Δευτέρα, 27 Ιουνίου 2011

Οι τελευταίες ημέρες της Πομπηίας;


Ο εκβιασμός που δέχεται το υγιές κομμάτι της Ελληνικής κοινωνίας, οι τίμιοι, αληθινά εργαζόμενοι, φοροδότες, μη κρατικοδίαιτοι πολίτες, δεν έχει προηγούμενο.

Η ελληνική Βουλή τους έχει θέσει το απλό εκβιαστικό δίλημμα: Ή θα ψηφιστεί το «μεσοπρόθεσμο» σχέδιο ή θα ζήσουμε πρωτόγνωρες καταστάσεις. Και πράγματι, ο οποιοσδήποτε διατηρεί το παραμικρό ίχνος κοινός λογικής στην συλλογική σχιζοφρένεια που ζούμε, μπορεί να καταλάβει ότι οι κινήσεις που έχουν γίνει μέχρι σήμερα εξασφαλίζουν ότι αν δεν ψηφιστεί το μεσοπρόθεσμο, ο πανικός που θα ακολουθήσει θα οδηγήσει σε μια δραματική κατάσταση.

Τι είναι στην πραγματικότητα το «μεσοπρόθεσμο»; Μια ακόμα ομολογία αποτυχίας του πολιτικού προσωπικού. Και παράλληλα μια προσπάθειά του να μεταφέρει μεγαλύτερα βάρη από αυτά που τους αναλογούν στους Έλληνες που δεν συμμετείχαν στο «μαζί τα φάγαμε», ταυτόχρονα προστατεύοντας, σε κάποιο βαθμό και όσο αυτό είναι δυνατό, τους υπόλοιπους Έλληνες που συμμετείχαν σε κομματικούς στρατούς ή διεπλάκησαν μαζί τους.

Με άλλα λόγια εξασφαλίζει ακόμα περισσότερες θυσίες από τους φοροδοτούντες για να αποφύγει μέρος της αναγκαίας μείωσης του μεγέθους του κράτους, να προστατέψει στην πλειοψηφία τους τις θέσεις και τα προνόμια των εργαζομένων σε αυτό και να διατηρήσει την φοροδιαφυγή και την πριμοδότηση του κρατικοδίαιτου διαπλεκόμενου τμήματος του ιδιωτικού τομέα.  

Ή με ακόμα πιο απλά λόγια, το πολιτικό προσωπικό στηρίζει την άμεση πολιτική του πελατεία που συνήθως προέρχεται από επαγγέλματα και συντεχνίες από τις οποίες προέρχεται και το ίδιο (άσχετα αν μεγάλο τμήμα αυτών είναι σήμερα στις πλατείες).  

Μα, θα μου πείτε, πέρα από τα άδικα φορολογικά μέτρα, πέρα από την μεταφορά εξουσίας σε πολιτικούς να διαχειριστούν την πώληση κρατικής περιουσίας, χωρίς εχέγγυα οράματος, λογικής, διαφάνειας και αισθητικής τάξης, το μεσοπρόθεσμο δεν περιλαμβάνει και πολλές θετικές μεταρρυθμίσεις; Θα απαντήσω θετικά αλλά θα τονίσω ότι είναι απίθανο να επιτευχθούν τα χρονικά πλαίσια που έχουν τεθεί γι΄αυτές και θα υπενθυμίσω ότι και το προηγούμενο μνημόνιο περιείχε κάποιες που ποτέ δεν εκτελέστηκαν αλλά και όσες εκτελέστηκαν αναιρεθήκαν ή υπονομεύθηκαν από  κουτοπόνηρες υπόγειες κινήσεις κάποιου υπουργού.  

Αλλά δυστυχώς δεν έχουμε άλλη επιλογή. Αφού καταπιούμε αυτό το τελευταίο χάπι, πρέπει επιτέλους, κόντρα στην πλειοψηφία του πολιτικού προσωπικού, να απαιτήσουμε με επιμονή την υλοποίηση των μεταρρυθμίσεων και την καταπολέμηση των κομματικών στρατών, του πελατειακού κράτους  και όσων βρίσκονται γύρω από αυτό. Και, εξίσου σημαντικό, στις εκλογές που έρχονται να ψηφίσουμε επιτέλους ανθρώπους που επιθυμούν πραγματικά να εκπροσωπούν αυτό το (πιθανότατα μειοψηφικό αλλά μεγάλο) υγιές κομμάτι της Ελληνικής κοινωνίας, τους τίμιους, αληθινά εργαζόμενους, φοροδότες, μη κρατικοδίαιτους πολίτες.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Γράψτε τη γνώμη σας!