναλογικής ισότητας, η οποία απορρέει ευθέως από το Σύνταγμα και θεσπίζεται ρητώς με την εξουσιοδοτική διάταξη του άρθρου 10 του Ν 3023/2002. Πράγματι, έναντι του πεντάλεπτου που δικαιούται το αιτούν, ως νεοπαγές κόμμα, κατά το άρθρο 2 της δεύτερης από 15.5.2009 προσβαλλόμενης αποφάσεως, η πρώτη από 13.5.2009 υπουργική απόφαση παρέχει στα κόμματα που εκπροσωπούνται στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, κατά τις ειδικότερες διακρίσεις αυτής, δύο εξηντάλεπτες συνεντεύξεις σε εθνικό δίκτυο των αρχηγών τους, τέσσερις συζητήσεις στρογγυλής τράπεζας στην ΕΡΤ ΑΕ και σε όλους τους ιδιωτικούς ραδιοφωνικούς και τηλεοπτικούς σταθμούς σε ώρες υψηλής ή σχετικά υψηλής ακροαματικότητας και θεαματικότητας (18:00 - 01:30), μία προεκλογική συγκέντρωση, ένα δεκάλεπτο την εβδομάδα στους παραπάνω σταθμούς για την παρουσίαση του προγράμματος και της δραστηριότητας τους και χρόνο διαφημιστικών μηνυμάτων, τα οποία αποτελούν, κατά κοινή πείρα, δραστικό μέσο προεκλογικής επικοινωνίας. Κατά τους υπολογισμούς, μάλιστα, του αιτούντος κόμματος, οι οποίοι δεν αμφισβητήθηκαν ειδικώς, το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας έχει στην διάθεση του 3.768 λεπτά της ώρας διαφημίσεων από τηλεοράσεως, το ΠΑΣΟΚ 2.819, το ΚΚΕ 1.692 και ο ΣΥΡΙΖΑ και ο ΛΑΟΣ από 1.258 λεπτά, κατανεμόμενα στα κρατικά και ιδιωτικά τηλεοπτικά μέσα. Έναντι των ανωτέρω, το αιτούν κόμμα δικαιούται δύο λεπτά της ώρας τηλεοπτικής διαφημίσεως και μάλιστα μόνον στη δημόσια τηλεόραση. Υπό τα δεδομένα αυτά, η διαφορά του χρόνου και εν γένει των ευχερειών που παρέχονται με τις προσβαλλόμενες αποφάσεις αφ` ενός μεν στα κόμματα που εκπροσωπούνται στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, αφ` ετέρου δε στα νεοπαγή κόμματα, είναι τόσο σημαντική, ώστε υπερβαίνει τα όρια, εντός των οποίων μπορούσε να κινηθεί ο Υπουργός Εσωτερικών κατά την άσκηση της κανονιστικής του αρμοδιότητας που του δίδει το άρθρο 10 παρ. 1 του Ν 3023/2002. Επομένως, οι προσβαλλόμενες αποφάσεις έχουν εκδοθεί και κατά παράβαση της αρχής της αναλογικής ισότητας και είναι και για το λόγο αυτόν, βασίμως προβαλλόμενο με τη δεύτερη αίτηση ακυρώσεως, παράνομες και ακυρωτέες.


15 από τα 25 μέλη της Ολομελείας του Συμβουλίου της Επικρατείας (μειοψήφισε ο Πρόεδρος και εννέα Σύμβουλοι) δέχθηκαν ότι μόνη η πρόβλεψη για διαφορετική αφετηρία της προεκλογικής προβολής μεταξύ παλαιών και νεοπαγών κομμάτων επαρκεί (χωρίς τα ανωτέρω άλλα δύο κριτήρια) για την διαπίστωση της αντισυνταγματικότητας. Ειδικότερα

Οι προσβαλλόμενες πράξεις [αποφάσεις Παυλόπουλου], κατά την προφανή έννοια τους, κατανέμουν χρόνο ραδιοτηλεοπτικής προβολής στα κόμματα, τα οποία θα συμμετάσχουν στις εκλογές της 7.6.2009. Για μεν τα κόμματα που εκπροσωπούνται στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, καθώς και για τα κόμματα "που έχουν λάβει στις αμέσως προηγούμενες ευρωεκλογές τουλάχιστον... 0,50% του συνόλου των έγκυρων ψηφοδελτίων...", οι πράξεις αυτές συνάγουν τεκμήριο συμμετοχής τους στις εκλογές της 7.6.2009 για δε τα λοιπά κόμματα (εν οις και το νεοπαγές αιτούν) οι προσβαλλόμενες πράξεις προϋποθέτουν την ανακήρυξη των συνδυασμών του από τον Άρειο Πάγο, η οποία, κατ` εφαρμογήν του άρθρου 3 παρ. 8 του Ν 1180/1981, συμπίπτει με την 24.5.2009. Η διαφοροποίηση αυτή οδηγεί και σε διαφοροποίηση του χρονικού σημείου ενάρξεως της μεταδόσεως των προεκλογικών μηνυμάτων των κομμάτων εντός του διατιθεμένου σε αυτά χρόνου. Η έναρξη αυτή συμπίπτει με την δημοσίευση της πρώτης υπουργικής αποφάσεως για τα κόμματα της πρώτης κατηγορίας (13.5.2009), με την δημοσίευση της δεύτερης υπουργικής αποφάσεως για τα κόμματα της δεύτερης κατηγορίας (15.5.2009) και με την 24.5.2009 για τα λοιπά (όπως το αιτούν) κόμματα. Όμως, η συνταγματική αρχή της ισότητας, η οποία διέπει και την ύλη που ρυθμίζει το άρθρο 15 παρ. 2 εδάφιο τελευταίο του Συντ., επιβάλλει μία κοινή αφετηρία για τα κόμματα κατά τη ρύθμιση της προεκλογικής τους προβολής από τα ραδιοτηλεοπτικά μέσα, πέρα της οποίας και μόνο επιτρέπεται η περαιτέρω διαφοροποίηση των κομμάτων κατ` εφαρμογήν της ειδικότερης αρχής της αναλογικής ισότητας. Ως κοινή αφετηρία δεν νοείται μόνον ο ελάχιστος, αλλά πάντως επαρκής χρόνος για τη μετάδοση των θέσεων και του προγράμματος των κομμάτων, αλλά και η κοινή για όλα τα κόμματα έναρξη της μεταδόσεως των ραδιοτηλεοπτικών τους μηνυμάτων, λαμβανομένης ιδίως υπ` όψη της απαγορεύσεως του άρθρου 11 του Ν 3023/2002. Η απόκλιση ως προς το τελευταίο αυτό σημείο, από την αρχή της ισότητος δεν μπορεί, όπως δέχεται η πλειοψηφήσασα γνώμη, να δικαιολογηθεί εκ μόνου του ότι οι παραπάνω κατηγορίες κομμάτων τελούν υπό διαφορετικές συνθήκες, δηλαδή τα μεν εκπροσωπούνται, τα δε δεν εκπροσωπούνται στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Από την άποψη, όμως, της ρυθμιζόμενης ύλης (ήτοι της προεκλογικής προβολής των κομμάτων), κρίσιμο είναι ότι, λόγω ακριβώς των διαφορετικών αυτών συνθηκών, τα μεν εκπροσωπούμενα κόμματα είχαν ανεμπόδιστη δυνατότητα προβολής του προγράμματος και των θέσεων τους πριν από την έναρξη ισχύος της απαγορεύσεως του άρθρου 11 του Ν 3023/2002, κατά την τρέχουσα προεκλογική περίοδο, ενώ κόμματα νεοπαγή, όπως το αιτούν, δεν είχαν τέτοια δυνατότητα, ακριβώς επειδή ιδρύθηκαν λίγο χρόνο πριν από την έναρξη ισχύος της απαγορεύσεως. Η δυσμενής αυτή θέση των νεοπαγών κομμάτων δεν είναι συνταγματικώς ανεκτό να καταστεί ακόμη δυσμενέστερη με την εις βάρος τους διαφοροποίηση του χρόνου ενάρξεως μεταδόσεως των προεκλογικών τους μηνυμάτων. Η αρχή της ισότητας θα επέβαλλε τουλάχιστον κοινή έναρξη του χρόνου αυτού για όλα τα κόμματα, δεδομένου ότι τα νεοπαγή έχουν για τους εκτεθέντες λόγους μεγαλύτερη ανάγκη προβολής του προγράμματος και των θέσεων τους. Επομένως, οι προσβαλλόμενες υπουργικές αποφάσεις, διαφοροποιώντας κατά τα εκτεθέντα το χρονικό σημείο ενάρξεως της μεταδόσεως των προεκλογικών μηνυμάτων των κομμάτων, έχουν εκδοθεί κατά παράβαση της συνταγματικής αρχής της ισότητας και είναι ακυρωτέες, κατά τα βασίμως προβαλλόμενα με τις κρινόμενες αιτήσεις.

Τι έγινε στο Συμβούλιο της Επικρατείας και γιατί πανηγυρίζουμε

Χθες (22 Οκτωβρίου) δημοσιεύθηκε η υπ' αριθμόν 3427/2010 απόφαση της Ολομελείας του Συμβουλίου της Επικρατείας, η οποία ακύρωσε τις αποφάσεις που είχε εκδώσει ο τότε Υπουργός Εσωτερικών στα μέσα Μαΐου του 2009 και οι οποίες ρύθμιζαν τις δυνατότητες που είχαν τα κόμματα για την προεκλογική τους προβολή (εν όψει των Ευρωεκλογών του 2009) από το ραδιόφωνο και την τηλεόραση. Η υπόθεση ξεκίνησε με αίτηση ακυρώσεως που υπέβαλαν η Δράση και τέσσερις υποψήφιοι ευρωβουλευτές. Συζητήθηκε αρχικά στο Δ' Τμήμα, στα τέλη Μαΐου 2009, το οποίο δεν εξέδωσε οριστική απόφαση, αλλά παρέπεμψε την υπόθεση για συζήτηση στην Ολομέλεια, όπου και συζητήθηκε τον Οκτώβριο του 2009, δηλαδή μετά τη διενέργεια των ευρωεκλογών (7 Ιουνίου 2009).


Οι υπουργικές αποφάσεις (μία για τα κόμματα που ήδη εκπροσωπούνται στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και μία για όσα δεν εκπροσωπούνται) είχαν ως νομοθετικό έρεισμα τα άρθρα 10 και 11 του ν. 3023/2002, ο οποίος καθορίζει τα της προεκλογικής προβολής των κομμάτων και των υποψηφίων και τα σχετικά με τη χρηματοδότησή τους. Το γενικό ρυθμιστικό πλαίσιο του νόμου είναι από μόνο του ιδιαιτέρως ασφυκτικό, καθώς προβλέπει πάρα πολλούς περιορισμούς στην προβολή. Έτσι, ωφελούνται όσοι βρίσκονται ήδη στη Βουλή ή είναι γνωστοί από άλλες τους δραστηριότητες (λ.χ. αθλητές, καλλιτέχνες, ηθοποιοί της "Λάμψης" ή του "Καλημέρα Ζωή" κ.λπ.). Ειδικά, μάλιστα, αναφορικά με την προεκλογική προβολή των κομμάτων από τα μαζικότερα μέσα, το ραδιόφωνο και την τηλεόραση, το άρθρο 11 του νόμου ορίζει ότι αυτή απαγορεύεται να γίνεται με έξοδα των ίδιων των κομμάτων. Τα κόμματα επιτρέπεται μόνο να αξιοποιούν τον δωρεάν τηλεοπτικό και ραδιοφωνικό χρόνο, ο οποίος παρέχεται στο πλαίσιο που θα καθορίζει μια απόφαση του Υπουργού Εσωτερικών, η οποία εκδίδεται σύμφωνα με το άρθρο 10 του νόμου και η οποία πρέπει να τηρεί την αρχή της αναλογικής ισότητας. Πέρα, δηλαδή, από τα όρια που καθορίζει η υπουργική απόφαση, κανένα κόμμα δεν μπορεί να κάνει διαφήμιση ή να αγοράσει, καθ' οιονδήποτε τρόπο, τηλεοπτικό χρόνο, για να προβάλλει τις θέσεις του. Έτσι, όταν ξεκίνησε η προεκλογική περίοδος για τις ευρωεκλογές του Ιουνίου 2009 η Δράση περίμενε να εκδοθεί η υπουργική απόφαση που προβλέπει το άρθρο 10 του ν. 3023/2002, για να ξέρει πόσο χρόνο θα διαθέτει στο ραδιόφωνο και στην τηλεόραση.

[Λεπτομέρεια: στο αρχικό νομοσχέδιο, το οποίο αποτυπώνεται στην αιτιολογική έκθεση του νόμου, παρεχόταν (από το άρθρο 10) η δυνατότητα στα κόμματα να ξοδεύουν και ιδίους πόρους - το 20% των δαπανών τους - για ραδιοφωνική ή τηλεοπτική προβολή. Η σχετική πρόβλεψη δεν πέρασε στο τελικό κείμενο του νόμου.]

Εκδόθηκαν οι δυο αποφάσεις, στις οποίες γίνεται παραπομπή παραπάνω (για την ανάγνωσή τους απαιτείται adobe reader). Η μία καθόριζε ότι τα κόμματα που εκπροσωπούνται στην Ευρωβουλή (τότε ήσαν η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ, το ΚΚΕ, ο ΣΥΡΙΖΑ και ο ΛΑΟΣ) θα δικαιούνται να προβάλλουν διαφημίσεις που αντιστοιχούν σε κόστος € 6.250.000 (πρακτικά αυτό αντιστοιχούσε, σύμφωνα με υπολογισμούς με τα τότε τιμολόγια, σε 3.768 λεπτά διαφημίσεων για τη ΝΔ, 2.819 λεπτά για το ΠΑΣΟΚ, 1.692 για το ΚΚΕ, 1.258 για το ΣΥΡΙΖΑ και το ΛΑΟΣ). Επίσης, οι αρχηγοί και οι εκπρόσωποί τους θα συμμετείχαν σε στρογγυλές τράπεζες, θα καλυπτόταν ωριαία προεκλογική τους εκδήλωση κ.λπ. Αντιθέτως, η Δράση, όπως και όλα τα καινούργια κόμματα, σύμφωνα με τη δεύτερη από τις αποφάσεις, δικαιούτο ένα πεντάλεπτο σε κάθε κανάλι καθ' όλη την προεκλογική περίοδο, και διαφήμιση δύο λεπτών (συνολικά) στα κρατικά κανάλια. Τα κόμματα που είχαν πάρει πάνω από 0,5% στις προηγούμενες ευρωεκλογές δικαιούντο κάτι παραπάνω (είκοσι λεπτά προβολής σε κάθε κανάλι και 3 λεπτά διαφήμιση στα κρατικά). Πρέπει να σημειωθεί ότι οι αποφάσεις αυτές εκδόθηκαν μετά από γνωμοδότηση μιας διακομματικής επιτροπής, στην οποία συμμετείχαν τα κόμματα που ήδη εκπροσωπούνται στο Ευρωπαϊκο Κοινοβούλιο.

Δεν χρειάζεται πολλή φιλοσοφία για να αντιληφθούμε ότι η παραπάνω μεθόδευση, ξεκινώντας από το νόμο 3023/2002 και κορυφούμενη με την έκδοση των δύο υπουργικών αποφάσεων (και των αντίστοιχων που εκδίδονται για άλλες προεκλογικές περιόδους), έχει ένα αποκλειστικό σκοπό: να μην μπορέσει κάποιο διαφορετικό κόμμα να εισέλθει στο πολιτικό παιχνίδι - να διατηρήσουν τα υφιστάμενα κοινοβουλευτικά κόμματα την παντοδυναμία τους και να αποκλείσουν από τα λοιπά κόμματα τη δυνατότητα στοιχειώδους επικοινωνίας με το εκλογικό σώμα. Ο Διονύσης Κατρανίτσας, σε μια ανάρτησή του, η οποία μνημονεύθηκε και στο νομικό τύπο, περιέγραψε πολύ εύστοχα την κατάσταση αυτή ως ένα καρτέλ πολιτικών κομμάτων, τα οποία συγκροτούν το σημερινό πολιτικό σύστημα και εμποδίζουν την είσοδο σ' αυτό καινούργιων δυνάμεων.

Το Συμβούλιο της Επικρατείας, εξετάζοντας την υπόθεση, στάθηκε κυρίως στην τεράστια ανισότητα μεταξύ των κομμάτων που ήδη εκπροσωπούνται στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και των υπολοίπων και έκρινε (με ψήφους 23-2) ότι η ανισότητα αυτή παραβιάζει την νομοθετική πρόβλεψη, κατά την οποία η υπουργική απόφαση πρέπει να σέβεται την αρχή της αναλογικής ισότητας, αλλά και το ίδιο το Σύνταγμα, που καθιερώνει την αρχή της ισότητας και ότι ο ελάχιστος χρόνος που δόθηκε στη Δράση ήταν εντελώς ανεπαρκής για την προβολή των θέσεών της. Μια σημαντική πλειοψηφία (15-10) επεσήμανε και ότι υπήρχε ανισότητα και στο χρονικό σημείο, κατά το οποίο τα κόμματα επιτρεπόταν να ξεκινήσουν την προεκλογική τους εκστρατεία: τα καινούργια κόμματα είχαν το σχετικό δικαίωμα μόνο μετά την ανακήρυξη του συνδυασμού τους από τον Άρειο Πάγο 15 ημέρες πριν από τις εκλογές, ενώ όσα συμμετείχαν σε προηγούμενες εκλογές και είχαν λάβει πάνω από 0,50% των ψήφων, μπορούσαν να την ξεκινήσουν νωρίτερα, από την έναρξη της προεκλογικής περιόδου. Είναι ενδιαφέρον ότι, ως obiter dictum, το Συμβούλιο της Επικρατείας επισημαίνει ότι τα νεοπαγή κόμματα έχουν μεγαλύτερη ανάγκη προβολής των θέσεών τους, σε σχέση με τα παλαιότερα.

Τι σημασία έχουν όλα αυτά, λοιπόν, και σε τι αλλάζει τη ζωή μας η απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας; Ως άμεσο αποτέλεσμα αναγνωρίζεται ότι οι ευρωεκλογές του 2009 έγιναν υπό καθεστώς ανισότητας στην προβολή των κομμάτων, ουσιαστικά φίμωσης των νεοπαγών κομμάτων, στα οποία περιλαμβάνεται και η Δράση. Αυτό ενισχύει σημαντικά τη θέση μας στην αίτηση που έχουμε κάνει ήδη από τον Ιούνιο του 2009 και εκκρεμεί ενώπιον του Ανωτάτου Ειδικού Δικαστηρίου (το οποίο περίμενε την έκδοση της αποφάσεως του Συμβουλίου της Επικρατείας), με την οποία ζητούμε την ακύρωση των εκλογών. Δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι εκδηλώθηκε ουσιαστικά η λαϊκή βούληση, όταν κάποια από τα κόμματα δεν είχαν ουσιαστικά τη δυνατότητα να επικοινωνήσουν με το εκλογικό σώμα, αξιοποιώντας την τηλεόραση, ώστε να προβάλουν τις θέσεις τους.

Από την άλλη, ξέρουμε πλέον ότι οι υπουργικές αποφάσεις, με τις οποίες θα κατανέμεται ο ραδιοφωνικός και τηλεοπτικός χρόνος κατά την προεκλογική περίοδο θα πρέπει, εφ' εξής, να παρέχουν ικανό χρόνο σε όλα τα κόμματα, ώστε να μπορούν να προβάλλονται οι θέσεις τους. Το ότι η απόφαση εκδόθηκε από την Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας της προσδίδει ιδιαίτερο κύρος και θα είναι δύσκολο, σε περίπτωση που μια τέτοια παρόμοια υπόθεση αχθεί εκ νέου ενώπιον κάποιου τμήματος του Συμβουλίου της Επικρατείας (όπως η δική μας, αρχικώς), το τμήμα να αποστεί από την κρίση της Ολομελείας. Αυτό σημαίνει ότι ο εκάστοτε Υπουργός Εσωτερικών θα ξέρει ότι, σε περίπτωση που δεν τηρήσει την αρχή της ισότητας στην έκδοση της αποφάσεώς του και αποκλείσει κάποια κόμματα από τη δυνατότητά τους να προβληθούν στο ραδιόφωνο και την τηλεόραση, η απόφασή του το πιθανότερο είναι ότι θα ακυρωθεί από το Συμβούλιο της Επικρατείας και, μάλιστα, αυτή τη φορά πριν τις εκλογές, αφού θα υπάρχει ένα τόσο σημαντικό προηγούμενο.

Συνεπώς, το πολιτικό κατεστημένο έχει στερηθεί ένα από τα όπλα που είχε για να εμποδίζει την προβολή και τη δυνατότητα εκλογικής επιτυχίας νέων πολιτικών σχηματισμών. Πρόκειται για την πρώτη ρωγμή σ' αυτό το ιδιότυπο κομματικό καρτέλ και την πρώτη αντιστροφή της πορείας που είχε οδηγήσει στο σχηματισμό του.

Τρίτη, 19 Οκτωβρίου 2010

Δεν φταίει η μόχλευση, φταίει το τι μοχλεύουμε...

Μιλούσα τις προάλλες με κυρία, μη ειδική στα οικονομικά, και η συζήτηση το έφερε σε κάποιες μεγάλες εταιρίες. «Μα, τόσο μεγάλη εταιρία», διερωτάται η κυρία, «και έχει δάνεια!». Αντιλήφθηκα ότι πολύς κόσμος θεωρεί το δανεισμό ως σανίδα σωτηρίας για πνιγμένους. Ίσως με αυτή τη νοοτροπία τα περασμένα χρόνια όσοι δεν έβγαιναν με το μισθό τους δανείζονταν από τις τράπεζες...

Ο δανεισμός όμως δεν είναι καλός ή κακός, εξάλλου ο μανιχαϊσμός σπάνια βοηθά τις αναλύσεις. Ο δανεισμός είναι ένα εργαλείο. Σαν το μαχαίρι, αν θέλετε, που μπορούμε να το χρησιμοποιήσουμε για να καθαρίσουμε ένα φρούτο και να το φάμε, αλλά μπορούμε και να το μπήξουμε στην κοιλιά μας και να αυτοκτονήσουμε. Σκέφτηκα έτσι να προσπαθήσω να δείξω με ένα (αρκετά απλουστευμένο) παράδειγμα ότι, για μια επιχείρηση, αν τα πράγματα πάνε στραβά, δε φταίει ο δανεισμός, αλλά το τι έκανε τα λεφτά.

Ας πάρουμε δύο επιχειρήσεις, την Κ (κερδοφόρα) και την Ζ (ζημιογόνα). Και οι δυο έχουν κεφάλαιο 1.000.000 ευρώ. Η μεν Κ εμφανίζει κέρδη 100.000 ευρώ, η δε Ζ ζημιές 100.000 ευρώ. Έτσι έχουμε













Εταιρία
Κ
Ζ
Κεφάλαιο
1.000.000
1.000.000
Αποτέλεσμα
100.000
-100.000
Απόδοση
10%
-10%


Οι επιχειρήσεις είναι ένα μείγμα παραγόντων: μεφαλαίου, ανθρώπινου δυναμικού, ακινήτων τεχνογνωσίας, κλπ. Όλο αυτό είναι το χρησιμοποιούμενο κεφάλαιο, το οποίο, ανάλογα με τη χρήση του, καταλήγει στο οικονομικό αποτέλεσμα, θετικό ή αρνητικό. Σε γενικές γραμμές (ας μη συζητήσουμε αυτή την παραδοχή), κεφάλαιο και οικονομικό αποτέλεσμα είναι ανάλογα. Στο παράδειγμά μας, η επιχείρηση Κ, με κεφάλαιο 1.000.000 κατόρθωσε να έχει κέρδη 100.000. Αν μπορούσε να δανειστεί άλλα 2.000.000, ακολουθώντας την ίδια επιχειρηματική συνταγή, θα κέρδιζε 300.000. Αποφασίζει λοιπόν να δανειστεί με επιτόκιο 5%. Δείτε τι συμβαίνει, σε σύγκριση με την εταιρία Ζ που αποφασίζει να δανειστεί κι αυτή 2.000.000, πιστεύοντας ότι έτσι θα «ξελασπώσει».























Εταιρία
Κ
Ζ
Κεφάλαιο
1.000.000
1.000.000
Δάνεια
2.000.000
2.000.000
Αποτέλεσμα
300.000
-300.000
Τόκοι
-100.000
-100.000
Συνολικό αποτέλεσμα
200.000
-400.000
Απόδοση
20%
-40%


Μια αποτυχημένη επιχειρηματική συνταγή δεν βελτιώνεται με το δανεισμό. Έτσι, η επιχείρηση Ζ, δανειζόμενη, κατόρθωσε να χάνει 40% του κεφαλαίου της, ενώ χωρίς δανεισμό έχανε 10%. Αντίθετα, η εταιρία Κ, δανειζόμενη, διπλασίασε την απόδοση του κεφαλαίου της (από το 10% στο 20%). Αυτός είναι ο λόγος που ο δανεισμός καλείται συχνά και «μόχλευση», διότι πολλαπλασιάζει τη δύναμη του χρησιμοποιούμενου κεφαλαίου με τον ίδιο τρόπο που ο μοχλός πολλαπλασιάζει τη δύναμη.

Αυτό ακριβώς συμβαίνει και με τα κράτη. Ένα κράτος Κ που δανείζεται για να επενδύσει σε παραγωγικούς τομείς, σε υποδομές, σε παιδεία, σε καινοτομία, θα αυξήσει την ευημερία του. Η Ελλάδα, στην κατηγορία Ζ επί 30 και πλέον χρόνια, δανείζεται για να ρίχνει σε μαύρες τρύπες: Νοσοκομεία, Πανεπιστήμια, μεταφορές, εξοπλισμοί, μισθοδοσία ημετέρων, κλπ... Επομένως, δεν είναι να απορεί κανείς που ήρθε η χρεοκοπία, αλλά για το ότι άργησε τόσο...

Δευτέρα, 11 Οκτωβρίου 2010

Πλατεία Ομονοίας; Η λάθος συζήτηση για μια μεγάλη παρξήγηση!

Δεν είναι πρώτη φορά που στην Ελλάδα θέματα ουσίας υποβαθμίζονται και αναλώνεται η πολιτική συζήτηση σε μια ατέλειωτη συζήτηση περί αισθητικής και στυλ!

Το ίδιο συμβαίνει δυστυχώς και με τη διαμόρφωση της πλατείας ομονοίας. Η πλατεία αυτή έχει περάσει διάφορες φάσεις ενώ φαίνεται πως το καθοριστικό κάθε φορά γεγονός στην ιστορία της έχει να κάνει με τη συγκοινωνιακή της υπόσταση, την εξυπηρέτηση δηλαδή των περαστικών που περνούν όλο το εικοσιτετράωρο από το σταθμό της. ΗΣΑΠ και Μετρό διέρχονται της πλατείας και μεταφέρουν χιλιάδες αθηναίους καθημερινά.
Παραθέτοντας μια σειρά εικόνων, από τις προπολεμικές καμινάδες δωρικού ρυθμού, στο σιντριβάνι του Ζογγολόπουλου, μετά στο δρομέα του Έβερτ και σήμερα πάλι, μετά τη διέλευση του μετρό, στο τσιχλο-πλακόστρωτο (=πλάκες πεζοδρομίου στολισμένες με χιλιάδες τσίχλες) της Μπακογιάννη, καταλαβαίνουμε βεβαίως πως δεν είναι ούτε το πράσινο που μας λείπει, ούτε ο περίπατος, ούτε η κακή μας και η ψυχρή μας μέρα! Εκείνο που μας λείπει είναι επιστημονική τεκμηρίωση. Κάτω από την πλατεία, υπάρχει ένας χαμηλοτάβανος χώρος (που με το ζόρι αναπνέεις) στον οποίο καθημερινά, σε όλες τις ώρες της μέρας, περπατά ή και τρέχει εκατοντάδες χιλιάδες κόσμου, πολλοί περισσότεροι από αυτούς που ακριβώς από πάνω λιάζονται εν μέσω τροχοφόρων, τις μέρες που έχει καλό καιρό…

Άρα προς τι το μίσος; Το πρώτιστο θέμα που θα είχε να λύσει κάθε αρχιτέκτονας που σέβεται τον εαυτό του θα ήταν να βρεθεί ικανός χώρος με ικανό ύψος και αερισμό για τους ταλαίπωρους αρουραίους του υπογείου! Μήπως λοιπόν εδώ βρίσκεται και η λύση του προβλήματος; Μήπως δηλαδή παρά να ασχολούμαστε με την αισθητική της πλατείας εν μέσω τροχοφόρων δεν έχουμε παρά να ανατινάξουμε την πλατεία και να αφήσουμε τους χιλιάδες κατάκοπους «αρουραίους» να πάρουν αέρα; Και εν μέσω βιοκλιματικής εφορείας να κατασκευάσουμε μία πρωτοποριακή καθ’ όλα πράσινη αλλά και διάτρητη στέγη για τον μεγαλύτερο σταθμό τρένου της χώρας;

Υποψιάζομαι πως ο Δήμαρχος ή ο πολιτικός που θα υποσχεθεί και θα δρομολογήσει ένα τέτοιο ρηξικέλευθο έργο, θα τον ευγνωμονούν εκατομμύρια εργαζομένων πολιτών αυτής της χώρας… Ε, ας βρεθεί και κάποιος να τον κατηγορήσει γιατί δεν θα μπορεί να λιάζεται εν μέσω τροχοφόρων!

Παρασκευή, 1 Οκτωβρίου 2010

Ανεκπλήρωτος έρωτας

Θα σου έχει τύχει, αγαπητέ αναγνώστη, στα χρόνια της αθώας νιότης σου, να συναντήσεις έναν ανεκπλήρωτο έρωτα: μια γυναίκα την οποία ερωτεύτηκες, χωρίς όμως εκείνη ποτέ της να γυρίσει να σε κοιτάξει. Που κατόπιν η φαντασία σου της προσέδωσε μυθικά χαρίσματα, μοναδικές χάρες, υπεράνθρωπα γνωρίσματα. Που τελικά στο νου σου την ταύτισες με τον ορισμό του έρωτα, αυτόν που ίσως δεν ξανασυνάντησες ποτέ.

Μπορεί τη γυναίκα αυτή να τη συναντήσεις χρόνια, δεκαετίες αργότερα. Μπορεί ακόμη να είναι και γριά, ξεδοντιασμένη και άσχημη. Να υπήρξε σκληρή με τον άντρα της, να μην του μαγείρευε ποτέ, να τον κεράτωνε. Δε θα σε επηρεάσει τίποτε, ποτέ δεν έζησες εξάλλου μαζί της για να δεις ότι τελικά όλα ήταν παιχνίδι του μυαλού και αυτή η γυναίκα δεν ήταν για σένα. Δε θα σε επηρέαζε ούτε ο άντρας της, αν τα συζητούσε μαζί σου. Θα την δεις και πάλι με την γλυκειά ανάμνηση του ανεκπλήρωτου έρωτα, θα τη δεις με τα αθώα εφηβικά μάτια που κάποτε την ερωτεύτηκαν.

Έτσι δρα ο ανεκπλήρωτος έρωτας.

Αυτή ακριβώς είναι η σχέση των Ελλήνων με τις σοσιαλιστικές ιδέες. Στα νεανικά, εφηβικά μας μάτια φάνταζαν τέλειες. Δικαιοσύνη, ισότητα, αλληλεγγύη. Κανείς πλουσιότερος, όλοι με δουλειά, κανένας στο δρόμο. Τι πιο τέλειο; Δυστυχώς, τον σοσιαλισμό τον παντρεύτηκε η Ανατολική Ευρώπη, εμείς ποτέ. Και δεν πέρασε καλά μαζί του. Διαπίστωσε ότι μοιράζει μεν δίκαια, αλλά τη μιζέρια, όχι τον πλούτο. Δίνει όραμα, αλλά δυστυχώς δεν επιβιώνεις τρώγοντας όραμα. Υπόσχεται κοινωνία αλληλεγγύης, αλλά υψώνει τείχη και συρματοπλέγματα. Τάζει εργασία για όλους, αλλά σκοτώνει την ψυχή της εργασίας: το κίνητρο.

Έτσι, η Ανατολική Ευρώπη πήρε διαζύγιο μαζί του, μας διηγήθηκε και τα καθέκαστα. Εμείς όμως τίποτα. Βλέπουμε το σοσιαλισμό με τα αθώα, εφηβικά μάτια που τον ερωτεύτηκαν. Τι κι αν παντρευτήκαμε άλλον, με περιουσία, περάσαμε καλά, κάναμε τα ταξίδια μας, πήραμε τα αυτοκίνητα, τα σπίτια μας, τα εξοχικά μας... Συνεχίζουμε να ονειρευόμαστε τι ωραία θα ήταν να κτίζαμε μια σοσιαλιστική κοινωνία. Δυστυχώς δεν ζήσαμε το σοσιαλισμό για να τον απομυθοποιήσουμε...

Έρως ανίκατε μάχαν...