Πέμπτη, 16 Μαΐου 2013

Πούσαι, ρε Παπαδόπουλε! Ή κατά της των καθηγητών επιστρατεύσεως

Ας πούμε ότι μπορούσε να αποδειχθεί, με αδιάσειστα στοιχεία, ότι η χώρα ήταν καλύτερη κατά τη διάρκεια της δικτατορίας: ότι υπήρχαν περισσότερες δουλειές, οι πολίτες είχαν περισσότερα χρήματα και ζούσαν πιο άνετα, υπήρχε ησυχία, τάξις και ασφάλεια. Απλώς δεν είχαν το δικαίωμα να εκφράζονται ελεύθερα ή να διαβάζουν την εφημερίδα που τους άρεσε ή να συμμετέχουν στην επιλογή της κυβέρνησης. Σιγά τα πράγματα, δηλαδή. Αν τα πράγματα επρόκειτο να είναι καλύτερα με τη δικτατορία, θα έπρεπε να αναφωνήσουμε "Πούσαι, ρε Παπαδόπουλε!", να αποζητούμε αυτές τις χρυσές εποχές, σωστά;

Όποιος απαντήσει όχι, ελπίζω να μην ανήκει σε όσους επικροτούν την απόφαση της κυβέρνησης για την πολιτική επιστράτευση των καθηγητών μέσης εκπαίδευσης εν όψει των πανελλήνιων εξετάσεων. Η αναλογία στις δύο περιπτώσεις είναι τριπλή: ο σκοπός δεν αγιάζει πάντοτε τα μέσα, τα συνταγματικά δικαιώματα δεν μπορούν να καταλύονται με ευκολία και υπάρχει και στις δύο περιπτώσεις απολύτως σύννομη και σύμφωνη με το Σύνταγμα δυνατότητα για την επίτευξη του ίδιου αποτελέσματος.
Τι σημαίνει πολιτική επιστράτευση; Είναι όταν το κράτος υποχρεώνει κάποιον, χωρίς αυτός να έχει καμμία άλλη νομική υποχρέωση, να κάνει μια συγκεκριμένη εργασία. Δεν είναι κάτι τέτοιο σκλαβιά; Οπωσδήποτε είναι μορφή αναγκαστικής εργασίας, η οποία απαγορεύεται από το Σύνταγμα. Είναι δηλαδή ο θεσμός της πολιτικής επιστράτευσης αντισυνταγματικός; Όχι, όταν εφαρμόζεται σε εντελώς απρόβλεπτες και ακραίες περιπτώσεις, όπως επί παραδείγματι σε μια θεομηνία, όπου η αποτροπή κινδύνων κατά της ζωής ή της σωματικής ακεραιότητας ανθρώπων μπορεί να γίνει μόνον εάν όλοι κάνουν κάποια συγκεκριμένη εργασία (λ.χ. αδειάζουν νερό σε μια πλημμύρα ή βοηθούν στην κατάσβεση μιας πυρκαϊάς που είναι πλησίον κατοικημένης περιοχής, από την οποία δεν μπορεί να γίνει απομάκρυνση των κατοίκων). Και πάντως δεν καθιερώθηκε ως μέτρο κατά των απεργιών.
Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να γίνει ανεκτή από την Πολιτεία η απεργία σε περιόδους εξετάσεων; Ασφαλώς όχι! Αλλά υπάρχουν διαδικασίες που προβλέπονται στο δίκαιο ακριβώς για ν' αντιμετωπίζονται αυτά τα θέματα κανονικά. Σε αντίστοιχη απεργία των εργαζομένων στο μετρό είχε εκδοθεί δικαστική απόφαση, η οποία κήρυσσε την απεργία παράνομη και καταχρηστική - αυτό σήμαινε ότι η συμμετοχή στην απεργία ήταν παράνομη πράξη και θα έπρεπε να οδηγήσει σε απόλυση τον παράνομο απεργό. Αυτή ήταν και η ενδεικνυόμενη οδός στην περίπτωση των καθηγητών. Όμως η μέθοδος αυτή έχει και ένα στάδιο ανάληψης ευθύνης από την ίδια την κυβέρνηση: αναλαμβάνει την ευθύνη να εφαρμόσει το νόμο και να υπογράψει απολύσεις. Και για να αποποιηθούν την ευθύνη αυτή διατάσσουν την πολιτική επιστράτευση, νίπτοντας τας χείρας τους για τη συνέχεια, καθώς τη διερεύνηση της ποινικής ευθύνης όσων δεν πειθαρχήσουν θα αναλάβει η δικαιοσύνη, ακολουθεί την εύκολη λύση.
Αν όμως συνταχθούμε με την εύκολη λύση, εάν η πολιτική επιστράτευση είναι η απάντηση σε κάθε απεργία, τότε καταλήγουμε η νομιμότητα μιας απεργίας να μη κρίνεται από τα Δικαστήρια, όπως θα έπρεπε, αλλά από την κυβέρνηση. Είτε μιλάμε για απεργία στο δημόσιο τομέα, είτε για απεργία στον ιδιωτικό τομέα, παρέχεται στην κυβέρνηση μια τεράστια εξουσία, η οποία έχει υφαρπαχθεί από τα δικαστήρια. Εάν μας ενδιαφέρει να υπάρχει το δικαίωμα απεργίας και η καταχρηστική άσκησή του να ελέγχεται από ένα αμερόληπτο φορέα, τότε έχει πάρα πολύ μεγάλη σημασία να επικρίνουμε την πρόσφατη πολιτική επιστράτευση των εκπαιδευτικών. Αν, πάλι, είμαστε διατεθειμένοι να εκχωρήσουμε τις ατομικές μας ελευθερίες στην Πολιτεία, προκειμένου να έχουμε τάξη και ασφάλεια, ας αναφωνήσουμε κι εμείς: "Πούσαι, ρε Παπαδόπουλε!"

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Γράψτε τη γνώμη σας!