Δευτέρα, 15 Νοεμβρίου 2010

Η σημασία της νίκης Καμίνη - Μπουτάρη

Χθές το βράδυ, οι κύριοι Καμίνης και Μπουτάρης πέτυχαν ιστορικές νίκες στους δυο μεγαλύτερους δήμους της χώρας. Οι δυο δήμοι άλλαξαν χέρια (υπο την έννοια της παράταξης που τους υποστηρίζει αλλά και σε ότι αφορά τα πρόσωπα) μετά από δυομισι δεκαετίες. Αλλά αυτό δεν είναι το πιο σημαντικό.
Η συμβολική σημασία της νίκης Καμίνη - Μπουτάρη είναι εντυπωσιακή. Δεν είναι νίκη των κομμάτων που τους στήριξαν. Είναι νίκη μιας μεγάλης κοινωνικής ομάδας, μιας σιωπηρής μειοψηφίας, που μέχρι πρόσφατα δε συμμετείχε στη νομή των δημόσιων πόρων, που δεν σχετιζόταν άμεσα με το κομματικό κατεστημένο. Που μέχρι τώρα εκχωρούσε τη διαχείρηση των πολιτικών πραγμάτων σε αυτούς που υπόσχονταν εύκολες, ξεκούραστες λύσεις, που συχνά δε συμμετείχε καθόλου γιατί ίσως πίστευε ότι «δεν μπορεί ν’ αλλάξει τίποτα».
Αυτή λοιπόν η σιωπηρή μειψηφία έγινε θορυβώδης πλειοψηφία. Και αποφάσισε να δώσει την ευκαιρία σε δυο ανθρώπους που δεν έχουν σχέση με το κομματικό κατεστημένο για πρώτη φορά να μπουν στο παιχνίδι. Κι εδώ αξίζει να παρατηρήσουμε την αντίδραση του κομματικού συστήματος. Το ΠΑΣΟΚ παρ΄ όλο που επίσημα στήριξε τις δυο υποψηφιότητες, ανεπίσημα όχι μόνο δεν ενδιαφέρθηκε πρακτικά να τις προωθήσει, αλλά αντίθετα ένιωσε απειλή. Οι παραδοσιακοί κομματάρχες των δύο περιφεριών δεν είναι ευχαριστημένοι από το αποτέλεσμα γιατί νιώθουν ότι τους απειλεί και αυτό φάνηκε και στα χθεσινοβραδυνά παράθυρα. Θα προτιμούσαν νίκη του κομματικού κατεστυημένου κι ας ήταν από άλλη παράταξη.
Το σύστημα έδειξε ότι δεν πέφτει αμαχητί. Πριν μερικά χρόνια θα υιοθετούσε την προσφιλή τακτική της νομής δημοσίων πόρων. Τώρα όμως λεφτά δεν υπάρχουν. Αντιστάθηκε παρολαυτά λυσαλέα. Όταν οι υποσχέσεις για δουλειές και διορισμούς δε μπορούσαν να δοθούν, όπλο του συστήματος ήταν ό φόβος και η ενεργοποίηση των συντηρητικών ανακλαστικών του εκλογικού σώματος. Αυτή τη φορά όμως οι πολίτες δεν ακολούθησαν «οτι λέει το κόμμα», δε φοβήθηκαν το καινούργιο, το διαφορετικό και απέδειξαν ότι «κάτι μπορεί να αλλάξει», ότι «ναι, μπορούμε» καταφέρνοντας μια ρωγμή στο κομματικό κατεστημένο. Το πόσο μεγάλη είναι θα φανεί σύντομα.

Τρίτη, 9 Νοεμβρίου 2010

Η Δράση και οι δημοτικές εκλογές

Η Δράση υποστηρίζει στις δημοτικές εκλογές τους συνδυασμούς του Γιώργου Καμίνη και του Γιάννη Μπουτάρη. Υποστηρίζει τους συνδυασμούς αυτούς χωρίς ενδοιασμούς. Ο Γιάννης Μπουτάρης είναι από τους ιδρυτές της Δράσης. Ο Γιώργος Καμίνης είναι από τους ανθρώπους που η Δράση θα ήθελε να ασχολούνται με τα κοινά. Και οι δύο είναι ανιδιοτελείς και συμμετέχουν στην πολιτική για να δώσουν, όχι για να πάρουν. Έχουν δώσει δείγματα γραφής στη μέχρι τώρα δημόσια ζωή τους, τα οποία μόνο θετικά μπορούν να χαρακτηρισθούν. Τους διακρίνει ιδίως το πάθος, η αγάπη για τις πόλεις, για τις οποίες αγωνίζονται.

Όποιος γνωρίσει, έστω και για λίγο, από κοντά τον κυρ-Γιάννη θα εκπλαγεί από τις γνώσεις του και το ενδιαφέρον του για το περιβάλλον. Ο Γιάννης Μπουτάρης, όμως, διαθέτει και πρακτικό μυαλό. Επιτυχημένος επιχειρηματίας, αλλά και ακτιβιστής ουσιαστικός, όχι των λόγων και των κραυγών, αλλά των έργων. Με πολύ μεράκι - μεράκι στο κρασί που παράγει, μεράκι για τη φύση και τον Αρκτούρο, με αποτελέσματα στις προσπάθειές του, αλλά και πάντοτε γλυκός, μειλίχιος, ευπροσήγορος. Η αλλαγή της Θεσσαλονίκης είναι προσωπικό του στοίχημα - όχι η αλλαγή στο πρόσωπο ή την παράταξη που ασκεί τη διοίκηση, αλλά η μεταμόρφωση της πόλης.

Ο Γιώργος Καμίνης είναι άνθρωπος, του οποίου την αποφασιστικότητα μπορεί να παραγνωρίσει όποιος γοητευθεί από την έμφυτη ευγένειά του, την καλλιέργειά του και την ηπιότητά του. Παρ' ότι έχει διατελέσει επικεφαλής ανεξάρτητης Διοικητικής Αρχής (και μάλιστα της πανθομολογουμένως πλέον επιτυχημένης) επί επτά έτη, δεν έχει κανένα ίχνος έπαρσης ή αλαζονείας. Ακούει όχι απλώς από ευγένεια ή από υποχρέωση, αλλά επειδή πραγματικά πιστεύει ότι έχει να κερδίσει από κάθε συνεργάτη του, αλλά και από κάθε άλλο συνομιλητή του, γνώσεις, ιδέες, εμπειρίες, επ' ωφελεία είτε της Αρχής, στην οποία προΐστατο, είτε της Αθήνας, στην υπηρεσία της οποίας τώρα θέτει τον εαυτό του.

Και οι δύο υποψήφιοι χαρακτηρίζονται από διάθεση προσφοράς, η οποία δεν διακρίνει και τόσο τους αντιπάλους τους (κυρίως τον απερχόμενο δήμαρχο Αθηναίων). Επίσης, κανείς από τους δύο δεν προήλθε από κάποιον κομματικό σωλήνα. Αναδείχθηκαν από την προσωπικότητά τους και τη δουλειά τους. Είναι βέβαιο ότι έχουν όλες τις προοπτικές να αναδειχθούν εξαιρετικοί δήμαρχοι. Άλλωστε, αυτό είναι και το κυριότερο κριτήριο, με βάση το οποίο η Δράση τους επέλεξε.

Θέλουμε να φωνάξουμε όσο πιο δυνατά μπορούμε στους ψηφοφόρους της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης: Οι εκλογές της Κυριακής είναι πολύ σημαντικές για εσάς, είναι πολύ σημαντικές για τη ζωή σας, για το μέλλον σας. Έχει πολύ μεγάλη σημασία να εκλέξετε δήμαρχο τον πιο ικανό από τους δύο υποψηφίους. Επίσης, έχει πολύ μεγάλη σημασία να πιστέψετε ότι τα πράγματα μπορούν να αλλάξουν. Δεν πρέπει να παρασυρθείτε από τις διεφθαρμένες διοικήσεις που υπάρχουν στη Θεσσαλονίκη και στην Αθήνα αυτή τη στιγμή. Ο Γιώργος Καμίνης και ο Γιάννης Μπουτάρης είναι άνθρωποι που μπορούν να αλλάξουν τη ζωή σας προς το καλύτερο - αρκεί να το πιστέψετε εσείς και, με την ψήφο σας, αλλά και με την προσπάθειά σας, αυτές τις λίγες ημέρες, να τους δώσετε την ευκαιρία να σας υπηρετήσουν.

Τρίτη, 2 Νοεμβρίου 2010

Ο κομματισμός και η συνεχής παρακμή του


Την προηγούμενη βδομάδα η Τράπεζα της Ελλάδος δημοσίευσε την ενδιάμεση έκθεσή της όπου μεταξύ άλλων προέβει σε προτάσεις για το συμμάζεμα των δημοσιονομικών όπως συνηθίζει. Σε αντίθεση πάντως με το παρελθόν και απ΄οσο μπορώ να θυμηθώ για πρώτη φορά, οι προτάσεις που περιέχονται στην έκθεση της ΤτΕ είναι πολύ συγκεκριμένες και τολμώ να πω ιδιαίτερα εύστοχες, καθώς στην πλειοψηφία τους είναι εύκολα εφαρμόσιμες, με άμεσα αποτελέσματα και χωρίς ιδιαίτερο πολιτικό κόστος. Για παράδειγμα δε νομίζω να θιγεί κανείς από την κατάργηση των εκδρομών των ΚΑΠΗ στις Άλπεις η των εκδρομών κρουαζιέρας της Γενικής Γραμματείας Νέας Γενιάς στη Μύκονο εκτός ίσως από τους προμηθευτές αυτών. Αντίστοιχα δε νομίζω να υποστηρίζει κανείς τη μεταφορά μαθητών στα σχολεία από απομακρυσμένες περιοχές με κόστος ελικοπτέρου η έστω πολυτελούς λιμουζίνας, οδηγώντας στον υπερδιπλασιασμό του συνολικού κονδυλίου πανελλαδικά, αναγνωρίζοντας προφανώς την ανάγκη μεταφοράς των εν λόγω μαθητών αλλά σε πιο λογικό κόστος. Ειδικά όταν η πρόταση συνοδεύεται με στοχευμένες δράσεις υπερ κοινωνικών ομάδων που θίγονται ιδιαίτερα από τα μέτρα της κυβέρνησης θα περίμενε κανείς μια θετική αντίδραση από το σύνολο του πολιτικού κόσμου. Επιπλέον η συγχώνευση σταθμών της κρατικής τηλεόρασης δεν πιστεύω ότι θα υπονομεύσει το ψυχαγωγικό η ενημερωτικό προΙόν που απολαμβάνει ο μέσος Έλληνας.
Για να είμαι ειλικρινής «η κατάργηση των εκδρομών της πλουτοκρατίας και η αναδιανομή στον νέο, τον άνεργο, το χαμηλοσυνταξιούχο και η αποκαθήλωση θεσμών που επιτρέπουν σε λαμόγια της αστικής τάξης να λυμαίνονται το κόπο της εργατιάς (και όχι μόνο)» θα μπορούσε εύκολα να συνοψίσει τις προτάσεις ΤτΕ η οποία επιτέλους συντάχθηκε στο πλευρό της Ελληνικής αριστεράς και (γιατί όχι) μέρους τουλάχιστον του κυβερνώντος κομματος.
Εντυπωσιάστηκα λοιπόν με τις αντιδράσεις των κοινοβουλευτικών κομμάτων. Δεν καταλαβαίνω γιατί οι εκδρομές των ΚΑΠΗ στο εξωτερικό είναι διέξοδος από τη «Σπιναλόγκα» κατά τα λεγόμενα του κυρίου Τσίπρα. Αδυνατώ επίσης να αντιληφθώ ποια είναι τα «εσκαμμένα που υπερέβει ο κύριος Προβόπουλος» κατά τον κύριου Χυτήρη. Το γεγονός ότι το ΛΑΟΣ είναι το μόνο κοινοβουλευτικό κόμμα που αντιμετώπισε τις προτάσεις ΤτΕ ως λογικές είναι άλλο ένα δείγμα βαθειάς παρακμής του κομματισμού και του σφιχτού εναγκαλισμού του με το κράτος στην Ελλάδα.