tag:blogger.com,1999:blog-10484131768059281882012-01-26T22:42:03.932+02:00οι δράστες ιστολογούν!Δράστηςhttp://www.blogger.com/profile/03625546176315033709noreply@blogger.comBlogger1991100tag:blogger.com,1999:blog-1048413176805928188.post-8407878393951632292011-12-06T12:33:00.002+02:002011-12-06T12:39:12.381+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-dThKkzhiwJg/Tt3v3HvUAUI/AAAAAAAAAFw/x0-eT2z5QDk/s1600/Desktop2.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 387px; height: 274px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-dThKkzhiwJg/Tt3v3HvUAUI/AAAAAAAAAFw/x0-eT2z5QDk/s320/Desktop2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5682962035060769090" border="0" /></a>Καθώς ο νέος Υπουργός Υποδομών και Δικτύων επιθυμεί τη ρύθμιση της αγοράς ταξί βάσει πληθυσμιακών κριτηρίων, πιστεύω ήρθε η ώρα να ρυθμίσουμε και την αγορά καφετέριας παρομοίως. Ο επισκέπτης της Αθήνας αλλά και των άλλων επαρχιακών πόλεων ενδεχομένως να παρατηρήσει πολλά ταξί στους δρόμους, σίγουρα όμως δεν θα διαφύγει της προσοχής του ότι σε κάθε γωνία, σε κάθε πλατειούλα, σε κάθε πεζοδρόμιο, υπάρχουν τραπεζάκια μιας καφετέριας, οι ιδιοκτήτες των οποίων κερδοσκοπούν έναντι αυτών που θέλουν να πιουν τον καφέ τους.<br /><br />«Δεν πρόκειται να εφαρμόσουμε μια πολιτική του τύπου, ότι όποιος θέλει όποτε θέλει παίρνει μια άδεια ταξί», δήλωσε ο κ. Βορίδης, στοχεύοντας προφανώς στην προστασία του κοινωνικού συνόλου. Δεν μας εξηγεί όμως γιατί η αγορά καφετέριας αφήνεται αρύθμιστη. Γιατί «όποιος θέλει όποτε θέλει» μπορεί να ανοίξει καφετέρια, αλλά όχι να πάρει άδεια ταξί; Για ποιο λόγο η τιμή του καφέ διαμορφώνεται ελεύθερα από τους κερδοσκόπους και δεν ορίζεται και αυτή από το προστατευτικό χέρι του κράτους;<br /><br />Πρόκειται περί προφανούς αδικίας που θα πρέπει άμεσα να διορθωθεί. Το αρμόδιο Υπουργείο θα πρέπει να ορίσει, βάσει πληθυσμιακών κριτηρίων, πόσες καφετέριες μπορούν να υπάρχουν ανά χίλιους κατοίκους και να χορηγεί τις αντίστοιχες άδειες. Κατόπιν, συνεκτιμώντας τη λιανική τιμή πώλησης καφέ, το μέσο ενοίκιο καφετέριας, το μέσο μεροκάματο, θα οριστεί ενιαία τιμή για κάθε τύπο καφέ (εσπρέσο, καπουτσίνο, φραπέ), ώστε να διασφαλιστεί ότι κανείς δεν κερδοσκοπεί. Να δούμε επιτέλους στις μικρές αγγελίες «πωλείται άδεια καφετέριας».<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://static5.businessinsider.com/image/4d4ff6ffccd1d51306020000-898-368/dentists-brazil.jpg"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;width: 180px; height: 73px;" src="http://static5.businessinsider.com/image/4d4ff6ffccd1d51306020000-898-368/dentists-brazil.jpg" alt="" border="0" /></a><br />Όταν τελειώσουμε με τις καφετέριες, να πιάσουμε τους οδοντιάτρους. Έχουμε, λέει, πάρα πολλούς. Πρέπει να εξοριστούν τουλάχιστον οι μισοί. Α, και ενιαία τιμή σφραγίσματος γομφίου!<br /><br /><script type="text/javascript">var gaJsHost = (("https:" == document.location.protocol) ? "https://ssl." : "http://www.");document.write(unescape("%3Cscript src='" + gaJsHost + "google-analytics.com/ga.js' type='text/javascript'%3E%3C/script%3E"));</script><script type="text/javascript">try {var pageTracker = _gat._getTracker("UA-7877169-1");pageTracker._trackPageview();} catch(err) {}</script><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1048413176805928188-840787839395163229?l=e-drasis.blogspot.com' alt='' /></div>Κωστής Λυμπουρίδηςhttp://www.blogger.com/profile/17797679881861116658noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1048413176805928188.post-502059269074925422011-10-15T17:46:00.000+03:002011-10-15T17:46:38.076+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><strong>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; "ΚΡΑΤΟΣ &nbsp;ΣΤΗΝ&nbsp; ΕΛΛΑΔΑ"</strong><br /><br /><br /><script type="text/javascript">var gaJsHost = (("https:" == document.location.protocol) ? "https://ssl." : "http://www.");document.write(unescape("%3Cscript src='" + gaJsHost + "google-analytics.com/ga.js' type='text/javascript'%3E%3C/script%3E"));</script><script type="text/javascript">try {var pageTracker = _gat._getTracker("UA-7877169-1");pageTracker._trackPageview();} catch(err) {}</script></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1048413176805928188-50205926907492542?l=e-drasis.blogspot.com' alt='' /></div>glamhttp://www.blogger.com/profile/17830075181720906678noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1048413176805928188.post-90010605229994680122011-09-30T17:38:00.002+03:002011-09-30T17:41:12.892+03:00άρθρο του<span style="font-weight: bold;"> Γιώργου Μπιλίνη</span><br /><br />Δεν υπάρχει Μαφία που θα αποφασίσει με δική της πρωτοβουλία να εγκαταλείψει τη δράση της (και τα έσοδα που απολαμβάνει) για να γίνει. . . ηθική. Η πολιτικοσυνδικαλιστική συμμορία που λυμαίνεται ό, τι παράγει με κόπο ένα ικανό τμήμα αυτής της χώρας, δεν υπάρχει περίπτωση να αυτοεξυγιανθεί ή να αυτοκαταργηθεί. Το παρασιτικό κρατικό μόρφωμα της μεταπολίτευσης (δημιούργημα πρωτίστως της δεκαετίας του '80, του πρώιμου Παπανδρεϊσμού) πάσχει από καθολικό καρκίνο, ο οποίος υφίσταται συνεχείς μεταστάσεις, σε όσα υγιή κύτταρα απομένουν να δίνουν τη προσωπική τους μάχη αντίστασης και επιβίωσης. Αποτελεί το σαράκι που κατατρώγει τις σάρκες της κοινωνίας, την οποία παράλληλα καταστρέφει ύπουλα, εθίζοντας τη στις εξαρτησιογόνες πατερναλιστικές, ανελεύθερες, ηγεμονικά διακινούμενες, αντιλήψεις.<br /><br /> Μία επιλογή έχουμε: ΝΑ ΤΟ ΣΑΡΩΣΟΥΜΕ!. Η Ελλάδα των γαλαζοπράσινων γκάγκστερς, των σκελετών του σταλινικού μουσείου και των άλλων επικίνδυνων &amp; γραφικών ενοίκων της «πολυκατοικίας», πρέπει να ισοπεδωθεί και στη θέση της να οικοδομηθεί ένα σοβαρό δυτικοευρωπαϊκό κράτος. Ένα κράτος ορθολογικό, παραγωγικό, ανταγωνιστικό, πολιτισμένο, αξιοσέβαστο. Που δεν θα πελαγοδρομεί ανάμεσα σε μεσσιανισμούς (χριστιανισμός-ορθοδοξία-εκκλησία-θρησκεία, σοσιαλισμός-παρασιτισμός-αεργία). Που θα είναι σταθερά τοποθετημένο στα δυτικά πρότυπα ζωής, προσηλωμένο στις αρχές και τις αξίες του διαφωτισμού και της ελευθερίας, ενεργός συμμέτοχος και νουνεχής εταίρος των "Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης".<br /><br /> Τη λύση οφείλουμε να τη δώσουμε και θα τη δώσουμε εμείς, οι μέχρι σήμερα αμήχανοι πολίτες. Μερικές θορυβώδεις θλιβερές συντεχνίες και λίγοι κρατικοδίαιτοι άεργοι συνδικαλιστές διαλύουν καθημερινά τις ζωές μας. Είναι οι τελευταίοι σπασμοί του θηρίου. Γαντζωμένοι στα "κεκτημένα" προνόμια τους απειλούν να χύσουν αίμα και να αφανίσουν το σύμπαν, προκειμένου να μην τα απωλέσουν. Επιδίδονται σε μια ακόμη "διαπραγμάτευση" με τη Μαφία της εξουσίας, για να επιβεβαιώσουν-ανανεώσουν τη συνεργασία μαζί της και ομού να επιρρίψουν το σύνολο του κόστους της απαιτούμενης δημοσιονομικής προσαρμογής της οικονομίας επί των ώμων των πλέον αδυνάτων, εκείνων που δεν έχουν τα μέσα και τις δυνατότητες να πιέσουν ή να εκβιάσουν τη κοινωνία. Αυτοί που διαλύουν τη χώρα είναι ακριβώς αυτοί που επί δεκαετίες εισπράττουν τα λάφυρα της συνεργασίας. Και δεν ενδιαφέρονται για το επέκεινα. Αδιαφορούν εάν η διατήρηση των "κεκτημένων" θα ακυρώσει τη πενηντάχρονη πορεία της χώρας. (ΕΟΚ, ΕΕ, Ευρωζώνη). Όλοι οι υπόλοιποι, οι ορθολογιστές, οι νουνεχείς, οι παραγωγοί πλούτου, οι άνθρωποι του καθημερινού μόχθου, εκείνοι που αντιλαμβάνονται τα δεδομένα και αγωνιούν για τη τύχη των μεταρρυθμίσεων και της πορείας της χώρας, τι κάνουμε; Στη χειρότερη περίπτωση αδρανούμε, στη καλύτερη σχολιάζουμε ειρωνικά και επικριτικά. Καιρός να δώσουμε διέξοδο. Καιρός να κάνουμε κι εμείς, η σιωπηλή πλειοψηφία, επίδειξη δύναμης. Ας συντονίσουμε τις κινήσεις μας, ας κηρύξουμε πανστρατιά, ας τους οχλήσουμε εκεί που καταλαβαίνουν. Εκατό, διακόσιες χιλιάδες πολίτες, ας γεμίσουμε το Σύνταγμα κι ας διαδηλώσουμε-επικοινωνήσουμε πολιτισμένα τα αιτήματα μας. Να ζητήσουμε την υλοποίηση των μεταρρυθμίσεων, μέσω της άμεσης απομείωσης του κράτους και του στρατού κατοχής. Την αποχώρηση της μαφίας από τον επιχειρηματικό στίβο, μέσω της ιδιωτικοποίησης των πάντων. Τη παύση της δίωξης των συνεπών φορολογουμένων. Την αποτροπή της δήμευσης των περιουσιών μας, μέσω της συνεχούς φορολόγησης και της καταβολής μονίμου ετησίου ΕΝΟΙΚΙΟΥ για εξασφάλιση της διαμονής μας στις κατοικίες μας. Και κυρίως να διατρανώσουμε το αίτημα: ΦΤΑΝΕΙ. ΩΣ ΕΔΩ. ΣΗΜΕΡΑ ΟΙΚΟΔΟΜΟΥΜΕ ΤΗ ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ.<br /><script type="text/javascript">var gaJsHost = (("https:" == document.location.protocol) ? "https://ssl." : "http://www.");document.write(unescape("%3Cscript src='" + gaJsHost + "google-analytics.com/ga.js' type='text/javascript'%3E%3C/script%3E"));</script><script type="text/javascript">try {var pageTracker = _gat._getTracker("UA-7877169-1");pageTracker._trackPageview();} catch(err) {}</script><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1048413176805928188-9001060522999468012?l=e-drasis.blogspot.com' alt='' /></div>Κωστής Λυμπουρίδηςhttp://www.blogger.com/profile/17797679881861116658noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1048413176805928188.post-39335095305049199522011-09-15T13:23:00.005+03:002011-09-15T14:22:11.126+03:00<div style="text-align: center;"><b><i>(Ένα μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας)</i></b></div><div style="text-align: center;"><b><i><br /><a href="http://www.clker.com/cliparts/1/c/4/2/119498686494821845creation_day_1_number_ge_01.svg.med.png" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;width: 50px; height: 120px;" src="http://www.clker.com/cliparts/1/c/4/2/119498686494821845creation_day_1_number_ge_01.svg.med.png" border="0" alt="" /></a></i></b></div><div style="text-align: justify;"><div style="text-align: justify; ">Από το κίνημα των αγανακτισμένων της περασμένης άνοιξης ξεπήδησε μια (επιτρέψτε μου την κακιά λέξη: <span class="Apple-style-span">φιλελεύθερη</span>) ιδέα. Το <b>ιδιωτικό νόμισμα</b>. Στις απέραντες ώρες δημόσιας διαβούλευσης στα σπασμένα και χρυσοπληρωμένα μάρμαρα της Πλατείας Συντάγματος, κάποιοι πρότειναν να εισαχθεί ένα είδος νομίσματος, με το οποίο θα συναλλάσσονταν μεταξύ τους όσοι πολίτες επιθυμούσαν, αγοράζοντας και πουλώντας υπηρεσίες μεταξύ τους. Τα πλεονεκτήματα εμφανή: καμία συναλλαγή με το Κράτος, καμία φοροδοσία, κανένας δημόσιος υπάλληλος, κανένας έλεγχος. Εξαιρετική ιδέα! Και είδεν ο λαός ότι <b>καλόν να λείπει το κράτος</b>, ημέρα πρώτη.</div><div style="text-align: justify; "><br /></div><div style="text-align: justify; "><a href="http://www.clker.com/cliparts/c/4/8/f/11970906231462366672Gerald_G_Creation_Days_Numbers_1.svg.med.png" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 50px; height: 120px;" src="http://www.clker.com/cliparts/c/4/8/f/11970906231462366672Gerald_G_Creation_Days_Numbers_1.svg.med.png" border="0" alt="" /></a>Εισήχθη λοιπόν η Λιρέτα Εξαρχείων και οι πολίτες άρχισαν να συναλλάσσονται. Όλοι πήραν μια αρχική ποσότητα «νομίσματος» και τιμολογούσαν ελεύθερα τα προϊόντα και τις υπηρεσίες που εμπορεύονταν. Όλα κυλούσαν ωραία και όλο και περισσότερος κόσμος ζητούσε να συμμετάσχει στο εγχείρημα. Σε κάποιους όμως μπήκε η ιδέα: ποιος εκδίδει το νέο νόμισμα που κυκλοφορεί; Και σε τι ποσότητες; Και σε ποιους το δίνει; Και ζητήθηκε διαφάνεια στη διαδικασία αυτή και ορίστηκε κάποιος υπεύθυνος να χειρίζεται αυτά τα θέματα και να λογοδοτεί. Του έδωσαν και ένα τραπέζι για να βάζει επάνω τα χαρτονομίσματα που εκδίδει και μοιράζει στους συμμετέχοντες, και για το λόγο αυτό τον ονόμασαν «Τράπεζα». Και είδεν ο λαός ότι <b>χρήσιμον η Τράπεζα</b>, ημέρα δευτέρα.</div><div style="text-align: justify; "><br /></div><div style="text-align: justify; "><a href="http://www.clker.com/cliparts/6/5/f/8/11949868682031313749creation_day_3_number_ge_01.svg.med.png" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;width: 50px; height: 120px;" src="http://www.clker.com/cliparts/6/5/f/8/11949868682031313749creation_day_3_number_ge_01.svg.med.png" border="0" alt="" /></a>Μετά τα Εξάρχεια που εισήγαγαν τη Λιρέτα, οι κάτοικοι των Αμπελοκήπων υιοθέτησαν το Εσκούδο. Ο υπεύθυνος έκδοσης όμως ήταν λίγο επιρρεπής σε παρασπονδίες και εξέδιδε μαζικά εσκούδα, τα οποία μοίραζε σε φίλους και γνωστούς, πιστεύοντας ότι δεν θα τον πάρει κανείς χαμπάρι. Όντως, κανείς δεν τον πήρε χαμπάρι, αλλά πολύ σύντομα κυκλοφορούσε τόσο χρήμα, που οι συμμετέχοντες τιμολογούσαν όλο και πιο ακριβά τα προϊόντα και τις υπηρεσίες που προσέφεραν, ενώ αυτοί που είχαν στα χέρια τους το «έξτρα» χρήμα, δεν είχαν ιδιαίτερο πρόβλημα να το σκορπάνε με ευκολία. Το χειρότερο όμως ήταν ότι, ενώ μια Λιρέτα Εξαρχείων ανταλλάσσονταν στα ανταλλακτήρια του Κολωνακίου 1 προς 1, πολύ σύντομα έφτασε να αντιστοιχεί σε δύο Εσκούδα, οπότε και ο πονηρός Τραπεζίτης κατάλαβε ότι έκανε μια τρύπα στο νερό. Και είδεν ο λαός ότι χρήμα βγαίνει όταν παράγεις και όχι όταν το τυπώνεις, γιατί αλλιώς προκαλείται <b>πληθωρισμός </b>και <b>υποτίμηση</b>. Ημέρα τρίτη.</div><div style="text-align: justify; "><br /><a href="http://www.clker.com/cliparts/c/a/b/8/1194986870570683527creation_day_4_number_ge_01.svg.med.png" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 50px; height: 120px;" src="http://www.clker.com/cliparts/c/a/b/8/1194986870570683527creation_day_4_number_ge_01.svg.med.png" border="0" alt="" /></a></div><div style="text-align: justify; ">Οι κάτοικοι των Αμπελοκήπων είχαν την ιδέα να διοχετεύσουν το επιπλέον χρήμα σε κοινά έργα και πολιτικές. Εισήγαγαν και φόρο: όποιος συναλλασσόταν σε Εσκούδο, πλήρωνε 10% σε ένα κοινό ταμείο, από το οποίο πληρώνονταν αυτοί που τους μάζευαν, συν αυτοί που επιτηρούσαν τη δημόσια τάξη στους Αμπελόκηπους. Σύντομα συνέφερε περισσότερο να κόβεις βόλτα στην Πανόρμου και την Αλεξάνδρας και να πληρώνεσαι από το να σπας το κεφάλι σου να βρεις τι μπορεί να θέλει να αγοράσει κάποιος άλλος (και να σου παίρνουν και 10%). Αυτοί που έκοβαν βόλτα αυξάνονταν, κάποιοι που είχαν ωραίες ιδέες μετακόμισαν στα Εξάρχεια. Πλέον μια Λιρέτα Εξαρχείων αγόραζε τρία Εσκούδα Αμπελοκήπων. Και είδεν ο λαός ότι <b>κακόν η υπερφορολόγηση</b>, γιατί μειώνει την ανταγωνιστικότητα, προκαλεί φυγή ανθρώπινου δυναμικού, οδηγεί σε διολίσθηση. Ημέρα τετάρτη.</div><div style="text-align: justify; "><br /><a href="http://www.clker.com/cliparts/7/b/7/5/1194986875418362815creation_day_5_number_ge_02.svg.med.png" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;width: 50px; height: 120px;" src="http://www.clker.com/cliparts/7/b/7/5/1194986875418362815creation_day_5_number_ge_02.svg.med.png" border="0" alt="" /></a></div><div style="text-align: justify; ">Ένας ταξιτζής στην πλατεία Εξαρχείων ξεκίνησε να δέχεται Λιρέτες. 2 το χιλιόμετρο. Άμεσα βρέθηκε δεύτερος που πρόσφερε κούρσα με 1,80. Εμφανίστηκε τρίτος με 1,70. Τέταρτος με 1,69 και δωρεάν μεταφορά αποσκευών. Ο πρώτος που ζητούσε δύο λιρέτες τις έκανε 1,68 και πρόσφερε και wi-fi στο όχημα. Σύντομα ένα σωρό ταξιτζήδες δέχονταν Λιρέτες με όλο και καλύτερους όρους σε όλο και καλύτερες τιμές. Οι κάτοικοι των Αμπελοκήπων από την άλλη, επέτρεψαν σε 5 ταξιτζήδες να συναλλάσσονται σε Εσκούδα με τους παρακάτω όρους: να πληρώσουν 300 Εσκούδα προκαταβολικά στο κοινό ταμείο (που πλήρωνε αυτούς που έκαναν βόλτα στην Αλεξάνδρας), να βάψουν τα οχήματά τους κόκκινα και να έχουν κοινό τιμολόγιο 3 Εσκούδα το χιλιόμετρο. Βρέθηκαν 5 που υπολόγισαν ότι με 100 χιλιόμετρα ξεχρέωναν και μετά έχουν τρελό κέρδος. Σύντομα ένας σκέφτηκε ότι αντί να κυνηγάει το χιλιόμετρο, μπορεί να δώσει σε κάποιον την άδεια ζητώντας 500 Εσκούδα. Βρέθηκε ένας άνεργος και τα έδωσε, σύντομα και δεύτερος έδωσε 600, γιατί υπολόγισε και αυτός ότι με 200 χιλιόμετρα ξεχρεώνει και μετά έχει τρελό κέρδος. Οι κάτοικοι των Αμπελοκήπων σύντομα διαπίστωσαν ότι τα ταξί ήταν ακριβά και βρόμικα και οι οδηγοί τους αγενείς και πλούσιοι, καθώς το κέρδος τους δεν ήταν τόσο από την πελατεία, όσο από την αγοραπωλησία αδειών που άνθιζε. Και είδεν ο λαός ότι <b>κακόν το κλειστό επάγγελμα</b>: διατηρεί υψηλές τιμές και κακή ποιότητα υπηρεσιών. Ημέρα πέμπτη.</div><div style="text-align: justify; "><br /></div><div style="text-align: justify; "><a href="http://www.clker.com/cliparts/8/8/5/c/11970906422031731940Gerald_G_Creation_Days_Numbers_5.svg.med.png" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 50px; height: 120px;" src="http://www.clker.com/cliparts/8/8/5/c/11970906422031731940Gerald_G_Creation_Days_Numbers_5.svg.med.png" border="0" alt="" /></a>Τα πράγματα στους Αμπελόκηπους χειροτέρευαν. Πολλοί μετακόμιζαν πλέον στα Εξάρχεια. Οι τηρούντες την τάξη με τις βόλτες τους έπρεπε να πληρωθούν, αλλά πλέον οι φόροι δεν ήταν αρκετοί. Έκτακτη συνέλευση αποφάσισε να αυξηθεί ο φόρος στο 20% και να συστηματοποιηθούν οι έλεγχοι. Με διπλό συντελεστή περίμεναν διπλά έσοδα, αλλά πλέον μετακόμιζαν τόσοι πολλοί στα Εξάρχεια, που η αύξηση στα έσοδα ήταν 3%, που μόλις επαρκούσε για την πρώτη ώρα πλαστής υπερωριακής βόλτας. Πλέον οι τηρούντες την τάξη έμπαιναν στα μαγαζιά και έλεγχαν κάθε συναλλαγή σε Εσκούδο, μην τυχόν και κάποιος δεν πληρώνει φόρο. Το να συναλλάσσεσαι σε Εσκούδα ήταν πλέον ανυπόφορο. Εκτός από το ότι σου έφευγε αυτόματα 20%, είχες να αντιμετωπίσεις και τη βία του ελεγκτή, που φυσικά ήθελε να βγάλει το μισθό του. Και το χειρότερο: για να περιοριστεί η ροή προς τα Εξάρχεια, η Συνέλευση αποφάσισε να την απαγορεύσει και να πληρώνει και 10 ροπαλοφόρους να επιτηρούν την απαγόρευση. Και είδεν ο λαός ότι <b>κακόν η υπερφορολόγηση</b>, καθώς οδηγεί σε βία. Και <b>εκτίμησαν την ελευθερία μετακίνησης (ανοικτή κοινωνία) και οικονομικής δραστηριότητας (ελεύθερη αγορά)</b>. Ημέρα έκτη.</div><div style="text-align: justify; "><br /><a href="http://www.clker.com/cliparts/c/6/d/0/11970906482068526697Gerald_G_Creation_Days_Numbers_6.svg.med.png" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;width: 50px; height: 120px;" src="http://www.clker.com/cliparts/c/6/d/0/11970906482068526697Gerald_G_Creation_Days_Numbers_6.svg.med.png" border="0" alt="" /></a></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify; ">Την έβδομη μέρα οι ομάδες έκδοσης νομισμάτων μαζεύτηκαν πάλι στο Σύνταγμα. Το εγχείρημα έκδοσης νομίσματος τούς είχε διδάξει πολύ γρήγορα τι καλό είναι το λίγο Κράτος, σε τι χρησιμεύει μια τράπεζα, πόσο κακός είναι ο πληθωρισμός, η υποτίμηση, η υπερφορολόγηση, τα κλειστά επαγγέλματα, η κρατική βία.</div><div style="text-align: justify; "><br /></div><div style="text-align: justify; "><b>Εξακολουθούσαν να είναι αγανακτισμένοι, αλλά πλέον για άλλους λόγους…</b></div><div style="font-style: italic; "><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1048413176805928188-3933509530504919952?l=e-drasis.blogspot.com' alt='' /></div>Κωστής Λυμπουρίδηςhttp://www.blogger.com/profile/17797679881861116658noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1048413176805928188.post-45237581274265457922011-08-02T22:59:00.003+03:002011-08-02T23:06:41.440+03:00Λίγες μέρες μετά τη συμφωνία της Ε.Ε. που εξασφάλισε τις χρηματοδοτικές ανάγκες της Ελλάδας για τα επόμενα χρόνια, έχουν ξεκινήσει οι αποτιμήσεις για την αξία τις συμφωνίας και τη σημασία τεχνικών όρων όπως επιλεκτική χρεοκοπία (που μεταξύ μας, μόνο για το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης φαίνεται να έχει σημασία). <br />Αντί να επεκταθώ στις λεπτομέρειες της συμφωνίας, θα προτιμούσα να αναδείξω το ρόλο των αγορών στην επίτευξη αυτής. Τους περασμένους (αρκετούς) μήνες, πολιτικοί, δημοσιογράφοι και πολίτες έβαλαν κατά των «ανεξέλεγκτων αγορών». Κατηγορούσαν τους κερδοσκόπους για το ότι «αγοράζουν ασφάλιστρα για το σπίτι του γείτονα», ότι «αφήνονται να στοιχηματίσουν εναντίον χωρών», ότι «είναι υπεράνω κρατών» και άλλα παρόμοια.<br />Αλήθεια, που ήταν όλοι αυτοί οι σχολιαστές στα τέλη της δεκαετίας του ’90, όταν το κόστος δανεισμού της Ελλάδας έπεφτε ραγδαία; Τότε που με την είσοδο στο ευρώ δανειζόμασταν με επιτόκια Γερμανίας; Μήπως σε κάποια τράπεζα για φτηνά διακοποδάνεια; Τότε δεν είχαν ευθύνη οι αγορές και οι κερδοσκόποι για την πτώση του κόστους δανεισμού της Ελλάδας;<br />Αλλά ακόμα κι αν τότε μας βόλευαν οι αντιδράσεις των αγορών, ενδιαφέρον θα ήταν να εξετάζαμε το πως θα εξελισσόταν η σημερινή κρίση χρέους για τη χώρα αν υποθετικά δεν υπήρχαν οι αγορές ή αν αυτές δε λειτουργούσαν με τον τρόπο που το έκαναν.<br />Εκτιμώ ότι χωρίς την πίεση των αγορών, το Ελληνικό πρόβλημα δε θα ερχόταν στην επιφάνεια. Θα παρέμεναν μερικοί περιθωριοποιημένοι να αναδεικνύουν τους κινδύνους της κακοδιαχείρισης και της παρακμής της Ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας για λίγο ακόμα και οι υπόλοιποι θα συνεχίζαμε στους ίδιους ρυθμούς: υπερδανεισμός, υπερκατανάλωση και άλλα παρόμοια σε υπερθετικό βαθμό με έμφαση στη διανομή της πίτας αντί για τη μεγένθυσή της. Το πάρτυ θα είχε λίγο μεγαλύτερη διάρκεια αλλά το hangover θα ήταν πολύ χειρότερο.<br />Αλλά και η Ευρώπη, γνωστή για τη δυσκολία της να πάρει αποφάσεις, δεν υπήρχε περίπτωση να προχωρήσει στη συμφωνία της 21 Ιουλίου αν δεν πιεζόταν από τις αγορές. Η Ελλάδα δε θα μπορούσε να εκστομίσει το, εκβιαστικό μεν ρεαλιστικό δε, «ή μας βοηθάτε, ή πέφτουμε μαζί στην άβυσσο της χρεοκοπίας». Θα συνεχίζαμε να βολοδέρνουμε από σύνοδο σε σύνοδο χωρίς ουσιαστικό αποτέλεσμα και χωρίς προοπτική (σαφώς και η πρόσφατη συμφωνία δε λύνει οριστικά τα προβλήματά μας, αλλά από δω και πέρα δεν υπάρχει επιστροφή για την Ευρώπη, ανεξαρτήτως επόμενων πακέτων ή αναδιαρθρώσεων).<br />Τελικά ίσως οι αγορές να μην είναι τόσο κακές όσο νομίζαμε. Απλά κάποιους δε συμφέρει να το συνειδητοποιήσουμε για ιδεοληπτικούς και άλλους ενδεχομένως λόγους…<br /><br /><br /><script type="text/javascript">var gaJsHost = (("https:" == document.location.protocol) ? "https://ssl." : "http://www.");document.write(unescape("%3Cscript src='" + gaJsHost + "google-analytics.com/ga.js' type='text/javascript'%3E%3C/script%3E"));</script><script type="text/javascript">try {var pageTracker = _gat._getTracker("UA-7877169-1");pageTracker._trackPageview();} catch(err) {}</script><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1048413176805928188-4523758127426545792?l=e-drasis.blogspot.com' alt='' /></div>Vasilis Tsaitashttp://www.blogger.com/profile/13384150372322174649noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1048413176805928188.post-58515436776816528652011-07-24T19:20:00.001+03:002011-07-24T19:25:45.363+03:00Εξαιρετική ομιλία που αξίζει να προσεχθεί. Σε ορισμένα σημεία θα μπορούσε κανείς να διακρίνει και συνάφειες με την εσωτερική πολιτική κατάσταση της Ελλάδας και την υποβάθμιση των φιλελεύθερων και δημοκρατικών ιδεών. <br /><br /><object height="326" width="446"><param name="movie" value="http://video.ted.com/assets/player/swf/EmbedPlayer.swf"></param><param name="allowFullScreen" value="true" /><param name="allowScriptAccess" value="always"/><param name="wmode" value="transparent"></param><param name="bgColor" value="#ffffff"></param><param name="flashvars" value="vu=http://video.ted.com/talk/stream/2011G/Blank/MaajidNawaz_2011G-320k.mp4&su=http://images.ted.com/images/ted/tedindex/embed-posters/MaajidNawaz-2011G.embed_thumbnail.jpg&vw=432&vh=240&ap=0&ti=1189&lang=eng&introDuration=15330&adDuration=4000&postAdDuration=830&adKeys=talk=maajid_nawaz_a_global_culture_to_fight_extremism;year=2011;theme=war_and_peace;theme=new_on_ted_com;theme=a_taste_of_tedglobal_2011;event=TEDGlobal+2011;tag=Culture;tag=Global+Issues;tag=politics;&preAdTag=tconf.ted/embed;tile=1;sz=512x288;" /><embed src="http://video.ted.com/assets/player/swf/EmbedPlayer.swf" pluginspace="http://www.macromedia.com/go/getflashplayer" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" bgColor="#ffffff" width="446" height="326" allowFullScreen="true" allowScriptAccess="always" flashvars="vu=http://video.ted.com/talk/stream/2011G/Blank/MaajidNawaz_2011G-320k.mp4&su=http://images.ted.com/images/ted/tedindex/embed-posters/MaajidNawaz-2011G.embed_thumbnail.jpg&vw=432&vh=240&ap=0&ti=1189&lang=eng&introDuration=15330&adDuration=4000&postAdDuration=830&adKeys=talk=maajid_nawaz_a_global_culture_to_fight_extremism;year=2011;theme=war_and_peace;theme=new_on_ted_com;theme=a_taste_of_tedglobal_2011;event=TEDGlobal+2011;tag=Culture;tag=Global+Issues;tag=politics;"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1048413176805928188-5851543677681652865?l=e-drasis.blogspot.com' alt='' /></div>mantznoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1048413176805928188.post-53339632978345329292011-07-08T20:41:00.001+03:002011-07-08T20:42:46.403+03:00<div align="justify"><span style="font-family: 'trebuchet ms';"><i>Ο φίλος μας blogger </i><a href="http://dalton-alliance.blogspot.com/"><i>Averell Dalton</i></a><i> μας έστειλε μια σειρά από κείμενά του, στα οποία επιχειρεί να καταδείξει γιατί η δημοσιονομική προσαρμογή θα έπρεπε να βασίζεται στη μείωση του κράτους, παρά στην περαιτέρω αύξηση της φορολογίας. Με χαρά τα παραθέτουμε:</i></span></div><div align="justify"><span style="font-family: 'trebuchet ms';"><br /></span></div><div align="justify"><span style="font-family: 'trebuchet ms';"><br /></span></div><div align="justify"><span style="font-family: 'trebuchet ms';"><b>1. Εισαγωγή</b></span></div><div align="justify"><span style="font-family: 'trebuchet ms';"><br /></span></div><div align="justify"><span style="font-family: 'trebuchet ms';">Ο Στέφανος Μάνος, στο γνωστό πρόσφατο <a href="http://www.drassi.gr/index.php?id=1584&amp;title=%CE%A4%CE%BF%20%CE%B3%CE%B5%CE%B3%CE%BF%CE%BD%CF%8C%CF%82%20%CF%80%CE%BF%CF%85%20%CE%BA%CE%B1%CE%BD%CE%B5%CE%AF%CF%82%20%CE%B4%CE%B5%CE%BD%20%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%B9%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CE%B9">άρθρο</a> του, προτείνει να ληφθούν γενναία μέτρα, ώστε το έτος 2011 να λήξει με πρωτογενές πλεόνασμα. Δεν χρειάζεται καν να μνημονευθούν οι θετικές συνέπειες που θα είχε ένα τέτοιο αποτέλεσμα - ουσιαστικά θα προκαλούσε τέτοιο θετικό σοκ στις αγορές, ώστε να πέσουν τα επιτόκια των ελληνικών ομολόγων και τα ασφάλιστρα κινδύνου. Προσδίδει ιδιαίτερη σημασία στη μείωση των δαπανών, μέσω της μειώσεως του κράτους, με κατάργηση υπηρεσιών, χωρίς τις οποίες μπορούμε να ζήσουμε, και αντιπαραβάλλει την πρόταση αυτή με την τακτική που ακολουθεί η κυβέρνηση, η οποία προσπαθεί να αυξήσει τα έσοδα του Κράτους μέσω της αυξήσεως φορολογικών συντελεστών ή της επιβολής εκτάκτων εισφορών και διαφόρων άλλων βαρών.</span></div><div align="justify"><span style="font-family: 'trebuchet ms';"> </span></div><div align="justify"><span style="font-family: 'trebuchet ms';">Το δίλημμα: μείωση δαπανών (κράτους) ή αύξηση φόρων θα έπρεπε κανονικά να μην τίθεται καν. Ειδικά στη σημερινή κατάσταση, τα πλεονεκτήματα της μειώσεως του κράτους είναι πρόδηλα και σ' αυτά θα αναφερθούμε στη συνέχεια, μη παραβλέποντας και τις δυσμενείς συνέπειες που μπορεί να επιφέρει η μείωση του κράτους για υπαλλήλους που θα χάσουν τις θέσεις τους. Κάποια γενικά πράγματα μπορούν να αναφερθούν εισαγωγικά:</span></div><div align="justify"><span style="font-family: 'trebuchet ms';"> </span></div><div align="justify"><span style="font-family: 'trebuchet ms';">Κατά πρώτον, η μείωση του κράτους έχει άμεσο και μετρήσιμο δημοσιονομικό αποτέλεσμα. Αυτό είναι κάτι που δεν μπορεί να πει κανείς για την αύξηση των φορολογικών συντελεστών - κάτι που έδειξε και η πράξη στην Ελλάδα. Παρά τους αυξημένους φορολογικούς συντελεστές και την αύξηση της φορολογίας και του ΦΠΑ σε διάφορα είδη, όπως και αυξήσεις σε θεωρούμενα είδη πολυτελείας, τα έσοδα δεν είχαν την αναμενόμενη αύξηση - και όλα δείχνουν ότι ακόμη μεγαλύτερες αυξήσεις ή έκτακτες εισφορές, περισσότερη φορολόγηση της ιδιωτικής περιουσίας κ.λπ., δεν θα βοηθήσει καθόλου. </span></div><div align="justify"><span style="font-family: 'trebuchet ms';"> </span></div><div align="justify"><span style="font-family: 'trebuchet ms';">Κατά δεύτερον, η μείωση του κράτους έχει ως αποτέλεσμα την απελευθέρωση δυνάμεων στην αγορά που, με τη σειρά της, φέρνει νέες θέσεις εργασίας και μάλιστα παραγωγικές, όχι παρασιτικές. Σημαίνει λιγότερους οργανισμούς και γραφειοκρατία, που θέτουν εμπόδια, κατά κανόνα, στη λειτουργία των επιχειρήσεων. Αντιθέτως, η αύξηση της φορολογίας αποτελεί σημαντικό αντικίνητρο για την επιχειρηματική δραστηριότητα. Επίσης, σε συνδυασμό και με το ασταθές φορολογικό περιβάλλον, λειτουργεί εντελώς αποτρεπτικά σε άμεσες ξένες επενδύσεις. </span></div><div align="justify"><span style="font-family: 'trebuchet ms';"> </span></div><div align="justify"><span style="font-family: 'trebuchet ms';">Τρίτον, η μείωση του κράτους έχει μόνιμο χαρακτήρα και μόνιμο αποτέλεσμα. Αντιθέτως, η αύξηση των φορολογικών συντελεστών, ακόμη κι εάν οδηγήσει σε πρόσκαιρη αύξηση των φορολογικών εσόδων, εξαντλεί γρήγορα την οποία δυναμική της. Και, βεβαίως, η μείωση του κράτους είναι και μέσον εξορθολογισμού του στενού και ευρύτερου δημοσίου τομέα. Με τη μείωση του κράτους, δηλαδή, πολλές από τις περιττές λειτουργίες του θα καταργηθούν, ενώ παρέχεται και αφορμή για ανακατανομή προσωπικού. Αντιθέτως, η αύξηση της φορολογίας απλώς διατηρεί την παρούσα κατάσταση με όλες τις στρεβλώσεις που έχει ο τεράστιος δημόσιος τομέας.</span></div><div align="justify"><span style="font-family: 'trebuchet ms';"> </span></div><div align="justify"><span style="font-family: 'trebuchet ms';">Όλα τα παραπάνω δεν είναι πρωτότυπες σκέψεις - δεν ανακαλύπτουμε τον τροχό. Είναι κάλεσμα προς το πολιτικό σύστημα να ξεπεράσει τις γραφειοκρατικές εμμονές και εξαρτήσεις του, να παραμερίσει τα διάφορα συντεχνιακά συμφέροντα που έχουν στηθεί γύρω από το κράτος, ώστε να λειτουργήσει στο τέλος επ' ωφελεία της κοινωνίας.</span></div><div align="justify"><span style="font-family: 'trebuchet ms';"><br /></span></div><div align="justify"><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'trebuchet ms';"><b>2. Η δημοσιονομική αποτελεσματικότητα της μειώσεως του κράτους</b></span></div><div align="justify"><span style="font-family: 'trebuchet ms';"><br /></span></div><div align="justify"><span style="font-family: 'trebuchet ms';"></span><br /><span style="font-family: 'trebuchet ms';"><div align="justify"><span style="font-family: 'trebuchet ms';">Τώρα, πώς και γιατί να διαφημίζεται μια πολιτική επιλογή, ότι έχει "σίγουρο αποτέλεσμα"; Διότι στη σημερινή κατάσταση, όταν οι δανειστές, που κρατούν τη χώρα μας εκτός χρεωκοπίας, ενδιαφέρονται για τη δραματική βελτίωση των δημοσιονομικών μεγεθών, είναι σαφές ότι τους (και μας) ενδιαφέρουν μέτρα, των οποίων το αποτέλεσμα είναι άμεσα μετρήσιμο και βέβαιο. Γνωρίζουμε ποιες δαπάνες αντιστοιχούν με τις κρατικές δραστηριότητες που καταργούνται και, απλούστατα, ξέρουμε ότι θα τις διαγράψουμε από τη στήλη των εξόδων. Εάν, δηλαδή, πούμε ότι καταργούμε τα τμήματα του ΤΕΙ Κοζάνης που βρίσκονται στα Γρεβενά, ξέρουμε ότι γλιτώνουμε τη μισθοδοσία των διδασκόντων και του διοικητικού προσωπικού, τις δαπάνες για μίσθωση, συντήρηση και καθαριότητα του κτηρίου, κ.λπ. Και ξέρουμε ότι η μείωση των δαπανών αυτών είναι δεδομένη, δεν εξαρτάται από άλλους, εξωτερικούς παράγοντες.</span></div><div align="justify"><span style="font-family: 'trebuchet ms';"> </span></div><div align="justify"><span style="font-family: 'trebuchet ms';">Αντιθέτως, εάν αυξήσουμε τους φορολογικούς συντελεστές, δεν μπορούμε (όπως προκύπτει και στην πράξη) να προβλέψουμε με ακρίβεια τι θα προσθέσουμε στη στήλη των εσόδων. Η αύξηση των φορολογικών συντελεστών, εκτός του ότι δημιουργεί περισσότερα κίνητρα για φοροδιαφυγή, αποτελεί και αντικίνητρο για την οικονομική δραστηριότητα. Οδηγεί, δηλαδή, σε μειωμένο κύκλο εργασιών τις επιχειρήσεις, σε μικρότερη φορολογική βάση - έτσι, το γινόμενο της νέας, φορολογικής βάσεως, επί το νέο φορολογικό συντελεστή, δεν θα είναι ιδιαιτέρως αυξημένο (και συχνά θα είναι μειωμένο) σε σχέση με αυτό της παλαιότερης φορολογικής βάσεως επί τον παλαιό φορολογικό συντελεστή. Αυτό ισχύει και για τους άμεσους, και για τους έμμεσους φόρους - η αύξηση στον ΦΠΑ οδηγεί, εκτός από λιγότερες επενδύσεις (αφού ακριβαίνει η προμήθεια των πρώτων υλών, τα μεταφορικά κ.λπ.) και σε μικρότερη κατανάλωση - πράγμα που οδηγεί σε μικρότερες επενδύσεις, γιατί το προσδοκώμενο αποτέλεσμά τους είναι μικρότερο και έτσι προχωρεί ένας φαύλος κύκλος. Ο κύκλος αυτός, εκτός από τις άλλες "φαυλότητες" χαρακτηρίζεται και από μειωμένη δυνατότητα εισπράξεως εσόδων από το κράτος, δηλαδή στο τέλος η αύξηση του φορολογικού συντελεστή δεν πετυχαίνει ούτε καν το βασικό της στόχο. </span></div><div align="justify"><span style="font-family: 'trebuchet ms';"> </span></div><div align="justify"><span style="font-family: 'trebuchet ms';">Αυτό το χαρακτηριστικό που έχει η μείωση του κράτους, η βεβαιότητα του δημοσιονομικού της αποτελέσματος, είναι κάτι που μπορεί να "πουληθεί" στους δανειστές μας - θα το δέχονταν ασμένως, επειδή ακριβώς τους διασφαλίζει περισσότερο. </span></div><div align="justify"><span style="font-family: 'trebuchet ms';"> </span></div><div align="justify"><span style="font-family: 'trebuchet ms';">Μη λησμονούμε και ότι η πράξη στη χώρα μας αποδεικνύει ότι χαλινάρι στα έξοδα, χωρίς την κατάργηση οργανισμών, δύσκολα μπαίνει. Πέρυσι μειώθηκαν σε πολύ μεγάλο ποσοστό οι μισθοί των δημοσίων υπαλλήλων και οι συντάξεις, αλλά η τελική μείωση του κόστους ήταν σχεδόν αμελητέα. Διάφοροι γαλαντόμοι υπουργοί ή προϊστάμενοι φρόντισαν με διάφορα τερτίπια (επιπλέον υπερωρίες, οδοιπορικά μαϊμού κ.λπ.) να αποκαταστήσουν τη διαφορά.</span></div><div align="justify"><span style="font-family: 'trebuchet ms';"><br /></span></div><div align="justify"><span style="font-family: 'trebuchet ms';"><b>3. Τα αποτελέσματα στην αγορά</b></span></div><div align="justify"><span style="font-family: 'trebuchet ms';"><br /></span></div><div align="justify"><span style="font-family: 'trebuchet ms';"></span><br /><span style="font-family: 'trebuchet ms';"><div align="justify"><span style="font-family: 'trebuchet ms';">Η μείωση του κράτους, εκτός από το δημοσιονομικό της αποτέλεσμα με την άμεση μείωση των εξόδων, έχει και πολλά άλλα ευεργετικά αποτελέσματα στην αγορά. Απαλλάσσει τις επιχειρήσεις από περιττά γραφειοκρατικά εμπόδια, τα οποία είναι και αυτά ανασταλτικά για τις επενδύσεις και την ανάπτυξη της επιχειρηματικότητας. Και, φυσικά, απελευθερώνει πόρους, οι οποίοι δεσμεύθηκαν για τη θεραπεία μιας συγκεκριμένης ανάγκης κατά την επιλογή μιας γραφειοκρατίας, στην αγορά, από την οποία θα προκύψει ορθολογικότερη κατανομή των πόρων, προς όφελος των αναγκών των καταναλωτών.</span></div><div align="justify"><span style="font-family: 'trebuchet ms';"> </span></div><div align="justify"><span style="font-family: 'trebuchet ms';">Η αύξηση των φόρων, αντιθέτως, εκτός από την άμεση χρηματική επιβάρυνση (και με αβέβαιο το δημοσιονομικό αποτέλεσμα) ενισχύει την ήδη υφισταμένη γραφειοκρατία, η οποία και βρίσκει την ευκαιρία να κάνει ό,τι κάνει πάντα η γραφειοκρατία: να γιγαντωθεί, να αποκτήσει περισσότερη εξουσία και να καταλήξει να επιβαρύνει κι άλλο τον ιδιωτικό τομέα. </span><span style="font-family: 'trebuchet ms';"> </span></div><div align="justify"><span style="font-family: 'trebuchet ms';"> </span></div><div align="justify"><span style="font-family: 'trebuchet ms';">Ειδικά στην περίπτωση της Ελλάδας, η ύπαρξη πολλών κρατικών φορέων φέρνει άλλες στρεβλώσεις στη λειτουργία της αγοράς: χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι τα στρατόπεδα εκπαιδεύσεως νεοσυλλέκτων, αλλά και διάφορα ΤΕΙ, κατανεμημένα σε επαρχιακές πόλεις όχι με κριτήριο την εξυπηρέτηση των φοιτητών, λόγω της εγγύτητάς τους με σημαντικά πληθυσμιακά κέντρα, αλλά με σκοπό την τεχνητή τόνωση της τοπικής οικονομίας διά της εξυπηρετήσεως των στρατιωτών και των σπουδαστών. Και μόνη η χοροθέτηση των κέντρων εκπαιδεύσεως νεοσυλλέκτων και των ΤΕΙ (και, σε αρκετές περιπτώσεις, και φυλακών) είναι ενδεικτική των κριτηρίων που χρησιμοποιεί το κράτος για την κατανομή των πόρων του - τεχνητή ενίσχυση της ζητήσεως σε περιοχές, από τις οποίες αναμένει η εκάστοτε πολιτική ηγεσία ψήφους. Σκεφθείτε, όμως, και ότι η τοποθέτηση των πανεπιστημίων και των στρατοπέδων εγκλωβίζουν τις τοπικές οικονομίες στην υιοθέτηση επιχειρηματικών δραστηριοτήτων, οι οποίες κινούνται γύρω από την εξυπηρέτηση των στρατιωτών ή των σπουδαστών: από ενοικιαζόμενα διαμερίσματα μέχρι καφετέριες και μπαρ. Οι τοπικές οικονομίες στη συνέχεια γίνονται απολύτως εξαρτημένες από την παρουσία του στρατοπέδου ή του ΤΕΙ, με συνέπεια τυχόν μετακίνηση του φορέα αυτού να προκαλεί έντονες κοινωνικές αντιδράσεις (και να έχει σοβαρό πολιτικό κόστος) και να συμπλέκεται ακόμη περισσότερο η απόφαση για την τοποθέτηση των φορέων αυτών με κοντόφθαλμους πολιτικούς μικροϋπολογισμούς. Όμως και το προϊόν που παράγουν δεν έχει κάποια προστιθεμένη αξία, κάποια πραγματική αναπτυξιακή προοπτική (χωρίς να παραγνωρίζουμε ότι οι συγκεκριμένες δραστηριότητες ταιριάζουν στη ραθυμία που θεωρείται σχεδόν αρετή στην ελληνική επαρχία).</span></div><div align="justify"><span style="font-family: 'trebuchet ms';"> </span></div><div align="justify"><span style="font-family: 'trebuchet ms';">Έτσι, η τραγική οικονομική κατάσταση της χώρας μας παρέχει αφορμή για την απεξάρτηση από τους τοπικιστικούς μικροπολιτικούς υπολογισμούς, ώστε και οι κάτοικοι των περιοχών, στις οποίες ευρίσκονται οι καταργούμενοι οργανισμοί, να στραφούν σε πραγματικά παραγωγικές δραστηριότητες.</span></div><div align="justify"><span style="font-family: 'trebuchet ms';"><br /></span></div><div align="justify"><span style="font-family: 'trebuchet ms';"><b>4. Η μείωση του κράτους μπορεί να φέρει τον εξορθολογισμό του</b></span></div><div align="justify"><span style="font-family: 'trebuchet ms';"><br /></span></div><div align="justify"><span style="font-family: 'trebuchet ms';"></span><br /><span style="font-family: 'trebuchet ms';"><div align="justify"><span style="font-family: 'trebuchet ms';">Οι δυσμενείς επιπτώσεις της αυξήσεως των φορολογικών συντελεστών είναι λίγο ως πολύ γνωστές: εκτός του ότι αυξάνεται το κίνητρο για φοροδιαφυγή, τίθεται ένα βασικό αντικίνητρο για επενδύσεις, για την ανάληψη επιχειρηματικού ρίσκου, καθώς τα περιθώρια του προσδοκωμένου κέρδους μειώνονται. Επίσης, πολλές φορές η αύξηση των φορολογικών συντελεστών (ιδίως στους έμμεσους φόρους) έχει ως αποτέλεσμα τη μετακύλιση του αυξημένου φορολογικού βάρους στην τελική τιμή ενός προϊόντος ή μιας υπηρεσίας, πράγμα που οδηγεί, όπως είναι φυσικό, σε μειωμένη κατανάλωση (το οποίο οδηγεί σε μειωμένες εισπράξεις των εμμέσων φόρων -μείωση της φορολογικής βάσεως- και έτσι, σύμφωνα με την ίδια λογική, στην ανάγκη να αυξηθούν ακόμη περισσότερο οι συντελεστές, ώστε να αναπληρωθούν οι σχετικές απώλειες). Έτσι, η επιλογή της μειώσεως του δημοσιονομικού ελλείμματος μέσω της αυξήσεως των φορολογικών συντελεστών έχει αποτέλεσμα, και μάλιστα μόνιμο, στην αγορά, αφαιρώντας μεγάλο μέρος από τη δυναμική της.</span></div><div align="justify"><span style="font-family: 'trebuchet ms';"><br /></span></div><div align="justify"><span style="font-family: 'trebuchet ms';">Ακριβώς το αντίστροφο, όμως, συμβαίνει με τη μείωση του κράτους. Η μείωση του κράτους συναρτάται, κατ' ανάγκην, με τον επαναπροσδιορισμό του ρόλου του, την εξέταση, κατ' αρχήν, του ερωτήματος: ποιες υπηρεσίες πρέπει να παρέχει το κράτος στον πολίτη. Όμως, παραπέρα, εξετάζεται κι ένα ακόμη ερώτημα: ακόμη και τις υπηρεσίες που, απαντώντας στο προηγούμενο ερώτημα, δεχόμαστε ότι πρέπει να διασφαλίζει το κράτος στους πολίτες του - αυτές πρέπει να τις παρέχει μέσω μιας οργανωμένης γραφειοκρατικής δομής ή είναι καλύτερο να καταφεύγει στην αγορά, διατηρώντας απλώς εποπτικό ρόλο; </span></div><div align="justify"><span style="font-family: 'trebuchet ms';"><br /></span></div><div align="justify"><span style="font-family: 'trebuchet ms';">Το πρώτο ερώτημα, ποιες υπηρεσίες θα πρέπει να διασφαλίζει το κράτος, εμπεριέχει και πολλές αξιολογικές κρίσεις, στις οποίες υπάρχουν πολλές θεμιτές διαφωνίες, αναλόγως της ιδεολογικής προελεύσεως καθενός που απαντά. Το δεύτερο ερώτημα, όμως, είναι στη βάση του πολύ περισσότερο τεχνοκρατικό - θεωρείται δεδομένη, συμφωνημένη, η ανάγκη παροχής μιας συγκεκριμένης υπηρεσίας και, εξετάζεται υπό καθαρά τεχνοκρατικό πρίσμα: ποιότητα υπηρεσιών και κόστος αυτών. Είναι εκπληκτικό πόσο διευρύνονται τα περιθώρια συμφωνίας προσώπων που προέρχονται ακόμη και από αντίθετους ιδεολογικούς χώρους στο δεύτερο ερώτημα (στο βαθμό που δεν παρεμβάλλονται ιδεοληψίες) - και πως προτάσεις, οι οποίες προέρχονται από το φιλελεύθερο χώρο (λ.χ. τα κουπόνια εκπαίδευσης) συγκινούν πολλές φορές και αριστερούς, οι οποίοι διαβλέπουν ότι με τη χρήση τους περισσότερα παιδιά (και μάλιστα από τις λιγότερο εύπορες οικογένειες) έχουν περισσότερες πιθανότητες να εξασφαλίσουν μια καλή μόρφωση. Όμως σήμερα υπάρχουν πολλές συγκλίσεις ακόμη και στις απαντήσεις προς το πρώτο ερώτημα - χαρακτηριστικό παράδειγμα η Αγροφυλακή, της οποίας η υπεράσπιση παρέμεινε καθαρά παραταξιακή υπόθεση του κόμματος που την δημιούργησε με αποκλειστικό σκοπό το διορισμό "ημετέρων".</span><span style="font-family: 'trebuchet ms';"> </span></div><div align="justify"><span style="font-family: 'trebuchet ms';"><br /></span></div><div align="justify"><span style="font-family: 'trebuchet ms';">Εννοείται, επιπλέον, ότι το όφελος από την κατάργηση περιττών οργανισμών παραμένει στο κράτος και την κοινωνία σε βάθος χρόνου - το αποτέλεσμα της μειώσεως του κράτους, δηλαδή, δεν είναι απλώς δημοσιονομικά βραχυχρόνιο, αλλά και μεσοπρόθεσμα εξορθολογιστικό και σαφώς προτιμητέο, και γι' αυτό το λόγο, από μια ακόμη αύξηση των φορολογικών συντελεστών.</span></div><div align="justify"><span style="font-family: 'trebuchet ms';"><br /></span></div><div align="justify"><span style="font-family: 'trebuchet ms';"><b>5. Οι συνέπειες μιας δραστικής μειώσεως του κράτους</b></span></div><div align="justify"><span style="font-family: 'trebuchet ms';"><br /></span></div><div align="justify"><span style="font-family: 'trebuchet ms';"></span></div><span style="font-family: 'trebuchet ms';"><div align="justify"><span style="font-family: 'trebuchet ms';">Η αντίρρηση που προβάλλεται στην πρόταση για κατάργηση κρατικών οργανισμών έχει δύο βασικές πτυχές: ότι πολλοί άνθρωποι θα βρεθούν ξαφνικά στην ανεργία και ότι η αγορά, με ήδη μεγάλη κάμψη στην κατανάλωση, θα δεχθεί ένα -τελειωτικό- κτύπημα, καθώς σημαντικό μέρος των υποψηφίων καταναλωτών θα βρεθεί χωρίς εισόδημα.</span></div><div align="justify"><span style="font-family: 'trebuchet ms';"><br /></span></div><div align="justify"><span style="font-family: 'trebuchet ms';">Τα δύο αυτά επιχειρήματα δεν έχουν την απόλυτη ισχύ που τους προσδίδουν οι θιασώτες τους. Άλλωστε, εάν παίρναμε <em>in extremis</em> την άποψη ότι λειτουργεί καλύτερα η αγορά, όσο περισσότερο τροφοδοτείται με κρατικό χρήμα μέσω των μισθών των δημοσίων υπαλλήλων, θα καταλήγαμε στο συμπέρασμα ότι θα έπρεπε να γίνουν ακόμη περισσότεροι διορισμοί στο Δημόσιο, προκειμένου να τονωθεί η αγορά κι άλλο. Η αντίληψη αυτή στηρίζεται και σε μια στρεβλή ανάγνωση της οικονομικής πραγματικότητας: ο δημόσιος τομέας μπορεί να στηριχθεί (αφαιρουμένου του δανεισμού) μόνο από το προϊόν που παράγεται στον ιδιωτικό τομέα. Δηλαδή, εάν δεν παραχθεί προϊόν στον ιδιωτικό τομέα, δεν μπορούν να προκύψουν τα φορολογικά έσοδα, τα οποία θα διατηρήσουν το Κράτος. Αυτό απέχει πάρα πολύ από την αντίληψη, κατά την οποία πρέπει να υπάρχει μεγάλος δημόσιος τομέας, ώστε οι μισθοί του να τροφοδοτούν την αγορά: στην πραγματικότητα αυτό δεν είναι παρά μια μη-παραγωγική κυκλική διαδικασία, η οποία οδηγεί σε μείωση του παραγομένου προϊόντος, μειωμένη φορολογική βάση και φοροδοτική ικανότητα, εν τέλει, και σε αναγκαστική στήριξη μέσω του εξωτερικού δανεισμού, ακριβώς δηλαδή αυτό που συνέβη στην Ελλάδα τις τρεις τελευταίες δεκαετίες.&nbsp;</span></div><div align="justify"><span style="font-family: 'trebuchet ms';"><br /></span></div><div align="justify"><span style="font-family: 'trebuchet ms';">Άλλωστε, είναι σαφές ότι ελλείπει η ουσιαστική παραγωγή στη χώρα μας τα τελευταία χρόνια: ο πρωτογενής τομέας υπάρχει για να δικαιολογεί τις επιδοτήσεις, όσον καιρό ακόμη αυτές διαρκέσουν, ο δευτερογενής τομέας που γνώρισε μια άνθηση τις δεκαετίες του '50 και του '60, στασιμότητα τη δεκαετία του '70 και φυγή στη συνέχεια, είναι πλέον αναιμικός, στην καλύτερη περίπτωση, ανύπαρκτος στη χειρότερη, ενώ ο τριτογενής τομέας χαρακτηρίζεται από χαμηλή ανταγωνιστικότητα και από δραστηριότητες με χαμηλή προστιθέμενη αξία, παρά την πληθώρα πτυχιούχων στη χώρα μας. Δηλαδή η ιδιωτική οικονομία στην Ελλάδα χαρακτηρίζεται από έλλειψη δυναμισμού και, πλέον, και ύφεση, δηλαδή ποσοτική μείωση του παραγομένου προϊόντος - και, όπως αναφέρθηκε και παραπάνω, η λύση δεν είναι η "τόνωση" της αγοράς με κρατικό χρήμα, δεδομένου ότι το κρατικό χρήμα θα προέλθει από την ίδια την αγορά, δηλαδή από τη φορολογία, αφαιρώντας της και την τελευταία ικμάδα ζωντάνιας.</span></div><div align="justify"><span style="font-family: 'trebuchet ms';"><br /></span></div><div align="justify"><span style="font-family: 'trebuchet ms';">Επομένως, λύση είναι η αφαίρεση των βαρών με μείωση της φορολογίας - αλλά και με την παρουσία καινούργιων προσώπων, που θα έχουν αποδεσμευθεί από το κράτος. Καταβάλλοντας στα πρόσωπα αυτά το 70% των τακτικών αποδοχών τους για τρία χρόνια τους παρέχεται η δυνατότητα να αναζητήσουν τη δραστηριότητα, στην οποία θα θελήσουν να επιδοθούν, καθώς δεν θα έχουν καμμία υποχρέωση παρουσίας στην υπηρεσία τους ή εργασίας. Για πολλούς, μάλιστα, η δραστηριότητα που θα μπορέσουν να ασκήσουν στην αγορά θα είναι πιθανότατα παρεμφερής με τα καθήκοντα που ασκούσαν στο δημόσιο, ειδικά στις περιπτώσεις, κατά τις οποίες θα καταργηθεί κάποιος οργανισμός, ο οποίος αντιστοιχεί σε ανάγκες που καλύπτονται από την αγορά. Οι αποδοχές αυτές, το 70% των τακτικών, θα είναι ένα αυξημένο επίδομα ανεργίας - αυξημένο, διότι θα χορηγείται ανεξαρτήτως του εάν ο δικαιούχος έχει βρει άλλη εργασία ή έχει ξεκινήσει δική του, κερδοφόρα ενδεχομένως, επιχείρηση. Δικαιολογείται, μάλιστα, η χορήγηση αυτής της αυξημένης προστασίας από τη διάψευση της νομίμου προσδοκίας που είχε δημιουργηθεί στους δικαιούχους του για μονιμότητα στη θέση τους στο Δημόσιο. </span></div><div align="justify"><span style="font-family: 'trebuchet ms';"><br /></span></div><div align="justify"><span style="font-family: 'trebuchet ms';">Συνεπώς, με τη μείωση του κράτους η αγορά, στην πραγματικότητα, θα τονωθεί: θα υπάρξει μια μείωση του κυκλοφορούντος χρήματος, αλλά αντίστοιχα θα υπάρξει αύξηση του παραγομένου προϊόντος, καθώς θα απελευθερωθούν δυνάμεις, οι οποίες κατ' ανάγκην θα κινηθούν παραγωγικά. Δεν θα έχουμε, δηλαδή, σοβαρή πτώση (βραχυπρόθεσμη) στην κινητικότητα της αγοράς, αλλά, αντιθέτως, θα έχουμε μια μεσοπρόθεσμη τόνωση, η οποία θα συνδυασθεί και με τον εξορθολογισμό του δημοσίου τομέα.</span><span style="font-family: 'trebuchet ms';"><br /></span></div><div align="justify"><span style="font-family: 'trebuchet ms';"><br /></span></div><div align="justify"><span style="font-family: 'trebuchet ms';">Δυστυχώς δεν μπορεί να παραλειφθεί και το "έσχατο" επιχείρημα υπέρ της μειώσεως του κράτους, σε σχέση με τους εργαζομένους σ' αυτό: ότι η παρούσα κατάσταση δεν είναι βιώσιμη, με αποτέλεσμα τυχόν αδράνεια σήμερα να έχει ως αποτέλεσμα την πλήρη κατάρρευση του κράτους, οπότε πολύ περισσότεροι άνθρωποι, πολύ περισσότεροι υπάλληλοι, έχουν να χάσουν πολλά περισσότερα.</span></div><div align="justify"><span style="font-family: 'trebuchet ms';"><br /></span></div><div align="justify"><span style="font-family: 'trebuchet ms';"><b>6. Αναδιαπραγμάτευση βασιζόμενη στη μείωση του κράτους;</b></span></div><div align="justify"><span style="font-family: 'trebuchet ms';"><br /></span></div><div align="justify"><span style="font-family: 'trebuchet ms';">Η αξιοπιστία της χώρας μας έχει πληγεί πολλαπλώς. Ως εκ τούτου, ένα αίτημα για ριζική αναδιαπραγμάτευση του μεσοπροθέσμου προγράμματος ή του μνημονίου θα συναντούσε κατ' αρχήν δυσπιστία από τους εταίρους μας και από τις αγορές. Στην πραγματικότητα, όμως, μια πρόταση που θα έφερνε με μεγαλύτερη βεβαιότητα και συντομότερα δημοσιονομικά αποτελέσματα θα ήταν αναπάντεχα καλή για τους πιστωτές μας - ο στόχος, να επιτύχουμε ακόμη και φέτος πρωτογενές πλεόνασμα, θα προκαλούσε ένα θετικό σοκ στις αγορές, οι οποίες θα διεπίστωναν ότι η διαχείριση του ελληνικού χρέους γίνεται βιώσιμη, και μάλιστα με πολύ άμεσο τρόπο. Αυτό θα διευκόλυνε και τους πιστωτές μας, οι οποίοι μάλιστα θα μπορούσαν πολύ πιο εύκολα να επιχειρηματολογήσουν και εσωτερικά, στα κοινοβούλια και τα εκλογικά τους σώματα, για συνέχιση της παροχής της πιστωτικής στήριξης προς τη χώρα μας.</span></div><div align="justify"><span style="font-family: 'trebuchet ms';"><br /></span></div><div align="justify"><span style="font-family: 'trebuchet ms';">Μπορούμε, δηλαδή, να εικάσουμε με σοβαρή πιθανότητα ότι μια αναδιαπραγμάτευση στη βάση της δραστικής μειώσεως του κράτους θα οδηγούσε στην αποδοχή των νέων όρων από &nbsp;τους πιστωτές της χώρας μας, αλλά και σε σημαντική βελτίωση τόσο της πιστοληπτικής αξιολογήσεως της χώρας μας, όσο και της εικόνας της στις αγορές. Εκτός από τα ευεργετικά εσωτερικά αποτελέσματα, δηλαδή, το cash flow της χώρας μας θα βελτιωνόταν σημαντικά. Επομένως, δεν τίθεται θέμα καν συγκρίσεως ανάμεσα στις δύο επιλογές για τη δημοσιονομική προσαρμογή - απλώς απαιτείται η πολιτική τόλμη, ώστε να ξεπερασθούν οι κομματικές εξαρτήσεις που συνόδευαν τους διορισμούς και την πορεία πλείστων όσων δημοσίων υπαλλήλων (και φορέων ολόκληρων), προκειμένου να γίνει ένα βήμα που πραγματικά θα οδηγήσει στην έξοδο από την κρίση της χώρας μας.</span></div><div align="justify"><span style="font-family: 'trebuchet ms';"><br /></span></div><div align="justify"><span style="font-family: 'trebuchet ms';"><i>Για την αντιγραφή,</i></span></div><div align="justify"><span style="font-family: 'trebuchet ms';"><i>Αθανάσιος Τσιούρας</i></span></div></span></span></div></span></div></span></div><script type="text/javascript">var gaJsHost = (("https:" == document.location.protocol) ? "https://ssl." : "http://www.");document.write(unescape("%3Cscript src='" + gaJsHost + "google-analytics.com/ga.js' type='text/javascript'%3E%3C/script%3E"));</script> <script type="text/javascript">try {var pageTracker = _gat._getTracker("UA-7877169-1");pageTracker._trackPageview();} catch(err) {}</script><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1048413176805928188-5333963297834532929?l=e-drasis.blogspot.com' alt='' /></div>Athanasios Tsiourashttp://www.blogger.com/profile/18058321058878247003noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1048413176805928188.post-64986183373216605932011-06-27T13:27:00.009+03:002011-06-28T22:35:24.662+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="MsoNormal"><br />Ο εκβιασμός που δέχεται το υγιές κομμάτι της Ελληνικής κοινωνίας, οι τίμιοι, αληθινά εργαζόμενοι, φοροδότες, μη κρατικοδίαιτοι πολίτες, δεν έχει προηγούμενο.</div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span lang="EL">Η ελληνική Βουλή τους έχει θέσει το απλό εκβιαστικό δίλημμα: Ή θα ψηφιστεί το «μεσοπρόθεσμο» σχέδιο ή θα ζήσουμε πρωτόγνωρες καταστάσεις. Και πράγματι, ο οποιοσδήποτε διατηρεί το παραμικρό ίχνος κοινός λογικής στην συλλογική σχιζοφρένεια που ζούμε, μπορεί να καταλάβει ότι οι κινήσεις που έχουν γίνει μέχρι σήμερα εξασφαλίζουν ότι αν δεν ψηφιστεί το μεσοπρόθεσμο, ο πανικός που θα ακολουθήσει θα οδηγήσει σε μια δραματική κατάσταση.<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EL"><br /></span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EL">Τι είναι στην πραγματικότητα το «μεσοπρόθεσμο»; Μια ακόμα ομολογία αποτυχίας του πολιτικού προσωπικού. Και παράλληλα μια προσπάθειά του να μεταφέρει μεγαλύτερα βάρη&nbsp;</span>από αυτά που τους αναλογούν&nbsp;στους Έλληνες που δεν συμμετείχαν στο «μαζί τα φάγαμε», ταυτόχρονα προστατεύοντας, σε κάποιο βαθμό και όσο αυτό είναι δυνατό, τους υπόλοιπους Έλληνες που συμμετείχαν σε κομματικούς στρατούς ή διεπλάκησαν μαζί τους.<br /><span lang="EL"><br /></span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EL">Με άλλα λόγια εξασφαλίζει ακόμα περισσότερες θυσίες από τους φοροδοτούντες για να αποφύγει μέρος της αναγκαίας μείωσης του μεγέθους του κράτους, να προστατέψει στην πλειοψηφία τους τις θέσεις και τα προνόμια των εργαζομένων σε αυτό και να διατηρήσει την φοροδιαφυγή και την πριμοδότηση του κρατικοδίαιτου διαπλεκόμενου τμήματος του ιδιωτικού τομέα. &nbsp;<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EL"><br /></span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EL">Ή με ακόμα πιο απλά λόγια, το πολιτικό προσωπικό στηρίζει την άμεση πολιτική του πελατεία που συνήθως προέρχεται από επαγγέλματα και συντεχνίες από τις οποίες προέρχεται και το ίδιο (άσχετα αν μεγάλο τμήμα αυτών είναι σήμερα στις πλατείες). &nbsp;<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EL"><br /></span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EL">Μα, θα μου πείτε, πέρα από τα άδικα φορολογικά μέτρα, πέρα από την μεταφορά εξουσίας σε πολιτικούς να διαχειριστούν την πώληση κρατικής περιουσίας, χωρίς εχέγγυα οράματος, λογικής, διαφάνειας και αισθητικής τάξης, το μεσοπρόθεσμο δεν περιλαμβάνει και πολλές θετικές μεταρρυθμίσεις; Θα απαντήσω θετικά αλλά θα τονίσω ότι είναι απίθανο να επιτευχθούν τα χρονικά πλαίσια που έχουν τεθεί γι΄αυτές και θα υπενθυμίσω ότι και το προηγούμενο μνημόνιο περιείχε κάποιες που ποτέ δεν εκτελέστηκαν αλλά και όσες εκτελέστηκαν αναιρεθήκαν ή υπονομεύθηκαν από &nbsp;κουτοπόνηρες υπόγειες κινήσεις κάποιου υπουργού. &nbsp;<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EL"><br /></span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EL">Αλλά δυστυχώς δεν έχουμε άλλη επιλογή. Αφού καταπιούμε αυτό το τελευταίο χάπι, πρέπει επιτέλους, κόντρα στην πλειοψηφία του πολιτικού προσωπικού, να απαιτήσουμε με επιμονή την υλοποίηση των μεταρρυθμίσεων και την καταπολέμηση των κομματικών στρατών, του πελατειακού κράτους &nbsp;και όσων βρίσκονται γύρω από αυτό. Και, εξίσου σημαντικό, στις εκλογές που έρχονται να ψηφίσουμε επιτέλους ανθρώπους που επιθυμούν πραγματικά να εκπροσωπούν αυτό το (πιθανότατα μειοψηφικό αλλά μεγάλο) υγιές κομμάτι της Ελληνικής κοινωνίας, τους τίμιους, αληθινά εργαζόμενους, φοροδότες, μη κρατικοδίαιτους πολίτες.<o:p></o:p></span></div><script type="text/javascript">var gaJsHost = (("https:" == document.location.protocol) ? "https://ssl." : "http://www.");document.write(unescape("%3Cscript src='" + gaJsHost + "google-analytics.com/ga.js' type='text/javascript'%3E%3C/script%3E"));</script> <script type="text/javascript">try {var pageTracker = _gat._getTracker("UA-7877169-1");pageTracker._trackPageview();} catch(err) {}</script></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1048413176805928188-6498618337321660593?l=e-drasis.blogspot.com' alt='' /></div>Giorgos Anastasiadishttp://www.blogger.com/profile/01319760981488406283noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1048413176805928188.post-3645989212826768152011-05-31T11:08:00.004+03:002011-05-31T13:27:41.371+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-QPt3wdAW4LQ/TeSiU3hc2fI/AAAAAAAAAFk/TqI4wuf_bwA/s1600/ose.png"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;width: 150px; height: 98px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-QPt3wdAW4LQ/TeSiU3hc2fI/AAAAAAAAAFk/TqI4wuf_bwA/s320/ose.png" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5612789514995816946" border="0" /></a>Ο Οργανισμός Σιδηροδρόμων Ελλάδας είναι μια ιστορία αθλιότητας, την οποία ανέχονται αδιαμαρτύρητα οι Έλληνες φορολογούμενοι για πολλά χρόνια. Θα παραθέσω ορισμένα στοιχεία που συνθέτουν το μέγεθος της καταστροφής.<br /><br />Τα βασικά οικονομικά στοιχεία του Οργανισμού τα τελευταία χρόνια έχουν ως εξής:<br /><br /><table border="1" width="90%"><tbody><tr><td><span style="font-size:85%;"><i>(χιλιάδες ευρώ)</i></span></td><td style="font-weight: bold;"><center>2005</center></td><td style="font-weight: bold;"><center>2006</center></td><td style="font-weight: bold;"><center>2007</center></td><td style="font-weight: bold;"><center>2008</center></td><td style="font-weight: bold;"><center>2009</center></td></tr><tr><td style="font-weight: bold;">Πωλήσεις (έσοδα)</td><td style="text-align: center;">94.898<br /></td><td style="text-align: center;">104.780<br /></td><td style="text-align: center;">105.439<br /></td><td style="text-align: center;">195.618<br /></td><td style="text-align: center;">174.006<br /></td></tr><tr><td><span style="font-weight: bold;">Κόστος προσωπικού</span><br /></td><td style="text-align: center;"><br /></td><td style="text-align: center;">374.543<br /></td><td style="text-align: center;">386.119<br /></td><td style="text-align: center;">292.001<br /></td><td style="text-align: center;">290.575<br /></td></tr><tr><td><span style="font-weight: bold;">Αποτέλεσμα (ζημιές)</span><br /></td><td style="text-align: center;">-829.550<br /></td><td style="text-align: center;">-845.111<br /></td><td style="text-align: center;">-939.910<br /></td><td style="text-align: center;">-794.570<br /></td><td style="text-align: center;">-936.812<br /></td></tr><tr><td><span style="font-weight: bold;">Επιδότηση Ελλ. Δημοσίου</span><br /></td><td style="text-align: center;">287.312<br /></td><td style="text-align: center;">334.867<br /></td><td style="text-align: center;">506.105<br /></td><td style="text-align: center;">462.858<br /></td><td style="text-align: center;">548.314<br /></td></tr><tr><td><span style="font-weight: bold;">Νέος δανεισμός</span><br /></td><td style="text-align: center;">1.427.600<br /></td><td style="text-align: center;">968.700<br /></td><td style="text-align: center;">110.477<br /></td><td style="text-align: center;">330.500<br /></td><td style="text-align: center;">482.891<br /></td></tr><tr><td><span style="font-weight: bold;">Σύνολο δανείων</span><br /></td><td style="text-align: center;">6.438.064<br /></td><td style="text-align: center;">7.325.743<br /></td><td style="text-align: center;">8.408.948<br /></td><td style="text-align: center;">9.756.461<br /></td><td style="text-align: center;">10.712.778<br /></td></tr></tbody></table><br />Αυτό σημαίνει ότι:<br /><ul><li>για κάθε εισιτήριο των 17 ευρώ που αγοράζουμε, ο ΟΣΕ καταβάλλει μισθό 29 ευρώ, μπαίνει συνολικά μέσα 93, επιδοτείται από το Δημόσιο με 54 και δανείζεται άλλα 48!</li><li>κάθε Έλληνας χρωστάει 1.000 χρέος, απλά για να υπάρχει ο ΟΣΕ!</li><li>το κόστος προσωπικού (ακόμα και το μειωμένο του 2009) αντιστοιχεί σε 4.182 εργαζόμενους (κυρίως βασικής εκπαίδευσης), δηλαδή μέσο κόστος 70.000 ευρώ ανά εργαζόμενο!</li></ul>Το άγος συμπληρώνεται από τα παρακάτω στοιχεία:<br /><ul><li>ο ΟΣΕ καλύπτει μόλις το 2,5% των εμπορευματικών μεταφορών στην Ελλάδα (το 97,5% διενεργείται οδικώς, δηλαδή με νταλίκες). Αλλά και σε αυτό ακόμα το ποσοστό, πρέπει να υπολογίσουμε και το «παραμάγαζο» που πρόσφατα αποκαλύφθηκε ότι είχαν στήσει εργαζόμενοι και εκμεταλλεύονταν το δίκτυο του ΟΣΕ εισπράττοντας οι ίδιοι.<br /></li><li>το 30% των 2.500 χλμ δικτύου του είναι στο παλαιό, μη ευρωπαϊκό, πλάτος και στην ουσία είναι άχρηστο.</li><li>το δίκτυο του ΟΣΕ καλύπτει περίπου 20 από τους 51 νομούς της Ελλάδας, ενώ όλοι οι νομοί διαθέτουν ΚΤΕΛ, τα οποία τον ανταγωνίζονται στη μεταφορά επιβατών</li><li>2.700 υπάλληλοι πρόκειται να μεταταγούν στο Δημόσιο, προκειμένου να πάψει ο ΟΣΕ να είναι ζημιογόνος. Αυτό σημαίνει ότι αφενός έτσι κι αλλιώς θα μπορούσε να δουλεύει με 1.500 εργαζόμενους, αφετέρου ότι το κόστος μισθοδοσίας απλά «θα κρυφτεί» στο αχανές Δημόσιο.</li></ul>Δυστυχώς, η μόνη λύση για τον ΟΣΕ είναι το άμεσο κλείσιμο. Μια ανώνυμη εταιρία με ζημιές 4 με 9 φορές το τζίρο της θα είχε κλείσει προ πολλού, καθώς κανείς μέτοχος δεν θα έβαζε πλέον λεφτά. Πρέπει επιτέλους και ο μέτοχος του ΟΣΕ, το Ελληνικό Δημόσιο, να αντιληφθεί ότι εκπροσωπεί όλους εμάς τους φορολογούμενους που δεν δεχόμαστε πλέον να χρηματοδοτούμε 4.200 υπαλλήλους Δημοτικού με 70.000 ευρώ το χρόνο.<br /><br />Τι θα έκανα τον ΟΣΕ; Θα τον έκλεινα σε μια μέρα και θα έδινα στους υπαλλήλους του το προβλεπόμενο επίδομα ανεργίας, που έτσι κι αλλιώς θα έπαιρνε κάθε μη προνομιούχος εργαζόμενος του ιδιωτικού τομέα. Στο κράτος θα έμενε ένα χρέος περίπου 11 δις ευρώ, αλλά και η υποδομή. Με έναν πλειοδοτικό διαγωνισμό θα καλούσα οποιαδήποτε σιδηροδρομική εταιρία της Ευρώπης στήσει μια νέα εταιρία εκ του μηδενός, προσλαμβάνοντας και πολλούς απολυμένους του ΟΣΕ, με μισθούς αγοράς. Στη νέα σιδηροδρομική εταιρία θα παρείχα πλήρως ελεύθερα τιμολόγια, και μάλιστα στους νομούς όπου υπάρχει σιδηροδρομικό δίκτυο θα απελευθέρωνα και τα τιμολόγια των τοπικών ΚΤΕΛ. Ο ανταγωνισμός των δύο φορέων θα οδηγούσε σε μικρότερες τιμές και καλύτερες υπηρεσίες.<br /><br />Δυστυχώς αυτά θα έκανε κάποιος που επιχειρούσε να βάλει μια τάξη στη μαύρη τρύπα του Δημοσίου, και όχι μια Κυβέρνηση, βασική προτεραιότητα της οποίας είναι να διαφυλάξει τα παιδιά που προσέλαβε, να κρύψει από τους φορολογουμένους τους τεράστιους μισθούς που παίρνουν για μηδενικό έργο και να μας αναγκάσει να συνεχίσουμε να πληρώνουμε κοντά στο 1 δις το χρόνο λόγω της «κοινωνικής σημασίας του σιδηρόδρομου».<br /><br />Υ.Γ. Αν δεν σας έπεισα, ίσως σας πείσει ότι η ως άνω εταιρία που ζει αποκλειστικά απομυζώντας τους φόρους μας, <a href="http://www.ose.gr/Portals/0/Tenders/11016-1%20%CE%94%CE%99%CE%91%CE%9A.%20%CE%9D%CE%95%CE%9F%20%CE%A3x.%2001%20%CE%9F%CE%A3%CE%95%20%CE%9C%CE%99%CE%A3%CE%98%CE%A9%CE%A3%CE%97%20%CE%94%CE%A9%CE%9C%CE%91%CE%A4%CE%99%CE%A9%CE%9D%20%CE%A3%CE%95%20%CE%9E%CE%95%CE%9D%CE%9F%CE%94%CE%9F%CE%A7%CE%95%CE%99%CE%9F%20%CE%A3%CE%A4%CE%9F%20%CE%9A%CE%99%CE%91%CE%A4%CE%9F.pdf">προκηρύσσει διαγωνισμό</a> ύψους 33.000 ευρώ για μίσθωση δυο δωματίων σε ξενοδοχείο στο Κιάτο....<br /><script type="text/javascript">var gaJsHost = (("https:" == document.location.protocol) ? "https://ssl." : "http://www.");document.write(unescape("%3Cscript src='" + gaJsHost + "google-analytics.com/ga.js' type='text/javascript'%3E%3C/script%3E"));</script><script type="text/javascript">try {var pageTracker = _gat._getTracker("UA-7877169-1");pageTracker._trackPageview();} catch(err) {}</script><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1048413176805928188-364598921282676815?l=e-drasis.blogspot.com' alt='' /></div>Κωστής Λυμπουρίδηςhttp://www.blogger.com/profile/17797679881861116658noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-1048413176805928188.post-32274118175070302402011-05-25T00:19:00.002+03:002011-06-02T00:01:09.070+03:00<div class="MsoBodyText" style="text-align: justify;">Την εβδομάδα που μας πέρασε, η μισή κυβέρνηση της Ελλάδας ανακοίνωσε σειρά μέτρων που σκοπό έχουν να αντιμετωπίσουν τα προβλήματα του κέντρου της Αθήνας. Επιχειρώ ένα πολύ σύντομο σχετικό σχολιασμό και παραθέτω στη συνέχεια κάποιες διαφορετικές προτάσεις μέτρων που θεωρώ ότι θα μπορούσαν καλύτερα ή έστω συμπληρωματικά – και σίγουρα οικονομικότερα – να αντιμετωπίσουν τα βασικά προβλήματα τόσο της Αθήνας όσο και παρεμφερή άλλων πόλεων.<o:p></o:p></div><div class="MsoBodyText" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoBodyText" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: inherit;">Το πρώτο, αναμφίβολα θετικό, που προκύπτει από τη δημοσιοποίηση των συγκεκριμένων μέτρων είναι η συνειδητοποίηση ότι τα προβλήματα της πόλης (της Αθήνας εν προκειμένω) δεν είναι «της αρμοδιότητας» καμίας συγκεκριμένης επαγγελματικής ομάδας / συντεχνίας αλλά ότι απαιτείται συνδυαστική προσέγγιση για την αντιμετώπισή τους.&nbsp;</span>Με άλλα λόγια είχαμε, έστω και εξ’ ανάγκης, έστω και μόνο για την Αθήνα, μια πρώτη παραδοχή της χρεοκοπίας του γνωστού μοντέλου της «αντιμετώπισης» των προβλημάτων των πόλεων μόνο μέσω πεζοδρομήσεων, κυκλοφοριακών ρυθμίσεων, αναπλάσεων και σοφατισμάτων. Δηλ. γίνεται πλέον σαφές ότι η «πολεοδομία» όπως <b style="mso-bidi-font-weight: normal;"><i style="mso-bidi-font-style: normal;">νοείται</i></b> στην Ελλάδα είναι ανεπαρκής, και απαιτείται «αστικός σχεδιασμός», όπως <b style="mso-bidi-font-weight: normal;"><i style="mso-bidi-font-style: normal;">ασκείται</i></b> σε αρκετά δυτικά κράτη. Παράλληλα δηλ. με τα κλασσικά μέτρα των αναπλάσεων – ρυθμίσεων του φυσικού χώρου φαίνεται να λαμβάνονται για πρώτη φορά υπ’ όψιν και οι οικονομικές και κοινωνικές παράμετροι των συζητούμενων θεμάτων.</div><div class="MsoBodyText" style="text-align: justify;">Τι μαθαίνουμε από τον αναλυτικό κατάλογο των μέτρων που εξαγγέλθηκαν (<a href="http://www.ggk.gov.gr/?p=1845">εδώ ο πλήρης κατάλογος</a>). Για διευκόλυνση του αναγνώστη ας μου επιτραπεί ένας σύντομος, τηλεγραφικός σχεδόν σχολιασμός:</div><div class="MsoBodyText" style="margin-left: 36pt; text-align: justify; text-indent: -18pt;">1.<span style="font: normal normal normal 7pt/normal 'Times New Roman';">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span>Ως προς την αστυνόμευση, το Υπ. Προστασίας του Πολίτη υπόσχεται να... κάνει τη δουλειά του. Έστω κι έτσι, θετική είναι η δημόσια δέσμευση για διάθεση συγκεκριμένου αριθμού δυνάμεων και για συγκεκριμένες «εργασίες». Περιττή και δυνητικά επικίνδυνη / αντιπαραγωγική θεωρώ την εμμονή στις λεγόμενες «επιχειρήσεις-σκούπα», που φαίνεται να αντιμετωπίζουν όλους τους μετανάστες ως δυνητικά ένοχους (αγνώστου αδικήματος) μέχρι εξακρίβωσης του εναντίου. Θετική η πρόθεση εντοπισμού αποθηκών-πηγών τροφοδοσίας προϊόντων παραεμπορίου. Ως προς τα θέματα παροχής ασύλου, επίσης το Υπουργείο ΠΡΟ.ΠΟ δεσμεύεται να κάνει τη δουλειά του (που χρόνια τώρα αποφεύγει να κάνει) και να τηρήσει τις διεθνείς δεσμεύσεις της χώρας μας για τους αιτούμενους πολιτικό άσυλο. </div><div class="MsoBodyText" style="margin-left: 36pt; text-align: justify; text-indent: -18pt;">2.<span style="font: normal normal normal 7pt/normal 'Times New Roman';">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span>Το Υπ. Εξωτερικών δεσμεύεται επίσης ότι ...θα κάνει τη δουλειά του.</div><div class="MsoBodyText" style="margin-left: 36pt; text-align: justify; text-indent: -18pt;">3.<span style="font: normal normal normal 7pt/normal 'Times New Roman';">&nbsp; &nbsp;</span>Το. Υπ. Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων παρουσιάζει πράγματι κάποια ενδιαφέροντα μέτρα για την αποφυγή περιθωριοποίησης μεταναστών</div><div class="MsoBodyText" style="margin-left: 36pt; text-align: justify; text-indent: -18pt;">4.<span style="font: normal normal normal 7pt/normal 'Times New Roman';">&nbsp; </span>Το ΥΠΕΚΑ κάνει μια, θετική αλλά αόριστη, ανακοίνωση για παροχή αντισταθμιστικών ωφελημάτων στους δήμους που θα φιλοξενήσουν κέντρα μεταναστών. Σημαντικότερη είναι η - για πρώτη φορά – αναφορά στην παροχή φορολογικών και άλλων οικονομικών κινήτρων για τη συγκράτηση και επανεγκατάσταση κατοίκων και επιχειρήσεων αλλά προβληματίζει η σύνδεσή τους με πληθώρα γραφειοκρατικών προϋποθέσεων... Επίσης, πέραν κάποιων προτάσεων δράσεων / σχεδίασης που ο κακοπροαίρετος αναγνώστης θα μπορούσε να χαρακτηρίσει ως χαζοχαρούμενες (βλ. Ομόνοια) θετική ακούγεται η αναφορά στις αστικές καλλιέργειες στο Λόφο Στρέφη (αλλά πρέπει πάντα οι τοπικές κοινωνίες να καθοδηγούνται από το κράτος...;). Ενδιαφέρουσα η αναφορά στην «ενεργοποίηση υφιστάμενων και θεσμοθέτηση νέων εργαλείων συνολικής ανασυγκρότησης περιοχών με απόσυρση κτιρίων ή και συνόλων μέσα από τη διαμόρφωση Ειδικών Ολοκληρωμένων Προγραμμάτων»</div><div class="MsoBodyText" style="margin-left: 36pt; text-align: justify; text-indent: -18pt;">5.<span style="font: normal normal normal 7pt/normal 'Times New Roman';">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;</span>Το Υπ. Υγείας εξαγγέλλει ένα θετικό μέτρο για την παρακολούθηση της υγείας των αστέγων αλλά κατά τα άλλα περιορίζεται σε κάποιες τετριμμένες ανακοινώσεις / διευθετήσεις σε ότι αφορά το καίριο θέμα των ναρκωτικών.</div><div class="MsoBodyText" style="margin-left: 36pt; text-align: justify; text-indent: -18pt;">6.<span style="font: normal normal normal 7pt/normal 'Times New Roman';">&nbsp; &nbsp;</span>Το Υπ. Παιδείας, πέρα από κάποιες τετριμμένες αναγγελίες για χρηματοδότηση κτιριακών <span lang="EN-US">project</span>, αναφέρει ορισμένες ενδιαφέρουσες πιλοτικές πρωτοβουλίες για τον τρόπο λειτουργίας και διδασκαλίας διαφόρων σχολικών μονάδων «στην περιοχή της Αθήνας» (π.χ. «ανοιχτό σχολείο», διαφοροποιημένο σχολικό πρόγραμμα, διαπολιτισμικοί σύμβουλοι / μεσολαβητές κτλ.)</div><div class="MsoBodyText" style="margin-left: 36pt; text-align: justify; text-indent: -18pt;">7.<span style="font: normal normal normal 7pt/normal 'Times New Roman';">&nbsp; &nbsp;</span>Το Υπ. Μεταφορών κατά βάση ξανα-ανακοινώνει κάποια μέτρα που ήδη έχουν εξαγγελθεί / δρομολογηθεί, ενώ τέλος </div><div class="MsoBodyText" style="margin-left: 36pt; text-align: justify; text-indent: -18pt;">8.<span style="font: normal normal normal 7pt/normal 'Times New Roman';">&nbsp; &nbsp;</span>το Υπ. Πολιτισμού/Τουρισμού – πέραν από κάποιες τρικυμιώδους λογικής και σύνταξης αναφορές στην τουριστική προβολή της Αθήνας – δεσμεύεται για μία κορυφαίας σημασίας παρέμβαση για την ανάδειξη της διαδρομής «Κεραμεικός – Ακαδημία Πλάτωνος». Γίνεται αναφορά σε αναπαλαιώσεις / συντηρήσεις μεμονωμένων κτηρίων αλλά απουσιάζει οποιαδήποτε αναφορά στο κτήριο της Οδού Πατησίων 61 (πρώην κατοικία της Μαρίας Κάλλας), κάτι που βάζει σε υποψίες ότι πρόκειται για τυχαίο κατάλογο, χρήσιμων μεν αλλά ατάκτως ερριμμένων παρεμβάσεων.</div><div class="MsoBodyText" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoBodyText" style="text-align: justify;">Τέλος, πληροφορηθήκαμε ότι – 17 χρόνια μετά την ήττα του από τον κ. Αβραμόπουλο – ο κ. Πάγκαλος καταφέρνει επιτέλους να γίνει... Υπερδήμαρχος Αθηναίων, έστω δια της πλαγίας οδού! </div><div class="MsoBodyText" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoBodyText" style="text-align: justify;">Τα παραπάνω μέτρα, παρ’ όλες τις επιμέρους κριτικές και επιφυλάξεις, έχουν θετικά στοιχεία και θα μπορούσαν να αποτελέσουν, αν αποκτήσουν σαφή χαρακτήρα και εφαρμοστούν πιστά και με σταθερότητα, ένα πλαίσιο αντιμετώπισης των προβλημάτων της Αθήνας. </div><div class="MsoBodyText" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoBodyText" style="text-align: justify;">Ωστόσο, φαίνεται να πάσχουν από <i style="mso-bidi-font-style: normal;">αποσπασματικότητα</i> και από μια <i style="mso-bidi-font-style: normal;">ατολμία </i>ως προς τις ιδέες που τα διαπνέουν. </div><div class="MsoBodyText" style="text-align: justify;">Η <i style="mso-bidi-font-style: normal;">αποσπασματικότητα</i> φανερώνεται από την <b style="mso-bidi-font-weight: normal;">απουσία: α) ιεράρχησης των επιμέρους δράσεων</b> (ουσιαστικά πρόκειται περί καταλόγου όπου το κάθε υπουργείο «συνεισέφερε» ότι μπορούσε), <b style="mso-bidi-font-weight: normal;">β) χρονοδιαγράμματος εφαρμογής τους</b> και <b style="mso-bidi-font-weight: normal;">γ) αναφοράς των μεταξύ τους διασυνδέσεων</b>, όπως θα απαιτείτο να γίνει σε κάθε καλοστημένο πρότζεκτ. Παράλληλα απουσιάζει οποιαδήποτε, έστω και κατά προσέγγιση, προσπάθεια <b style="mso-bidi-font-weight: normal;">οικονομικής αποτίμηση</b>ς των μέτρων που εξαγγέλθηκαν και &nbsp;σύγκρισής τους με τυχόν οικονομικά αποδοτικότερες εναλλακτικές. Σαφής απόδειξη της συνεχιζόμενης λειτουργίας του δημοσίου ωσάν να βρισκόμαστε ακόμη στην προ κρίσης εποχή των παχιών αγελάδων.</div><div class="MsoBodyText" style="text-align: justify;">Η <i style="mso-bidi-font-style: normal;">ιδεολογική ατολμία / οκνηρία</i>, αναδεικνύεται όχι τόσο από τα μέτρα που προτείνονται όσο από αυτά που δεν προτείνονται, αλλά θα μπορούσαν να παίξουν καταλυτικό ρόλο στην αλλαγή κλίματος και στην αντιμετώπιση του βασικού προβλήματος της πόλης, δηλ. της εγκληματικότητας. </div><div class="MsoBodyText" style="text-align: justify;">Ως τέτοια συγκεκριμένα μέτρα θα ανέφερα:</div><ol start="1" style="margin-top: 0cm;" type="1"><li class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Την κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου ανιάτων, έτσι ώστε να πάψουν να υπάρχουν νησίδες ανομίας και παρανομίας στο κέντρο των πόλεων<o:p></o:p></li><li class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Την αποποινικοποίηση της χρήσης ναρκωτικών ουσιών και τη θεσμοθέτηση / ρύθμιση της παροχής τους από συγκεκριμένα, πολλαπλά κανάλια διανομής, δημόσια και ιδιωτικά (καθώς μεγάλο μέρος της εγκληματικότητας και της υποβάθμισης του κέντρου σχετίζεται με την παράνομη διακίνηση ναρκωτικών, η οποία επιπλέον απασχολεί άσκοπα αστυνομικές δυνάμεις)<o:p></o:p></li><li class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Την παρακολούθηση και σύλληψη των μεγαλοδιακινητών / λαθρεμπόρων που ευθύνονται για το παραεμπόριο στα πεζοδρόμια της Αθήνας [ανακοινώθηκε και εν μέρει γίνεται ήδη]. Παροχή αμνηστίας / πράσινης κάρτας / άδειας διαμονής στους μικροδιακινητές που θα δώσουν στοιχεία στην αστυνομία για αυτό το θέμα.<o:p></o:p></li><li class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Την κατάργηση όλων των κλειστών επαγγελμάτων (γιατί η ανεργία τροφοδοτεί την παραοικονομία και αυτή την εγκληματικότητα)<o:p></o:p></li><li class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Τη μείωση των φόρων στην ακίνητη περιουσία για να πάρει ξανά μπροστά η οικοδομική δραστηριότητα (μείωση της ανεργίας, όπως ανωτέρω)<o:p></o:p></li><li class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Τη θεσμοθέτηση της κίνησης των μικρο-διαδηλώσεων (κάτω των 500-1000 ατόμων) μόνο στην αριστερή λωρίδα των οδών για τη διευκόλυνση της κίνησης στο κέντρο (οι διαδηλωτές ας αναπροσαρμόσουν το πλάτος των πανώ τους ή ας τα αντικαταστήσουν με πλακάτ...)<o:p></o:p></li></ol><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Επιπρόσθετα, η κυβέρνηση θα μπορούσε να δεσμευτεί έναντι του Δήμου Αθηναίων (και άλλων υποβαθμισμένων δήμων του Λεκανοπεδίου) ότι θα «πάρουν» από το πρώην Αεροδρόμιο του Ελληνικού το τμήμα που δικαίως τους αναλογεί για δημιουργία ανοιχτών δημόσιων χώρων.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1048413176805928188-3227411817507030240?l=e-drasis.blogspot.com' alt='' /></div>mantznoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1048413176805928188.post-35298083005063991042011-05-22T21:08:00.004+03:002011-05-22T21:41:03.069+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-hY7G9m-AniU/TdlRXQ9JN5I/AAAAAAAAAFc/OmDqpyy1G5k/s1600/KLONTZAS_GEORGIOS_End_of_16th_cent_The_Second_Coming_detail_The_Hell.png"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 600px; height: 510px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-hY7G9m-AniU/TdlRXQ9JN5I/AAAAAAAAAFc/OmDqpyy1G5k/s400/KLONTZAS_GEORGIOS_End_of_16th_cent_The_Second_Coming_detail_The_Hell.png" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5609604270996928402" border="0" /></a>Είναι βράδυ Κυριακής, 22 Μαΐου 2011, και φαίνεται ότι η Δευτέρα Παρουσία πήρε αναβολή. Παρά την «προφητεία» του 89χρονου πάστορα από την Καλιφόρνια, δεν έχουν συμβεί ακόμη τα γεγονότα που εναργώς, αλλά αόριστα χρονικώς, περιγράφει η Αποκάλυψη του Ιωάννη.<br /><br />Το ειρωνικό χαμόγελο είναι η συνήθης αντίδραση που διαπίστωσα αναφορικά με τη νέα αποτυχία χρονικού προσδιορισμού του Τέλους του Κόσμου. Ειρωνικά σχόλια άκουσα και για τους αγαθούς εκείνους που πείστηκαν ότι δεν υπάρχει αύριο και, αναλαμβάνοντας όσα χρήματα μπορούσαν από τραπεζικούς λογαριασμούς και πιστωτικές κάρτες, γλέντησαν με αυτά τις τελευταίες (όπως νόμιζαν) ημέρες της ζωής τους. Δυστυχώς γι' αυτούς, αύριο φαίνεται να υπάρχει και προφανώς θα είναι πολύ πιο σκούρο από το χθες τους.<br /><br />Πριν συμμετάσχετε αυθορμήτως στο κακεντρεχές κλίμα, σκεφτείτε μήπως ατομικά και συλλογικά φερθήκαμε κι εμείς σαν να μην υπάρχει αύριο.<br /><ul><li>Μήπως τα υπερχρεωμένα νοικοκυριά είναι αυτά που μέχρι προ τινος συνωστίζονταν στις τράπεζες για δανεικά, θεωρώντας υποσυνείδητα πως δε θα υπάρξει το αύριο της αποπληρωμής;</li><li>Μήπως το ασφαλιστικό μας σύστημα οδηγούνταν μαθηματικά σε κατάρρευση, αλλά θεωρούσαμε ότι την ημέρα της κρίσεως δεν θα είμαστε εκεί;</li><li>Μήπως οι ανεξέλεγκτες χωματερές σε κάθε νησί, κάθε βουνό, κάθε ποτάμι, θα οδηγούσε σίγουρα σε ένα δηλητηριασμένο αύριο;<br /></li><li>Μήπως το Δημόσιο μας μοίραζε λεφτά που δανειζόταν και εμείς δεν συνειδητοποιούσαμε ότι αυτό οδηγεί σε ένα αύριο μαύρο; Μήπως δεν διαμαρτυρόμασταν επειδή στο χειροπιαστό σήμερα μας δίναν λεφτά και το αύριο φάνταζε πολύ μακρινό;</li></ul>Πριν λοιπόν πετροβολήσετε τον γραφικό υπέργηρο πάστορα της Καλιφόρνια, αναρωτηθείτε: μήπως όλοι μας φερθήκαμε σαν να μην υπάρχει αύριο;<br /><script type="text/javascript">var gaJsHost = (("https:" == document.location.protocol) ? "https://ssl." : "http://www.");document.write(unescape("%3Cscript src='" + gaJsHost + "google-analytics.com/ga.js' type='text/javascript'%3E%3C/script%3E"));</script><script type="text/javascript">try {var pageTracker = _gat._getTracker("UA-7877169-1");pageTracker._trackPageview();} catch(err) {}</script><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1048413176805928188-3529808300506399104?l=e-drasis.blogspot.com' alt='' /></div>Κωστής Λυμπουρίδηςhttp://www.blogger.com/profile/17797679881861116658noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1048413176805928188.post-73183735375362357752011-05-18T13:48:00.002+03:002011-05-18T13:49:49.516+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-wltrLNmLBIg/TdOkIyTXpZI/AAAAAAAAAFU/sbwPDXa4sQM/s1600/infographic_dapanes3.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 292px; height: 183px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-wltrLNmLBIg/TdOkIyTXpZI/AAAAAAAAAFU/sbwPDXa4sQM/s400/infographic_dapanes3.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5608006431855322514" border="0" /></a>Στην ακατάπαυστη αρλουμπολογία περί αναδιάρθρωσης κλπ, θα ήθελα να παραθέσω απλούς, αμείλικτους αριθμούς.<p> </p><p>Στο παραπάνω γράφημα βλέπετε 77 κουκίδες. Όσα τα δισεκατομμύρια εξόδων του Κρατικού Προϋπολογισμού του 2010.</p><p> </p><p>Από αυτές, οι 54 είναι σκούρες. Όσα τα δισεκατομμύρια των εσόδων. Τα υπόλοιπα 23 γαλάζια είναι αυτά που μας λείπουν σε μια χρονιά, τα οποία και δανειστήκαμε!</p><p> </p><p>Από αυτά τα 23 που μας λείπουν, τα 13 είναι τόκοι εξυπηρέτησης του Δημόσιου Χρέους. Αν γίνει αναδιάρθρωση του Χρέους μαζί με το λεγόμενο «κούρεμα» που προτείνουν οι διάφοροι φωστήρες, θα γλιτώσουμε ένα μέρος αυτών των τόκων.</p><p> </p><p>Ενδεικτικά, αν δεν αναγνωρίσουμε 30% του Χρέους, πέρα από το πρόβλημα αξιοπιστίας, πέρα από το τεράστιο πρόβλημα για το (ελληνικό κυρίως) τραπεζικό σύστημα, πέρα από την τεράστια τρύπα στο ασφαλιστικό μας σύστημα, τα αποθεματικά του οποίου είναι ως επί το πλείστον... Δημόσιο Χρέος, πέρα από όλα αυτά, <strong>θα γλιτώσουμε 4 δις τόκους</strong>. Μας μένουν ακόμη 19.</p><p> </p><p>Και <strong>αν ακόμα διαγράψουμε το σύνολο του Χρέους</strong>, πράγμα εντελώς ουτοπικό και καταστροφικό για το σύνολο της οικονομίας, θα γλιτώσουμε το σύνολο των τόκων, δηλαδή 13 δις. Τα υπόλοιπα 10;</p><p> </p><p>Το γράφημα δείχνει σαφώς ότι το σημερινό μας πρόβλημα έγκειται στα 64 δις έξοδα (χωρίς τόκους) του Κράτους, που αντί το πολιτικό σύστημα να προσπαθήσει να συμπιέσει άμεσα στα 54 δις που εισπράττει, επιχειρεί να στραγγαλίσει τους πάντες... προκειμένου να εισπράξει και τα 64!</p><p>Πολύ βολική για το χρεοκοπημένο πολιτικό μας σύστημα η μετάθεση της συζήτησης στο τι καλά θα ήταν να γλιτώναμε 3-4 δις τόκους. Αποφεύγεται έτσι το να συζητήσουμε για τα... 64: πόσα είναι σπατάλες, πόσα διαφθορά, πόσα αργομισθία, πόσα κομματικοί στρατοί...</p><script type="text/javascript">var gaJsHost = (("https:" == document.location.protocol) ? "https://ssl." : "http://www.");document.write(unescape("%3Cscript src='" + gaJsHost + "google-analytics.com/ga.js' type='text/javascript'%3E%3C/script%3E"));</script><script type="text/javascript">try {var pageTracker = _gat._getTracker("UA-7877169-1");pageTracker._trackPageview();} catch(err) {}</script><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1048413176805928188-7318373537536235775?l=e-drasis.blogspot.com' alt='' /></div>Κωστής Λυμπουρίδηςhttp://www.blogger.com/profile/17797679881861116658noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1048413176805928188.post-17773009340584446592011-03-30T11:10:00.010+03:002011-03-30T11:44:02.634+03:00Το Υπουργείο ανακοίνωσε ότι <a href="http://greece.greekreporter.com/2011/03/22/greek-gov%CE%84t-finalizes-privatization-list/" target="_blank">προσέλαβε</a>, εκτός από την Εθνική Τράπεζα, και μια εταιρία ονόματι CC&amp;C Advisors Ltd, για την παροχή υπηρεσιών όσον αφορά στην υποστήριξη του σχεδιασμού του προγράμματος Αναδιαρθρώσεων, Αποκρατικοποιήσεων και αξιοποίησης περιουσιακών στοιχείων εν γένει, ύψους 15 ως 50 δις ως το 2015.<br /><br />Η εταιρία CC&amp;C Advisors Ltd <a href="http://ukdata.com/company/07469728/CC-and-C-ADVISORS-LTD">ιδρύθηκε </a>στις 14/12/2010 και έχει μετοχικό κεφάλαιο 1 λίρα Αγγλίας. Στη διεύθυνση που δηλώνει ως έδρα βρέθηκα χθες, και θα ήθελα να δείτε τις σχετικές φωτογραφίες:<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-RtrwwuRFwHo/TZLoMHjDFjI/AAAAAAAAAEk/CZ2GMqfciRE/s1600/DSC_0018.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 268px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-RtrwwuRFwHo/TZLoMHjDFjI/AAAAAAAAAEk/CZ2GMqfciRE/s400/DSC_0018.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5589785382402332210" border="0" /></a>Αυτή είναι μια άποψη της οδού Leather Lane, στον αριθμό 100 της οποίας έχει την έδρα της η εταιρία συμβούλων. Είναι εμφανες ότι πρόκειται για δρόμο υψηλού επιχειρηματικού ενδιαφέροντος.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-sySdQdv27zg/TZLpV5no-mI/AAAAAAAAAE0/iQNBeVrQoUA/s1600/DSC_0012.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 268px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-sySdQdv27zg/TZLpV5no-mI/AAAAAAAAAE0/iQNBeVrQoUA/s400/DSC_0012.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5589786649973815906" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-Da7QsJeXoAg/TZLo8ZR0rZI/AAAAAAAAAEs/cBVIsylpcC8/s1600/DSC_0013.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 268px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-Da7QsJeXoAg/TZLo8ZR0rZI/AAAAAAAAAEs/cBVIsylpcC8/s400/DSC_0013.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5589786211795643794" border="0" /></a><br />Και αυτό είναι το κτίριο όπου «στεγάζεται» η εταιρία:<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-9jvueYH_foc/TZLp7JCBFmI/AAAAAAAAAE8/luOZ3Y2nuno/s1600/DSC_0014.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 268px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-9jvueYH_foc/TZLp7JCBFmI/AAAAAAAAAE8/luOZ3Y2nuno/s400/DSC_0014.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5589787289766139490" border="0" /></a>Δείτε πιο κοντά τον πρώτο όροφο... εκεί είναι η έδρα της:<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-RzWom7jQPuE/TZLqbRVty-I/AAAAAAAAAFE/hmQ68SM0bkg/s1600/DSC_0016.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 268px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-RzWom7jQPuE/TZLqbRVty-I/AAAAAAAAAFE/hmQ68SM0bkg/s400/DSC_0016.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5589787841752058850" border="0" /></a>Δεν ξέρω αν θα σας εκπλήξει, αλλά κανένα κουδούνι δεν έγραφε την επωνυμία της. Χτύπησα το appartment 1, που είναι δηλωμένο ως έδρα, και η κυρία που μου απάντησε μου είπε ότι δεν υπάρχει εταιρία με τέτοιο όνομα. Έτσι, πήγα απέναντι και έφαγα ένα σαντουιτσάκι:<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-iMPwxhcdh24/TZLsJ8YLMLI/AAAAAAAAAFM/o3D6JmZiIwY/s1600/DSC_0015.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 268px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-iMPwxhcdh24/TZLsJ8YLMLI/AAAAAAAAAFM/o3D6JmZiIwY/s400/DSC_0015.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5589789743090708658" border="0" /></a>Είναι σίγουρο ότι κάποιοι τρώνε πολύ καλύτερα!...<br /><br />Το Υπουργείο με <a href="http://www.minfin.gr/portal/el/resource/contentObject/id/60a9ac23-d913-446f-8c25-515202aa684d">νεότερη ανακοίνωσή</a> του, δεν αρνείται ότι προσέλαβε την εν λόγω ανύπαρκτη εταιρία, συνεχίζει όμως την ανακοίνωση: «<span style="font-style: italic;">Το στέλεχος το οποίο παρέχει υπηρεσίες...</span>». Υπονοεί δηλαδή ότι ολόκληρη η εταιρία είναι ένα στέλεχος. Δεν αναφέρει όμως το όνομά του, το λόγο για τον οποίο έπρεπε να προσληφθεί υπό το μανδύα ανύπαρκτης εταιρίας, το αν προηγήθηκε διαγωνιστική διαδικασία ή ήταν απευθείας ανάθεση σε «δικό μας παιδί...»<br /><br />Με μεγάλη σοβαρότητα ξεκίνησαν οι αποκρατικοποιήσεις...<br /><br /><script type="text/javascript">var gaJsHost = (("https:" == document.location.protocol) ? "https://ssl." : "http://www.");document.write(unescape("%3Cscript src='" + gaJsHost + "google-analytics.com/ga.js' type='text/javascript'%3E%3C/script%3E"));</script><script type="text/javascript">try {var pageTracker = _gat._getTracker("UA-7877169-1");pageTracker._trackPageview();} catch(err) {}</script><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1048413176805928188-1777300934058444659?l=e-drasis.blogspot.com' alt='' /></div>Κωστής Λυμπουρίδηςhttp://www.blogger.com/profile/17797679881861116658noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-1048413176805928188.post-39586448478773215292011-03-26T02:56:00.001+02:002011-03-30T10:18:10.981+03:00<p style="margin-bottom: 0cm;" align="JUSTIFY" lang="el-GR">Διάφοροι, κοινοβουλευτικοί και εξωκοινοβουλευτικοί, και πάντως σίγουρα εξωπραγματικοί σχηματισμοί της Αριστεράς προτείνουν ως λύση στο σημερινό δημοσιονομικό αδιέξοδο την «μη αναγνώριση χρέους». Άλλοι μιλούν για μερική, άλλοι για ολική μη αναγνώριση χρέους. Το σύνθημα αυτό έχει βρει πολλούς υποστηρικτές στην κοινή γνώμη, οι οποίοι θεωρούν ότι ένας πολύ καλός τρόπος να επανέλθουμε στην προτέρα κατάσταση, να περνάμε δηλαδή κοτσάνι με δανεικά, είναι να συμπεριφερθούμε ως μπαταχτσήδες και να μην πληρώσουμε τα δάνεια που έχουμε λάβει. Έτσι κι αλλιώς, αυτοί που μας τα έδωσαν είναι το ανάλγητο κεφάλαιο που πίνει το αίμα των εργαζομένων. Ας δούμε πόσο εφικτή είναι μια τέτοια λύση.</p> <p style="margin-bottom: 0cm;" align="JUSTIFY" lang="el-GR">Καταρχήν η Αριστερά, πάσχουσα από μαρξιστικές εμμονές, είναι προσηλωμένη στις καταστάσεις που περιγράφει «το Κεφάλαιο» και αδυνατεί να αντιληφθεί τις σύγχρονες εξελίξεις. Δυστυχώς γι'αυτήν, τα πράγματα είναι σήμερα αρκετά διαφορετικά από ένα απλό δίπολο κεφαλαίου και εργατιάς, όπου το μεν απομυζεί και το δε πάσχει. Έτσι, η Αριστερά δεν μπορεί ούτε κατά διάνοια να συλλάβει και να αναλύσει την καινοτομία που παράγει πλούτο εκ του μηδενός, ούτε τις σύγχρονες μορφές εργασίας (π.χ. τηλεεργασία), ούτε τη χρηματοδότηση επενδύσεων από <span lang="en-US">venture capitals, </span>για να μη μιλήσουμε βέβαια για <span lang="en-US">stock options: </span>το κεφάλαιο αυτο-προσφέρεται στους εργαζομένους;</p> <p style="margin-bottom: 0cm;" align="JUSTIFY" lang="el-GR">Για τους ίδιους ακριβώς λόγους, η Αριστερά θεωρεί ως δανειστές μας κάποιους ευτραφείς, κοστουμαρισμένους καπιταλιστές με πούρο, μετόχους τραπεζών που κάθονται και ζουν με τους τόκους που πληρώνουμε εμείς. Δυστυχώς όμως και εδώ η πραγματικότητα πόρρω απέχει από τις εμμονές της Αριστεράς. Δανειστές της Ελληνικής Δημοκρατίας είναι φυσικά ξένες τράπεζες, αλλά και ελληνικές, στις οποίες οι εργαζόμενοι έχουν εμπιστευτεί τις καταθέσεις τους. Δανειστής είναι και ο συνταξιούχος που κατέχει ομόλογα Ελληνικού Δημοσίου, δανειστής είναι και το Ασφαλιστικό Ταμείο, που του πληρώνει τη σύνταξη. Μη αναγνώριση χρέους σημαίνει ότι τα Ομόλογα που κρατούν όλοι αυτοί γίνονται εν μιά νυκτί ταπετσαρία για τον τοίχο. Στην περίπτωση αυτή, η Αριστερά, πέραν του ότι «τιμώρησε» τον υπερατλαντικό κεφαλαιοκράτη, θα πρέπει να απαντήσει στο πώς θα επιβιώσει μια ελληνική τράπεζα που έχει μετατρέψει τα 100 ευρώ που της εμπιστευτήκαμε ως καταθέσεις σε 50 δάνεια και 50 ομόλογα. Πρέπει επίσης να απαντήσει από που θα έχουν εισοδήματα τα Ασφαλιστικά Ταμεία για να συνεχίσουν να πληρώνουν κανονικά τις συντάξεις.</p> <p style="margin-bottom: 0cm;" align="JUSTIFY" lang="el-GR">Ας πούμε λοιπόν ότι το ερώτημα απαντάται με ένα απλό δε μας ενδιαφέρει, κρατικοποιούμε τις τράπεζες με ένα ευρώ την καθεμιά, το Κράτος εγγυάται τις καταθέσεις και πληρώνει απευθείας τις συντάξεις. Μέχρι στιγμής λοιπόν καταφέραμε να έχουμε χρέος μηδέν, με κόστος:</p> <p style="margin-bottom: 0cm;" align="JUSTIFY" lang="el-GR">α) να μη μας ξαναδανείζει κανείς</p> <p style="margin-bottom: 0cm;" align="JUSTIFY" lang="el-GR">β) να κρατικοποιήσουμε όλο τον τραπεζικό τομέα</p> <p style="margin-bottom: 0cm;" align="JUSTIFY" lang="el-GR">γ) να πληρώνει το κράτος όλες τις συντάξεις</p> <p style="margin-bottom: 0cm;" align="JUSTIFY" lang="el-GR"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-Z68jE8fQbS4/TZLX8Qnhw-I/AAAAAAAAAEU/LTyvKS7643U/s1600/infographic_dapanes2.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 574px; height: 516px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-Z68jE8fQbS4/TZLX8Qnhw-I/AAAAAAAAAEU/LTyvKS7643U/s320/infographic_dapanes2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5589767517773087714" border="0" /></a>Καταφέραμε δηλαδή με το παραπάνω κόστος να απαλλαγούμε από έξοδα τόκων 13 δις το χρόνο (2010). Μας μένει το μικρό προβληματάκι ότι τα έσοδα του Κράτους είναι 54 δις και τα έξοδα 64 (πλέον 13 δις τόκων). Μας λείπουν δηλαδή ακόμη 10 δις, τα οποία δεν θα μας τα δανείζει κανείς από το εξωτερικό, δεν θα υπάρχει καν τραπεζικός τομέας στο εσωτερικό, ενώ ευρώ δεν μπορούμε έτσι κι αλλιώς να τυπώσουμε. Και όλα αυτά εάν γίνει ολική άρνηση χρέους. Δηλαδή με μια άρνηση... 30%, θα γλιτώσουμε μόλις 4 δις από τους τόκους που πληρώνουμε σήμερα και θα πρέπει να βρούμε άλλα... 19!<br /></p> <p style="margin-bottom: 0cm;" align="JUSTIFY" lang="el-GR">Κάπου εδώ η Αριστερά ολοκληρώνει την πρότασή της και μας αφήνει να βρούμε λύση. Γι'αυτήν, τα 10 υπολοιπόμενα δις μάλλον πρέπει να πληρώσει το Κεφάλαιο, αδιαφορώντας για το πόσο από αυτό θα έχει απομείνει στη χώρα εάν εφαρμοστεί η «πρότασή» της.</p> <p style="margin-bottom: 0cm;" align="JUSTIFY" lang="el-GR">Θεωρώ ότι η Αριστερά δεν προτείνει τη μη αναγνώριση χρέους ως λύση στο δημοσιονομικό πρόβλημα της χώρας, αλλά μάλλον ως λύση στο υπαρξιακό πρόβλημα της ίδιας: Η υιοθέτηση μιας τέτοιας λύσης θα επέφερε χωρίς καθυστέρηση άμεση κατάρρευση της οικονομίας και της κοινωνίας και πλέον μόνο με κάτι τέτοιο θα μπορούσε η εξωπραγματική Αριστερά να ελπίζει ότι μπορεί να παίξει κάποιο ρόλο. Ας το έχουν αυτό υπόψη όσοι ακρίτως παπαγαλίζουν το «μη αναγνώριση χρέους!».</p> <script type="text/javascript">var gaJsHost = (("https:" == document.location.protocol) ? "https://ssl." : "http://www.");document.write(unescape("%3Cscript src='" + gaJsHost + "google-analytics.com/ga.js' type='text/javascript'%3E%3C/script%3E"));</script><script type="text/javascript">try {var pageTracker = _gat._getTracker("UA-7877169-1");pageTracker._trackPageview();} catch(err) {}</script><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1048413176805928188-3958644847877321529?l=e-drasis.blogspot.com' alt='' /></div>Κωστής Λυμπουρίδηςhttp://www.blogger.com/profile/17797679881861116658noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1048413176805928188.post-7536088928289643802011-02-28T11:16:00.000+02:002011-02-28T11:17:35.180+02:00Από τις ατελείωτες σελίδες αναλύσεων που έχουν γραφτεί για την κατάσταση της Ελληνικής οικονομίας και τις προοπτικές της, ελάχιστες είναι οι περιπτώσεις αυτών που μπαίνουν στην καρδιά του προβλήματος και επιδιώκουν μια ψύχραιμη αποτίμηση της κατάστασης, προτείνοντας επιπλέον ενδεδειγμένα επόμενα βήματα αυτών που χαράσσουν πολιτική. Συνήθως αυτές οι φωνές είναι περιθωριοποιημένες και δεν ακούγονται στο ευρύ κοινό. Αυτοί που επηρεάζουν τη χάραξη πολιτικής (κυβέρνηση, κόμματα αντιπολίτευσης, ΜΜΕ, άλλοι θεσμικοί παράγοντες) επιμένουν σε ρηχές προσεγγίσεις, με έντονη δόση λαϊκισμού αναζητώντας εχθρούς, συνήθως εκτός Ελλάδας και όχι λύσεις. Παρακάτω θα προσπαθήσω να συνοψίσω κάποιες διαπιστώσεις που πιστεύω είναι σημαντικό να εκτεθούν συγκεντρωμένες: <br />Η Ελληνική οικονομία έχει ουσιαστικά χρεοκοπήσει. Η δανειακή σύμβαση που υπογράψαμε το Μάιο παρατείνει για την Ελληνική οικονομία τεχνητά και μόνο ένα καθεστώς βιωσιμότητας. Το μνημόνιο είναι μέρος μιας δανειακής σύμβασης που βασικό στόχο έχει να επιστραφούν τα χρήματα στους δανειστές. Προϋπόθεση για αυτό είναι να μπουν σε τάξη τα δημόσια οικονομικά της χώρας ώστε να μπορέσει αυτή να αποπληρώσει τόκους και χρεολύσια στους δανειστές της. Συμπτωματικά η τακτοποίηση του οίκου μας εξυπηρετεί και τους πολίτες της χώρας. Υπάρχει δηλαδή μια σύμπτωση στόχων μεταξύ Ελλήνων πολιτών και δανειστών τουλάχιστον ως προς αυτό. Το μνημόνιο δεν είναι κάτι στατικό, τροποποιείται και αναθεωρείται αναλόγως των εξελίξεων στην Ελλάδα και στο γενικότερο οικονομικό κλίμα, όπου αυτό επηρεάζει την εφαρμογή του. Μέχρι τώρα, οι στόχοι του κατά βάση επιτυγχάνονται και οι προβλέψεις επιβεβαιώνονται. Η ύφεση που διέρχεται η ελληνική οικονομία δεν είναι αποτέλεσμα του μνημονίου αλλά της ουσιαστικής της πτώχευσης και της έλλειψης νέων δανεικών για κατανάλωση. Το μνημόνιο διαχειρίζεται μια κατάσταση, δεν την προκαλεί. <br />Στόχος του μνημονίου είναι να φέρει το έλλειμμα σε διαχειρίσιμα επίπεδα. Αυτό είναι αναγκαία συνθήκη, αλλά όχι ικανή από μόνη της για τη μείωση του χρέους. Η επιμήκυνση, η μείωση των επιτοκίων και τελικά η αναδιάρθρωση (με όποιον τρόπο κι αν επιλεγεί να γίνει) είναι οι επιπλέον ενέργειες που χρειάζονται για τη μείωση του χρέους. Από την άλλη όμως, αυτές δεν καθιστούν την ανάγκη μείωσης του ελλείμματος (και την εφαρμογή του μνημονίου) περιττή, αντίθετα η μείωση του ελλείμματος είναι προαπαιτούμενο για την εφαρμογή τους. Κανείς κάτοχος τίτλου Ελληνικού δημοσίου δεν θα κάτσει να διαπραγματευτεί αλλαγή των όρων της συμφωνίας με το Ελληνικό δημόσιο αν δεν έχει πειστεί με σιγουριά ότι το έλλειμμα θα γίνει σχετικά σύντομα πλεόνασμα, οπότε και δε θα χρειαστεί να επαναλάβει την ίδια διαδικασία μετά από λίγα χρόνια. Αφού ολοκληρωθούν τα παραπάνω θα μπορεί η Ελληνική κυβέρνηση να ξαναβγεί στις αγορές κεφαλαίου για δανεισμό και όχι νωρίτερα. Η χρονική σειρά λοιπόν είναι μείωση του ελλείμματος το γρηγορότερο δυνατό, εν συνεχεία διαπραγμάτευση για το θέμα αναδιάρθρωσης του χρέους και τέλος επιστροφή στις αγορές. Το σενάριο σύμφωνα με το οποίο η αναδιάρθρωση μειώνει την προσπάθεια προσαρμογής δεν έχει δυνατότητα εφαρμογής. Αναφορικά πάντως με την αναδιάρθρωση στόχος της κυβέρνησης θα πρέπει να είναι ο περιορισμός των συνεπειών σε αυτούς που θίγονται απ’ αυτήν. Κι επειδή στις κεφαλαιαγορές έχει ήδη προεξοφληθεί η αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους, θεωρώ ότι οι τιμές των μετοχών των τραπεζών και οι κεφαλαιακές ενισχύσεις τους αντικατοπτρίζουν αυτήν ακριβώς τη υπόθεση. Εκτιμώ λοιπόν ότι η κυβέρνηση θα πρέπει να καταστρώσει ένα σχέδιο διαχείρισης των συνεπειών ενδεχόμενης αναδιάρθρωσης στα ασφαλιστικά ταμεία (ελπίζω να το κάνει ήδη με άκρα μυστικότητα). Επιπλέον είναι προφανές ότι η πώληση ή μακροχρόνια μίσθωση περιουσιακών στοιχείων του δημοσίου, που παραμένουν ανεκμετάλλευτα παράγοντας μόνο δαπάνες, θα προσφέρει φορολογικά έσοδα και απασχόληση συμβάλλοντας ουσιαστικά στη μείωση του χρέους. <br />Μιλώντας για απασχόληση περνάμε στην πολυπόθητη ανάπτυξη, η οποία δυστυχώς ούτε νομοθετείται ούτε εξαγγέλλεται. Το ΑΕΠ μιας χώρας είναι το άθροισμα της κατανάλωσης (C), των επενδύσεων (I), των κυβερνητικών δαπανών (G) και των καθαρών εξαγωγών (NX). Στην Ελληνική οικονομία όπως την ξέραμε η κατανάλωση και οι κυβερνητικές δαπάνες ήταν οι πυλώνες της, στρεβλής όπως αποδείχτηκε περίτρανα, ανάπτυξης της οικονομίας. Από δω και πέρα οι κυβερνητικές δαπάνες θα μειώνονται συνεχώς για αρκετά χρόνια. Η κατανάλωση έχει μειωθεί αρκετά ελλείψει άφθονων και φθηνών δανεικών καθώς και λόγω ύφεσης και αντίστοιχων προσδοκιών μελλοντικών εισοδημάτων και δύσκολα θα ανακάμψει και μάλιστα σε καμία περίπτωση στα επίπεδα προ κρίσης. Μας μένουν επενδύσεις και εξαγωγές που θα πρέπει πρώτα να καλύψουν το κενό της μείωσης των (C) και (G) αλλά και να αυξήσουν το εγχώριο προϊόν. Δυστυχώς οι παραγωγικοί πόροι της ελληνικής οικονομίας ήταν προσανατολισμένοι προς το (C) και το (G). Κατά συνέπεια θα λάβει χώρα ένας ριζικός αναπροσανατολισμός τους (συμπεριλαμβανομένης και της εργασίας) προς το (I) και το (NX). Εν ολίγοις κάποιες από τις θέσεις απασχόλησης που καταργούνται, πχ στο λιανικό εμπόριο, δε θα επανέλθουν ποτέ στην οικονομία. Κάποιες άλλες που τεχνητά δεν έχουν καταργηθεί ακόμα (πχ δημόσιοι υπάλληλοι) θα πρέπει σταδιακά να καταργηθούν ώστε να απελευθερώσουν πόρους προς νέες δραστηριότητες που θα πρέπει να αναπτύξει η Ελληνική οικονομία. Πολλοί άλλοι επαγγελματίες – κάποιες εκατοντάδες χιλιάδες - θα πρέπει επίσης να αλλάξουν απασχόληση. Χρειαζόμαστε λιγότερους δικηγόρους, μηχανικούς, φαρμακοποιούς, δημοσιογράφους και πολλούς άλλους και πρέπει ν’ αφήσουμε την αγορά να καθορίσει πόσοι είναι αυτοί ώστε άνθρωποι ικανοτήτων και μόρφωσης να μετακινηθούν σε άλλες εξωστρεφείς δραστηριότητες που θα φέρουν την ανάπτυξη. Αυτή η προσαρμογή δεν γίνεται από τη μια μέρα στην άλλη – θα πάρει κάποια χρόνια και είναι ιδιαίτερα επίπονη γι’ αυτούς που τη βιώνουν, παρ’ όλα αυτά είναι απαραίτητη. Τέλος χρειαζόμαστε, σε συνδυασμό με τα παραπάνω, ένα θεσμικό πλαίσιο που θα διευκολύνει (χωρίς να χαρίζει, η να επιδοτεί – απλά να μην δημιουργεί προσχώματα) τις επενδύσεις, κυρίως ξένες, που έχει μεγάλη ανάγκη η οικονομία.<br /><script type="text/javascript">var gaJsHost = (("https:" == document.location.protocol) ? "https://ssl." : "http://www.");document.write(unescape("%3Cscript src='" + gaJsHost + "google-analytics.com/ga.js' type='text/javascript'%3E%3C/script%3E"));</script><script type="text/javascript">try {var pageTracker = _gat._getTracker("UA-7877169-1");pageTracker._trackPageview();} catch(err) {}</script><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1048413176805928188-753608892828964380?l=e-drasis.blogspot.com' alt='' /></div>Vasilis Tsaitashttp://www.blogger.com/profile/13384150372322174649noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1048413176805928188.post-65400136696898150432011-02-17T19:49:00.004+02:002011-02-17T20:01:10.598+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://images.inews.gr/128/giannis-varvitsiotis-ftiachnei-to-diko-tou-kokkineli.jpg"><img style="float: right; margin: 0pt 0pt 10px 10px; cursor: pointer; width: 120px; height: 150px;" src="http://images.inews.gr/128/giannis-varvitsiotis-ftiachnei-to-diko-tou-kokkineli.jpg" alt="" border="0" /></a>Στη δημόσια ζωή, όλα είναι θέμα ισορροπιών. Υπάρχουν νόμοι που αποτρέπουν παράνομες ενέργειες. Υπάρχει Σύνταγμα που επιτρέπει θέσπιση νόμων μόνο εντός του πλαισίου του. Υπάρχουν Ανεξάρτητες Αρχές που θεσπίστηκαν ως αντίβαρο προς τις στρεβλώσεις του κρατικού μηχανισμού. Υπάρχουν (υποτίθεται) ανεξάρτητες εξουσίες, νομοθετική, εκτελεστική, δικαστική, προκειμένου να αλληλοσυμπληρώνονται και να αλληλοελέγχονται (άλλο που στις μέρες μας έχουν ατονίσει και συγκλίνει στο πρόσωπο του εκάστοτε πρωθυπουργού). Σε κάθε περίπτωση, οι οργανωμένες κοινωνίες δημιουργούν θεσμούς και διαδικασίες που να αποτρέπουν τις αυθαιρεσίες και τις εκτροπές. Υπάρχει εντέλει ο ίδιος ο λαός, ο οποίος ελέγχει τις αποφάσεις που παίρνονται...<br /><br />Στον τόπο μας συντελέστηκε τα τελευταία 30 χρόνια ένα προφανές έγκλημα, αυτό της υπερχρέωσης. Μια ολόκληρη γενιά κατανάλωσε πολύ περισσότερα από όσα παρήγαγε, και όσα της έλειψαν τα φόρτωσε, μέσω του δανεισμού, στις επόμενες. Στο έγκλημα αυτό δυστυχώς δεν υπήρξε αντίβαρο. Κανείς νόμος δεν απαγόρευσε τις προσλήψεις από το παράθυρο. Κανένα Σύνταγμα δεν απαγόρευσε την ψήφιση ελλειματικών προϋπολογισμών. Κανείς θεσμός (Ελεγκτικό Συνέδριο ίσως;) δεν μπορούσε να αναγκάσει προδήλως ψευδείς προϋπολογισμούς να καταπέσουν. Κανένα κόμμα δεν είχε συμφέρον να βάλει φρένο στο πλιάτσικο που συντελούνταν εις βάρος του δημοσίου χρήματος, διότι απλούστατα θα ροκάνιζαν το κλαδί πάνω στο οποίο κάθονται... Όσο για τον λαό, αυτός δεν αντιδρούσε διότι... από τα δανεικά έτρωγε κι αυτός!<br /><br />Τώρα, εν μέσω χρεωκοπίας ουσιαστικά, έρχεται στη δημόσια συζήτηση η πρόταση για συνταγματική κατοχύρωση της ψήφισης μη ελλειματικών προϋπολογισμών. Η ιδέα δεν είναι βεβαίως πανάκεια, για πρώτη φορά όμως προτείνεται να υπάρχει ένα αντίβαρο εκεί που μέχρι σήμερα ουδείς μπορούσε να αποτρέψει το Ελληνικό Δημόσιο να καταναλώνει περισσότερα από όσα εισπράττει. Ούτε κενοφανής είναι τέτοιου είδους συνταγματική κατοχύρωση: η ταλαιπωρημένη από τον υπερπληθωρισμό των δύο Πολέμων Γερμανία, στο πρώτο της μεταπολεμικό Σύνταγμα κατοχύρωσε τη σταθερότητα του νομίσματός της ως προτεραιότητα, πράγμα που κατέστησε το Μάρκο ένα από τα σταθερότερα νομίσματα του κόσμου. Σε κάθε περίπτωση, όπως αναφέρθηκε και παραπάνω, κάθε κοινωνία προσπαθεί να διαγνώσει τέτοιου είδους ανισορροπίες και να τις θεραπεύσει με τον κατάλληλο τρόπο.<br /><br />Στο δημόσιο διάλογο που διεξάγεται επ'αυτού, παρενέβη σήμερα με <a href="http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_1_17/02/2011_432901" target=_blank>ένα κατά τη γνώμη μου επαίσχυντο άρθρο</a> ένας κατεξοχήν εκπρόσωπος της γενιάς που υπερχρέωσε τη χώρα και καλοπέρασε με τα δανεικά: ο κ. Βαρβιτσιώτης. Στο άρθρο του αυτό εν πολλοίς αναφέρει ότι αφού πολλές διατάξεις του Συντάγματος δεν ορίζουν και κυρώσεις για τυχόν παραβίασή τους, δεν θα μας σώσει άλλη μια τέτοια που να ορίζει τη δημοσιονομική σταθερότητα. Ο κ. Βαρβιτσιώτης δηλαδή δεν προτείνει π.χ. τη θεσμοθέτηση Συνταγματικού Δικαστηρίου, ή άλλου θεσμού, που θα μπορούσε να αναγκάσει τις κυβερνήσεις να εφαρμόσουν συνταγματικές διατάξεις που αδρανούν. Μας είπε απλά ότι αφού όλοι μας γράφουμε το Σύνταγμα στα παλιά μας τα παπούτσια, δεν υπάρχει κανείς λόγος να το φορτώνουμε με επιπλέον περιττές διατάξεις.<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_IyRPWyzg1IQ/Sk5_U2rp_YI/AAAAAAAAAXI/YSqCUxFXAag/s400/114.png"><img style="float: left; margin: 0pt 10px 10px 0pt; cursor: pointer; width: 300px; height: 219px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_IyRPWyzg1IQ/Sk5_U2rp_YI/AAAAAAAAAXI/YSqCUxFXAag/s400/114.png" alt="" border="0" /></a><br />Πρόκειται, κατά τη γνώμη μου, για τη θλιβερή ομολογία ξεπεσμού μιας ολόκληρης γενιάς από τις μαζικές διαδηλώσεις με σύνθημα το 1-1-4 (την ακροτελεύτια διάταξη του προηγούμενου Συντάγματος, με βάση την οποία η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων), στο «έλα καημένε, Σύνταγμα είναι, κανείς δεν το εφαρμόζει». Πρόκειται για τραγικό ξεπεσμό, που αποδεικνύει ότι αυτή η γενιά αδυνατεί όχι απλώς να αποτρέψει την καταστροφή, αλλά ακόμη και να κατανοήσει ότι αυτή την έχει προκαλέσει! Φοβάμαι ότι πλέον μοναδική ελπίδα για τον τόπο είναι να βγει η επόμενη γενιά στους δρόμους, με σύνθημα ένα νέο 1-1-4...<br /><script type="text/javascript">var gaJsHost = (("https:" == document.location.protocol) ? "https://ssl." : "http://www.");document.write(unescape("%3Cscript src='" + gaJsHost + "google-analytics.com/ga.js' type='text/javascript'%3E%3C/script%3E"));</script><script type="text/javascript">try {var pageTracker = _gat._getTracker("UA-7877169-1");pageTracker._trackPageview();} catch(err) {}</script><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1048413176805928188-6540013669689815043?l=e-drasis.blogspot.com' alt='' /></div>Κωστής Λυμπουρίδηςhttp://www.blogger.com/profile/17797679881861116658noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1048413176805928188.post-18310476358828567002011-01-22T17:26:00.006+02:002011-01-23T00:54:46.256+02:00<div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Συνεχίζω την αναφορά στα κλειστά επαγγέλματα (βλ. <a href="http://e-drasis.blogspot.com/2011/01/1-3.html">μέρος 1</a> και <a href="http://e-drasis.blogspot.com/2011/01/2-3.html">μέρος 2</a>) με ένα κλειστό επάγγελμα που δεν έχει ακόμη απασχολήσει ιδιαίτερα τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και για το οποίο σε πρώτη ανάγνωση δεν επιφέρει καμία αλλαγή το πρόσφατο νομοσχέδιο περί απελευθέρωσης κλειστών επαγγελμάτων. Αυτό του ξεναγού.</div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Σύμφωνα με τα έως τώρα ισχύοντα, η άσκηση του επαγγέλματος του ξεναγού ρυθμίζεται νομοθετικά (όπως τα πάντα στη χώρα μας...) με βάση το Νόμο 710/1977 (ΦΕΚ 283 Α) όπως τροποποιήθηκε με το Π.Δ. 309/1987 (ΦΕΚ 149 Α) και το Νόμο 3766/2009 (ΦΕΚ 102 Α). Σύμφωνα με τη νομοθεσία:<br /><i style="mso-bidi-font-style: normal;"><span class="Apple-style-span" style="font-style: normal;"><i>«</i></span></i><i>Ξεναγός (εξηγητής), κατά την έννοιαν του παρόντος είναι ο συνοδεύων αλλοδαπούς ή ημεδαπούς περιηγητάς ή επισκέπτας της χώρας, καθοδηγών αυτούς και υποδεικνύων τα αξιοθέατα του τόπου, αρχαία ή ιστορικά μνημεία, καλλιτεχνικά έργα πάσης εποχής, επεξηγών εις αυτούς την σημασίαν αυτών, τον προορισμόν και την ιστορίαν των και παρέχων γενικωτέρας πληροφορίας περί της αρχαίας και της νεωτέρας Ελλάδος.</i>»<br /><i style="mso-bidi-font-style: normal;">«...Άδεια ασκήσεως επαγγέλματος ξεναγού χορηγείται σε Έλληνες πολίτες και υπηκόους κρατών-μελών της ΕΕ, κατόχους διπλώματος Σχολής Ξεναγών του Οργανισμού Τουριστικής Εκπαίδευσης και Κατάρτισης (ΟΤΕΚ) [πρώην σχολές ΕΟΤ], οι οποίοι πληρούν τις προϋποθέσεις των υποπεριπτώσεων δδ’και εε’ της περίπτωσης β’...</i>»</div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Υπήρξε σκέψη μερικού μόνο ανοίγματος του συγκεκριμένου επαγγέλματος κατά το 2009 (μόνο για τους πτυχιούχους αρχαιολογίας ή ιστορίας τέχνης) αλλά μετά από αντίδραση της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ξεναγών και αυτό ακόμη το μικρό άνοιγμα απετράπη.<br />Σημειώνεται ότι ο νόμος δεν συσχετίζει καν τις παραπάνω δραστηριότητες με την παροχή αμοιβής. Δηλ., αν ο οποιοσδήποτε από μας έχει κάποιους φιλοξενούμενους από το εξωτερικό (ή το εσωτερικό) και θελήσει να τους «ξεναγήσει» στα μέρη του, να τους μιλήσει δηλαδή δείχνοντας τους κάτι τριγύρω, κινδυνεύει να θεωρηθεί παραβάτης του νόμου και να συλληφθεί!</div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Ενδεικτικά, είχα πρόσφατα κουβέντα με οδηγό σε εθνικό δρυμό της χώρας [αποφεύγω ενσυνείδητα να γίνω πιο σαφής...] ο οποίος μου εκμυστηρεύτηκε ότι του έχουν γίνει «συστάσεις» να μην μιλάει κατά την –μακρά– διαδρομή μεταφοράς των επισκεπτών από το σημείο Α στο σημείο Β έτσι ώστε, όταν οι επισκέπτες φτάσουν στο σημείο Β «να έχουν κάτι να τους πουν και οι ξεναγοί» και να αισθάνονται υποχρεωμένοι να ζητήσουν και υπηρεσίες ξεναγού...</div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><b style="mso-bidi-font-weight: normal;"><i style="mso-bidi-font-style: normal;">Τι το ιδιαίτερο και ξεχωριστό διδάσκονται οι ξεναγοί στις σχολές τους;<o:p></o:p></i></b></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Οι σπουδές στις Σχολές Ξεναγών του ΕΟΤ διαρκούν δυόμισι συνολικά χρόνια και είναι υποχρεωτικές για την απόκτηση άδειας εξάσκησης επαγγέλματος. Μέσα σε αυτά τα δυόμισι χρόνια οι μελλοντικοί επαγγελματίες ξεναγοί έρχονται σε επαφή με διαφορετικές πλευρές της ελληνικής ιστορίας (αρχαία ως νεώτερη), της τέχνης, της αρχαιολογίας, θρησκειολογίας, λογοτεχνίας, λαογραφίας, γεωγραφίας, οικολογίας, παλαιοντολογίας, σπηλαιολογίας, τουριστικής – αρχαιολογικής νομοθεσίας, και διδάσκονται και κάποια άλλα «πρακτικά» θέματα (ορθοφωνία, πρώτες βοήθειες, θέματα τουριστικών πρακτορείων κτλ.). Κατά μέσο όρο η διδασκαλία διαρκεί περίπου 40 ώρες για κάθε μάθημα (αν πρόκειται για «διδακτικές ώρες» αυτομάτως πέφτουμε στις 30 ώρες για κάθε μάθημα...)</div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Από το πλήθος και το εύρος των διδασκόμενων θεμάτων προκύπτει ότι είναι αδύνατο οι ξεναγοί να εμβαθύνουν σε οποιοδήποτε από αυτά και απλώς παίρνουν «μία γενική ιδέα» για κάθε τομέα. Μόνο εκ των υστέρων μπορούν (με προσωπικό διάβασμα και την εμπειρία τους) να αποκτήσουν πραγματικά γνώσεις με βάθος. Άρα, προκύπτουν κάποια σημαντικά <u>ερωτήματα</u>: </div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">1) <b style="mso-bidi-font-weight: normal;">Γιατί να μην έχει τη δυνατότητα διενέργειας ξεναγήσεων κάποιος ειδικευμένος</b> σε έναν από τους διδασκόμενους τομείς, αλλά να πρέπει να περάσει δυόμισι χρόνια απ’ τη ζωή του στη Σχολή Ξεναγών; Δεν είναι αστείο οι διδάσκοντες στις Σχολές Ξεναγών να μην επιτρέπεται να κάνουν ξεναγήσεις; Γιατί να πρέπει κάποιος να παρακολουθήσει ένα σωρό «άσχετα» μαθήματα (π.χ. αρχαιολογίας) αν ενδιαφέρεται να προσφέρει ξεναγήσεις σε ένα συγκεκριμένο τομέα (π.χ. σπηλαιολογία;)</div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">2) <b style="mso-bidi-font-weight: normal;">Γιατί είναι προτιμότερο από απόψεως τουριστικής πολιτικής και αναβάθμισης του τουριστικού προϊόντος –το έτος 2010- να «προωθούνται» ξεναγοί γενικών, εγκυκλοπαιδικών γνώσεων</b> και να μην αφήνονται να βγουν στην αγορά και ξεναγοί εξειδικευμένοι σε συγκεκριμένα θέματα με βάση τα προσωπικά τους ενδιαφέροντα / γνώσεις; Ισχυρίζομαι ότι η οποιαδήποτε ρύθμιση του συγκεκριμένου επαγγέλματος τη σημερινή εποχή είναι και ξεπερασμένη αλλά και μάταιη. Πιθανώς δε, το μόνο που επιτυγχάνει είναι να ομογενοποιεί (και άρα να κάνει λιγότερο ανταγωνιστικό) το ελληνικό τουριστικό προϊόν και να μειώνει ακόμη περισσότερη την «πίττα» του επαγγέλματος των ξεναγήσεων με τη μορφή που αυτές παραδοσιακά διεξάγονται. (βλ. και σημείο 3)</div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">3) Νομίζει ο νομοθέτης που ορίζει το πρόγραμμα της κρατικής σχολής ξεναγών ότι <b style="mso-bidi-font-weight: normal;">μπορεί να προβλέψει όλα τα αντικείμενα ενδιαφέροντος ενός επισκέπτη;</b> Στη Γερμανία, γνωστή έγινε πρόσφατα η ξεναγός <span lang="EN-US">Anna</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">Haase</span><span lang="EN-US"> </span>η οποία προσφέρει <a href="http://www.slap.gr/paraksena/xenagos-verolino-prosferei-xenagisi-dimosia-wc/">ξεναγήσεις στις δημόσιες τουαλέτες του Βερολίνου</a>!&nbsp;Θα δέχονταν οι υπεύθυνοι μιας κρατικής σχολής να εντάξουν στο πρόγραμμά τους ένα τέτοιο αντικείμενο; Και αν υποθέσουμε ότι υπερέβαιναν τη μοιραία γραφειοκρατική σοβαροφάνεια και έπαιρναν και την έγκριση των πολιτικών προϊσταμένων τους, τι θα γινόταν με την επόμενη παράξενη ιδέα;</div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">4) Εν τέλει, <b style="mso-bidi-font-weight: normal;">γιατί να πρέπει να κατέχει κάποιος άδεια ασκήσεως επαγγέλματος ξεναγού;</b> Πιστεύει ο νομοθέτης ότι δεν μπορεί η (τουριστική) αγορά και η καλή / κακή φήμη του κάθε ξεναγού να ξεσκαρτάρουν τους μεν από τους δε; Ιδίως στην εποχή του διαδικτύου και της ευρείας και εύκολης διάδοσης της πληροφορίας; Και γιατί να μην είναι αυτή η άδεια έστω προαιρετική; Ο "ξεναγός" να υποχρεούται απλώς και μόνο να δηλώνει αν είναι ή δεν είναι πιστοποιημένος (και ο τουρίστας να κάνει την επιλογή του...).</div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><b style="mso-bidi-font-weight: normal;">Νομίζω ότι η διατήρηση αναχρονιστικών ρυθμίσεων</b> (άδεια εξάσκησης επαγγέλματος ξεναγού με μεγάλο κόστος εισόδου στο επάγγελμα) <b style="mso-bidi-font-weight: normal;">και θεσμών</b> (κρατικές σχολές ξεναγών) <b style="mso-bidi-font-weight: normal;">μπορεί να εξηγηθεί ως εξής:</b> <u>Η πρώτη εξήγηση</u> είναι η συνήθης σε όλες αυτές τις περιπτώσεις: η διατήρηση της υπάρχουσας δημόσιας γραφειοκρατίας καθώς και των «προνομίων αποκλειστικότητας» που έχουν αποσπάσει οι έως τώρα κατέχοντες την άδεια επαγγέλματος. </div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Ειδικά όμως σε αυτό τον κλάδο υπάρχει και μια <u>δεύτερη, επιπρόσθετη, ερμηνεία</u>: Το γεγονός ότι οι ξεναγοί, ως επί το πλείστον, δεν είναι εξειδικευμένοι σε κανένα από τα αντικείμενα που διδάσκονται ευνοεί την προσπάθεια άσκησης κρατικού ελέγχου στη γνώση και –στην ουσία– είναι ένα <b style="mso-bidi-font-weight: normal;">σύστημα άσκησης κρατικής προπαγάνδας</b> (και αποκλεισμού ή περιορισμού της διατύπωσης εναλλακτικών απόψεων). Δέστε για παράδειγμα το ακραίο παράδειγμα που συναντάται σε αρχαιολογικούς χώρους στην Τουρκία (είναι πιο εύκολο να βλέπεις τα σφάλματα του άλλου) σχετικά με τη συστηματική αποφυγή αναφοράς στην «Ελλάδα» και τους «αρχαίους Έλληνες» και προβληματιστείτε για τα κίνητρα του δικού μας νομοθέτη...</div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Κάτι τέτοιο όμως, πέρα από ανελεύθερο είναι πλέον και μάταιο. Στη σημερινή εποχή των έξυπνων κινητών τηλεφώνων, των ταμπλετών, των <span lang="EN-US">mp</span>3 <span lang="EN-US">players</span>, των εφαρμογών <st1:stockticker><span lang="EN-US">GPS</span></st1:stockticker> αλλά και των «κλασσικών» (εκτός Ελλάδας) ηλεκτρονικών – ακουστικών συστημάτων ξενάγησης, όπου ο καθένας μπορεί να έχει στ’ αυτιά του τα ακουστικά και να ακούει στο δικό του ρυθμό μια ξενάγηση, δεν φαντάζει ως απέλπιδα, οπισθοδρομική και ενδεικτική ανασφάλειας η όποια προσπάθεια απαγόρευσης και λογοκρισίας;</div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Με τα παραπάνω <b style="mso-bidi-font-weight: normal;">δεν αρνούμαι το πιθανό όφελος που θα είχε η ύπαρξη κάποιου είδους εκπαίδευσης ή πιστοποίησης γνώσεων ή κατάρτισης</b> για όσους ενδιαφέρονται να εργαστούν ως ξεναγοί. Αυτή όμως η εκπαίδευση θα μπορούσε να είναι προαιρετική και να θεωρείται απλώς ένα επιπλέον προσόν (εφόσον αποδεικνύεται και στην πράξη ως τέτοιο...) για τους κατόχους της. Στις περισσότερες πόλεις των ΗΠΑ δεν είναι απαραίτητο να διαθέτεις επίσημη εκπαίδευση για να εργαστείς ως ξεναγός ενώ σε ελάχιστες πόλεις απαιτείται σύντομη εκπαίδευση (π.χ. ενός μήνα). Σε αρκετές ευρωπαϊκές χώρες αρκεί η επιτυχία σε εξετάσεις (που διοργανώνονται από το κράτος αρκετές φορές το χρόνο) ή η πιστοποίηση βάσει του σχετικού προτύπου <span lang="EN-US">ISO</span><span lang="EN-US"> </span>ή αδειοδότηση βάσει γνώσης ξένων γλωσσών και πανεπιστημιακού πτυχίου. Σε κάποιες περιπτώσεις (π.χ. Γαλλία) απαιτείται (αν κάποιος δεν κατέχει άλλα πτυχία) η φοίτηση σε σχολή διάρκειας ενός έτους. Σε καμία περίπτωση δεν απαιτούνται και εξετάσεις και σπουδές δυόμισι ετών που συνιστούν μέγιστο και αδικαιολόγητο εμπόδιο εισόδου στο συγκεκριμένο επάγγελμα.</div><script type="text/javascript">var gaJsHost = (("https:" == document.location.protocol) ? "https://ssl." : "http://www.");document.write(unescape("%3Cscript src='" + gaJsHost + "google-analytics.com/ga.js' type='text/javascript'%3E%3C/script%3E"));</script> <script type="text/javascript">try {var pageTracker = _gat._getTracker("UA-7877169-1");pageTracker._trackPageview();} catch(err) {}</script><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1048413176805928188-1831047635882856700?l=e-drasis.blogspot.com' alt='' /></div>mantznoreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-1048413176805928188.post-20532527841375249102011-01-13T21:45:00.001+02:002011-01-13T21:48:10.036+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://tvxs.gr/sites/default/files/imagecache/scale_span8/images/story/diodia_30.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 458px; height: 313px;" src="http://tvxs.gr/sites/default/files/imagecache/scale_span8/images/story/diodia_30.jpg" alt="" border="0" /></a><br />Ως γνωστόν, τζάμπα γεύμα δεν υπάρχει. Πόσο μάλλον, τζάμπα δρόμοι. Οι αυτοκινητόδρομοι είναι κάτι αρκετά ακριβό, το οποίο κάθε χώρα επιλέγει αν θα πληρώσουν οι χρήστες ή οι φορολογούμενοι, είτε να μοιραστούν το κόστος με κάποιο τρόπο. Ενδεικτικά, οι γερμανικοί υποδειγματικοί αυτοκινητόδρομοι (Autobahn) σχεδιάζονται, κατασκευάζονται και συντηρούνται αποκλειστικά από κρατικά χρήματα, ενώ οι ομοίως υποδειγματικές Autostrada της Ιταλίας είναι 100% ιδιωτικές εταιρίες που χρεώνουν τσουχτερά διόδια.<br /><br />Στην Ελλάδα επί πολλά χρόνια οι αυτοκινητόδρομοι ήταν κρατική υπόθεση. Οι πρώτοι αυτοκινητόδρομοι κατασκευάστηκαν με κρατικά χρήματα στη δεκαετία του 1960, και το κράτος ανέλαβε τη συντήρησή τους, επιβάλλοντας μικρά διόδια σε ορισμένα σημεία του δικτύου. Λόγω της εγγενούς δυσκινισίας της κρατικής γραφειοκρατίας, με τα πρόσθετα μειονεκτήματα της «ελληνικής ιδιαιτερότητας», η υπόθεση «ελληνικός αυτοκινητόδρομος» έγινε σταδιακά άλλη μια θλιβερή ιστορία ελληνικής μιζέριας.<br /><br />Ο προγραμματισμός εξελισσόταν εξαιρετικά αργά, με αποτέλεσμα στη δεκαετία του 1980 η όλο και αυξανόμενη κίνηση εκατομμυρίων αυτοκινήτων να περιορίζεται ακόμη στις εξαιρετικά ανεπαρκείς υποδομές του 1960. Η κατόπιν κρατικής ανάθεσης κατασκευή των έργων χαρακτηριζόταν από διαφθορά και εξαιρετικά αργούς ρυθμούς: μάρτυς της διαφθοράς η πρώτη βροχή που ξέφτιζε τα χαλίκια της ασφάλτου καινούριων δρόμων, ενώ για τους αργούς ρυθμούς κραυγάζει η Εγνατία Οδός, ένας αυτοκινητόδρομος 670 χιλιομέτρων που για να ολοκληρωθεί χρειάστηκε πάνω από είκοσι χρόνια! (σε όποιον Ευρωπαίο το πείτε, θα σας κοιτάξει με απορία). Η συντήρηση των αυτοκινητοδρόμων ήταν εξαιρετικά προβληματική και είχε ανατεθεί στο Ταμείο Εθνικής Οδοποιΐας, το οποίο εισέπραττε και τα διόδια. Ατυχώς, το ΤΕΟ ήταν ένας ακόμη κρατικός φορέας, στον οποίο διορίζονταν «δικά μας παιδιά», με αποτέλεσμα τα διόδια να πηγαίνουν σε μεγάλο μέρος σε μισθοδοσία υπαλλήλων. Παράλληλα, καμένες λάμπες και σπασμένες μπάρες αντικαθίσταντο μετά από μήνες, ενώ η έλλειψη διαχωριστικών ανάμεσα στα δύο ρεύματα στο μεγαλύτερο μήκος του δικτύου μας κατέτασσε πρώτους στην Ευρώπη σε θανάτους από τροχαία.<br /><br />Στις αρχές της δεκαετίας του 1990, ο Στέφανος Μάνος εισήγαγε τη λογική του αυτοχρηματοδοτούμενου οδικού έργου. Η Αττική Οδός ήταν ο πρώτος αυτοκινητόδρομος που κατασκευάστηκε από ιδιωτικές εταιρίες, με ιδιωτικά κεφάλαια σε χρόνο-ρεκόρ, με υψηλές προδιαγραφές στην ποιότητα της ασφάλτου και στην οδική ασφάλεια. Στην κοινοπραξία ανατέθηκε η είσπραξη των διοδίων, τα οποία αποπληρώνουν την κατασκευή και χρηματοδοτούν την συντήρηση του δρόμου. Έπρεπε να περάσουν περίπου δεκαπέντε χρόνια, για να αποφασίσει το Δημόσιο να ιδιωτικοποιήσει όλους τους αυτοκινητόδρομους της χώρας, προκειμένου να κατασκευαστούν με υψηλές προδιαγραφές, αλλά με αυτοχρηματοδότηση.<br /><br />Σήμερα, το Ταμείο Εθνικής Οδοποιΐας έχει καταργηθεί (αποκαλύφθηκε μάλιστα ότι είχε μέσο κόστος μισθοδοσίας ανά υπάλληλο περί τις 26.000 ευρώ). Τα διόδια εισπράττονται από τις εταιρίες, στις οποίες έχει ανατεθεί η κατασκευή και συντήρηση των δρόμων και έχουν οριστεί περί τα 0,04 ευρώ ανά χιλιόμετρο. Και ξαφνικά, εμφανίζεται το κίνημα «διόδια stop», το οποίο καλεί τους πολίτες να μην πληρώνουν διόδια. Το κίνημα ξεκίνησε από κάποιους πολίτες της Βόρειας Αττικής, οι οποίοι αναγκάζονται πλέον να πληρώνουν διόδια για να μεταβούν στο κέντρο της πόλης. Επεκτάθηκε όμως σε όλη την Ελλάδα, εκμεταλλευόμενο το «νομικό κενό» ότι η μη καταβολή διοδίων δεν είναι παράβαση του ΚΟΚ και θεωρείται ιδιωτική διαφορά με την εταιρία εκμετάλλευσης, η οποία θα πρέπει να κινήσει τις σχετικές διαδικασίες για έκδοση διαταγής πληρωμής. Τα θέματα που εγείρει το κίνημα αυτό είναι πολλά, και θα προσπαθήσω να τα καταγράψω ακροθιγώς:<br /><br /><ul><li><span style="font-weight: bold;">«Να φύγουν όλα τα διόδια»</span>. Αν θεωρείς ότι το κόστος ενός αυτοκινητόδρομου πρέπει να βαρύνει όλους τους φορολογούμενους, ακόμη και αν δεν κάνουν χρήση του, ίσως έχεις δίκιο. Το να το πιστεύεις αυτό όμως υπονοεί ότι ανήκεις στο 60% των Ελλήνων που εμφανίζονται να μην πληρώνουν φόρους, οπότε ίσως είσαι στη λογική «θέλω να πληρώνουν όλοι οι άλλοι».</li><li><span style="font-weight: bold;">«Τα διόδια αυξήθηκαν πολύ»</span>. Ναι, αυξήθηκαν πολύ σε σχέση με τα παλιά, μη ανταποδοτικά διόδια. Όταν ολοκληρωθεί ο δρόμος Αθήνας-Πάτρας, θα πρέπει να πληρώνεις 8 ευρώ, έναντι 4 που πλήρωνες παλιά. Όταν δεις όμως την ποιότητα του νέου αυτοκινητόδρομου, δεν νομίζω να νοσταλγείς τον παλιό δρόμο επειδή πληρώνεις 4 ευρώ παραπάνω. Εξάλλου, θα έχεις την εναλλακτική της παλιάς Εθνικής Οδού που θα είναι δωρεάν, και τότε θα δούμε πόσοι το εννοούν. Υπενθυμίζω και το προηγούμενο της γέφυρας Ρίου-Αντιρρίου, η οποία κοστίζει πάνω από 12 ευρώ, τιμή που δεν ωθεί κανέναν να πάει με το φέρι-μποουτ, καίτοι θα πλήρωνε τα μισά...</li><li><span style="font-weight: bold;">«Τα διόδια είναι ακριβά»</span>. Αντικειμενικά, δεν είναι. Για να πας από την Αθήνα στην Πάτρα με το αυτοκίνητο και να επιστρέψεις, χρειάζεσαι περί τα 60 ευρώ για βενζίνη, και θα πληρώνεις και 16 ευρώ διόδια, περί το 20% του κόστους του ταξιδιού. Ξαναλέω, αν πιστεύεις ότι είναι ακριβά, ας περιμένουμε να δούμε εάν θα πας από την παλαιά, δωρεάν εθνική οδό για να γλιτώσεις 16 ευρώ...</li><li><span style="font-weight: bold;">«Τα διόδια είναι παράνομα, γιατί δεν είναι έτοιμος ο δρόμος»</span>. Τα διόδια εδράζονται σε συμβάσεις του Ελληνικού Δημοσίου με Κοινοπραξίες, οι οποίες έχουν κυρωθεί με νόμο. Τα διόδια εισπράττονται, οι δρόμοι κατασκευάζονται. Απλώς η περίοδος παραχώρησης δεν ξεκινά με την παράδοση του έργου, αλλά από τώρα, τα διόδια δηλαδή χρηματοδοτούν την κατασκευή. Να σημειώσω εδώ ότι όταν ολοκληρωθεί ο δρόμος, όποιος δεν πληρώνει διόδια διαπράττει και το ποινικό αδίκημα του άρθρου 392 του Ποινικού Κώδικα, καθώς αποδέχεται την παροχή υπηρεσίας (χρησιμοποιεί τον σύγχρονο αυτοκινητόδρομο) με πρόθεση να μην καταβάλει το αντίτιμο. Αν εννοούν ότι σήμερα δεν είναι ποινικό αδίκημα η μη πληρωμή του, ίσως έχουν δίκιο. Πάντως, αστική διαφορά εξακολουθεί να είναι, και φοβάμαι ότι θα το διαπιστώσουν όταν τους επιδοθεί η διαταγή πληρωμής.<br /></li></ul>Πόσο δίκιο έχει λοιπόν το κίνημα κατά των διοδίων; Πού ήταν όλοι αυτοί όταν πληρώναμε διόδια που κατέληγαν στην κρατική γραφειοκρατία, αντί στην οδική μας ασφάλεια; Μήπως δεν τους πείραζε που σκοτωνόμασταν στους άθλιους αυτοκινητόδρομους, αρκεί που ήταν κρατικοί; Μήπως ιδεολογικά δεν δέχονται ότι μια ιδιωτική εταιρία είναι δυνατόν να κατασκευάζει άρτια οδικά έργα και να αποκομίζει κέρδος από αυτά; Θεωρούν ότι το Δημόσιο μπορεί σήμερα να χρηματοδοτήσει τέτοια έργα με δανεικά; Ή μήπως πιστεύουν ότι αυτά τα έργα πρέπει να κατασκευαστούν από το «Διεθνές Κεφάλαιο», το οποίο μετά θα μας τα δωρήσει; Πρόκειται για δαιμονοποίηση του κέρδους και της επιχειρηματικότητας, για στρουθοκαμηλισμό, ιδεοληψία, βλακεία, ή συνδυασμό όλων των παραπάνω;<br /><script type="text/javascript">var gaJsHost = (("https:" == document.location.protocol) ? "https://ssl." : "http://www.");document.write(unescape("%3Cscript src='" + gaJsHost + "google-analytics.com/ga.js' type='text/javascript'%3E%3C/script%3E"));</script><script type="text/javascript">try {var pageTracker = _gat._getTracker("UA-7877169-1");pageTracker._trackPageview();} catch(err) {}</script><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1048413176805928188-2053252784137524910?l=e-drasis.blogspot.com' alt='' /></div>Κωστής Λυμπουρίδηςhttp://www.blogger.com/profile/17797679881861116658noreply@blogger.com31tag:blogger.com,1999:blog-1048413176805928188.post-90673241004507514032011-01-12T17:48:00.006+02:002011-01-22T20:35:49.877+02:00<script type="text/javascript"><!--[if gte mso 9]><xml> <w:WordDocument> <w:View>Normal</w:View> <w:Zoom>0</w:Zoom> <w:DoNotOptimizeForBrowser/> </w:WordDocument></xml><![endif]--></script><br /><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Σε συνέχεια του <a href="http://e-drasis.blogspot.com/2011/01/1-3.html">1ου μέρους</a>, προχωρώ στην παράθεση δύο συγκεκριμένων παραδειγμάτων για δύο νέα / νεο-ρυθμιζόμενα στην ελληνική αγορά επαγγέλματα: α) του <b>ενεργειακού επιθεωρητή</b> κτηρίων και β) του <b>διαμεσολαβητή</b>.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><b><span lang="EL">Παράδειγμα Α) </span></b><span lang="EL">Σύμφωνα με το Π.Δ. 100/2010 (ΦΕΚ 177/Α/6.10.2010) με θέμα <i>«<u>Ενεργειακοί Επιθεωρητές κτιρίων</u>, λεβήτων και εγκαταστάσεων θέρμανσης και εγκαταστάσεων κλιματισμού</i>» που ορίζει τα <i>«Απαιτούμενα Προσόντα Ενεργειακών Επιθεωρητών»</i> (Άρθρο 3) οι υποψήφιοι ενεργειακοί επιθεωρητές πρέπει να είναι αποκλειστικά <i>«<u>Διπλωματούχοι Μηχανικοί</u>, μέλη του Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδας (ΤΕΕ) ή <u>Πτυχιούχοι Μηχανικοί Τεχνολογικής Εκπαίδευσης</u> ή <u>μηχανικοί</u> που έχουν αποκτήσει αναγνώριση επαγγελματικών προσόντων στη χώρα μας κατ’ εφαρμογή της σχετικής ευρωπαϊκής και εθνικής νομοθεσίας.»</i>&nbsp;</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL"> </span></div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 3.75pt; text-align: justify;"><span lang="EL">Με άλλα λόγια, απόφοιτοι πανεπιστημίων ή και άλλων τεχνικών σχολών (μη μέλη του ΤΕΕ) που έχουν γνώσεις ή / και εμπειρία και διάθεση απασχόλησης στο συγκεκριμένο τομέα αποκλείονται από το να ασκήσουν το συγκεκριμένο επάγγελμα. Και η απορία είναι, τι καθιστά ικανό έναν απόφοιτο ΑΤΕΙ (π.χ. Πτυχιούχο Ηλεκτρολόγο Μηχανικό, Πτυχιούχο Ηλεκτρονικό Μηχανικό, Πτυχιούχο Κλωστοϋφαντουργό Μηχανικό, κτλ...) ή ΑΕΙ (π.χ. Ηλεκτρολόγο Μηχανικό) να γίνει ενεργειακός επιθεωρητής και αποκλείει έναν απόφοιτο πανεπιστημίου από σχολές Φυσικής, Χημείας, Γεωλογίας, Περιβάλλοντος, με μεταπτυχιακό σε αυτόν τον τομέα, ή έναν «απλό» σχεδιαστή αρχιτεκτονικού σχεδίου που μπορεί όμως να έχει μεγάλη εμπειρία σε τέτοιες εφαρμογές; Και γιατί να μην μπορεί να παρακολουθήσει καν πρόγραμμα μετεκπαίδευσης; <b>Σημειωτέον ότι το συγκεκριμένο Π.Δ. υπογράφεται και από την Υπουργό «Δια Βίου Μάθησης»…</b></span></div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 3.75pt; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 3.75pt; text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 3.75pt; text-align: justify;"><span lang="EL">Στο ίδιο Προεδρικό Διάταγμα αναφέρεται ότι <i>«Οι Ενεργειακοί Επιθεωρητές που έχουν πιστοποιηθεί σε χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης </i>(Σ.τ.σ: και μόνο σ’ αυτές…)<i> μπορούν να εγγραφούν στο Μητρώο Ενεργειακών Επιθεωρητών».</i> Εδώ, η συντεχνιακή λογική αναγκάζεται να κάνει μια μικρή παραχώρηση, προκειμένου να δείξει συμμόρφωση προς το κοινοτικό κεκτημένο. Πράγματι, σε άλλες χώρες της Ε.Ε. το επάγγελμα του ενεργειακού επιθεωρητή ρυθμίζεται μεν, αλλά όχι με τρόπο που να αποκλείει εκ των προτέρων κάποιους. Προβλέπονται δυνατότητες πιστοποίησης των προσόντων (γνώσης και εμπειρίας) κάθε επίδοξου ενεργειακού επιθεωρητή, καθώς και δυνατότητες μάθησης για την κάλυψη τυχόν κενών που έχει κάποιος επίδοξος ενεργειακός επιθεωρητής, όπως συμβαίνει και σε χώρες εκτός Ε.Ε. (π.χ. βλέπε <a href="http://www.resnet.us/rater/certified">εδώ</a> για ΗΠΑ<a href="http://www.resnet.us/rater/certified"></a>) χωρίς καν να διαθέτουν υποχρεωτικά πανεπιστημιακό τίτλο σπουδών (ως προς το τελευταίο έχουν εκφραστεί βάσιμες αντιρρήσεις αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα).</span></div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 3.75pt; text-align: justify;"><span lang="EL">Το θέμα λοιπόν δεν είναι <i>αν</i> θα υπάρχουν περιορισμοί αλλά το <i>κατά πόσο οι περιορισμοί αυτοί θα είναι συντεχνιακού, γραφειοκρατικού ή ουσιαστικού χαρακτήρα.</i></span></div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 3.75pt; text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 3.75pt; text-align: justify;"><i><span lang="EL">Επί της ουσίας, το θέμα που θέλω να θέσω δεν αφορά μόνο το συγκεκριμένο παράδειγμα, αλλά την ευρύτερη πολιτική του ελληνικού δημοσίου να μην αναγνωρίζει την ύπαρξη μεταπτυχιακών σπουδών σε αποφοίτους πανεπιστημίων, και να τους αποκλείει από αγορές τις οποίες έχουν περιχαρακώσει τα μέλη του ΤΕΕ. Έτσι, Έλληνες μηχανικοί που μπορεί να έχουν κάνει μόνο ένα-δύο μαθήματα πάνω σε κάποιο αντικείμενο, έχουν το δικαίωμα να εργαστούν σε πληθώρα επαγγελμάτων ενώ <b>απόφοιτοι πανεπιστημίων με μεταπτυχιακές σπουδές ενός, δύο ή και περισσοτέρων χρόνων στα ίδια αντικείμενα αποκλείονται από την αγορά εργασίας. </b></span></i><span lang="EL">Βλέπετε, το Ελληνικό δημόσιο ναι μεν «αναγνωρίζει» μέσω του ΔΙΚΑΤΣΑ / ΔΟΑΤΑΠ πτυχία και μεταπτυχιακά ξένων πανεπιστημίων αλλά εν συνεχεία δεν αναγνωρίζει «επαγγελματικά δικαιώματα» στους κατόχους αυτών των πτυχίων, ούτε στο δημόσιο ούτε στον ιδιωτικό τομέα (δικαίωμα υπογραφής μελετών), με αποτέλεσμα ένα ανθρώπινο δυναμικό αντικειμενικά υψηλών προσόντων και εξειδίκευσης να παραμένει στο περιθώριο της αγοράς εργασίας.</span></div><br /><br /><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><u><span lang="EL">Μερικά τυχαία παραδείγματα ως προς το παραπάνω:</span></u><span lang="EL"> </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">-Μεταπτυχιακές σπουδές στον <u>αστικό / πολεοδομικό σχεδιασμό</u>: Σε διεθνή πανεπιστήμια γίνονται δεκτοί απόφοιτοι από τμήματα Γεωγραφίας, Περιβάλλοντος, Ιστορίας, Οικονομικών, Αρχιτεκτονικής, Πολιτικών Μηχανικών κοκ. ενώ υπάρχουν και λίγα προπτυχιακά τμήματα. Στην Ελλάδα όμως, «επαγγελματικά δικαιώματα» στο συγκεκριμένο επάγγελμα έχουν μόνο τα μέλη του ΤΕΕ, <i>ακόμη και αν δεν έχουν φοιτήσει σε σχετικά μεταπτυχιακά προγράμματα</i>!</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">-Μεταπτυχιακές σπουδές στην <u>αρχιτεκτονική τοπίου</u>: Σε διεθνή πανεπιστήμια γίνονται δεκτοί απόφοιτοι όχι μόνο σχολών αρχιτεκτονικής αλλά και άλλων κλάδων (π.χ. Ζωγράφοι, Γεωπόνοι, Βιολόγοι κτλ, πιθανώς με συμπληρωματικά μαθήματα ενός έτους για τους μη αρχιτέκτονες). Στην Ελλάδα για να κάνεις σχετικές μελέτες πρέπει υποχρεωτικά να κατέχεις πτυχίο αρχιτεκτονικής (και δευτερευόντως μεταπτυχιακά στο συγκεκριμένο αντικείμενο...)</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Το ίδιο ισχύει και για πληθώρα άλλων επαγγελμάτων / ειδικοτήτων τα οποία μπορεί ο καθένας μας να γνωρίζει από τον περίγυρό του ή την προσωπική του εμπειρία. </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">-Θυμάμαι καθηγητή μου, στο Πανεπιστήμιο, που δίδασκε Συστήματα Γεωγραφικών Πληροφοριών (</span><span lang="EN-US">GIS</span><span lang="EL">) και είχε βασικό πτυχίο στην Ιστορία και Μεταπτυχιακό στη Θεολογία (καλά διαβάσατε) και διδακτορικό στο αντικείμενο διδασκαλίας του. Στη γραφειοκρατική, ελλαδική λογική κάτι τέτοιο υποθέτω ότι φαντάζει ως έγκλημα καθοσιώσεως!</span></div><br /><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 3.75pt; text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><b><span lang="EL">Άρα, το θέμα δεν είναι το άνοιγμα <i>«του επαγγέλματος του μηχανικού»</i>, αφ’ ενός γιατί δεν είναι «του μηχανικού», αφ’ ετέρου γιατί είναι πολλά και όχι μόνο ένα τα περιχαρακωμένα επαγγέλματα.</span></b></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><b><span lang="EL">Υ.Γ.</span></b><span lang="EL"> Με το ίδιο ανωτέρω Π.Δ. για τους Ενεργειακούς Επιθεωρητές (Άρθρο 10) καθορίζονται, κατά τα ειωθότα, και οι «ελάχιστες νόμιμες (</span><span lang="EN-US">sic</span><span lang="EL">) αμοιβές των Ενεργειακών Επιθεωρητών Κτιρίων».</span></div><br /><br /><br /><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><b><span lang="EL">Παράδειγμα Β)</span></b><span lang="EL"> Με τον Νόμο 3898/2010 (ΦΕΚ Α / 211 / 16-12-2010) που «<i>έχει σκοπό: α) την προσαρμογή της Ελληνικής Νομοθεσίας προς τις διατάξεις της Οδηγίας 2008/52/ΕΚ ...για ορισμένα θέματα διαμεσολάβησης σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις διασυνοριακών διαφορών και β) τη θεσμοθέτηση εθνικών διαδικασιών διαμεσολάβησης</i>» λαμβάνουν χώρα τα εξής όμορφα:</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Ορίζεται ότι «<i>ο διαμεσολαβητής πρέπει να είναι δικηγόρος διαπιστευμένος ως διαμεσολαβητής…</i>» ( Άρθρα 4 και 7), δηλ. <b>το επάγγελμα «κλείνει» μόνο για τους δικηγόρους και αποκλείονται Έλληνες «πολίτες»(;) όλων των άλλων ειδικοτήτων</b>.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Ορίζεται ότι φορείς κατάρτισης των μεσολαβητών θα είναι αστικές μη κερδοσκοπικές εταιρείες που θα συσταθούν υποχρεωτικά με συμμετοχή ενός δικηγορικού συλλόγου και ενός επιμελητηρίου, άρα <b>«κλείνει» εμμέσως και ο κλάδος της κατάρτισης μεσολαβητών</b>. (Άρθρο 5)</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Ορίζεται ότι στην συστεινόμενη «Επιτροπή Πιστοποίησης Διαμεσολαβητών» θα συμμετέχουν τρεις έμπειροι διαπιστευμένοι διαμεσολαβητές και δύο δικηγόροι, με μόνη αυτή τους την ιδιότητα - ακόμη δηλ. και αν δεν έχουν καμία σχέση με τη διαμεσολάβηση, για να καταστήσει σαφές ότι μόνο δικηγόροι επιτρέπεται να εργαστούν ως διαμεσολαβητές και να θεσμοθετήσει περαιτέρω τον έλεγχο του συγκεκριμένου επαγγέλματος από τους δικηγορικούς συλλόγους. (Άρθρο 6)</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Με το Άρθρο 7 προβλέπεται η έκδοση μελλοντικής Υπουργικής Απόφασης που θα καθορίζει «<i>ειδικότερους όρους και προϋποθέσεις για τη διαπίστευση των διαμεσολαβητών<u>, καθώς και η διαδικασία αναγνώρισης του τίτλου διαπίστευσης που έχουν λάβει<b> οι </b>διαμεσολαβητές σε άλλο κράτος−μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης</u></i>». Και εδώ η διατύπωση δεν αφήνει περιθώριο για «είσοδο» άλλων παικτών στο συγκεκριμένο επάγγελμα ενώ η όλη διαδικασία αναγνώρισης θα πρέπει να έχει και τη σύμφωνη γνώμη της προαναφερθείσας επιτροπής.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Παράλληλα, στο Άρθρο 12, ο νομοθέτης αισθάνεται την ανάγκη να καθορίσει τον τρόπο αμοιβής των διαμεσολαβητών («<i>με ωριαία αντιμισθία και για 24 κατ’ ανώτατο όριο ώρες, στις οποίες περιλαμβάνεται και ο χρόνος προετοιμασίας του για τη διαδικασία της διαμεσολάβησης</i>», πιθανώς για να προσαρμόσει και πάλι τα πράγματα στις «συνήθειες» των μελών των δικηγορικών συλλόγων. Ωστόσο, μας διευκρινίζει, «<i>τα μέρη και ο διαμεσολαβητής μπορούν να συμφωνήσουν διαφορετικό τρόπο αμοιβής.</i>»!</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Η μόνη «παραχώρηση» που κάνει ο «νομοθέτης» είναι, όπως και στο παράδειγμα των ενεργειακών επιθεωρητών, η ελάχιστη δυνατή προκειμένου να φανεί ότι δεν αντιβαίνει στην Ευρωπαϊκή νομοθεσία. Στο Άρθρο 7 διευκρινίζεται ότι «<i>Αν πρόκειται για διασυνοριακή διαφορά κατά την έννοια της περίπτωσης α΄ του παρόντος άρθρου, τα μέρη μπορούν να ορίσουν διαπιστευμένο διαμεσολαβητή που δεν έχει τη δικηγορική ιδιότητα.</i>»</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Εννοείται ότι το κείμενο της <a href="http://eur-lex.europa.eu/LexUriServ/LexUriServ.do?uri=CELEX:32008L0052:EL:NOT">Ευρωπαϊκής Οδηγίας</a> (η οποία όμως αφορά αποκλειστικά τις διασυνοριακές διαφορές) δεν κάνει καμία συσχέτιση ανάμεσα στην ιδιότητα του δικηγόρου και αυτή του διαμεσολαβητή. Αναφέρει συγκεκριμένα: <i>ως "διαμεσολαβητής" νοείται οιοσδήποτε τρίτος από τον οποίο ζητείται να αναλάβει διαμεσολάβηση με κατάλληλο, αποτελεσματικό και αμερόληπτο τρόπο, ανεξαρτήτως της ονομασίας του ή του επαγγέλματός του στο αντίστοιχο κράτος μέλος και ανεξαρτήτως του τρόπου με τον οποίο ορίστηκε ή ανέλαβε να τελέσει την εν λόγω διαμεσολάβηση.</i></span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US">&nbsp; </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Οφείλω να αναφέρω ότι κατά τη διάρκεια της δημόσιας διαβούλευσης στο&nbsp;</span><span lang="EN-US"><a href="http://www.opengov.gr/ministryofjustice/?p=189">opengov.gr</a></span><span lang="EL">, νομικοί με κατάρτιση και εμπειρία σε θέματα διαμεσολάβησης επεσήμαναν όχι μόνο τον άδικο και συντεχνιακό χαρακτήρα της συγκεκριμένης ρύθμισης αλλά και το γεγονός ότι σύμφωνα με ορισμένες απόψεις οι δικηγόροι είναι οι πλέον ακατάλληλοι για το ρόλο του διαμεσολαβητή, καθώς η προσέγγιση του διαμεσολαβητή και η νοοτροπία από την οποία πρέπει να εμφορείται (αυτή του «συμβιβασμού» και της αναζήτησης κοινών τόπων και προσεγγίσεων των δύο μερών για την αμοιβαία ικανοποίηση των συμφερόντων τους) είναι ακριβώς αντίθετη από αυτή που πρέπει να διαθέτει και στην οποία έχει «εκπαιδευτεί» ένας δικηγόρος!</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Παρόμοιες αντιρρήσεις εκφράστηκαν και από τους βουλευτές της αντιπολίτευσης («ανέξοδα» θα μπορούσε να πει κανείς…) στην Επιτροπή του Κοινοβουλίου όπου συζητήθηκε το συγκεκριμένο νομοσχέδιο. Εδώ φυσικά τίθεται και ένα σημαντικό θέμα, για το κατά πόσο η διαδικασία της διαβούλευσης έχει κάποιο νόημα ή είναι απλά μια φαρσοκωμωδία για να ενδύονται με δημοκρατικό μανδύα προειλημμένες, συντεχνιακές αποφάσεις. </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Για το τέλος μένει μια απορία: <b>Το Υπουργείο «Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων», έχει ακούσει για το ανθρώπινο δικαίωμα στην εργασία; </b>Αν όχι υπενθυμίζουμε: Σύμφωνα με το Άρθρο 23.1 της <a href="http://www.ohchr.org/EN/UDHR/Pages/Language.aspx?LangID=grk">Οικουμενικής Διακήρυξης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα</a>:</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span lang="EL">«<span class="udhrtext"><i>Καθένας έχει το δικαίωμα να εργάζεται και να επιλέγει ελεύθερα το επάγγελμά του, να έχει δίκαιες και ικανοποιητικές συνθήκες δουλειάς και να προστατεύεται από την ανεργία.</i>»</span></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><br /><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 3.75pt; text-align: justify;"><br /></div><script type="text/javascript">var gaJsHost = (("https:" == document.location.protocol) ? "https://ssl." : "http://www.");document.write(unescape("%3Cscript src='" + gaJsHost + "google-analytics.com/ga.js' type='text/javascript'%3E%3C/script%3E"));</script> <script type="text/javascript">try {var pageTracker = _gat._getTracker("UA-7877169-1");pageTracker._trackPageview();} catch(err) {}</script><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1048413176805928188-9067324100450751403?l=e-drasis.blogspot.com' alt='' /></div>mantznoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1048413176805928188.post-80111568250987438082011-01-06T14:51:00.002+02:002011-01-22T20:26:38.530+02:00<div style="background: white; margin: 0cm 0cm 0pt; mso-line-height-alt: 11.25pt; text-align: justify;"><span lang="EN-GB">Το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων θα είναι – στο βαθμό που πραγματοποιηθεί – μια ιστορική μεταρρύθμιση με προοπτική να απελευθερώσει τεράστιες, λιμνάζουσες δυνάμεις της ελληνικής οικονομίας. Δυνάμεις δηλαδή των - δέσμιων από το κράτος και τις συντεχνιακές ρυθμίσεις του – Ελλήνων πολιτών. </span>Ωστόσο, τα μηνύματα που στέλνει η κυβέρνηση είναι (όπως και στα υπόλοιπα θέματα) αντιφατικά: </div><div style="background: white; margin: 0cm 0cm 0pt; mso-line-height-alt: 11.25pt; text-align: justify;"><br /></div><div style="background: white; margin: 0cm 0cm 0pt; mso-line-height-alt: 11.25pt; text-align: justify;">Ο&nbsp;Πρωθυπουργός, <a href="http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathremote_1_03/01/2011_371517">σε πρόσφατες&nbsp;δηλώσεις</a> του παρότρυνε τους Υπουργούς του να προχωρήσουν στο άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων αλλά παράλληλα έδωσε έμφαση στην ανάγκη συνεννόησης, όχι με όλους τους εμπλεκόμενους, αλλά αποκλειστικά με τις ωφελούμενες ως τώρα συντεχνίες, λες και αυτοί είναι οι μόνοι επηρεαζόμενοι από το θέμα και όχι οι χιλιάδες άνεργοι ή ετεροαπασχολούμενοι, σιδηροδέσμιοι της γραφειοκρατίας και των χαριστικών ρυθμίσεων, Έλληνες πολίτες.</div><br />Κατά τα μέσα / τέλη Δεκεμβρίου, πληροφορίες που δημοσιεύθηκαν στον τύπο (<a href="http://www.tanea.gr/default.asp?artId=4609401&amp;ct=1&amp;pid=2">1</a>, <a href="http://www.imerisia.gr/article.asp?catid=12336&amp;subid=2&amp;pubid=85399149">2</a>) ανέφεραν ότι επιτροπή που λειτουργούσε υπό τον&nbsp;Αντιπρόεδρο της Κυβέρνησης κατέληξε στη διατύπωση μιας γενικής, οριζόντιας ρύθμισης, η οποία θα αφορούσε ρυθμίσεις για 160 επαγγέλματα,&nbsp; ουσιαστικά όμως παραπέμποντας τις λεπτομέρειες για το άνοιγμα κάθε επαγγέλματος πίσω στο κάθε ένα υπουργείο. Το κάθε υπουργείο θα μπορεί να διατηρήσει ρυθμίσεις που θα απαγορεύουν στους υπόλοιπους («εκτός των τειχών») Έλληνες πολίτες να δραστηριοποιηθούν στα εν λόγω επαγγέλματα, για λόγους <b>«δημοσίου συμφέροντος»...</b><br /><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;">Με βάση την προϊστορία του κάθε υπουργείου αλλά και το γεγονός ότι γύρω από κάθε φορέα δημόσιας εξουσίας συγκεντρώνονται και αναπτύσσουν σχέσης αλληλεξάρτησης με αυτόν τα εκάστοτε, «ρυθμιζόμενα» από τον φορέα συμφέροντα, έχουμε κάθε λόγο να υποθέσουμε ότι η δικαιολογία του «δημοσίου συμφέροντος» θα χρησιμοποιηθεί κατά κόρον, προσχηματικά, για τη διατήρηση του <span lang="EN-US">status</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">quo</span>, πιθανώς με ελάχιστες, επιφανειακές αλλαγές.</div><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;">Και επειδή κάποιος αναγνώστης ίσως θεωρήσει αυτή την επιφυλακτικότητά μου ένδειξη προσωπικής κακοπιστίας ή απαισιοδοξίας, <em>θα παρουσιάσω σε <a href="http://e-drasis.blogspot.com/2011/01/2-3.html">επόμενα</a> <a href="http://e-drasis.blogspot.com/2011/01/3-3.html">σημειώματα</a> ορισμένα πολύ πρόσφατα, συγκεκριμένα&nbsp;παραδείγματα της&nbsp;λογικής με την οποία λειτουργεί το ελληνικό δημόσιο</em>.</div><br /><div style="text-align: justify;">Πριν απ’ αυτά όμως, θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας και κάποιες άλλες σκέψεις μου, περιφερειακές του θέματος αλλά νομίζω ενδιαφέρουσες.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Ένα από τα αποτελέσματα της φτώχιας του δημοσίου διαλόγου και της συνθηματολογικής / ρηχής προσέγγισης των θεμάτων είναι <u>η αδυναμία μας να χρησιμοποιήσουμε λέξεις και φράσεις με την πραγματική τους έννοια</u>. Και αντιστρόφως, η αδυναμία μας να εκφράσουμε τις κυρίαρχες έννοιες που μας απασχολούν για κάθε ζήτημα με τις λέξεις εκείνες που θα βοηθούσαν ώστε να φωτιστεί το πρόβλημα που έχουμε μπροστά μας. Πάρτε για παράδειγμα τη φράση <em>«άνοιγμα του επαγγέλματος του μηχανικού»</em>. Βλέπουμε ότι η κατοχή ενός πτυχίου ταυτίζεται με τη λέξη <em>«επάγγελμα»</em>. Για την ακρίβεια, ειδικά στην περίπτωση του μηχανικού, θα λέγαμε ότι το επάγγελμα δεν ταυτίζεται καν με το πτυχίο (αφού άλλες είναι οι σπουδές του «χημικού μηχανικού», του «αρχιτέκτονα-μηχανικού», του «ηλεκτρολόγου-μηχανικού» κ.ο.κ.) αλλά –υπογείως– ταυτίζεται με τη συντεχνιακή ιδιότητα του μέλους του ΤΕΕ. Με αυτόν τον τρόπο όμως η φράση «άνοιγμα του επαγγέλματος του μηχανικού» παύει να έχει νόημα (δηλ. θα ανοίξει η ιδιότητα του μέλους του ΤΕΕ;) ή το όποιο νόημα κρύβεται πίσω της γίνεται πολύ θολό και αόριστο, και κινδυνεύουμε πάλι να μείνουμε στην επιφάνεια των πραγμάτων.</div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Σύμφωνα με το λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας το επάγγελμα ορίζεται ως <em>«βιοποριστική απασχόληση»</em> με συνώνυμά του τις λέξεις <em>εργασία</em>, <em>δουλειά</em>. Η δε <em>εργασία</em> ορίζεται ως <em>«η καταβολή σωματικών και πνευματικών δυνάμεων για την παραγωγή επιθυμητού ή επιβεβλημένου έργου»</em>. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Για τον Έλληνα νομοθέτη ο όρος <em>επάγγελμα</em> φαντάζει μάλλον άγνωστος, καθότι δεν φροντίζει να ορίσει, ούτε για τα του οίκου του, ποιο είναι αυτό το <em>«επιθυμητό ή επιβεβλημένο έργο»</em>. Στη λειτουργία του ίδιου του ελληνικού δημοσίου δεν εμφανίζονται καν οι όροι <em>«θέση εργασίας»</em> και <em>«περιγραφή θέσης εργασίας»</em>. Εξ’ ου και η πρακτική της ελληνικής διοίκησης να προσλαμβάνει άτομα απλά και μόνο με βάση τις σπουδές τους (ιδίως αν αναφερόμαστε σε πτυχιούχους) και «τις υπηρεσιακές ανάγκες» (γενικώς και αορίστως), χωρίς να κάνει αναφορά στη θέση που τα προσλαμβανόμενα άτομα θα κληθούν να καλύψουν και το έργο που θα πρέπει να παράγουν. Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και με τα αποκλειστικά προνόμια άσκησης επαγγέλματος που δίνονται σε διάφορες συντεχνίες / αποφοίτους συγκεκριμένων σχολών. Η μη ύπαρξη&nbsp;καθορισμένων επαγγελματικών προσόντων για κάθε θέση / επάγγελμα υποκαθίσταται συχνά από την αναφορά&nbsp;σε συγκεκριμένο πτυχίο.</div><div style="text-align: justify;">Η ταύτιση του επαγγέλματος με το πτυχίο στην ελληνική δημόσια σφαίρα, μπορεί όμως να έχει και κάποιες βαθύτερες ρίζες. Ίσως να αντανακλά την πεποίθηση (κοινής γνώμης και νομοθέτη) ότι τα πανεπιστήμια δεν είναι κάτι άλλο παρά μια συνέχιση των δευτεροβάθμιων σπουδών, δηλ. χώροι παραγωγής παπαγάλων υψηλής εξειδίκευσης. Αν κάποιος δεν δει το πανεπιστήμιο ως χώρο όπου καλλιεργείται η συνθετική και αναλυτική σκέψη, η κριτική ικανότητα και η εμπειρία εργασίας σε απαιτητικά περιβάλλοντα αλλά απλώς ως χώρο παροχής συγκεκριμένων γνώσεων, τότε μπορεί να καταλάβει γιατί ο νομοθέτης θέτει με ιδιαίτερη ευκολία κάθε είδους περιορισμούς στην άσκηση πάμπολλων επαγγελμάτων. Για τον Έλληνα νομοθέτη θεωρείται μάλλον αδιανόητο να ...ξεφύγει κάποιος από το «γνωστικό αντικείμενο» με το οποίο πρωτοασχολήθηκε (σε πανεπιστημιακό ή μη επίπεδο) και να θελήσει να δραστηριοποιηθεί επαγγελματικά σε κάποιο κλάδο ή θέση που να παρεκκλίνει, έστω και ελάχιστα, από αυτό. Άρα αρκεί, με βάση αυτή τη στατική λογική, να ταξινομήσουμε / αντιστοιχίσουμε τα διάφορα γνωστικά αντικείμενα στα διάφορα επαγγέλματα. Θα μπορούμε έτσι να έχουμε κάνει μια βέλτιστη κατανομή των ανθρωπίνων πόρων που υπάρχουν στην οικονομία μας και να έχουμε εξασφαλίσει σε κάθε ένα εργαζόμενο ένα μέλλον στον κλάδο που διάλεξε. Μόνο που η πραγματικότητα είναι τελείως διαφορετική...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1048413176805928188-8011156825098743808?l=e-drasis.blogspot.com' alt='' /></div>mantznoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1048413176805928188.post-62734840185662773112011-01-01T23:34:00.003+02:002011-01-02T00:48:40.973+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/bb/EC-EU-enlargement_animation.gif/300px-EC-EU-enlargement_animation.gif"><img style="float: right; margin: 0pt 0pt 10px 10px; cursor: pointer; width: 300px; height: 229px;" src="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/bb/EC-EU-enlargement_animation.gif/300px-EC-EU-enlargement_animation.gif" alt="" border="0" /></a>Την 1η Ιανουαρίου 1981 η Ελλάδα γινόταν η δέκατη χώρα-μέλος της τότε ΕΟΚ. Σήμερα, τριάντα χρόνια (μια ολόκληρη γενιά!) μετά, η μέρα προσφέρεται για απολογισμό και περίσκεψη. Η περίσκεψη επιτείνεται από το γεγονός ότι σήμερα η Ευρωζώνη αποκτά το 17ο μέλος της, την Εσθονία. Μια χώρα που απέκτησε την ανεξαρτησία της από τη Σοβιετική Ένωση (!) το 1991, όταν η δική μας συμπλήρωνε μια δεκαετία συμμετοχής στην ευρωπαϊκή οικογένεια... Πώς είναι λοιπόν δυνατόν, οικονομίες με σοβιετικές, μέχρι πριν δέκα χρόνια χρόνια, δομές οικονομίας, να αναπτύσσονται με εξαιρετικούς ρυθμούς, να έχουν χρέος κάτω από 10% του ΑΕΠ και να ατενίζουν με αισιοδοξία το μέλλον, ενώ εμείς βουλιάζουμε στο τέλμα της απαισιοδοξίας, με μηδενική παραγωγή και υπό το βάρος δυσθώρητου χρέους της τάξης του 150% του ΑΕΠ;<br /><br />Όταν το 1981 ο Κωνσταντίνος Καραμανλής μας έβαλε στην ΕΟΚ ήταν μόνος του. Το «ανήκομεν εις την Δύσιν» δεν ήταν βίωμα ενός έθνους, ήταν μάλλον ευχολόγιο μιας, εν πολλοίς διορατικής, ηγεσίας που θέλησε να «μας ρίξει στα βαθιά για να μάθουμε κολύμπι». Οι λιγοστές εκσυγχρονιστικές δυνάμεις του τόπου στοιχήθηκαν πίσω από αυτό το σύνθημα, όχι διότι οι δομές της νεαρής Δημοκρατίας μας ήταν επαρκώς ευρωπαϊκές, αλλά διότι ήλπιζαν ότι η συμμετοχή μας στη μεγάλη ευρωπαϊκή οικογένεια θα δημιουργούσε τις παραστάσεις και τα πρότυπα που θα ενδυνάμωναν τη δημοκρατία και θα εκμοντέρνιζαν την οικονομία. Δυστυχώς η πρώτη δεκαετία της χώρας στην ΕΟΚ σημαδεύτηκε από υπέρμετρο δανεισμό, σπατάλη πόρων, αποσάρθρωση του παραγωγικού ιστού της οικονομίας, ο οποίος σιγά σιγά μεταλλάχθηκε σε ένα μηχανισμό ροκανίσματος κοινοτικού χρήματος.<br /><br />Όταν το 2002 η χώρα αντάλλασσε τις επί δεκαετίες υποτιμούμενες και πληθωριστικές δραχμές της με ένα από τα σκληρότερα νομίσματα του κόσμου, πάλι κανείς δεν έτρεφε αυταπάτες ότι η ελληνική οικονομία ήταν έτοιμη για τέτοιο άλμα νοοτροπίας. Και πάλι όμως οι λιγοστές εκσυγχρονιστικές δυνάμεις του τόπου ενώθηκαν πίσω από το στοίχημα της συμμετοχής στην Ευρωζώνη, ελπίζοντας και πάλι ότι σε ένα περιβάλλον όπου δεν μπορείς ούτε να τυπώσεις χρήμα ούτε να υποτιμήσεις το νόμισμα (αμφότερες μακρές παραδόσεις της δραχμής), αναπόφευκτα οι δομές της οικονομίας θα προσαρμόζονταν στη λογική της αύξησης της παραγωγικότητας και της ανταγωνιστικότητας. Δυστυχώς όμως, η ένταξη στην Ευρωζώνη αντιμετωπίστηκε ως το τέρμα ενός δύσκολου δρόμου, αντί για την αρχή ενός ακόμη πιο δύσκολου. Έτσι, χωρίς καμία διαρθρωτική αλλαγή και με κυβερνήσεις λογικής «αυτόματου πιλότου», οδεύουμε στη συμπλήρωση της πρώτης δεκαετίας συμμετοχής μας στο κοινό νόμισμα υπό την ορατή απειλή χρεοκοπίας ενός κράτους που επί δεκαετίες δανειζόταν από παντού και φορολογούσε τα πάντα, προκειμένου να εξαγοράζει ψήφους πολιτών διατεθειμένων να τις ανταλλάξουν έναντι μιας θέσης στο δημόσιο...<br /><br />Αν υπάρχουν ακόμη εκσυγχρονιστικές δυνάμεις σε αυτό τον τόπο, που όραμά τους έχουν μια κοινωνία και οικονομία δυτικού τύπου, οφείλουν να παραδεχτούν ότι οι προσπάθειες να επιτευχθεί αυτό με προσπάθειες άλματος προς τα εμπρός, όπως η ένταξη στην ΕΟΚ και η συμμετοχή στην Ευρωζώνη, απέτυχαν παταγωδώς. Το θεμελιώδες ερώτημα πλέον που τίθεται είναι εάν αξίζει να προσπαθεί κανείς για έναν τέτοιο στόχο, ή εάν είναι ανέφικτο ένα κράτος δικαίου και μια ελεύθερη οικονομία στην Ελλάδα, για τους ίδιους λόγους που δεν αξίζει επένδυση σε φωτοβολταϊκά στη Σιβηρία, που δεν φυτρώνει εντελβάις στη Σαχάρα ή που δεν υπάρχει ανεξιθρησκία στη Σαουδική Αραβία.<br /><br />Το ερώτημα δεν είναι ρητορικό. Υπάρχουν πολλά ιστορικά παραδείγματα επιτυχημένων θεσμών που απέτυχαν να εισαχθούν σε κράτη χωρίς σχετική παράδοση, ενώ ακόμη και το πρότυπο του έθνους-κράτους επέτυχε να εφαρμοστεί σε πολλές περιπτώσεις (λ.χ. Αφρική). Πριν ακόμη τη χρεοκοπία του Τρικούπη και τους Ολυμπιακούς του 1896, ο Εμμανουήλ Ροΐδης έγραφε: «<span style="font-style: italic;">Κόμμα εἶναι ὁμὰς ἀνθρώπων εἰδότων ν᾿ ἀναγιγνώσκωσι καὶ νὰ ὀρθογραφῶσιν, ἐχόντων χεῖρας καὶ πόδας ὑγιεῖς ἀλλὰ μισούντων πᾶσαν ἐργασίαν, οἵτινες ἐνούμενοι ὑπὸ ἕνα ἀρχηγὸν οἱονδήποτε ζητοῦσι ν᾿ ἀναβιβάσωσιν αὐτὸν διὰ παντὸς μέσου εἰς τὴν ἕδραν τοῦ πρωθυπουργοῦ ἵνα παράσχῃ αὐτοῖς τὰ μέσα νὰ ζῶσιν χωρὶς νὰ σκάπτωσιν</span>». Εφόσον στη σημερινή Ελλάδα παραμένει πρότυπο των μαζών το να «ζεις χωρίς να σκάπτεις», εφόσον αυτό παραμένει εφικτό αν στοιχηθείς σε ένα κόμμα υπό «έναν αρχηγό οιονδήποτε» και καταφέρεις να τον ανεβάσεις στην εξουσία, δεν μπορούμε να περιμένουμε ούτε κράτος δικαίου, ούτε ελεύθερη οικονομία.<br /><br />Η λύση λοιπόν είναι η αλλαγή νοοτροπίας. Δυστυχώς ή ευτυχώς, δεν γίνεται να ζεις χωρίς να σκάπτεις. «Ο μη εργαζόμενος μηδέ εσθιέτω» λεγόταν αυτό παλιά, <span style="font-style: italic;">there's no such thing as a free lunch</span> αργότερα... Όσο εμείς επί τριάντα χρόνια προσπαθούμε να αποδείξουμε το αντίθετο με Μεσογειακά Ολοκληρωμένα Προγράμματα, Διαρθρωτικά Ταμεία, Κοινή Αγροτική Πολιτική, Πακέτα Ντελόρ και Σαντέρ, η πραγματικότητα μας διαψεύδει. Και φαίνεται ότι εκεί στη μακρινή Εσθονία ξέρουν πολύ καλά την πραγματικότητα...<br /><script type="text/javascript">var gaJsHost = (("https:" == document.location.protocol) ? "https://ssl." : "http://www.");document.write(unescape("%3Cscript src='" + gaJsHost + "google-analytics.com/ga.js' type='text/javascript'%3E%3C/script%3E"));</script><script type="text/javascript">try {var pageTracker = _gat._getTracker("UA-7877169-1");pageTracker._trackPageview();} catch(err) {}</script><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1048413176805928188-6273484018566277311?l=e-drasis.blogspot.com' alt='' /></div>Κωστής Λυμπουρίδηςhttp://www.blogger.com/profile/17797679881861116658noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1048413176805928188.post-22823217346930577742010-12-17T23:31:00.003+02:002010-12-17T23:41:25.734+02:00<div style="text-align: justify;">Με αφορμή την, πολλοστή, κρίση των σκουπιδιών που μαστίζει την Αθήνα θα ήθελα αγαπητοί αναγνώστες να σας κάνω μια ερώτηση:</div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><em><strong>Εσείς,</strong> θα θέλατε να μαζεύετε σκουπίδια για 30-35 χρόνια;</em> Θα θέλατε η καθημερινότητά σας να είναι ένα συνεχές αλισβερίσι με κάδους απορριμμάτων, πεταμένες σακούλες, παράνομα παρκαρισμένα οχήματα και -σαν να μην έφταναν όλα αυτά- να έχετε και την κακοδιοίκηση του ελληνικού δημοσίου από πάνω σας, να σας τρίβεται στα μούτρα επί καθημερινής βάσης;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Ξέρω ότι κάποιοι, διαβάζοντας τα παραπάνω, προτρέχετε και πάτε να απαντήσετε όχι σε αυτό το ερώτημα που έθεσα αλλά σε αυτά που φαντάζεστε ότι θα γράψω στη συνέχεια. <em>"Αν δεν τους άρεσε ας μην προσλαμβάνονταν"</em>, θέλετε να μου πείτε. <em>"Δεν τους ανάγκασε κανείς να προσληφθούν στην Υπηρεσία καθαριότητας. Αν δεν τους αρέσει να παραιτηθούν!..."</em>. Εντάξει, δεκτά όλα αυτά, αλλά παρακαλώ, απαντήστε πρώτα στο ίδιο το ερώτημα και παρακολουθήστε το συλλογισμό μου: </div><div style="text-align: justify;"><em>Θα θέλατε να μαζεύετε σκουπίδια για 30-35 χρόνια της ζωής σας; Ξέρετε κάποιον από το περιβάλλον σας που θα ήθελε κάτι τέτοιο; </em></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Υποθέτω πως η απάντηση είναι αρνητική, όσο καλές και αν είναι οι αμοιβές. Άρα, μάλλον συμφωνείτε ότι είναι κατ' αρχάς λογική και αναμενόμενη η τάση των εργαζομένων στις δημοτικές υπηρεσίες καθαριότητας να θέλουν να μεταταγούν σε άλλες υπηρεσίες. Αυτές οι μετατάξεις / τοποθετήσεις / μεταθέσεις (επιλέξτε όποιον όρο και όποια διαδικασία θέλετε) είναι που ευθύνονται σε μεγάλο βαθμό για την υπερπληθώρα προσωπικού στους ελληνικούς δήμους. Οι προσληφθέντες στις υπηρεσίες καθαριότητας κινούν γη και ουρανό για να μεταταγούν σε άλλες υπηρεσίες με αποτέλεσμα οι θέσεις στην υπηρεσία καθαριότητας να μένουν κενές και έτσι οι Δημοτικές αρχές -πιθανώς έχοντας κι αυτές λερωμένη τη φωλιά τους και θέλοντας να εξασφαλίσουν τη σιωπή και τη συνενοχή του προσωπικού- "αναγκάζονται" να προσλάβουν νέο προσωπικό για να καλύψουν τα κενά που δημιουργούνται στον τομέα της καθαριότητας. Και μετά πάλι απ' την αρχή... </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Γνωστά αυτά. Ακόμη δε κι αν αναγκάζονταν οι εργαζόμενοι να παραμείνουν στη συγκεκριμένη υπηρεσία για την οποία προσελήφθησαν μπορούμε να θεωρήσουμε δεδομένο ότι η απόδοσή τους θα έπεφτε με το χρόνο. Είτε λόγω δυσφορίας, είτε λόγω ηλικίας, είτε λόγω συνδυασμού παραγόντων που έχουν να κάνουν και με τις δυσκολίες της συγκεκριμένης εργασίας. Νομίζω ότι μπορούμε να συμφωνήσουμε πως η συγκεκριμένη εργασία δεν είναι για να γίνεται από το ίδιο άτομο για πάρα πολλά χρόνια, αλλά θα μπορούσε να είναι μια καλή (και σχετικώς καλά αμοιβόμενη) θέση για έναν άνθρωπο που αναζητά μια, σχετικώς, προσωρινή δουλειά, έως ότου μπορέσει να βρει κάτι καλύτερο.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Ως λύση στο φαύλο κύκλο προσλήψεων-μετατάξεων-προσλήψεων επελέγη η πρόσληψη προσωπικού με συμβάσεις ορισμένου χρόνου. Έλα όμως που η ελληνική εργατική νομοθεσία (και νομολογία) δείχνει&nbsp;άκαμπτη σε αυτόν το τομέα και ορίζει ότι οι <em>"πάγιες και διαρκείς ανάγκες"</em> πρέπει να καλύπτονται από προσωπικό με συμβάσεις αορίστου χρόνου... Και έτσι ανοίγει ένα παράθυρο για την επαναπρόσληψη / "μονιμοποίηση" ακόμη και αυτών των εργαζομένων που είχαν προσληφθεί με συμβάσεις ορισμένου χρόνου. Βλ. και <a href="http://www.ergatiko.gr/publications_more.php?subaction=sf&amp;id=1272873251&amp;archive=&amp;start_from=&amp;ucat=15,18,19,20&amp;">εδώ</a>.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Μπορεί εμείς να θεωρούμε ότι η ανωτέρω λογική είναι πλήρως... παράλογη. Μπορεί να εκπλησσόμεθα που η ελληνική νομοθεσία και τα ελληνικά δικαστήρια δεν μπορούν να κάνουν το διαχωρισμό ανάμεσα στην "πάγια και διαρκή ανάγκη" απ' τη μια, και "τον παράγοντα/φορέα που θα καλύψει αυτή την ανάγκη" απ' την άλλη. Είναι σαν να λέμε ότι επειδή η... θέση του προπονητή της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου είναι πάγια και διαρκής, θα πρέπει να καλύπτεται εφ' όρου -εργασιακής- ζωής από τον ίδιο προπονητή που πρώτος καπάρωσε τη θέση, και ο οποίος δεν θα μπορεί να απωλύεται αλλά&nbsp;μόνο να μετατάσσεται (π.χ. σε θέση φύλακα επαρχιακού εθνικού σταδίου). Ή, αν καταφέρουμε και επεκτείνουμε την τουριστική σεζόν ολόκληρο το χρόνο και οι σχετικές θέσεις πάψουν να είναι εποχικές, θα έχουμε μόνιμους, 65χρονους ναυαγοσώστες να εργάζονται στις παραλίες μας...&nbsp;Αλλά το τι εξυπνάδες λέμε και το τι πιστεύουμε εμείς ελάχιστη σημασία έχει εν προκειμένω. Σημασία έχει το τι λέει ο νόμος.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><em>Άρα βρισκόμαστε ενώπιον ενός αδιεξόδου: Οι προσλαμβανόμενοι στις υπηρεσίες καθαριότητας του ελληνικού δημοσίου δεν επιτρέπεται να απωλυθούν και άρα ο αριθμός τους είναι μοιραίο διαρκώς να αυξάνεται. Η δε παραγωγικότητά τους είναι μοιραίο, για τους λόγους που εξηγήθηκαν, συνεχώς να φθίνει. Η μόνη λοιπόν διαφαινόμενη λύση είναι, πολύ απλά, οι εργαζόμενοι για την καθαριότητα των δήμων να μην έχουν καθεστώς δημοσίου υπαλλήλου.</em> Θα πρέπει η εκτέλεση της αποκομιδής απορριμμάτων και ανακυκλώσιμων υλικών να περάσει σε ιδιωτικές εταιρείες, οι οποίες θα υπογράφουν συμβόλαια με συγκεκριμένους όρους με τον κάθε δήμο. Στο πλαίσιο αυτό θα μπορούσε να διερευνηθεί και η θεσμοθέτηση κάποιου είδους ανταγωνισμού μεταξύ των εταιρειών που θα δραστηριοποιούνται σε αυτόν τον τομέα και να ζητείται και η γνώμη των πολιτών για το ποιές εταιρείες κάνουν καλή δουλειά ή όχι, έτσι ώστε να εισάγεται και ένα επιπλέον στοιχείο διαφάνειας στην όλη διαδικασία.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Σε κάθε περίπτωση είναι προφανές ότι ο <em>σχεδιασμός</em> της διαχείρισης απορριμμάτων και ανακυκλώσιμων θα πρέπει να παραμείνει, αναβαθμιζόμενος, στον ίδιο το δήμο (ή μια ένωση δήμων) που θα έχει τη συγκεντρωτικη ευθύνη εντός των ορίων δικαιοδοσίας του και εντός των πλαισίων που ορίζει η νομοθεσία και θα είναι υπεύθυνος για να καθορίσει το κατάλληλο μείγμα μέτρων διαχείρισης απορριμμάτων και όλες τις σχετιζόμενες πολιτικές (μείωση παραγόμενου όγκου απορριμμάτων, ανακύκλωση, αποκομιδή, ΧΥΤΑ / ΧΥΤΥ ιδιόκτητο ή τρίτου, καύση, πυρόλυση ή όποια άλλη τεχνολογία, ωράρια και δρομολόγια λειτουργίας της αποκομιδής, κοινωνικά κριτήρια / bonus για την πρόσληψη ατόμων ευπαθών ομάδων, πολεοδομικά και διοικητικά μέτρα που σχετίζονται με τον τρόπο και το χώρο απόθεσης και συλλογής των απορριμμάτων κ.ο.κ.). </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Κάπως έτσι, θα βγούμε από το φαύλο κύκλο των ετήσιων απεργιών ("λευκών", κόκκινων ή μαύρων) και θα μπορούμε σε πολύ λίγα χρόνια από τώρα να θυμόμαστε όλη αυτή τη δυσωδία που μας περιβάλλει ως μια κακή ανάμνηση. Διαφορετικά, θα έχουμε κάνει ένα ακόμη μπάλωμα, στα χιλιάδες μπαλώματα που απαρτίζουν το ξεφουσκωμένο μπαλόνι του ελληνικού δημοσίου.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1048413176805928188-2282321734693057774?l=e-drasis.blogspot.com' alt='' /></div>mantznoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1048413176805928188.post-83326081617530929002010-11-15T11:06:00.002+02:002010-11-15T11:10:13.737+02:00Χθές το βράδυ, οι κύριοι Καμίνης και Μπουτάρης πέτυχαν ιστορικές νίκες στους δυο μεγαλύτερους δήμους της χώρας. Οι δυο δήμοι άλλαξαν χέρια (υπο την έννοια της παράταξης που τους υποστηρίζει αλλά και σε ότι αφορά τα πρόσωπα) μετά από δυομισι δεκαετίες. Αλλά αυτό δεν είναι το πιο σημαντικό. <br />Η συμβολική σημασία της νίκης Καμίνη - Μπουτάρη είναι εντυπωσιακή. Δεν είναι νίκη των κομμάτων που τους στήριξαν. Είναι νίκη μιας μεγάλης κοινωνικής ομάδας, μιας σιωπηρής μειοψηφίας, που μέχρι πρόσφατα δε συμμετείχε στη νομή των δημόσιων πόρων, που δεν σχετιζόταν άμεσα με το κομματικό κατεστημένο. Που μέχρι τώρα εκχωρούσε τη διαχείρηση των πολιτικών πραγμάτων σε αυτούς που υπόσχονταν εύκολες, ξεκούραστες λύσεις, που συχνά δε συμμετείχε καθόλου γιατί ίσως πίστευε ότι «δεν μπορεί ν’ αλλάξει τίποτα». <br />Αυτή λοιπόν η σιωπηρή μειψηφία έγινε θορυβώδης πλειοψηφία. Και αποφάσισε να δώσει την ευκαιρία σε δυο ανθρώπους που δεν έχουν σχέση με το κομματικό κατεστημένο για πρώτη φορά να μπουν στο παιχνίδι. Κι εδώ αξίζει να παρατηρήσουμε την αντίδραση του κομματικού συστήματος. Το ΠΑΣΟΚ παρ΄ όλο που επίσημα στήριξε τις δυο υποψηφιότητες, ανεπίσημα όχι μόνο δεν ενδιαφέρθηκε πρακτικά να τις προωθήσει, αλλά αντίθετα ένιωσε απειλή. Οι παραδοσιακοί κομματάρχες των δύο περιφεριών δεν είναι ευχαριστημένοι από το αποτέλεσμα γιατί νιώθουν ότι τους απειλεί και αυτό φάνηκε και στα χθεσινοβραδυνά παράθυρα. Θα προτιμούσαν νίκη του κομματικού κατεστυημένου κι ας ήταν από άλλη παράταξη.<br />Το σύστημα έδειξε ότι δεν πέφτει αμαχητί. Πριν μερικά χρόνια θα υιοθετούσε την προσφιλή τακτική της νομής δημοσίων πόρων. Τώρα όμως λεφτά δεν υπάρχουν. Αντιστάθηκε παρολαυτά λυσαλέα. Όταν οι υποσχέσεις για δουλειές και διορισμούς δε μπορούσαν να δοθούν, όπλο του συστήματος ήταν ό φόβος και η ενεργοποίηση των συντηρητικών ανακλαστικών του εκλογικού σώματος. Αυτή τη φορά όμως οι πολίτες δεν ακολούθησαν «οτι λέει το κόμμα», δε φοβήθηκαν το καινούργιο, το διαφορετικό και απέδειξαν ότι «κάτι μπορεί να αλλάξει», ότι «ναι, μπορούμε» καταφέρνοντας μια ρωγμή στο κομματικό κατεστημένο. Το πόσο μεγάλη είναι θα φανεί σύντομα. <br /><br /><script type="text/javascript">var gaJsHost = (("https:" == document.location.protocol) ? "https://ssl." : "http://www.");document.write(unescape("%3Cscript src='" + gaJsHost + "google-analytics.com/ga.js' type='text/javascript'%3E%3C/script%3E"));</script><script type="text/javascript">try {var pageTracker = _gat._getTracker("UA-7877169-1");pageTracker._trackPageview();} catch(err) {}</script><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1048413176805928188-8332608161753092900?l=e-drasis.blogspot.com' alt='' /></div>Vasilis Tsaitashttp://www.blogger.com/profile/13384150372322174649noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1048413176805928188.post-70414605323221421762010-11-09T22:05:00.000+02:002010-11-09T22:05:01.267+02:00<div style="text-align: justify;">Η Δράση <a href="http://www.drassi.gr/index.php?id=1154&amp;title=%CE%97%20%CE%94%CF%81%CE%AC%CF%83%CE%B7%20%CE%B3%CE%B9%CE%B1%20%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%82%20%CE%B4%CE%AE%CE%BC%CE%BF%CF%85%CF%82%20%CE%91%CE%B8%CE%AE%CE%BD%CE%B1%CF%82%20%CE%BA%CE%B1%CE%B9%20%CE%98%CE%B5%CF%83%CF%83%CE%B1%CE%BB%CE%BF%CE%BD%CE%AF%CE%BA%CE%B7%CF%82">υποστηρίζει στις δημοτικές εκλογές τους συνδυασμούς του Γιώργου Καμίνη και του Γιάννη Μπουτάρη</a>. Υποστηρίζει τους συνδυασμούς αυτούς χωρίς ενδοιασμούς. Ο Γιάννης Μπουτάρης είναι από τους ιδρυτές της Δράσης. Ο Γιώργος Καμίνης είναι από τους ανθρώπους που η Δράση θα ήθελε να ασχολούνται με τα κοινά. Και οι δύο είναι ανιδιοτελείς και συμμετέχουν στην πολιτική για να δώσουν, όχι για να πάρουν. Έχουν δώσει δείγματα γραφής στη μέχρι τώρα δημόσια ζωή τους, τα οποία μόνο θετικά μπορούν να χαρακτηρισθούν. Τους διακρίνει ιδίως το πάθος, η αγάπη για τις πόλεις, για τις οποίες αγωνίζονται.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Όποιος γνωρίσει, έστω και για λίγο, από κοντά τον κυρ-Γιάννη θα εκπλαγεί από τις γνώσεις του και το ενδιαφέρον του για το περιβάλλον. Ο Γιάννης Μπουτάρης, όμως, διαθέτει και πρακτικό μυαλό. Επιτυχημένος επιχειρηματίας, αλλά και ακτιβιστής ουσιαστικός, όχι των λόγων και των κραυγών, αλλά των έργων. Με πολύ μεράκι - μεράκι στο κρασί που παράγει, μεράκι για τη φύση και τον Αρκτούρο, με αποτελέσματα στις προσπάθειές του, αλλά και πάντοτε γλυκός, μειλίχιος, ευπροσήγορος. Η αλλαγή της Θεσσαλονίκης είναι προσωπικό του στοίχημα - όχι η αλλαγή στο πρόσωπο ή την παράταξη που ασκεί τη διοίκηση, αλλά η μεταμόρφωση της πόλης.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Ο Γιώργος Καμίνης είναι άνθρωπος, του οποίου την αποφασιστικότητα μπορεί να παραγνωρίσει όποιος γοητευθεί από την έμφυτη ευγένειά του, την καλλιέργειά του και την ηπιότητά του. Παρ' ότι έχει διατελέσει επικεφαλής ανεξάρτητης Διοικητικής Αρχής (και μάλιστα της πανθομολογουμένως πλέον επιτυχημένης) επί επτά έτη, δεν έχει κανένα ίχνος έπαρσης ή αλαζονείας. Ακούει όχι απλώς από ευγένεια ή από υποχρέωση, αλλά επειδή πραγματικά πιστεύει ότι έχει να κερδίσει από κάθε συνεργάτη του, αλλά και από κάθε άλλο συνομιλητή του, γνώσεις, ιδέες, εμπειρίες, επ' ωφελεία είτε της Αρχής, στην οποία προΐστατο, είτε της Αθήνας, στην υπηρεσία της οποίας τώρα θέτει τον εαυτό του.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Και οι δύο υποψήφιοι χαρακτηρίζονται από διάθεση προσφοράς, η οποία δεν διακρίνει και τόσο τους αντιπάλους τους (κυρίως τον απερχόμενο δήμαρχο Αθηναίων). Επίσης, κανείς από τους δύο δεν προήλθε από κάποιον κομματικό σωλήνα. Αναδείχθηκαν από την προσωπικότητά τους και τη δουλειά τους. Είναι βέβαιο ότι <a href="http://www.drassi.gr/index.php?id=1263&amp;title=%CE%95%CF%80%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CE%BB%CE%AE%20%CE%A3%CF%84%CE%AD%CF%86%CE%B1%CE%BD%CE%BF%CF%85%20%CE%9C%CE%AC%CE%BD%CE%BF%CF%85%20%CE%B3%CE%B9%CE%B1%20%CF%84%CE%B9%CF%82%20%CE%B5%CE%BA%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%AD%CF%82">έχουν όλες τις προοπτικές να αναδειχθούν εξαιρετικοί δήμαρχοι</a>. Άλλωστε, αυτό είναι και το κυριότερο κριτήριο, με βάση το οποίο η Δράση τους επέλεξε.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Θέλουμε να φωνάξουμε όσο πιο δυνατά μπορούμε στους ψηφοφόρους της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης: Οι εκλογές της Κυριακής είναι πολύ σημαντικές για εσάς, είναι πολύ σημαντικές για τη ζωή σας, για το μέλλον σας. Έχει πολύ μεγάλη σημασία να εκλέξετε δήμαρχο τον πιο ικανό από τους δύο υποψηφίους. Επίσης, έχει πολύ μεγάλη σημασία να πιστέψετε ότι τα πράγματα μπορούν να αλλάξουν. Δεν πρέπει να παρασυρθείτε από τις διεφθαρμένες διοικήσεις που υπάρχουν στη Θεσσαλονίκη και στην Αθήνα αυτή τη στιγμή. Ο Γιώργος Καμίνης και ο Γιάννης Μπουτάρης είναι άνθρωποι που μπορούν να αλλάξουν τη ζωή σας προς το καλύτερο - αρκεί να το πιστέψετε εσείς και, με την ψήφο σας, αλλά και με την προσπάθειά σας, αυτές τις λίγες ημέρες, <b>να τους δώσετε την ευκαιρία να σας υπηρετήσουν</b>.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1048413176805928188-7041460532322142176?l=e-drasis.blogspot.com' alt='' /></div>Athanasios Tsiourashttp://www.blogger.com/profile/18058321058878247003noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1048413176805928188.post-14957787140047952702010-11-02T11:44:00.002+02:002010-11-02T11:49:21.374+02:00<script type="text/javascript">var gaJsHost = (("https:" == document.location.protocol) ? "https://ssl." : "http://www.");document.write(unescape("%3Cscript src='" + gaJsHost + "google-analytics.com/ga.js' type='text/javascript'%3E%3C/script%3E"));</script><script type="text/javascript">try {var pageTracker = _gat._getTracker("UA-7877169-1");pageTracker._trackPageview();} catch(err) {}</script><br />Την προηγούμενη βδομάδα η Τράπεζα της Ελλάδος δημοσίευσε την ενδιάμεση έκθεσή της όπου μεταξύ άλλων προέβει σε προτάσεις για το συμμάζεμα των δημοσιονομικών όπως συνηθίζει. Σε αντίθεση πάντως με το παρελθόν και απ΄οσο μπορώ να θυμηθώ για πρώτη φορά, οι προτάσεις που περιέχονται στην έκθεση της ΤτΕ είναι πολύ συγκεκριμένες και τολμώ να πω ιδιαίτερα εύστοχες, καθώς στην πλειοψηφία τους είναι εύκολα εφαρμόσιμες, με άμεσα αποτελέσματα και χωρίς ιδιαίτερο πολιτικό κόστος. Για παράδειγμα δε νομίζω να θιγεί κανείς από την κατάργηση των εκδρομών των ΚΑΠΗ στις Άλπεις η των εκδρομών κρουαζιέρας της Γενικής Γραμματείας Νέας Γενιάς στη Μύκονο εκτός ίσως από τους προμηθευτές αυτών. Αντίστοιχα δε νομίζω να υποστηρίζει κανείς τη μεταφορά μαθητών στα σχολεία από απομακρυσμένες περιοχές με κόστος ελικοπτέρου η έστω πολυτελούς λιμουζίνας, οδηγώντας στον υπερδιπλασιασμό του συνολικού κονδυλίου πανελλαδικά, αναγνωρίζοντας προφανώς την ανάγκη μεταφοράς των εν λόγω μαθητών αλλά σε πιο λογικό κόστος. Ειδικά όταν η πρόταση συνοδεύεται με στοχευμένες δράσεις υπερ κοινωνικών ομάδων που θίγονται ιδιαίτερα από τα μέτρα της κυβέρνησης θα περίμενε κανείς μια θετική αντίδραση από το σύνολο του πολιτικού κόσμου. Επιπλέον η συγχώνευση σταθμών της κρατικής τηλεόρασης δεν πιστεύω ότι θα υπονομεύσει το ψυχαγωγικό η ενημερωτικό προΙόν που απολαμβάνει ο μέσος Έλληνας. <br />Για να είμαι ειλικρινής «η κατάργηση των εκδρομών της πλουτοκρατίας και η αναδιανομή στον νέο, τον άνεργο, το χαμηλοσυνταξιούχο και η αποκαθήλωση θεσμών που επιτρέπουν σε λαμόγια της αστικής τάξης να λυμαίνονται το κόπο της εργατιάς (και όχι μόνο)» θα μπορούσε εύκολα να συνοψίσει τις προτάσεις ΤτΕ η οποία επιτέλους συντάχθηκε στο πλευρό της Ελληνικής αριστεράς και (γιατί όχι) μέρους τουλάχιστον του κυβερνώντος κομματος.<br />Εντυπωσιάστηκα λοιπόν με τις αντιδράσεις των κοινοβουλευτικών κομμάτων. Δεν καταλαβαίνω γιατί οι εκδρομές των ΚΑΠΗ στο εξωτερικό είναι διέξοδος από τη «Σπιναλόγκα» κατά τα λεγόμενα του κυρίου Τσίπρα. Αδυνατώ επίσης να αντιληφθώ ποια είναι τα «εσκαμμένα που υπερέβει ο κύριος Προβόπουλος» κατά τον κύριου Χυτήρη. Το γεγονός ότι το ΛΑΟΣ είναι το μόνο κοινοβουλευτικό κόμμα που αντιμετώπισε τις προτάσεις ΤτΕ ως λογικές είναι άλλο ένα δείγμα βαθειάς παρακμής του κομματισμού και του σφιχτού εναγκαλισμού του με το κράτος στην Ελλάδα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1048413176805928188-1495778714004795270?l=e-drasis.blogspot.com' alt='' /></div>Vasilis Tsaitashttp://www.blogger.com/profile/13384150372322174649noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1048413176805928188.post-18272235719141022792010-10-30T22:01:00.001+03:002010-10-30T22:02:26.904+03:00<div style="text-align: justify;">Ότι οι δημοτικές εκλογές πολιτικοποιούνται δεν αποτελεί έκπληξη. Ειδικά στους μεγαλύτερους δήμους, με δεδομένο μάλιστα ότι κατά κανόνα οι υποψήφιοι προέρχονται από τους κομματικούς σωλήνες, η ψήφος πολύ συχνά αποτελεί επιβράβευση ή αποδοκιμασία ενός κομματικού σχηματισμού.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Ενδεχομένως η πολιτική/ κομματική ψήφος να δικαιολογείται περισσότερο στις περιφερειακές εκλογές, δεδομένου ότι οι περιφέρειες πλέον θα ασκούν πολλές αρμοδιότητες που θα προσομοιάζουν στις αρμοδιότητες της κεντρικής κυβέρνησης - και, επομένως, τα χαρακτηριστικά των προγραμμάτων που προτείνονται (θα έπρεπε να) έχουν πολύ περισσότερη ιδεολογική συνοχή. Αλλά στις δημοτικές εκλογές το λογικό θα ήταν οι κάτοικοι να εξετάζουν ποιος υποψήφιος ή ποιος συνδυασμός θεωρούν ότι θα έκανε την καλύτερη δουλειά για τους ίδιους, για την καθημερινότητά τους.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Στην Αθήνα η παρούσα δημοτική αρχή δεν έχει να επιδείξει κάποιο έργο στους τομείς της αρμοδιότητάς της. Η πόλη είναι βρώμικη, δεν είναι ασφαλής, πολλά σημεία της δεν είναι προσβάσιμα, το ιστορικό κέντρο έχει εγκαταλειφθεί στην τύχη του. Επίσης, ο Δήμος παραμένει υπερχρεωμένος, απασχολεί τεράστιο αριθμό προσωπικού (μεγάλο μέρος του οποίου είναι είτε περιττό, είτε αναξιοποίητο). Οπότε είναι φυσικό, τώρα που ήλθε και το Μνημόνιο, ο απερχόμενος δήμαρχος να έχει ένα θέμα, με το οποίο να ασχολείται, ώστε να αποφεύγει οποιαδήποτε συζήτηση για τα δικά του πεπραγμένα. Καταδικάζει το μνημόνιο, τους μειωμένους πόρους που θα έχει αυτό στην τοπική αυτοδιοίκηση, σχεδόν αποδίδει τα χάλια της Αθήνας στο μνημόνιο. Επίσης, σπεύδει να τονίσει ότι ο βασικός του ανθυποψήφιος προτείνεται από κόμμα, το οποίο στηρίζει το μνημόνιο.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Έτσι, ακόμη και οι δημόσιες συζητήσεις και αντιπαραθέσεις μεταξύ των υποψηφίων καταλήγουν συχνά σε ερωτήσεις, εάν είναι υπέρ ή κατά του μνημονίου. Η αντιπολίτευση και, δυστυχώς, και ο Πρωθυπουργός πλέον, φρόντισαν να βάψουν τις εκλογές με τα χρώματα της συμφωνίας ή της αντίθεσης με το μνημόνιο. Ωστόσο, οι ψηφοφόροι, ειδικά στις δημοτικές εκλογές, ειδικά στην Αθήνα, δεν πρέπει να πέσουν σε μια τέτοια παγίδα - δεν πρέπει να ψηφίσουν υπέρ ή κατά του μνημονίου, πρέπει να σκεφθούν λίγο πιο στενά εγωιστικά, να ψηφίσουν με βάση το συμφέρον τους, με βάση τις προοπτικές η πόλη τους ή η γειτονιά τους να βελτιωθούν. Πρέπει να εξετάσουν το ποιόν των υποψηφίων, τι έχει κάνει ο καθένας ως τώρα στον τομέα ευθύνης του, τι προσωπικότητα έχει ο καθένας, και με βάση τις παραπάνω διαπιστώσεις να ψηφίσουν.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Αν αναδείξουν ξανά Δήμαρχο τον κ. Κακλαμάνη, το πιο πιθανό είναι ότι η καθημερινότητά τους δεν θα βελτιωθεί καθόλου. Η Αθήνα, κατά τη θητεία του κ. Κακλαμάνη, έγινε χειρότερη. Ο απερχόμενος δήμαρχος δεν έδειξε κάποια διάθεση για να βελτιώσει ουσιαστικά την καθαριότητα (περιορίσθηκε στην αγορά απορριμματοφόρων, τα οποία προφανώς είτε δεν αξιοποιούνται, είτε υπο-αξιοποιούνται). Διατηρεί ένα ραδιοφωνικό σταθμό δημοτικής προπαγάνδας, μέσω του οποίου δίνει πολλούς παχυλούς μισθούς σε δημοσιογράφους, οι οποίοι εργάζονται και σε άλλα μέσα ενημέρωσης, ενώ η ακροαματικότητά του είναι αστεία - εκτός αυτού, διατηρεί πολύ περισσότερους δημοσιογράφους και διοικητικούς υπαλλήλους, από οποιονδήποτε άλλο ραδιοφωνικό σταθμό ανάλογης εμβέλειας και ορκίζεται σ' ό,τι έχει ιερό και όσιο ότι το προσωπικό αυτό δεν πρόκειται να χάσει τη δουλειά του. Η δημοτική αστυνομία, ένα σώμα με αρκετές αρμοδιότητες, έχει ευνουχισθεί, περιοριζόμενο στο κόψιμο κλήσεων για παράνομη στάθμευση. Ούτε τη δουλειά αυτή την κάνει καλά όμως, όπως μαρτυρούν τα τόσα αυτοκίνητα που είναι σταθμευμένα πάνω σε πεζοδρόμια, σε ράμπες για αναπηρικά καροτσάκια, σε διαβάσεις πεζών κ.λπ. Επίσης, η διαχείριση των οικονομικών του Δήμου είναι εντελώς αδιαφανής. Όποιος έχει μπλέξει με τη δημοτική γραφειοκρατία σε ζητήματα έκδοσης αδειών (βασικά για καταστήματα υγειονομικού ενδιαφέροντος) έχει πολλές ιστορίες να πει.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Οφείλεται κάποια από τις δυσλειτουργίες αυτές στο μνημόνιο; Μήπως εάν οι δημότες Αθηναίων ψηφίσουν τον κ. Κακλαμάνη, για να δείξουν την αντίθεσή τους στο μνημόνιο, θα κάνουν κακό στους ίδιους; Θα παραμείνει η ίδια δημοτική αρχή, η οποία θα κρατήσει την πόλη βρώμικη. Οι κάτοικοι, οι εργαζόμενοι και οι επισκέπτες στην Αθήνα θα δυσκολεύονται να κυκλοφορούν. Θα δυσκολεύονται να σταθμεύσουν τα αυτοκίνητά τους. Θα δυσκολεύονται να περπατάνε στα πεζοδρόμια που θα εξακολουθήσουν να είναι βρώμικα και χαλασμένα. Θα φοβούνται να κυκλοφορήσουν στο κέντρο. Θα βλέπουν τις επιχειρήσεις στην πόλη να παρακμάζουν κι άλλο. Θα βλέπουν ότι η Αθήνα και ως τουριστικός προορισμός θα φθίνει ακόμη περισσότερο. Θα βλέπουν μια Αθήνα που θα συνεχίζει να παρακμάζει.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Προσωπικά υποστηρίζω τον κ. Γιώργο Καμίνη, επειδή νομίζω ότι έχει τις γνώσεις, τις ιδέες, την εμπειρία, την προσωπικότητα και, κυρίως, τη βούληση και το πάθος να αναστρέψει όλα τα παραπάνω. Πολλοί δημότες μπορεί να διαφωνούν μαζί μου. Να θεωρούν ότι η κα. Πορτάλιου ή ο κ. Σοφιανός ή ο κ. Αμυράς ή ο κ. Μιχαλολιάκος ή ακόμη και ο ίδιος ο κ. Κακλαμάνης θα βελτιώσουν τη ζωή μας εάν εκλεγούν, ασκώντας τις αρμοδιότητες του αξιώματός τους (πολλοί, ενδεχομένως, να διαφωνούν και με τις διαπιστώσεις που έχω καταγράψει παραπάνω και να εκτιμούν ότι η πόλη βελτιώθηκε από το 2006 μέχρι σήμερα). Αν ναι, με το καλό να υποστηρίξουν τον υποψήφιο της επιλογής τους - ή να συζητήσουμε για ποιους λόγους πιστεύουμε ότι ο ένας ή ο άλλος υποψήφιος θα είναι καλύτερος για το Δήμο.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Αλλά πρέπει την τελευταία αυτή εβδομάδα, αν θέλουμε οι εκλογές είναι το εργαλείο, με το οποίο ο πολίτης συμμετέχει στη διαμόρφωση του δικού του μέλλοντος, να ψηφίσουμε ακριβώς αυτό που καλούμαστε: δημοτικό άρχοντα. Όχι εκπρόσωπο των δυνάμεων του μνημονίου ή της αντίστασης κατά του μνημονίου. Να ρίξουμε ψήφο (κατά κυριολεξία) αυτοδιοικητική και όχι μνημονιακή ή αντιμνημονιακή.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><script type="text/javascript">var gaJsHost = (("https:" == document.location.protocol) ? "https://ssl." : "http://www.");document.write(unescape("%3Cscript src='" + gaJsHost + "google-analytics.com/ga.js' type='text/javascript'%3E%3C/script%3E"));</script> <script type="text/javascript">try {var pageTracker = _gat._getTracker("UA-7877169-1");pageTracker._trackPageview();} catch(err) {}</script><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1048413176805928188-1827223571914102279?l=e-drasis.blogspot.com' alt='' /></div>Athanasios Tsiourashttp://www.blogger.com/profile/18058321058878247003noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-1048413176805928188.post-38219902341891831962010-10-23T22:06:00.005+03:002010-10-23T22:18:12.586+03:00<div style="text-align: justify;">23 από τα 25 μέλη της Ολομελείας του Συμβουλίου της Επικρατείας (μειοψήφισε ο Πρόεδρος και μία Σύμβουλος) δέχθηκαν ότι</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Α. Το πεντάλεπτο που παρέχεται στα νεοπαγή κόμματα, όπως το αιτούν, στην ΕΡΤ ΑΕ και σε όλους τους ιδιωτικούς ραδιοφωνικούς και τηλεοπτικούς σταθμούς, το οποίο μάλιστα μπορεί να μεταδοθεί σε όποια ώρα επιλέξουν οι παραπάνω σταθμοί, δεν επαρκεί, κατά κοινή πείρα, ούτε στοιχειωδώς για τη μετάδοση των θέσεων και του προγράμματος τους, εν όψει του ότι τα κόμματα αυτά, εφ` όσον ιδρύθηκαν λίγο πριν από τις εκλογές, δεν είχαν τον χρόνο να γνωστοποιήσουν στο εκλογικό σώμα τις θέσεις και το πρόγραμμα τους πριν από την έναρξη της προεκλογικής περιόδου, όταν δεν ίσχυε ακόμη η απαγόρευση του άρθρου 11 του Ν 3023/2002. Επομένως, υπό τα ανωτέρω δεδομένα, η διάταξη του άρθρου 2 περ. α` της από 15.5.2009 δεύτερης προσβαλλόμενης αποφάσεως [απόφαση Παυλόπουλου] έχει εκδοθεί κατά παράβαση της εξουσιοδοτικής διατάξεως του άρθρου 10 παρ. 1 περ. α` του Ν 3023/2002 και είναι, ως εκ τούτου, ακυρωτέα κατά τα βασίμως προβαλλόμενα με την δεύτερη κρινόμενη αίτηση.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Β. Οι προσβαλλόμενες αποφάσεις [αποφάσεις Παυλόπουλου] παραβιάζουν και την αρχή της αναλογικής ισότητας, η οποία απορρέει ευθέως από το Σύνταγμα και θεσπίζεται ρητώς με την εξουσιοδοτική διάταξη του άρθρου 10 του Ν 3023/2002. Πράγματι, έναντι του πεντάλεπτου που δικαιούται το αιτούν, ως νεοπαγές κόμμα, κατά το άρθρο 2 της δεύτερης από 15.5.2009 προσβαλλόμενης αποφάσεως, η πρώτη από 13.5.2009 υπουργική απόφαση παρέχει στα κόμματα που εκπροσωπούνται στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, κατά τις ειδικότερες διακρίσεις αυτής, δύο εξηντάλεπτες συνεντεύξεις σε εθνικό δίκτυο των αρχηγών τους, τέσσερις συζητήσεις στρογγυλής τράπεζας στην ΕΡΤ ΑΕ και σε όλους τους ιδιωτικούς ραδιοφωνικούς και τηλεοπτικούς σταθμούς σε ώρες υψηλής ή σχετικά υψηλής ακροαματικότητας και θεαματικότητας (18:00 - 01:30), μία προεκλογική συγκέντρωση, ένα δεκάλεπτο την εβδομάδα στους παραπάνω σταθμούς για την παρουσίαση του προγράμματος και της δραστηριότητας τους και χρόνο διαφημιστικών μηνυμάτων, τα οποία αποτελούν, κατά κοινή πείρα, δραστικό μέσο προεκλογικής επικοινωνίας. Κατά τους υπολογισμούς, μάλιστα, του αιτούντος κόμματος, οι οποίοι δεν αμφισβητήθηκαν ειδικώς, το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας έχει στην διάθεση του 3.768 λεπτά της ώρας διαφημίσεων από τηλεοράσεως, το ΠΑΣΟΚ 2.819, το ΚΚΕ 1.692 και ο ΣΥΡΙΖΑ και ο ΛΑΟΣ από 1.258 λεπτά, κατανεμόμενα στα κρατικά και ιδιωτικά τηλεοπτικά μέσα. Έναντι των ανωτέρω, το αιτούν κόμμα δικαιούται δύο λεπτά της ώρας τηλεοπτικής διαφημίσεως και μάλιστα μόνον στη δημόσια τηλεόραση. Υπό τα δεδομένα αυτά, η διαφορά του χρόνου και εν γένει των ευχερειών που παρέχονται με τις προσβαλλόμενες αποφάσεις αφ` ενός μεν στα κόμματα που εκπροσωπούνται στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, αφ` ετέρου δε στα νεοπαγή κόμματα, είναι τόσο σημαντική, ώστε υπερβαίνει τα όρια, εντός των οποίων μπορούσε να κινηθεί ο Υπουργός Εσωτερικών κατά την άσκηση της κανονιστικής του αρμοδιότητας που του δίδει το άρθρο 10 παρ. 1 του Ν 3023/2002. Επομένως, οι προσβαλλόμενες αποφάσεις έχουν εκδοθεί και κατά παράβαση της αρχής της αναλογικής ισότητας και είναι και για το λόγο αυτόν, βασίμως προβαλλόμενο με τη δεύτερη αίτηση ακυρώσεως, παράνομες και ακυρωτέες.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">15 από τα 25 μέλη της Ολομελείας του Συμβουλίου της Επικρατείας (μειοψήφισε ο Πρόεδρος και εννέα Σύμβουλοι) δέχθηκαν ότι μόνη η πρόβλεψη για διαφορετική αφετηρία της προεκλογικής προβολής μεταξύ παλαιών και νεοπαγών κομμάτων επαρκεί (χωρίς τα ανωτέρω άλλα δύο κριτήρια) για την διαπίστωση της αντισυνταγματικότητας. Ειδικότερα</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Οι προσβαλλόμενες πράξεις [αποφάσεις Παυλόπουλου], κατά την προφανή έννοια τους, κατανέμουν χρόνο ραδιοτηλεοπτικής προβολής στα κόμματα, τα οποία θα συμμετάσχουν στις εκλογές της 7.6.2009. Για μεν τα κόμματα που εκπροσωπούνται στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, καθώς και για τα κόμματα "που έχουν λάβει στις αμέσως προηγούμενες ευρωεκλογές τουλάχιστον... 0,50% του συνόλου των έγκυρων ψηφοδελτίων...", οι πράξεις αυτές συνάγουν τεκμήριο συμμετοχής τους στις εκλογές της 7.6.2009 για δε τα λοιπά κόμματα (εν οις και το νεοπαγές αιτούν) οι προσβαλλόμενες πράξεις προϋποθέτουν την ανακήρυξη των συνδυασμών του από τον Άρειο Πάγο, η οποία, κατ` εφαρμογήν του άρθρου 3 παρ. 8 του Ν 1180/1981, συμπίπτει με την 24.5.2009. Η διαφοροποίηση αυτή οδηγεί και σε διαφοροποίηση του χρονικού σημείου ενάρξεως της μεταδόσεως των προεκλογικών μηνυμάτων των κομμάτων εντός του διατιθεμένου σε αυτά χρόνου. Η έναρξη αυτή συμπίπτει με την δημοσίευση της πρώτης υπουργικής αποφάσεως για τα κόμματα της πρώτης κατηγορίας (13.5.2009), με την δημοσίευση της δεύτερης υπουργικής αποφάσεως για τα κόμματα της δεύτερης κατηγορίας (15.5.2009) και με την 24.5.2009 για τα λοιπά (όπως το αιτούν) κόμματα. Όμως, η συνταγματική αρχή της ισότητας, η οποία διέπει και την ύλη που ρυθμίζει το άρθρο 15 παρ. 2 εδάφιο τελευταίο του Συντ., επιβάλλει μία κοινή αφετηρία για τα κόμματα κατά τη ρύθμιση της προεκλογικής τους προβολής από τα ραδιοτηλεοπτικά μέσα, πέρα της οποίας και μόνο επιτρέπεται η περαιτέρω διαφοροποίηση των κομμάτων κατ` εφαρμογήν της ειδικότερης αρχής της αναλογικής ισότητας. Ως κοινή αφετηρία δεν νοείται μόνον ο ελάχιστος, αλλά πάντως επαρκής χρόνος για τη μετάδοση των θέσεων και του προγράμματος των κομμάτων, αλλά και η κοινή για όλα τα κόμματα έναρξη της μεταδόσεως των ραδιοτηλεοπτικών τους μηνυμάτων, λαμβανομένης ιδίως υπ` όψη της απαγορεύσεως του άρθρου 11 του Ν 3023/2002. Η απόκλιση ως προς το τελευταίο αυτό σημείο, από την αρχή της ισότητος δεν μπορεί, όπως δέχεται η πλειοψηφήσασα γνώμη, να δικαιολογηθεί εκ μόνου του ότι οι παραπάνω κατηγορίες κομμάτων τελούν υπό διαφορετικές συνθήκες, δηλαδή τα μεν εκπροσωπούνται, τα δε δεν εκπροσωπούνται στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Από την άποψη, όμως, της ρυθμιζόμενης ύλης (ήτοι της προεκλογικής προβολής των κομμάτων), κρίσιμο είναι ότι, λόγω ακριβώς των διαφορετικών αυτών συνθηκών, τα μεν εκπροσωπούμενα κόμματα είχαν ανεμπόδιστη δυνατότητα προβολής του προγράμματος και των θέσεων τους πριν από την έναρξη ισχύος της απαγορεύσεως του άρθρου 11 του Ν 3023/2002, κατά την τρέχουσα προεκλογική περίοδο, ενώ κόμματα νεοπαγή, όπως το αιτούν, δεν είχαν τέτοια δυνατότητα, ακριβώς επειδή ιδρύθηκαν λίγο χρόνο πριν από την έναρξη ισχύος της απαγορεύσεως. Η δυσμενής αυτή θέση των νεοπαγών κομμάτων δεν είναι συνταγματικώς ανεκτό να καταστεί ακόμη δυσμενέστερη με την εις βάρος τους διαφοροποίηση του χρόνου ενάρξεως μεταδόσεως των προεκλογικών τους μηνυμάτων. Η αρχή της ισότητας θα επέβαλλε τουλάχιστον κοινή έναρξη του χρόνου αυτού για όλα τα κόμματα, δεδομένου ότι τα νεοπαγή έχουν για τους εκτεθέντες λόγους μεγαλύτερη ανάγκη προβολής του προγράμματος και των θέσεων τους. Επομένως, οι προσβαλλόμενες υπουργικές αποφάσεις, διαφοροποιώντας κατά τα εκτεθέντα το χρονικό σημείο ενάρξεως της μεταδόσεως των προεκλογικών μηνυμάτων των κομμάτων, έχουν εκδοθεί κατά παράβαση της συνταγματικής αρχής της ισότητας και είναι ακυρωτέες, κατά τα βασίμως προβαλλόμενα με τις κρινόμενες αιτήσεις.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1048413176805928188-3821990234189183196?l=e-drasis.blogspot.com' alt='' /></div>Athanasios Tsiourashttp://www.blogger.com/profile/18058321058878247003noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1048413176805928188.post-65813359140362516562010-10-23T22:01:00.005+03:002010-10-23T22:27:26.285+03:00<div style="text-align: justify;">Χθες (22 Οκτωβρίου) δημοσιεύθηκε η υπ' αριθμόν <a href="http://e-drasis.blogspot.com/2010/10/34272010.html">3427/2010 απόφαση</a> της Ολομελείας του <a href="http://www.ste.gr/">Συμβουλίου της Επικρατείας</a>, η οποία ακύρωσε τις αποφάσεις που είχε εκδώσει ο τότε Υπουργός Εσωτερικών στα μέσα Μαΐου του 2009 και οι οποίες ρύθμιζαν τις δυνατότητες που είχαν τα κόμματα για την προεκλογική τους προβολή (εν όψει των Ευρωεκλογών του 2009) από το ραδιόφωνο και την τηλεόραση. Η υπόθεση ξεκίνησε με αίτηση ακυρώσεως που υπέβαλαν η Δράση και τέσσερις υποψήφιοι ευρωβουλευτές. Συζητήθηκε αρχικά στο Δ' Τμήμα, στα τέλη Μαΐου 2009, το οποίο δεν εξέδωσε οριστική απόφαση, αλλά παρέπεμψε την υπόθεση για συζήτηση στην Ολομέλεια, όπου και συζητήθηκε τον Οκτώβριο του 2009, δηλαδή μετά τη διενέργεια των ευρωεκλογών (7 Ιουνίου 2009).</div><script type="text/javascript">var gaJsHost = (("https:" == document.location.protocol) ? "https://ssl." : "http://www.");document.write(unescape("%3Cscript src='" + gaJsHost + "google-analytics.com/ga.js' type='text/javascript'%3E%3C/script%3E"));</script> <script type="text/javascript">try {var pageTracker = _gat._getTracker("UA-7877169-1");pageTracker._trackPageview();} catch(err) {}</script><br /><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Οι υπουργικές αποφάσεις (<a href="http://www.et.gr/idocs-nph/search/pdfViewerForm.html?args=5C7QrtC22wEiICErm5tbxndtvSoClrL8dXlt6KbUXgt5MXD0LzQTLf7MGgcO23N88knBzLCmTXKaO6fpVZ6Lx9hLslJUqeiQhedNRfExKj8K51gVt7on0wmcCPdUuTGFjz1a3-t2DrE.">μία</a> για τα κόμματα που ήδη εκπροσωπούνται στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και <a href="http://www.et.gr/idocs-nph/search/pdfViewerForm.html?args=5C7QrtC22wEiICErm5tbxndtvSoClrL8nKy9wiJ8kZl5MXD0LzQTLf7MGgcO23N88knBzLCmTXKaO6fpVZ6Lx9hLslJUqeiQDP-ICERI0nTIehlGEDMTTYIa2KHpuVLSYffgwwcO55E.">μία</a> για όσα δεν εκπροσωπούνται) είχαν ως νομοθετικό έρεισμα τα άρθρα 10 και 11 του <a href="http://www.et.gr/idocs-nph/search/pdfViewerForm.html?args=5C7QrtC22wHghqNAYvmYB3dtvSoClrL8NFVwjN9oWbZ5MXD0LzQTLWPU9yLzB8V68knBzLCmTXKaO6fpVZ6Lx9hLslJUqeiQ0OLzpazEdcdJUloQle33O6dZNJaMJWabKfN2E9a99LI.">ν. 3023/2002</a>, ο οποίος καθορίζει τα της προεκλογικής προβολής των κομμάτων και των υποψηφίων και τα σχετικά με τη χρηματοδότησή τους. Το γενικό ρυθμιστικό πλαίσιο του νόμου είναι από μόνο του ιδιαιτέρως ασφυκτικό, καθώς προβλέπει πάρα πολλούς περιορισμούς στην προβολή. Έτσι, ωφελούνται όσοι βρίσκονται ήδη στη Βουλή ή είναι γνωστοί από άλλες τους δραστηριότητες (λ.χ. αθλητές, καλλιτέχνες, ηθοποιοί της "Λάμψης" ή του "Καλημέρα Ζωή" κ.λπ.). Ειδικά, μάλιστα, αναφορικά με την προεκλογική προβολή των κομμάτων από τα μαζικότερα μέσα, το ραδιόφωνο και την τηλεόραση, το άρθρο 11 του νόμου ορίζει ότι αυτή απαγορεύεται να γίνεται με έξοδα των ίδιων των κομμάτων. Τα κόμματα επιτρέπεται μόνο να αξιοποιούν τον δωρεάν τηλεοπτικό και ραδιοφωνικό χρόνο, ο οποίος παρέχεται στο πλαίσιο που θα καθορίζει μια απόφαση του Υπουργού Εσωτερικών, η οποία εκδίδεται σύμφωνα με το άρθρο 10 του νόμου και η οποία πρέπει να τηρεί την αρχή της αναλογικής ισότητας. Πέρα, δηλαδή, από τα όρια που καθορίζει η υπουργική απόφαση, κανένα κόμμα δεν μπορεί να κάνει διαφήμιση ή να αγοράσει, καθ' οιονδήποτε τρόπο, τηλεοπτικό χρόνο, για να προβάλλει τις θέσεις του. Έτσι, όταν ξεκίνησε η προεκλογική περίοδος για τις ευρωεκλογές του Ιουνίου 2009 η Δράση περίμενε να εκδοθεί η υπουργική απόφαση που προβλέπει το άρθρο 10 του ν. 3023/2002, για να ξέρει πόσο χρόνο θα διαθέτει στο ραδιόφωνο και στην τηλεόραση.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><i>[<u>Λεπτομέρεια</u>: στο αρχικό νομοσχέδιο, το οποίο αποτυπώνεται στην </i><a href="http://www.hellenicparliament.gr/UserFiles/2f026f42-950c-4efc-b950-340c4fb76a24/x-xrimacom-eis.pdf"><i>αιτιολογική έκθεση</i></a><i>&nbsp;του νόμου, παρεχόταν (από το άρθρο 10) η δυνατότητα στα κόμματα να ξοδεύουν και ιδίους πόρους - το 20% των δαπανών τους - για ραδιοφωνική ή τηλεοπτική προβολή. Η σχετική πρόβλεψη δεν πέρασε στο τελικό κείμενο του νόμου.]</i></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Εκδόθηκαν οι δυο αποφάσεις, στις οποίες γίνεται παραπομπή παραπάνω (για την ανάγνωσή τους απαιτείται <a href="http://get.adobe.com/reader/">adobe reader</a>). Η μία καθόριζε ότι τα κόμματα που εκπροσωπούνται στην Ευρωβουλή (τότε ήσαν η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ, το ΚΚΕ, ο ΣΥΡΙΖΑ και ο ΛΑΟΣ) θα δικαιούνται να προβάλλουν διαφημίσεις που αντιστοιχούν σε κόστος € 6.250.000 (πρακτικά αυτό αντιστοιχούσε, σύμφωνα με υπολογισμούς με τα τότε τιμολόγια, σε 3.768 λεπτά διαφημίσεων για τη ΝΔ, 2.819 λεπτά για το ΠΑΣΟΚ, 1.692 για το ΚΚΕ, 1.258 για το ΣΥΡΙΖΑ και το ΛΑΟΣ). Επίσης, οι αρχηγοί και οι εκπρόσωποί τους θα συμμετείχαν σε στρογγυλές τράπεζες, θα καλυπτόταν ωριαία προεκλογική τους εκδήλωση κ.λπ. Αντιθέτως, η Δράση, όπως και όλα τα καινούργια κόμματα, σύμφωνα με τη δεύτερη από τις αποφάσεις, δικαιούτο ένα πεντάλεπτο σε κάθε κανάλι καθ' όλη την προεκλογική περίοδο, και διαφήμιση δύο λεπτών (συνολικά) στα κρατικά κανάλια. Τα κόμματα που είχαν πάρει πάνω από 0,5% στις προηγούμενες ευρωεκλογές δικαιούντο κάτι παραπάνω (είκοσι λεπτά προβολής σε κάθε κανάλι και 3 λεπτά διαφήμιση στα κρατικά). Πρέπει να σημειωθεί ότι οι αποφάσεις αυτές εκδόθηκαν μετά από γνωμοδότηση μιας διακομματικής επιτροπής, στην οποία συμμετείχαν τα κόμματα που ήδη εκπροσωπούνται στο Ευρωπαϊκο Κοινοβούλιο.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Δεν χρειάζεται πολλή φιλοσοφία για να αντιληφθούμε ότι η παραπάνω μεθόδευση, ξεκινώντας από το νόμο 3023/2002 και κορυφούμενη με την έκδοση των δύο υπουργικών αποφάσεων (και των αντίστοιχων που εκδίδονται για άλλες προεκλογικές περιόδους), έχει ένα αποκλειστικό σκοπό: να μην μπορέσει κάποιο διαφορετικό κόμμα να εισέλθει στο πολιτικό παιχνίδι - να διατηρήσουν τα υφιστάμενα κοινοβουλευτικά κόμματα την παντοδυναμία τους και να αποκλείσουν από τα λοιπά κόμματα τη δυνατότητα στοιχειώδους επικοινωνίας με το εκλογικό σώμα. Ο Διονύσης Κατρανίτσας, σε μια <a href="http://katranitsas.blogspot.com/2009/05/blog-post_30.html">ανάρτησή</a> του, η οποία μνημονεύθηκε και στο νομικό τύπο, περιέγραψε πολύ εύστοχα την κατάσταση αυτή ως ένα καρτέλ πολιτικών κομμάτων, τα οποία συγκροτούν το σημερινό πολιτικό σύστημα και εμποδίζουν την είσοδο σ' αυτό καινούργιων δυνάμεων.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Το Συμβούλιο της Επικρατείας, εξετάζοντας την υπόθεση, στάθηκε κυρίως στην τεράστια ανισότητα μεταξύ των κομμάτων που ήδη εκπροσωπούνται στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και των υπολοίπων και έκρινε (με ψήφους 23-2) ότι η ανισότητα αυτή παραβιάζει την νομοθετική πρόβλεψη, κατά την οποία η υπουργική απόφαση πρέπει να σέβεται την αρχή της αναλογικής ισότητας, αλλά και το ίδιο το Σύνταγμα, που καθιερώνει την αρχή της ισότητας και ότι ο ελάχιστος χρόνος που δόθηκε στη Δράση ήταν εντελώς ανεπαρκής για την προβολή των θέσεών της. Μια σημαντική πλειοψηφία (15-10) επεσήμανε και ότι υπήρχε ανισότητα και στο χρονικό σημείο, κατά το οποίο τα κόμματα επιτρεπόταν να ξεκινήσουν την προεκλογική τους εκστρατεία: τα καινούργια κόμματα είχαν το σχετικό δικαίωμα μόνο μετά την ανακήρυξη του συνδυασμού τους από τον Άρειο Πάγο 15 ημέρες πριν από τις εκλογές, ενώ όσα συμμετείχαν σε προηγούμενες εκλογές και είχαν λάβει πάνω από 0,50% των ψήφων, μπορούσαν να την ξεκινήσουν νωρίτερα, από την έναρξη της προεκλογικής περιόδου. Είναι ενδιαφέρον ότι, ως <i>obiter dictum</i>, το Συμβούλιο της Επικρατείας επισημαίνει ότι τα νεοπαγή κόμματα έχουν μεγαλύτερη ανάγκη προβολής των θέσεών τους, σε σχέση με τα παλαιότερα.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Τι σημασία έχουν όλα αυτά, λοιπόν, και σε τι αλλάζει τη ζωή μας η απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας; Ως άμεσο αποτέλεσμα αναγνωρίζεται ότι οι ευρωεκλογές του 2009 έγιναν υπό καθεστώς ανισότητας στην προβολή των κομμάτων, ουσιαστικά φίμωσης των νεοπαγών κομμάτων, στα οποία περιλαμβάνεται και η Δράση. Αυτό ενισχύει σημαντικά τη θέση μας στην αίτηση που έχουμε κάνει ήδη από τον Ιούνιο του 2009 και εκκρεμεί ενώπιον του Ανωτάτου Ειδικού Δικαστηρίου (το οποίο περίμενε την έκδοση της αποφάσεως του Συμβουλίου της Επικρατείας), με την οποία ζητούμε την ακύρωση των εκλογών. Δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι εκδηλώθηκε ουσιαστικά η λαϊκή βούληση, όταν κάποια από τα κόμματα δεν είχαν ουσιαστικά τη δυνατότητα να επικοινωνήσουν με το εκλογικό σώμα, αξιοποιώντας την τηλεόραση, ώστε να προβάλουν τις θέσεις τους.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Από την άλλη, ξέρουμε πλέον ότι οι υπουργικές αποφάσεις, με τις οποίες θα κατανέμεται ο ραδιοφωνικός και τηλεοπτικός χρόνος κατά την προεκλογική περίοδο θα πρέπει, εφ' εξής, να παρέχουν ικανό χρόνο σε όλα τα κόμματα, ώστε να μπορούν να προβάλλονται οι θέσεις τους. Το ότι η απόφαση εκδόθηκε από την Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας της προσδίδει ιδιαίτερο κύρος και θα είναι δύσκολο, σε περίπτωση που μια τέτοια παρόμοια υπόθεση αχθεί εκ νέου ενώπιον κάποιου τμήματος του Συμβουλίου της Επικρατείας (όπως η δική μας, αρχικώς), το τμήμα να αποστεί από την κρίση της Ολομελείας. Αυτό σημαίνει ότι ο εκάστοτε Υπουργός Εσωτερικών θα ξέρει ότι, σε περίπτωση που δεν τηρήσει την αρχή της ισότητας στην έκδοση της αποφάσεώς του και αποκλείσει κάποια κόμματα από τη δυνατότητά τους να προβληθούν στο ραδιόφωνο και την τηλεόραση, η απόφασή του το πιθανότερο είναι ότι θα ακυρωθεί από το Συμβούλιο της Επικρατείας και, μάλιστα, αυτή τη φορά πριν τις εκλογές, αφού θα υπάρχει ένα τόσο σημαντικό προηγούμενο.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Συνεπώς, το πολιτικό κατεστημένο έχει στερηθεί ένα από τα όπλα που είχε για να εμποδίζει την προβολή και τη δυνατότητα εκλογικής επιτυχίας νέων πολιτικών σχηματισμών. Πρόκειται για την πρώτη ρωγμή σ' αυτό το ιδιότυπο κομματικό καρτέλ και την πρώτη αντιστροφή της πορείας που είχε οδηγήσει στο σχηματισμό του.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1048413176805928188-6581335914036251656?l=e-drasis.blogspot.com' alt='' /></div>Athanasios Tsiourashttp://www.blogger.com/profile/18058321058878247003noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1048413176805928188.post-49370611172103004202010-10-19T00:47:00.004+03:002010-10-19T01:13:54.177+03:00Μιλούσα τις προάλλες με κυρία, μη ειδική στα οικονομικά, και η συζήτηση το έφερε σε κάποιες μεγάλες εταιρίες. «Μα, τόσο μεγάλη εταιρία», διερωτάται η κυρία, «και έχει δάνεια!». Αντιλήφθηκα ότι πολύς κόσμος θεωρεί το δανεισμό ως σανίδα σωτηρίας για πνιγμένους. Ίσως με αυτή τη νοοτροπία τα περασμένα χρόνια όσοι δεν έβγαιναν με το μισθό τους δανείζονταν από τις τράπεζες...<br /><br />Ο δανεισμός όμως δεν είναι καλός ή κακός, εξάλλου ο μανιχαϊσμός σπάνια βοηθά τις αναλύσεις. Ο δανεισμός είναι ένα εργαλείο. Σαν το μαχαίρι, αν θέλετε, που μπορούμε να το χρησιμοποιήσουμε για να καθαρίσουμε ένα φρούτο και να το φάμε, αλλά μπορούμε και να το μπήξουμε στην κοιλιά μας και να αυτοκτονήσουμε. Σκέφτηκα έτσι να προσπαθήσω να δείξω με ένα (αρκετά απλουστευμένο) παράδειγμα ότι, για μια επιχείρηση, αν τα πράγματα πάνε στραβά, δε φταίει ο δανεισμός, αλλά το τι έκανε τα λεφτά.<br /><br />Ας πάρουμε δύο επιχειρήσεις, την Κ (κερδοφόρα) και την Ζ (ζημιογόνα). Και οι δυο έχουν κεφάλαιο 1.000.000 ευρώ. Η μεν Κ εμφανίζει κέρδη 100.000 ευρώ, η δε Ζ ζημιές 100.000 ευρώ. Έτσι έχουμε<br /><center><table border="1"><br /><tbody><tr><br /><td><center><b>Εταιρία</b></center></td><td><center><b>Κ</b></center></td><td><center><b>Ζ</b></center></td><br /></tr><br /><tr><br /><td><center><b>Κεφάλαιο</b></center></td><td><center>1.000.000</center></td><td><center>1.000.000</center></td><br /></tr><br /><tr><br /><td><center><b>Αποτέλεσμα</b></center></td><td><center>100.000</center></td><td><center>-100.000</center></td><br /></tr><br /><tr><br /><td><center><b>Απόδοση</b></center></td><td><center>10%</center></td><td><center>-10%</center></td><br /></tr><br /></tbody></table><br /></center><br />Οι επιχειρήσεις είναι ένα μείγμα παραγόντων: μεφαλαίου, ανθρώπινου δυναμικού, ακινήτων τεχνογνωσίας, κλπ. Όλο αυτό είναι το χρησιμοποιούμενο κεφάλαιο, το οποίο, ανάλογα με τη χρήση του, καταλήγει στο οικονομικό αποτέλεσμα, θετικό ή αρνητικό. Σε γενικές γραμμές (ας μη συζητήσουμε αυτή την παραδοχή), κεφάλαιο και οικονομικό αποτέλεσμα είναι ανάλογα. Στο παράδειγμά μας, η επιχείρηση Κ, με κεφάλαιο 1.000.000 κατόρθωσε να έχει κέρδη 100.000. Αν μπορούσε να δανειστεί άλλα 2.000.000, ακολουθώντας την ίδια επιχειρηματική συνταγή, θα κέρδιζε 300.000. Αποφασίζει λοιπόν να δανειστεί με επιτόκιο 5%. Δείτε τι συμβαίνει, σε σύγκριση με την εταιρία Ζ που αποφασίζει να δανειστεί κι αυτή 2.000.000, πιστεύοντας ότι έτσι θα «ξελασπώσει».<br /><center><br /><table border="1"><br /><tbody><tr><br /><td><center><b>Εταιρία</b></center></td><td><center><b>Κ</b></center></td><td><center><b>Ζ</b></center></td><br /></tr><br /><tr><br /><td><center><b>Κεφάλαιο</b></center></td><td><center>1.000.000</center></td><td><center>1.000.000</center></td><br /></tr><br /><tr><br /><td><center><b>Δάνεια</b></center></td><td><center>2.000.000</center></td><td><center>2.000.000</center></td><br /></tr><br /><tr><br /><td><center><b>Αποτέλεσμα</b></center></td><td><center>300.000</center></td><td><center>-300.000</center></td><br /></tr><br /><tr><br /><td><center><b>Τόκοι</b></center></td><td><center>-100.000</center></td><td><center>-100.000</center></td><br /></tr><br /><tr><br /><td><center><b>Συνολικό αποτέλεσμα</b></center></td><td><center>200.000</center></td><td><center>-400.000</center></td><br /></tr><br /><tr><br /><td><center><b>Απόδοση</b></center></td><td><center>20%</center></td><td><center>-40%</center></td><br /></tr><br /></tbody></table><br /></center><br />Μια αποτυχημένη επιχειρηματική συνταγή δεν βελτιώνεται με το δανεισμό. Έτσι, η επιχείρηση Ζ, δανειζόμενη, κατόρθωσε να χάνει 40% του κεφαλαίου της, ενώ χωρίς δανεισμό έχανε 10%. Αντίθετα, η εταιρία Κ, δανειζόμενη, διπλασίασε την απόδοση του κεφαλαίου της (από το 10% στο 20%). Αυτός είναι ο λόγος που ο δανεισμός καλείται συχνά και «μόχλευση», διότι πολλαπλασιάζει τη δύναμη του χρησιμοποιούμενου κεφαλαίου με τον ίδιο τρόπο που ο μοχλός πολλαπλασιάζει τη δύναμη.<br /><br />Αυτό ακριβώς συμβαίνει και με τα κράτη. Ένα κράτος Κ που δανείζεται για να επενδύσει σε παραγωγικούς τομείς, σε υποδομές, σε παιδεία, σε καινοτομία, θα αυξήσει την ευημερία του. Η Ελλάδα, στην κατηγορία Ζ επί 30 και πλέον χρόνια, δανείζεται για να ρίχνει σε μαύρες τρύπες: Νοσοκομεία, Πανεπιστήμια, μεταφορές, εξοπλισμοί, μισθοδοσία ημετέρων, κλπ... Επομένως, δεν είναι να απορεί κανείς που ήρθε η χρεοκοπία, αλλά για το ότι άργησε τόσο...<script type="text/javascript">var gaJsHost = (("https:" == document.location.protocol) ? "https://ssl." : "http://www.");document.write(unescape("%3Cscript src='" + gaJsHost + "google-analytics.com/ga.js' type='text/javascript'%3E%3C/script%3E"));</script><script type="text/javascript">try {var pageTracker = _gat._getTracker("UA-7877169-1");pageTracker._trackPageview();} catch(err) {}</script><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1048413176805928188-4937061117210300420?l=e-drasis.blogspot.com' alt='' /></div>Κωστής Λυμπουρίδηςhttp://www.blogger.com/profile/17797679881861116658noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1048413176805928188.post-69949133721574981832010-10-11T18:12:00.003+03:002010-10-11T18:17:39.898+03:00<div align="justify"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 263px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5526807264131510738" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_V1JaA-qN_kg/TLMp7KibcdI/AAAAAAAAARg/EEOulpdFXU0/s400/assets_large_t_420_3523144.jpg" /> <div align="justify">Δεν είναι πρώτη φορά που στην Ελλάδα θέματα ουσίας υποβαθμίζονται και αναλώνεται η πολιτική συζήτηση σε μια ατέλειωτη συζήτηση περί αισθητικής και στυλ! </div><p align="justify"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 260px; DISPLAY: block; HEIGHT: 243px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5526807241750019282" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_V1JaA-qN_kg/TLMp53KQ_NI/AAAAAAAAARQ/3ps3V32m2SM/s400/3385990950_c7146e4803_b.jpg" /><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 266px; DISPLAY: block; HEIGHT: 226px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5526807249805506290" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_V1JaA-qN_kg/TLMp6VK19vI/AAAAAAAAARY/NZIoi1ggFTE/s400/4294658537_47562e58a0_o.jpg" /></p><div align="justify">Το ίδιο συμβαίνει δυστυχώς και με τη διαμόρφωση της πλατείας ομονοίας. Η πλατεία αυτή έχει περάσει διάφορες φάσεις ενώ φαίνεται πως το καθοριστικό κάθε φορά γεγονός στην ιστορία της έχει να κάνει με τη συγκοινωνιακή της υπόσταση, την εξυπηρέτηση δηλαδή των περαστικών που περνούν όλο το εικοσιτετράωρο από το σταθμό της. ΗΣΑΠ και Μετρό διέρχονται της πλατείας και μεταφέρουν χιλιάδες αθηναίους καθημερινά. </div>Παραθέτοντας μια σειρά εικόνων, από τις προπολεμικές καμινάδες δωρικού ρυθμού, στο σιντριβάνι του Ζογγολόπουλου, μετά στο δρομέα του Έβερτ και σήμερα πάλι, μετά τη διέλευση του μετρό, στο τσιχλο-πλακόστρωτο (=πλάκες πεζοδρομίου στολισμένες με χιλιάδες τσίχλες) της Μπακογιάννη, καταλαβαίνουμε βεβαίως πως δεν είναι ούτε το πράσινο που μας λείπει, ούτε ο περίπατος, ούτε η κακή μας και η ψυχρή μας μέρα! Εκείνο που μας λείπει είναι επιστημονική τεκμηρίωση. <img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 401px; DISPLAY: block; HEIGHT: 239px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5526807275304590658" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_V1JaA-qN_kg/TLMp70KTHUI/AAAAAAAAARo/PhOBNbiM3b0/s400/DSC00692.JPG" />Κάτω από την πλατεία, υπάρχει ένας χαμηλοτάβανος χώρος (που με το ζόρι αναπνέεις) στον οποίο καθημερινά, σε όλες τις ώρες της μέρας, περπατά ή και τρέχει εκατοντάδες χιλιάδες κόσμου, πολλοί περισσότεροι από αυτούς που ακριβώς από πάνω λιάζονται εν μέσω τροχοφόρων, τις μέρες που έχει καλό καιρό…<br /><br />Άρα προς τι το μίσος; Το πρώτιστο θέμα που θα είχε να λύσει κάθε αρχιτέκτονας που σέβεται τον εαυτό του θα ήταν να βρεθεί ικανός χώρος με ικανό ύψος και αερισμό για τους ταλαίπωρους αρουραίους του υπογείου! Μήπως λοιπόν εδώ βρίσκεται και η λύση του προβλήματος; Μήπως δηλαδή παρά να ασχολούμαστε με την αισθητική της πλατείας εν μέσω τροχοφόρων δεν έχουμε παρά να ανατινάξουμε την πλατεία και να αφήσουμε τους χιλιάδες κατάκοπους «αρουραίους» να πάρουν αέρα; Και εν μέσω βιοκλιματικής εφορείας να κατασκευάσουμε μία πρωτοποριακή καθ’ όλα πράσινη αλλά και διάτρητη στέγη για τον μεγαλύτερο σταθμό τρένου της χώρας;<br /><br />Υποψιάζομαι πως ο Δήμαρχος ή ο πολιτικός που θα υποσχεθεί και θα δρομολογήσει ένα τέτοιο ρηξικέλευθο έργο, θα τον ευγνωμονούν εκατομμύρια εργαζομένων πολιτών αυτής της χώρας… Ε, ας βρεθεί και κάποιος να τον κατηγορήσει γιατί δεν θα μπορεί να λιάζεται εν μέσω τροχοφόρων!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1048413176805928188-6994913372157498183?l=e-drasis.blogspot.com' alt='' /></div>χαρης σαββιδηςhttp://www.blogger.com/profile/06108936997222677511noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1048413176805928188.post-84441426323298685292010-10-01T00:22:00.005+03:002010-10-01T01:24:17.303+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.sxc.hu/pic/m/a/ay/ayla87/1085093_wooden_heart.jpg"><img style="float: right; margin: 0pt 0pt 10px 10px; cursor: pointer; width: 200px; height: 162px;" src="http://www.sxc.hu/pic/m/a/ay/ayla87/1085093_wooden_heart.jpg" alt="" border="0" /></a>Θα σου έχει τύχει, αγαπητέ αναγνώστη, στα χρόνια της αθώας νιότης σου, να συναντήσεις έναν ανεκπλήρωτο έρωτα: μια γυναίκα την οποία ερωτεύτηκες, χωρίς όμως εκείνη ποτέ της να γυρίσει να σε κοιτάξει. Που κατόπιν η φαντασία σου της προσέδωσε μυθικά χαρίσματα, μοναδικές χάρες, υπεράνθρωπα γνωρίσματα. Που τελικά στο νου σου την ταύτισες με τον ορισμό του έρωτα, αυτόν που ίσως δεν ξανασυνάντησες ποτέ.<br /><br />Μπορεί τη γυναίκα αυτή να τη συναντήσεις χρόνια, δεκαετίες αργότερα. Μπορεί ακόμη να είναι και γριά, ξεδοντιασμένη και άσχημη. Να υπήρξε σκληρή με τον άντρα της, να μην του μαγείρευε ποτέ, να τον κεράτωνε. Δε θα σε επηρεάσει τίποτε, ποτέ δεν έζησες εξάλλου μαζί της για να δεις ότι τελικά όλα ήταν παιχνίδι του μυαλού και αυτή η γυναίκα δεν ήταν για σένα. Δε θα σε επηρέαζε ούτε ο άντρας της, αν τα συζητούσε μαζί σου. Θα την δεις και πάλι με την γλυκειά ανάμνηση του ανεκπλήρωτου έρωτα, θα τη δεις με τα αθώα εφηβικά μάτια που κάποτε την ερωτεύτηκαν.<br /><br /><span>Έτσι δρα ο ανεκπλήρωτος έρωτας</span>.<br /><br />Αυτή ακριβώς είναι η σχέση των Ελλήνων με τις σοσιαλιστικές ιδέες. Στα νεανικά, εφηβικά μας μάτια φάνταζαν τέλειες. Δικαιοσύνη, ισότητα, αλληλεγγύη. Κανείς πλουσιότερος, όλοι με δουλειά, κανένας στο δρόμο. Τι πιο τέλειο; Δυστυχώς, τον σοσιαλισμό τον παντρεύτηκε η Ανατολική Ευρώπη, εμείς ποτέ. Και δεν πέρασε καλά μαζί του. Διαπίστωσε ότι μοιράζει μεν δίκαια, αλλά τη μιζέρια, όχι τον πλούτο. Δίνει όραμα, αλλά δυστυχώς δεν επιβιώνεις τρώγοντας όραμα. Υπόσχεται κοινωνία αλληλεγγύης, αλλά υψώνει τείχη και συρματοπλέγματα. Τάζει εργασία για όλους, αλλά σκοτώνει την ψυχή της εργασίας: το κίνητρο.<br /><br />Έτσι, η Ανατολική Ευρώπη πήρε διαζύγιο μαζί του, μας διηγήθηκε και τα καθέκαστα. Εμείς όμως τίποτα. Βλέπουμε το σοσιαλισμό με τα αθώα, εφηβικά μάτια που τον ερωτεύτηκαν. Τι κι αν παντρευτήκαμε άλλον, με περιουσία, περάσαμε καλά, κάναμε τα ταξίδια μας, πήραμε τα αυτοκίνητα, τα σπίτια μας, τα εξοχικά μας... Συνεχίζουμε να ονειρευόμαστε τι ωραία θα ήταν να κτίζαμε μια σοσιαλιστική κοινωνία. Δυστυχώς δεν ζήσαμε το σοσιαλισμό για να τον απομυθοποιήσουμε...<br /><br />Έρως ανίκατε μάχαν...<br /><br /><script type="text/javascript">var gaJsHost = (("https:" == document.location.protocol) ? "https://ssl." : "http://www.");document.write(unescape("%3Cscript src='" + gaJsHost + "google-analytics.com/ga.js' type='text/javascript'%3E%3C/script%3E"));</script><script type="text/javascript">try {var pageTracker = _gat._getTracker("UA-7877169-1");pageTracker._trackPageview();} catch(err) {}</script><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1048413176805928188-8444142632329868529?l=e-drasis.blogspot.com' alt='' /></div>Κωστής Λυμπουρίδηςhttp://www.blogger.com/profile/17797679881861116658noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1048413176805928188.post-73569295467512144692010-09-27T14:08:00.002+03:002010-09-27T14:13:53.471+03:00Την περασμένη εβδομάδα ήρθε στο φώς της δημοσιότητας το πόθεν έσχες των βουλευτών, νην και πρώην. Για άλλη μια χρονιά, με κουτσομπολίστικη διάθεση, τα μέσα μας ενημέρωσαν για τα περιουσιακά στοιχεία των αρχηγών των κομμάτων και επιλεγμένων βουλευτών χωρίς καν να συνοδεύσουν την είδηση με μια σύγκρισή τους με την περασμένη χρονιά, η ακόμα καλύτερα με τη χρονιά εισόδου τους στην βουλή. <br />Μια που η διαδικασία δεν είχε καμία έκπληξη, την προσοχή μου τράβηξε ένα χθεσινό σχετικό δημοσίευμα (http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_politics_100049_26/09/2010_416431), σύμφωνα με το οποίο ανάμεσα στους νεοεκλεγέντες βουλευτές υπάρχουν κάποιοι που τα τελευταία 3 χρόνια προ της εκλογής τους ζούσαν κάτω από το όριο της φτώχειας (4.800 ευρώ ετησίως). Λίγοι περισσότεροι τα κατάφερναν κάπως καλύτερα αλλά παρ’ όλα αυτά κάτω από το όριο του αφορολογήτου. Ένας καλοπροαίρετος, ανεξάρτητος, παρατηρητής μάλλον θα θαύμαζε το γεγονός και θα οδηγούταν στο συμπέρασμα «πόσο ανοιχτή είναι η Ελληνική κοινωνία και πολιτική, που πένητες καταφέρνουν να εκλεγούν σε δημόσια αξιώματα». Θα ζήταγε επίσης τις εμπειρίες τους και θα τις ανέβαζε σ’ ένα ιστολόγιο με τίτλο «Το βουλευτιλίκι και πώς να επιτύχετε την εκλογή σας με εισόδημα αντάξιο επιδόματος κοινωνικής αλληλεγγύης». Εγώ πάλι, επειδή είμαι προκατειλημένος και κακοπροαίρετος, δε μπορώ να χωνέψω πώς υπάρχουν συμπολίτες μας που με εισόδημα 200-700 ευρώ το χρόνο μπορούν να καλύψουν τα έξοδα μιας προεκλογικής εκστρατείας σε οποιαδήποτε περιφέρεια. Τεράστια κληρονομιά; Φοροδιαφυγή; Ξέπλυμα μάυρου χρήματος; Αποδοχή «προεκλογικών χορηγιών»; Αυτές είναι οι πρώτες σκέψεις που περνάνε από το μυαλό μου.<br />Οι δηλώσεις πόθεν έσχες υποτίθεται ότι εξετάζονται από επιτροπή στην οποία οι βουλευτές είναι πλειοψηφία αλλά συμμετέχουν κι αρκετοί ανεξάρτητοι. Δεν ξέρω αν η εν λόγω επιτροπή κρίνει ευνοϊκά τους εισοδηματικά ασθενέστερους πολίτες, που κατάφεραν να γίνουν βουλευτές, αλλά εάν ήμουν μέλος της ή μπορούσα να την επηρεάσω, θα ήθελα σίγουρα να κληθούν να δώσουν κάποιες εξηγήσεις οι εν λόγω κύριοι και πιο συγκεκριμένα πώς καταφέρναν και επιβίωναν (τουλάχιστον αυτοί με τα 400 ευρώ το μήνα και κάτω) και φυσικά που βρήκαν πόρους να χρηματοδοτήσουν μια επιτυχημένη προεκλογική εκστρατεία. Αλλά βέβαια εγώ δε μπορώ να επηρεάσω την επιτροπή… <br /><script type="text/javascript">var gaJsHost = (("https:" == document.location.protocol) ? "https://ssl." : "http://www.");document.write(unescape("%3Cscript src='" + gaJsHost + "google-analytics.com/ga.js' type='text/javascript'%3E%3C/script%3E"));</script><script type="text/javascript">try {var pageTracker = _gat._getTracker("UA-7877169-1");pageTracker._trackPageview();} catch(err) {}</script><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1048413176805928188-7356929546751214469?l=e-drasis.blogspot.com' alt='' /></div>Vasilis Tsaitashttp://www.blogger.com/profile/13384150372322174649noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1048413176805928188.post-68131664109508115642010-09-26T11:31:00.002+03:002010-09-26T11:34:44.343+03:00<div style="text-align: justify;">Δυστυχώς, το κυβερνών κόμμα επιλέγει να επιβεβαιώνει το "σοσιαλιστικό" της ονομασίας του σε μια περίοδο, κατά την οποία έχει ήδη αποδειχθεί ως ολέθρια η κρατούσα κρατικιστική λογική. Το ότι η κυβέρνηση αναγκάζεται να κυνηγάει επενδύσεις με το ντουφέκι και να πανηγυρίζει με την <a href="http://www.imerisia.gr/article.asp?catid=12336&amp;subid=2&amp;pubid=62313147">επίτευξη μιας συμφωνίας</a>,&nbsp;είναι η μεγαλύτερη απόδειξη ότι η χώρα μας δεν είναι ελκυστική για επενδύσεις. Και&nbsp;αντί να <a href="http://e-drasis.blogspot.com/2010/09/blog-post_19.html">διορθώσει τα κακώς κείμενα</a>, που είναι αρκετά, αποφασίζει ότι πρέπει να ασκήσει ακόμη περισσότερο έλεγχο στην οικονομία, κάνοντας ό,τι χρειάζεται, για ν' αυξήσει τη συμμετοχή του στην Εθνική Τράπεζα. Με μεγάλη ανησυχία διαβάσαμε, στο <a href="http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathpolitics_1_25/09/2010_1292706">σχόλιο</a> του Μπάμπη Παπαδημητρίου στην "<a href="http://www.kathimerini.gr/">Καθημερινή</a>", ότι ο ΟΑΕΕ, με τις τεράστιες ταμειακές ανάγκες και την αδυναμία, κατά καιρούς, να καταβάλλει τις συντάξεις του, προτίθεται να συμμετάσχει στην αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου της Εθνικής. Από την κίνηση αυτή είναι έκδηλες κάποιες από τις στρεβλώσεις που συνεπάγεται η κρατική συμμετοχή στην οικονομία, ειδικά στην παρούσα συγκυρία για την Ελλάδα, κάποιες από τις οποίες αναδεικνύει το ίδιο το σχολιο.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div><div style="text-align: justify;">Κατ' αρχήν η ίδια η ανάγκη για διατήρηση οικονομικής εξουσίας, οικονομικού ελέγχου σ' ένα μεγάλο πιστωτικό ίδρυμα, οδηγεί την κυβέρνηση σε αποφάσεις, τις οποίες κανένας λογικός διαχειριστής δεν θα ελάμβανε. Ο ΟΑΕΕ και τα άλλα ασφαλιστικά ταμεία είναι καταχρεωμένα και, ενώ έχουν υποχρέωση κάθε μήνα να καταβάλλουν συντάξεις, φροντίζουν τα όποια αποθεματικά τους να τα επενδύουν και άρα να μην τα έχουν διαθέσιμα για την καταβολή των συντάξεων. Φυσικά, αυτό το κάνουν γνωρίζοντας ότι το κράτος θα έλθει και θα τους καλύψει τα ελλείμματα - ανεύθυνη διαχείριση στις πλάτες των φορολογουμένων. Ενδεχομένως να μπορούσε να δικαιολογηθεί μια τέτοια κίνηση, εάν αποσκοπούσε σε κάποιο σημαντικό μέρισμα που θα απέδιδαν οι μετοχές αυτές στο μέλλον, το οποίο θα οδηγούσε σε αύξηση των πόρων του ταμείου. Κάτι τέτοιο, φυσικά, είναι παράλογο στην παρούσα συγκυρία, όπου η ανάγκη για ρευστότητα είναι τεράστια και τα οφέλη θα ήσαν, το πολύ-πολύ, μακροπρόθεσμα.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Επίσης, κάποιος επενδυτής μπορεί να προχωρούσε σε μια τέτοια κίνηση, προσδοκώντας ότι η χρηματιστηριακή αξία της μετοχής, την οποία αγοράζει σε ελκυστική τιμή, θα ανεβεί σύντομα και θα μπορέσει να την μεταπωλήσει με σημαντικό κέρδος. Πρόκειται για μια κίνηση, την οποία κάποιος που διαχειρίζεται τα δικά του χρήματα θα μπορούσε να αναλάβει, ειδικά μάλιστα αν διαθέτει ρευστότητα, ώστε να αντιμετωπίσει το ενδεχόμενο να αργήσει η αύξηση της χρηματιστηριακής αξίας της μετοχής χωρίς να χρειάζεται να προχωρήσει νωρίτερα σε πωλήσεις, προκειμένου να καλύψει άμεσες ανάγκες που έχει (δεν συζητάμε και για την οικονομική δυνατότητα να απορροφήσει τυχόν διάψευση της προσδοκίας του και αποτυχία της επένδυσης). Ότι ο ΟΑΕΕ δεν έχει ρευστότητα είναι προφανές και ότι το ρίσκο, για το λόγο αυτό, είναι τεράστιο, προκύπτει - και γίνεται, μάλιστα, με χρήματα των ασφαλισμένων.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Σε κάθε περίπτωση, δηλαδή, πρόκειται για μια κίνηση, την οποία ένας συνετός επενδυτής (εφ' όσον η οικονομική κατάστασή του ήταν παρόμοια με αυτήν του ΟΑΕΕ) δεν θα έκανε. Η κυβέρνηση, όμως, δέσμια των σοσιαλιστικών ιδεοληψιών της, όπως επισημαίνεται και&nbsp;στο σχόλιο του Μπάμπη Παπαδημητρίου, έχει καταστήσει σαφές ότι την ενδιαφέρει ένας ισχυρός κρατικός τραπεζικός πυλώνας. Ρισκάρει την οικονομική βιωσιμότητα του δεύτερου μεγαλύτερου ασφαλιστικού ταμείου της χώρας, για να μπορέσει να επιδιώξει τους ευγενείς, όπως θεωρεί, στόχους.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Φυσικά, πρόκειται για ένα ακόμη παράδειγμα των καταστροφικών αποτελεσμάτων που επιφέρει το κράτος, όταν επιχειρεί να δράσει ως επιχειρηματίας - γιατί, στην πραγματικότητα, δεν πρόκειται ποτέ να δράσει ως επιχειρηματίας, αλλά να εκμεταλλευθεί την ισχύ του (τη δυνατότητα να τρέχει απεριόριστα ελλείμματα, μέχρι πρότινος, και τη δυνατότητα να επιβάλλει σε πολλές περιπτώσεις τη βούλησή του νομοθετικά) και όχι το καλύτερο επίπεδο προϊόντων ή υπηρεσιών που παρέχει (με αποτέλεσμα να αυξάνονται και οι επιλογές του καταναλωτή, άρα επ' ωφελεία του), προκειμένου να έχει κερδοφορία. Και, βέβαια, το κράτος, διά της εισβολής του στην αγορά, παρέχει σε όσους συγκροτούν την κρατική γραφειοκρατία πολλές ευκαιρίες για περαιτέρω αύξηση της επιρροής τους - διορισμούς, χαριστικές πράξεις, ανάθεση προμηθειών κ.λπ. Κυρίως παρέχει την ευχέρεια για διαχείριση χρήματος που είναι, κατ' ουσίαν, δημόσιο, χωρίς όμως τους περιορισμούς που επιβάλλει το Δημόσιο Λογιστικό και άλλες νομοθετικές διατάξες.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Οι δυσμενείς επιπτώσεις για το δημόσιο συμφέρον, από την άλλη, είναι εμφανείς. Ήδη στο παράδειγμα του ΟΑΕΕ φαίνεται ότι τα αποθεματικά του κινδυνεύουν να μειωθούν σοβαρά. Είναι πολύ πιθανό το ενδεχόμενο ο ΟΑΕΕ να μην μπορεί να καταβάλει συντάξεις, η κρατική επιχορήγηση να έχει φθάσει στα όρια που επιτρέπει το Μνημόνιο και να μην μπορεί να αυξηθεί, κι έτσι ο ΟΑΕΕ να υποχρεωθεί να πωλήσει βιαστικά και μαζικά μετοχές που απέκτησε από την αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου σε τιμή, όπως είναι φυσικό, χαμηλότερη της τιμής που κατέβαλε για την αγορά τους.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Αλλά και ευρύτερα, όπως επισημαίνεται στο σχόλιο, η συμμετοχή στην αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου από τον ΟΑΕΕ συνιστά αντίστοιχο αποκλεισμό ιδιωτών επενδυτών (και δη ξένων), οι οποίοι θα μπορούσαν, κατ' αυτόν τον τρόπο, να εισαγάγουν κεφάλαια στη χώρα μας. Δηλαδή με μια κίνηση το κράτος αυξάνει τα ελλείμματα ενός ήδη προβληματικού ασφαλιστικού ταμείου και εμποδίζει την είσοδο ξένων κεφαλαίων - και αυτά εν ονόματι της διατηρήσεως ενός ισχυρού κρατικού τραπεζικού πυλώνα!</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Για να δούμε, όμως, πόσο σκόπιμη είναι η διατήρηση ενός κρατικού τραπεζικού πυλώνα; Αυτή απ' ευθείας συνεπάγεται ότι θα υπάρχει ένα πιστωτικό ίδρυμα, το οποίο δεν θα ενεργεί βάσει ιδιωτικοοικονομικών κριτηρίων - με άλλα λόγια, δεν θα κοιτά το συμφέρον του. Τίνος το συμφέρον θα κοιτά; Προφανώς (κατά τη σοσιαλιστική σοφία της κυβερνήσεως) θα προστατεύει τις μικρές επιχειρήσεις ή τους νοικοκυραίους, στους οποίους (φαντάζομαι ότι) θα χορηγεί στεγαστικά ή άλλα δάνεια με ευνοϊκούς όρους. Επίσης, ποδοσφαιρικές ανώνυμες εταιρείες ή άλλους ευνοημένους του συστήματος (όπως έχει πράξει κατ' επανάληψιν στο παρελθόν η Εθνική).&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Μα δεν μπορούν οι κυβερνώντες να καταλάβουν ότι αν γίνεται κάτι τέτοιο, ακόμη και με όρους σχετικά χρηστής διαχείρισης (δηλαδή με "κοινωνικά κριτήρια"), αυτό θα συνιστά αθέμιτο ανταγωνισμό; Διότι οι ανταγωνίστριες τράπεζες δεν θα μπορούν να προχωρήσουν σε τόσο "ευνοϊκή" συμπεριφορά προς τις κοινωνικές ομάδες που θα κρίνει κάθε φορά προστατευτέες η κυβένρηση, γιατί δεν θα μπορούν να καλύψουν τυχόν ζημίες με αύξηση του μετοχικού τους κεφαλαίου, με την ίδια ευκολία, με την οποία κάτι τέτοιο θα κάνει μια κρατική τράπεζα (μια διαταγή θα αρκεί και ταμεία, ή και το ίδιο το Δημόσιο, θα συμμετάσχει). Επίσης, το κράτος θα έχει διπλή ιδιότητα: αφ' ενός θα είναι παίκτης, αφ' ετέρου θα είναι και διαιτητής: θα μπορεί ανά πάσα στιγμή να επιβάλλει νόμους, όπως οι ανεκδιήγητες ρυθμίσεις της Κατσέλη για τα υπερχρεωμένα νοικοκυριά, ανάλογα με τη συγκυρία και με κριτήριο και το όφελος της κρατικής τράπεζας εις βάρος των ανταγωνιστικών της κρατικών.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Έτσι, ο χρηματοοικονομικός τομέας, στον οποίο η χώρα μας είχε κάνει κάποια πρόοδο τα τελευταία χρόνια (με όλα τα ελαττώματα που αυτός είχε), καθίσταται και αυτός απωθητικός για σοβαρές ξένες επενδύσεις και για ουσιαστική κεφαλαιακή ενίσχυση. Γιατί να πάει κάποιος να εξαγοράσει, λ.χ., την Τράπεζα Πειραιώς (το παράδειγμα είναι τυχαίο), αποβλέποντας στο σημαντικό δίκτυο καταστημάτων της σε τιμή, η οποία θα αντανακλά και τα όποια προβλήματα κεφαλαιοποίησης έχει η Τράπεζα, εισάγοντας κεφάλαιο και εξυγιαίνοντάς την, όταν ξέρει ότι μπορεί δύο ημέρες μετά να εισαγάγει το κράτος μια νέα ρύθμιση, η οποία θα καθιστά τα δάνεια που έχει χορηγήσει η Τράπεζα ακόμη δυσκολότερα εισπράξιμα; Και, για να προλάβω τυχόν αντίρρηση ότι μια τέτοια ρύθμιση μπορεί να επηρεάσει και την κρατική τράπεζα, επαναλαμβάνω ότι η κρατική τράπεζα, έχοντας πάντοτε άμεση πρόσβαση στο κρατικό θησαυροφυλάκιο, θα μπορεί πάντα να απορροφήσει τέτοιες απώλειες: θα αυξήσει το κράτος κατά άλλες δύο μονάδες τον ΦΠΑ και τα επιπλέον έσοδα θα τα βάλει ως συμμετοχή σε νέα αύξηση μετοχικού κεφαλαίου. Όσο χοντροκομμένο κι αν ακούγεται κάτι τέτοιο, φοβάμαι ότι είναι πολύ ρεαλιστικό.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Δυστυχώς ο ορθολογισμός της κυβέρνησης, στο βαθμό που μέχρι στιγμής έχει αναδειχθεί (ειδικά συγκρινόμενος με την απίστευτη <a href="http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&amp;ct=32&amp;artId=356772&amp;dt=26/09/2010">μπουρδολογία</a> που διακρίνει την αξιωματική αντιπολίτευση), σταματά στις ιδεοληψίες της. Οι υπουργοί της έχουν κατά νου μια οικονομία, την οποία οι ίδιοι διευθύνουν σοφά, όπου οι επενδύσεις γίνονται με πρόσκληση (και αφού έχουν εκ των προτέρων κριθεί από την κυβέρνηση - όχι από την αγορά - επωφελείς) και με ανταλλάγματα (άλλος ένας παράγων που απομακρύνει πιθανές υγιείς ιδιωτικές επενδύσεις), όπου η οικονομική δραστηριότητα καθοδηγείται από ένα στιβαρό κρατικό τραπεζικό πυλώνα, ο οποίος παράλληλα συμβάλλει στην άμβλυνση των κοινωνικών ανισοτήτων και στην προστασία των κοινωνικών ομάδων, τις οποίες η ανάλγητη αγορά αφήνει απ' έξω. Αυτό το μοντέλο δεν έχει πιάσει ποτέ. Φοβάμαι ότι δεν θα πιάσει ούτε και τώρα.</div><script type="text/javascript">var gaJsHost = (("https:" == document.location.protocol) ? "https://ssl." : "http://www.");document.write(unescape("%3Cscript src='" + gaJsHost + "google-analytics.com/ga.js' type='text/javascript'%3E%3C/script%3E"));</script> <script type="text/javascript">try {var pageTracker = _gat._getTracker("UA-7877169-1");pageTracker._trackPageview();} catch(err) {}</script></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1048413176805928188-6813166410950811564?l=e-drasis.blogspot.com' alt='' /></div>Athanasios Tsiourashttp://www.blogger.com/profile/18058321058878247003noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1048413176805928188.post-89195481572271037122010-09-22T10:38:00.003+03:002010-09-22T11:22:57.288+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.tsmede.eu/Portals/0/My%20Pictures/IGamvrilis.jpg"><img style="float: right; margin: 0pt 0pt 10px 10px; cursor: pointer; width: 138px; height: 228px;" src="http://www.tsmede.eu/Portals/0/My%20Pictures/IGamvrilis.jpg" alt="" border="0" /></a>Ο κ. Ιωάννης Γαμβρίλης είναι πολιτικός μηχανικός στο επάγγελμα, και σήμερα <a href="http://www.tsmede.eu/%CE%A0%CE%BB%CE%B7%CF%81%CE%BF%CF%86%CE%BF%CF%81%CE%AF%CE%B5%CF%82%CF%84%CE%BF%CF%85%CE%A4%CE%A3%CE%9C%CE%95%CE%94%CE%95/%CE%A4%CE%BF%CE%A4%CE%B1%CE%BC%CE%B5%CE%AF%CE%BF%CE%9C%CE%B1%CF%82/%CE%9C%CE%AD%CE%BB%CE%B7%CE%94%CE%A3/%CE%92%CE%B9%CE%BF%CE%B3%CF%81%CE%B1%CF%86%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%A0%CF%81%CE%BF%CE%AD%CE%B4%CF%81%CE%BF%CF%85%CE%A4%CE%A3%CE%9C%CE%95%CE%94%CE%95/tabid/310/language/el-GR/Default.aspx">Πρόεδρος του ΕΤΑΑ</a>, αλλά και Πρόεδρος της <a href="http://www.atticabank.gr/index.asp?a_id=223">Τράπεζας Αττικής</a>. Αντιπαρέρχομαι το κατά πόσον μπορεί ένας πολιτικός μηχανικός να διοικήσει ένα τεράστιο ασφαλιστικό Ταμείο και μια Τράπεζα (συγχρόνως) και προχωρώ σε μια μεγαλειώδη <a href="http://www.capital.gr/news.asp?id=1051493">πρόταση που κατέθεσε</a>:<br /><br />Εν συντομία, σύμφωνα με την πρότασή του, παίρνουμε τα 6 δις ρευστά διαθέσιμα του ΕΤΑΑ και εξαγοράζουμε το 42% της Τράπεζας Αττικής που σήμερα κατέχει το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο και το Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων. Έτσι, κατά την πρότασή του, «καλύπτεται ένας από τους βασικούς όρους του Μνημονίου που είναι να μπει «ζεστό» χρήμα στα ταμεία του δημοσίου για να περιοριστεί το έλλειμμα». Κατόπιν, αφού το ΕΤΑΑ θα κατέχει το 85% της Τράπεζας, η Τράπεζα εξαγοράζει άλλες μικρότερες, ώστε και να μεγαλώσει, αλλά και να μειωθεί το ποσοστό του ΕΤΑΑ στο 51%. Με αυτό τον τρόπο, και θα θεωρείται ιδιωτική επιχείρηση που διαπραγματεύεται στο ΧΑ, και στην ουσία θα είναι κρατική, αφού θα την κατέχει το ΕΤΑΑ. Και καταλήγει: «οπότε καλύπτεται και ο βασικός όρος του Μνημονίου που είναι ιδιωτικές επενδύσεις»...<br /><br />Τα ρευστά διαθέσιμα του ΕΤΑΑ προέρχονται, στη συντριπτική τους πλειοψηφία, από τα δύο υγιή πρώην ανεξάρτητα Ταμεία που περιλαμβάνει: το Ταμείο Νομικών και το ΤΣΜΕΔΕ. Και τα δύο ήταν «υγιή», διότι στράγγιζαν την αγορά, το μεν πρώτο μέσω υποχρεωτικών εισφορών στις μεταβιβάσεις ακινήτων, συστάσεις εταιριών, κλπ, το δε δεύτερο από την επιβάρυνση της οικοδομικής/κατασκευαστικής δραστηριότητας. Τα χρήματα, λοιπόν, αυτά, έχουν προκύψει από τον παραλογισμό των φόρων υπέρ τρίτων, αυτόν ακριβώς που επιβαρύνει ολόκληρη την οικονομία και κάνει τα ΜΜΕ να απορούν πώς είναι δυνατόν να κοστίζει κάτι στην Ελλάδα ακριβότερα από ό,τι στη Γερμανία. Αντί λοιπόν να καταργήσουμε τον παραλογισμό των φόρων υπέρ τρίτων, ο κ. Πρόεδρος του ΕΤΑΑ ζητά να τα δώσουμε, εμμέσως, στο Κράτος («να μπει «ζεστό» χρήμα στα ταμεία του δημοσίου για να περιοριστεί το έλλειμμα») για να αγοράσουμε... μετοχές της Τράπεζας Αττικής! Και μετά, με το ωραίο τρικ που προτείνει, την κρατικοποίηση άλλων Τραπεζών, θα εμφανίσουμε ολόκληρο το κόλπο ως... ιδιωτική επένδυση!<br /><br />Αυτοί οι άνθρωποι έχουν τοποθετηθεί σε καίριες θέσεις, με σκοπό να μας σώσουν από τη χρεωκοπία. Είναι περισσότερο από προφανές ότι όχι μόνο δεν περνάει από το μυαλό τους το πώς λειτουργεί η οικονομία και το τι ακριβώς πρέπει να γίνει, αλλά ότι εξακολουθούν να σκέφτονται με όρους δημιουργικής λογιστικής, πώς δηλαδή θα συνεχίσουμε να κάνουμε τα πράγματα όσο στραβά τα κάναμε ως σήμερα, εμφανίζοντάς τα όμως στους άλλους ως εντυπωσιακά επιτεύγματα.<br /><br />Κρατηθείτε, η προσγείωση θα είναι ανώμαλη!...<span style="font-size: 13px; line-height: 20px;" id="textbody"></span><span style="font-size: 13px; line-height: 20px;" id="textbody"></span><script type="text/javascript">var gaJsHost = (("https:" == document.location.protocol) ? "https://ssl." : "http://www.");document.write(unescape("%3Cscript src='" + gaJsHost + "google-analytics.com/ga.js' type='text/javascript'%3E%3C/script%3E"));</script><script type="text/javascript">try {var pageTracker = _gat._getTracker("UA-7877169-1");pageTracker._trackPageview();} catch(err) {}</script><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1048413176805928188-8919548157227103712?l=e-drasis.blogspot.com' alt='' /></div>Κωστής Λυμπουρίδηςhttp://www.blogger.com/profile/17797679881861116658noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1048413176805928188.post-56194369613494572392010-09-19T19:33:00.001+03:002010-09-19T19:33:46.922+03:00<div style="text-align: justify;">Η κυβέρνηση το έχει πάρει απόφαση, ότι ο μόνος λόγος για τη δυλειτουργία της αγοράς είναι η έλλειψη ρευστότητας (έχει αναγγείλει τίποτε άλλο, εκτός από περισσότερα δάνεια στις επιχειρήσεις και καλύτερη αξιοποίηση του ΕΣΠΑ;) - και ότι η "μηχανή" της αγοράς θα λαδωθεί αποκλειστικά με κρατικό χρήμα. Θεωρούν αδιανόητο το ενδεχόμενο να εισρεύσει χρήμα από σοβαρούς ιδιώτες επενδυτές, να γίνουν ιδιωτικές επενδύσεις - και συνομιλεί με κρατικά funds, ετοιμάζοντας ειδική νομοθεσία για τεράστιου ύψους επενδύσεις. Δυστυχώς η κυβέρνηση δεν κάθισε καν να εξετάσει ποιοι παράγοντες της αγοράς είναι αποτρεπτικοί για επενδύσεις (μολονότι ένας από αυτούς, η γραφειοκρατία, φαίνεται να είναι στο νου της, αν κρίνουμε από τις προωθούμενες ρυθμίσεις για τις μεγάλες επενδύσεις), ώστε να δει πώς θα τους αντιμετωπίσει. Ποια είναι τα προβλήματα αυτά; Η παρακάτω απαρίθμηση είναι απλώς ενδεικτική:</div><script type="text/javascript">var gaJsHost = (("https:" == document.location.protocol) ? "https://ssl." : "http://www.");document.write(unescape("%3Cscript src='" + gaJsHost + "google-analytics.com/ga.js' type='text/javascript'%3E%3C/script%3E"));</script> <script type="text/javascript">try {var pageTracker = _gat._getTracker("UA-7877169-1");pageTracker._trackPageview();} catch(err) {}</script><br /><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><b>Γραφειοκρατία</b> - όχι μόνο για την έναρξη μιας επιχείρησης, αλλά και σε όλη τη διάρκεια της λειτουργίας της, πάρα πολλοί φορείς του Δημοσίου έχουν τη δυνατότητα, επικαλούμενοι ένα δαιδαλώδες νομοθετικό πλαίσιο, να διακόψουν ουσιαστικά τη λειτουργία της. Πρέπει να επισημανθεί ότι οι προθέσεις των γραφειοκρατών πολύ συχνά δεν είναι αγνές, δεν αφορούν καν την τήρηση των κανονισμών, αλλά αποσκοπούν στη λήψη αθέμιτων χρηματικών ανταλλαγμάτων.</div><div style="text-align: justify;"><b>Δικαστικό σύστημα</b> - αυτό έχει δύο όψεις. Από τη μία, δεν υπάρχει αποτελεσματική δικαστική προστασία, καθώς οποιαδήποτε διαφορά, αστική ή διοικητική, επιλύεται μετά από πάρα πολλά χρόνια. Οι οφειλέτες ξέρουν ότι έχουν πολλές δυνατότητες να επιμηκύνουν το χρονικό διάστημα που απαιτείται, για να μπορέσουν οι πιστωτές τους να ικανοποιήσουν τις απαιτήσεις τους, σε βαθμό που στο τέλος ένας συμβιβασμός για πολύ μικρό μέρος της απαιτήσεως να είναι προτιμότερος από μια χρονοβόρα δικαστική διαμάχη.&nbsp;Από την άλλη, μπορεί μια επένδυση να έχει εγκριθεί μετά τιμής και δόξης από τη Διοίκηση, ξεπερνώντας πολλά προβλήματα, και να έλθει μετά από πολλά χρόνια ένα δικαστήριο να την ακυρώσει. Οι επενδύσεις, δηλαδή, είναι στον αέρα στην πραγματικότητα για πάρα πολλά χρόνια, ακόμη και μετά την ολοκλήρωσή τους.</div><div style="text-align: justify;"><b>Εργασιακά</b> - από τη μία τα πολύ υψηλά κόστη (στα οποία προστίθενται και τα απίθανα κόστη για την κοινωνική ασφάλιση, εκ των οποίων το μεγαλύτερο μέρος πηγαίνει σε λειτουργικά έξοδα του ΙΚΑ), από την άλλη η έλλειψη ελαστικότητας στις εργασιακές σχέσεις: πρακτικά δεν μπορούν αυτές να προσαρμοσθούν σε μια δυσμενή για τον εργοδότη συγκυρία (λ.χ. να μειωθεί το ωράριο). Επίσης, η απόλυση ενός εργαζομένου είναι πρακτικά πολύ δύσκολη, πολύ συχνά προσβάλλεται ως καταχρηστική (με πολύ ασαφή κριτήρια ως προς το τι συνιστά καταχρηστικότητα) και ο εργοδότης κινδυνεύει να πληρώνει μισθούς υπερημερίας για δουλειά που δεν παρασχέθηκε δύο ή τριών ετών (ή και παραπάνω).</div><div style="text-align: justify;"><b>Κρατικό μονοπώλιο</b> σε κάποιες υπηρεσίες, τυπικό (παλαιότερα) ή ουσιαστικό (σήμερα) - ηλεκτρική ενέργεια, διυλιστήρια κ.λπ. Το κράτος μπορεί να αυξήσει τις τιμές για πολλά προϊόντα ή υπηρεσίες με μια απλή απόφαση του πολιτικού προϊσταμένου μιας ΔΕΚΟ. Επίσης, σε πολλούς τομείς της οικονομίας είναι αδύνατη η είσοδος νέων επενδυτών ή επιχειρηματιών λόγω είτε του υφισταμένου καθεστώτος (κλειστά επαγγέλματα), είτε της υπεροχής του κράτους στην αγορά, η οποία είχε στηθεί ενόσω το κράτος είχε και το τυπικό μονοπώλιο στη συγκεκριμένη αγορά (τηλεπικοινωνίες).</div><div style="text-align: justify;"><b>Φορολογία</b> - εκτός της υψηλής φορολογίας στα μερίσματα, της φορολογίας της μεγάλης ακίνητης περιουσίας κ.λπ., το φορολογικό σύστημα στην Ελλάδα χαρακτηρίζεται από συνεχείς μεταβολές, με αποτέλεσμα να υπάρχει μεγάλη αβεβαιότητα. Είναι σαφές ότι κάποιος υποψήφιος επενδυτής θα δίσταζε πάρα πολύ να επενδύσει, όταν το φορολογικό καθεστώς είναι τόσο αβέβαιο. Επίσης, οι έκτακτες εισφορές στις κερδοφόρες επιχειρήσεις ενισχύουν και το κλίμα κατά της επιχειρηματικότητας που επικρατεί στη χώρα μας. Ακόμη κι εάν μια επιχείρηση, με όσα προβλήματα αντιμετωπίζει, καταφέρει να είναι κερδοφόρα, θα έλθει το κράτος να την αρμέξει όσο μπορεί.</div><div style="text-align: justify;"><b>Ανομία</b> - αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο πρόβλημα. Παρατηρείται ανομία όχι μόνο στη λειτουργία της γραφειοκρατίας, αλλά κυρίως στην αναποτελεσματικότητα της προστασίας ακόμη και από πολύ εμφανείς παραβιάσεις των νόμων. Ο καθένας μπορεί να κάνει μια κατάληψη ή να κόψει την Ελλάδα στα δύο, κλείνοντας βασικές οδικές αρτηρίες, χωρίς ούτε να υφίσταται επιπτώσεις, ούτε να υπάρχει κάποιος μηχανισμός, ο οποίος θα αντιμετωπίσει την παρανομία ευθέως.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Αν θέλει, λοιπόν, η κυβέρνηση να αλλάξει το κλίμα και να αρχίσει να προσελκύει επενδυτές, υπάρχουν πράγματα που μπορεί να κάνει πολύ σοβαρά. Δυστυχώς, όμως, τα χρονικά περιθώρια για κάτι τέτοιο όλο και στενεύουν.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1048413176805928188-5619436961349457239?l=e-drasis.blogspot.com' alt='' /></div>Athanasios Tsiourashttp://www.blogger.com/profile/18058321058878247003noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1048413176805928188.post-26115756770434453602010-09-15T12:18:00.003+03:002010-09-27T14:14:24.637+03:00Ξεφυλλίζοντας την περασμένη Κυριακή μια, ευρείας κυκλοφορείας, εφημερίδα προσπαθώντας να ενημερωθώ για τις κυβερνητικές εξαγγελίες στη ΔΕΘ, την προσοχή μου τράβηξε μια τεράστια, ολοσέλιδη καταχώριση, στο κύριο σώμα της εφημερίδας, του Οργανισμού Σχολικών Κτιρίων (ΟΣΚ). Η διαφήμιση πληροφορούσε τους αναγνώστες για το τι είναι ο ΟΣΚ, ποια η αποστολή του, που υπάγεται διοικητικά και τις τελευταίες πρωτοβουλίες που έχει πάρει για την αναδιάρθρωσή του καθώς και πληροφορίες για την εγκατάσταση φωτοβολταϊκών σταθμών σε κτίριά του.<br />Αυτομάτως άρχισα να αναζητώ κάποιο καλό λόγο για τη σχετική καταχώριση. Ποιός ενδιαφέρεται να μάθει τι εστί ΟΣΚ και τι φοβερή αναδιάρθρωση εξελίσσεται στον οργανισμό; Γιατί είναι τόσο σημαντικό να ξέρουμε ότι ο ΟΣΚ έχει αγκαταστήσει 945kw φωτοβολταϊκών σε σχολικά κτίριά του; Γιατί χρειαζόμαστε όλες αυτές τις άχρηστες πληροφορίες;<br />Από την απορία, πέρασα στον εκνευρισμό, κάτι που δε μου αρέσει να συμβαίνει τις Κυριακές. Ποιος πληρώνει γι’ αυτή την καταχώρηση; (ακαδημαΙκό ερώτημα) Πόσο κόστισε; Ποιος αποφασίζει ότι ο καλύτερος τρόπος να βομβαρδίσει το κοινό με άχρηστες πληροφορίες είναι μέσω διαφήμησης σε κυριακάτικη εφημερίδα; Γιατί δεν επελέγει ο δυκτιακός χώρος του οργανισμού για να προβάλλει τέτοιου είδους πληροφορίες; Γιατί μια μονοπώλειακή εταιρεία κοινής ωφέλειας, που προσφέρει κοινωφελές έργο σε μια κοινωνία που έτσι κι αλλιώς είναι υποχρεωμένη να «αγοράσει» τις υπηρεσίες της έχει προϋπολογισμό διαφήμησης; Γιατί συμβαίνει αυτό όταν επιπλέον οι υπάλληλοί της έχουν υποστεί μείωση στις αποδοχές τους της τάξης του 20%; Γιατί δε μηδενίζουμε τον προϋπολογισμό διαφήμισης του ΟΣΚ και άλλων ΔΕΚΟ αντι να συζητάμε για επιπλεόν αύξηση των φόρων; Γιατί μια μη κερδοσκοπική εταιρεία ελεγχόμενη από το κράτος διαφημίζεται σε μέσα μαζικής ενημέρωσης, ανεβάζοντας τη σχετική ζήτηση και κατ’ επέκταση τις τιμές, στερώντας διαφημιστικό χώρο από μια επιχείρηση που μπορεί να τον χρειάζεται περισσότερο; Είμαστε σίγουροι για την αναγκαιότητα ύπαρξης ενός οργανισμού κεντρικού ελέγχου κατασκευής σχολικών κτιρίων όπως ο ΟΣΚ;<br />Σίγουρα υπάρχουν κι άλλα ερωτήματα. Απαντήσεις να δούμε ποιος μπορεί να μας δώσει… <br /><script type="text/javascript">var gaJsHost = (("https:" == document.location.protocol) ? "https://ssl." : "http://www.");document.write(unescape("%3Cscript src='" + gaJsHost + "google-analytics.com/ga.js' type='text/javascript'%3E%3C/script%3E"));</script><script type="text/javascript">try {var pageTracker = _gat._getTracker("UA-7877169-1");pageTracker._trackPageview();} catch(err) {}</script><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1048413176805928188-2611575677043445360?l=e-drasis.blogspot.com' alt='' /></div>Vasilis Tsaitashttp://www.blogger.com/profile/13384150372322174649noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1048413176805928188.post-50813162951076453192010-08-31T01:09:00.002+03:002010-08-31T01:11:31.562+03:00Είχα, θυμάμαι, στο Λύκειο έναν φιλόλογο, ο οποίος ήταν πασίγνωστος για τα ιδιαίτερα μαθήματά του, για τα οποία πληρωνόταν καλά. Τόσο είχε επικεντρωθεί σε αυτά, ώστε οι εκθέσεις που γράφαμε στο σχολείο είχαν από κάτω μια παρατήρηση του τύπου «καλή η έκθεσή σου». Δεν προλάβαινε να γράψει κάτι παραπάνω...<br /><br />Το γεγονός από μόνο του δεν θα μου είχε κάνει εντύπωση, δεν ήταν άλλωστε ο μόνος. Ο συγκεκριμένος φιλόλογος όμως ήταν γνωστός... σοσιαλιστής και συμμετείχε σε όλες ανεξαιρέτως τις απεργίες της ΟΛΜΕ, με αιτήματα «δημόσια δωρεάν παιδεία για όλους», «η παιδεία δεν είναι εμπόρευμα», κλπ. Αυτό ομολογώ ότι με είχε εντυπωσιάσει περισσότερο και από το δράκο της Αποκάλυψης με τα επτά κεφάλια και τα δέκα κέρατα.<br /><br />Με τον καιρό ανακάλυψα ότι υπάρχουν και άλλοι σαν αυτόν, σχεδόν παντού. Γιατροί του ΕΣΥ, που έχουν επιλέξει δηλαδή να παρέχουν τις υπηρεσίες τους στο Δημόσιο Σύστημα Υγείας, είναι κανόνας να πληρώνονται και ανά περιστατικό, με το γνωστό «φακελάκι». Υπάλληλοι πολεοδομίας προωθούν φακέλους εφόσον υπάρχει το γνωστό «γρηγορόσημο». Εφοριακοί κάνουν ελέγχους και μοιράζονται τα καταλογιζόμενα πρόστιμα με το Δημόσιο. Ακόμη και οι τελωνειακοί, δημόσιοι υπάλληλοι και αυτοί, παίρνουν ποσοστά από τους εκτελωνισμούς που κάνουν.<br /><br />Όλοι οι παραπάνω, αν τους ρωτήσετε, θα ταχθούν αναφανδόν υπέρ του κοινωνικού κράτους, της δημόσιας υγείας, της δημόσιας παιδείας και κατά των ιδιωτικοποιήσεων, των κερδοσκόπων και της «σύνδεσης της αμοιβής με την παραγωγικότητα». «Όχι στην εντατικοποίηση της εργασίας, όχι στη σύνδεση της αμοιβής με την παραγωγικότητα» διατρανώνει μονίμως το ΚΚΕ και τα συνδικάτα, βρίσκοντας ευήκωα ώτα....<br /><br />Όλα τα παραπάνω παραδείγματα αποδεικνύουν κάτι γνωστό, ότι ο άνθρωπος θέλει κίνητρο στην εργασία του. Να αμείβεται ανάλογα με το πόσο εργάζεται. Να εκτιμούν τον κόπο του και να τον ενθαρρύνουν να συνεχίσει.<br /><br />Η διαφορά είναι ότι άλλοι το παραδέχονται και άλλοι όχι. Αυτοί που δεν το παραδέχονται αποτελούν την τεράστια πλειοψηφία της σχιζοφρενικής ελληνικής κοινωνίας, η οποία χαρακτηρίζει μετά βδελυγμίας «κερδοσκόπο» κάθε επενδυτή, αποδέχεται όμως μια χαρά τον εφοριακό που βγαίνοντας στη σύνταξη έχει δημιουργήσει περιουσία εκατομμυρίων.<br /><br />Αλλάζουν οι νοοτροπίες αυτές με ένα μνημόνιο;<br /><script type="text/javascript">var gaJsHost = (("https:" == document.location.protocol) ? "https://ssl." : "http://www.");document.write(unescape("%3Cscript src='" + gaJsHost + "google-analytics.com/ga.js' type='text/javascript'%3E%3C/script%3E"));</script><script type="text/javascript">try {var pageTracker = _gat._getTracker("UA-7877169-1");pageTracker._trackPageview();} catch(err) {}</script><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1048413176805928188-5081316295107645319?l=e-drasis.blogspot.com' alt='' /></div>Κωστής Λυμπουρίδηςhttp://www.blogger.com/profile/17797679881861116658noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1048413176805928188.post-43344079868281368382010-08-27T23:37:00.001+03:002010-08-27T23:37:59.842+03:00<div style="text-align: justify;">Είχα ξεκινήσει να γράφω ένα άρθρο με τίτλο «Ποιος σχεδιάζει σ’ αυτήν την πόλη;», αναφερόμενος στη διαρκή και μάλλον ηθελημένη σύγχυση αρμοδιοτήτων που χαρακτηρίζει τα θέματα τοπικής αυτοδιοίκησης στη χώρα μας και ειδικά την Αθήνα. Αφορμή (καθημερινά υπάρχουν κι άλλες) ήταν πρόσφατο άρθρο στην Ελευθεροτυπία σχετικά με μια θέση στάθμευσης στην Πλάκα. Στο εν λόγω δημοσίευμα αναφερόταν ότι στη διαχείριση της γειτονιάς της Πλάκας εμπλέκονται (μεταξύ άλλων ;) ο Δήμος Αθηναίων, το Υπουργείο ΠΕΧΩΔΕ (νυν ΠΕΚΑ), το Υπουργείο Πολιτισμού και το Υπουργείο Τουρισμού (που πλέον έχει συγχωνευθεί στο Πολιτισμού). </div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Για άλλα θέματα όπως αυτό της εγκληματικότητας (και των παραγόντων που την προκαλούν) εμπλέκονται παράλληλα με το Δήμο Αθηναίων, το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη, το Υπουργείο Υγείας (με τις χωροθετήσεις ιδρυμάτων τύπου ΟΚΑΝΑ), το Υπουργείο Εσωτερικών (καθώς αυτό ουσιαστικά θέτει τους κανόνες λειτουργίας όλων των Δημοσίων Υπηρεσιών...), κ.ο.κ.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Βέβαια, η θλιβερή αλήθεια είναι ότι οι υπεύθυνοι των δήμων που διαμαρτύρονται για τη σύγχυση αρμοδιοτήτων συχνά πρωτοστατούν στην κακοδιαχείριση. Ή, σε ορισμένες περιπτώσεις, η καταγγελλόμενη ως σύγχυση αρμοδιοτήτων δεν είναι παρά ηθελημένη άγνοια ή διαστρέβλωση των ορίων που ο νόμος θέτει για την κάθε δημόσια υπηρεσία. Παραμένει ωστόσο το γεγονός ότι η πατερναλιστική στάση της κεντρικής διοίκησης έναντι της αυτοδιοίκησης εμποδίζει την τελευταία να ωριμάσει και να ενηλικιωθεί, καταδικάζοντάς την σε μια παρατεταμένη νηπιακή ηλικία. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Παράλληλα, και χειρότερο όλων, παρεμποδίζεται η δυνατότητα του πολίτη να ζητήσει λογοδοσία από τους εκάστοτε διοικούντες της κεντρικής ή της τοπικής διοίκησης (κάτι το οποίο πιθανώς να ικανοποιεί αμφότερους...).</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Τελικά την απάντηση στο ερώτημά μου την έλαβα προχθές, ειδικά για την Αθήνα, με την ειδική συνεδρίαση του Υπουργικού Συμβουλίου: Στην Αθήνα «σχεδιάζει» (προσοχή στα εισαγωγικά) <em>όλο το Υπουργικό Συμβούλιο</em> (και από κοντά, ενίοτε, κι ο Δήμος).</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Βέβαια το ερώτημα εμπεριέχει μία αντίφαση, που έχει να κάνει με την έννοια της ανθελληνικής λέξης «σχεδιασμός». Καθώς, όταν «σχεδιάζουν» (με εισαγωγικά) πολλοί, το αποτέλεσμα είναι να μη σχεδιάζει (άνευ εισαγωγικών) κανένας. Άρα η απάντηση είναι απλή. Με τις ελληνικές πόλεις (και ιδίως την επικοινωνιακά εύφορη Αθήνα) <em>ανακατεύονται</em> οι πάντες, πράγμα που έχει ως αποτέλεσμα ο ουσιαστικός, <em>μακροπρόθεσμος, σε ισχυρά θεσμικά θεμέλια σχεδιασμός</em> να παραμένει ζητούμενο… Κάποιες πατριωτικές εξάρσεις της στιγμής είναι καταδικασμένες να πάρουν την κάτω βόλτα, όταν αλλάξουν κάποια από τα ανακατευόμενα πρόσωπα ή κάποιοι πολιτικοί συσχετισμοί ή όταν κάποια οξυμένα προβλήματα αντιμετωπιστούν προσωρινά με κάποια «μέτρα» και η πολιτικό-επικοινωνιακή επικαιρότητα μετατοπιστεί κάπου αλλού.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Η ουσιαστική, θαρραλέα και ολοκληρωμένη μεταφορά αρμοδιοτήτων στην τοπική αυτοδιοίκηση, και ειδικά το Δήμο Αθηναίων θα ήταν μια καλή αρχή, μαζί με τη δημιουργία ενός Δήμου Αθηναίων με διευρυμένα διοικητικά όρια, κάτι που απέφυγε επιμελώς ο Καλλικράτης. Όμως η Αθήνα χρησιμοποιείται παραδοσιακά ως πεδίο δράσης των πρωταγωνιστών της κεντρικής πολιτικής σκηνής (άλλοτε με καλύτερα και άλλοτε με χειρότερα αποτελέσματα) καθώς ο επικοινωνιακός αντίκτυπος της οποιασδήποτε παρέμβασης είναι μεγάλος. Δεδομένης της έλλειψης διάθεσης για ένα μεγάλο, ισχυρό, με αυτονομία πόρων και αρμοδιοτήτων, Δήμο Αθηναίων θα μπορούσε να επιδιωχθεί μια άλλη λύση. Λύση ανορθόδοξη μεν, αλλά θεσμικά καθαρή (αν οι καθαρές λύσεις είναι επιθυμητές...). Η κατάργηση δηλ. του διοικητικού μηχανισμού του Δήμου Αθηναίων και η δημιουργία ενός <em>Υπουργείου Αθήνας</em>, έτσι ώστε να είναι τουλάχιστον σαφές ότι η αρμοδιότητα για τα θέματα της Αθήνας ανήκει στην εκάστοτε κεντρική κυβέρνηση και μόνο σ’ αυτήν. Έτσι, θα μπορούσε τουλάχιστον να φανεί αν για το κακό χάλι της Αθήνας ευθύνεται μόνο η κακή (υποτίθεται) ιδέα της αυτοδιοίκησης, ή αν είναι άλλοι οι παράγοντες που υποβόσκουν και διαπερνούν τη λειτουργία τόσο των κεντρικών όσο και των τοπικών διοικητικών μηχανισμών.</div><br />(αναδημοσίευση από το blog <a href="http://paratiriseis.blogspot.com/">Παρατηρήσεις</a>)<script type="text/javascript">var gaJsHost = (("https:" == document.location.protocol) ? "https://ssl." : "http://www.");document.write(unescape("%3Cscript src='" + gaJsHost + "google-analytics.com/ga.js' type='text/javascript'%3E%3C/script%3E"));</script><script type="text/javascript">try {var pageTracker = _gat._getTracker("UA-7877169-1");pageTracker._trackPageview();} catch(err) {}</script><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1048413176805928188-4334407986828136838?l=e-drasis.blogspot.com' alt='' /></div>mantznoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1048413176805928188.post-81822129372332974372010-08-06T02:18:00.003+03:002010-08-06T02:21:39.369+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_Lbjg1IfVFMw/TFtHBURwqvI/AAAAAAAAADI/tIZzRGkPj9o/s1600/pyramid.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_Lbjg1IfVFMw/TFtHBURwqvI/AAAAAAAAADI/tIZzRGkPj9o/s400/pyramid.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5502069457711835890" border="0" /></a>Οι Έλληνες έχουμε πετύχει μια υψηλή εξειδίκευση στις πυραμίδες. Δεν εννοώ τα τεράστια πυραμιδοειδή κτίσματα της Αιγύπτου, που κάποιοι ευφάνταστοι προγονόπληκτοι προσπαθούν να αποδώσουν στους Αρχαίους προπάτορές μας με την ισχυρή πεποίθηση ότι, αν αυτό αποδειχθεί, θα αλλάξει ο ρους της παγκόσμιας ιστορίας. Εννοώ τις χρηματοοικονομικές πυραμίδες, αυτές που χτίσαμε στη σύγχρονη εποχή και με τις οποίες αποδείξαμε στην Υφήλιο ότι είναι δυνατόν να επιτευχθεί το ιδανικό του Νεοέλληνα, το να ζεις δηλαδή χωρίς να δουλεύεις.<br /><br />Οι πυραμιδοειδείς απάτες βασίζονται στη λογική ότι ένας, αυτός που είχε την «ιδέα», βρίσκεται στην κορυφή της πυραμίδας και πουλάει την «ιδέα» του σε μια παρέα άλλων, οι οποίοι στέκονται πιο κάτω από αυτόν στην «πυραμίδα», και οι οποίοι μεταπωλούν την ιδέα σε κάποιους άλλους, οι οποίοι βρίσκουν ακόμη περισσότερους, κοκ. Το σύστημα φυσικά δουλεύει όσο υπάρχουν κορόιδα να επανδρώνουν μια όλο και ευρύτερη βάση της πυραμίδας, «σκάει» όμως όταν δεν μπορούν να βρεθούν άλλοι. Και δεδομένου ότι ο πληθυσμός της γης είναι πεπερασμένος, και η πιο έξυπνη πυραμιδοειδής απάτη είναι μαθηματικά καταδικασμένη κάποια στιγμή να καταρρεύσει.<br /><br />Οι ελληνικές πυραμίδες συνιστούν μια εκδοχή της παραπάνω απλής απάτης, η οποία συνδυάζει κομματική διοίκηση στην κορυφή, ελάχιστη εργασία, μηδενική καινοτομία, παχυλούς μισθούς και μετακύλιση του τεράστιου κόστους σε ολόκληρη την κοινωνία, που αποτελεί τη βάση της πυραμίδας.<br /><br />Δείτε, για παράδειγμα, την ΕΡΤ. Στην κορυφή της πυραμίδας βρίσκεται ο διευθύνων σύμβουλος, κομματικό στέλεχος του εκάστοτε κυβερνώντος κόμματος και παχυλά αμειβόμενος. Παρακάτω, Διοικητικό Συμβούλιο, τα μέλη του οποίου ορίζονται από το κυβερνόν κόμμα. Πιο κάτω, χιλιάδες καλοπληρωμένοι υπάλληλοι, δημοσιοϋπαλληλικής νοοτροπίας και κομματικής προελεύσεως. Όλοι αυτοί πραγματώνουν το έργο της «δημόσιας ραδιοτηλεόρασης», δαπάναις της βάσης της πυραμίδας, 10 εκατομμυρίων δηλαδή κορόιδων που πληρώνουν 300 εκατομμύρια ευρώ υποχρεωτική εισφορά μέσω ΔΕΗ για την ΕΡΤ.<br /><br />Άλλο παράδειγμα, ο ΟΣΕ. Στην κορυφή της πυραμίδας, όπως και στην πυραμίδα της ΕΡΤ, κομματικά διορισμένη, καλοπληρωμένη διοίκηση. Από κάτω, χιλιάδες αργόμιθοι υπάλληλοι, οι περισσότεροι βασικής εκπαίδευσης, εισπράτουν μισθούς που θα ζήλευε ο επιστήμων γιατρός του ΕΣΥ, ενώ ολόκληρη η πυραμίδα του ΟΣΕ, με το μηδαμινό μεταφορικό έργο (που έτσι κι αλλιώς στην Ελλάδα εκτελείται από τα ΚΤΕΛ και τα φορτηγά) παράγει 1 δις ευρώ ζημιές το χρόνο. Στη βάση της πυραμίδας, πάλι 10 εκατομμύρια δυστυχείς φορολογούμενοι, καθένας από τους οποίους πρέπει να πληρώνει 100 ευρώ το χρόνο απλά... για να υπάρχει ο ΟΣΕ!<br /><br />Μήπως δεν είναι πυραμίδα οι δήμοι; Ο Δήμος Αθηναίων για παράδειγμα, εισπράττει δημοτικά τέλη και φόρους από πάνω από 500.000 Αθηναίους (τα κορόιδα στη βάση της πυραμίδας) τα οποία σκορπάει σε μισθούς υπαλλήλων καθαριότητας, χωρίς να πετυχαίνει καθαρή πόλη, σε μισθούς δημοτικών αστυνομικών, χωρίς να κατορθώνει την τήρηση των νόμων, αλλά και σε πλειάδα εταιριών, όπως ραδιόφωνο, μεσιτεία ασφαλίσεων (!), κ.ά. Και στην κορυφή της πυραμίδας, πάλι κομματικός δήμαρχος με κομματικό επιτελείο αντιδημάρχων, διευθυντών δημοτικών επιχειρήσεων, κλπ.<br /><br />Ακόμα και η Αγροτική Τράπεζα είναι μια πυραμίδα. Η μόνη ελληνική τράπεζα που απέτυχε στα πρόσφατα stress tests είναι συνάμα η μόνη κατά πλειοψηφία κρατική (τυχαίο; δε νομίζω...). Και εδώ κομματικά διορισμένη διοίκηση (να θυμίσω ότι ο προηγούμενος διοικητής της ήταν... κουμπάρος του πρωθυπουργού), η οποία χρησιμοποιεί το ίδρυμα για διάφορες εξυπηρετήσεις προς τους αγρότες-ψηφοφόρους... Επίσης, είναι η μόνη τράπεζα της οποίας το κράτος εγγυάται τις καταθέσεις κατά 100%, αλλά και η μόνη που τις χρησιμοποιεί για να... δανείζει το κράτος! (τα stress tests την «έκοψαν» διότι κατείχε ομόλογα Ελληνικού Δημοσίου ίσα με... 8 φορές τα κεφάλαιά της!). Ο ορισμός της πυραμίδας! Και πάλι στη βάση της πυραμίδας αυτής 10 εκατομμύρια κορόιδα, θα κληθούν σε λίγες εβδομάδες να συμμετάσχουν στην αύξηση κεφαλαίου της... για να μην κλείσει!<br /><br />Τόσες πολλές πυραμίδες γύρω μας, και όλες με κοινό χαρακτηριστικό τη βάση των 10 εκατομμυρίων κορόιδων και την κορυφή των κομματικών απατεώνων που «πούλησαν την ιδέα». Θυμηθείτε ότι όλες οι «πυραμίδες» λειτουργούν όσο οι από κάτω τρώνε το παραμύθι των από πάνω (κρατική ραδιοτηλεόραση, εθνικοί σιδηρόδρομοι, κρατικός τραπεζικός πυλώνας). Αλλά και ότι όλες σκάνε όταν δεν υπάρχει πια βάση να πληρώσει...<script type="text/javascript">var gaJsHost = (("https:" == document.location.protocol) ? "https://ssl." : "http://www.");document.write(unescape("%3Cscript src='" + gaJsHost + "google-analytics.com/ga.js' type='text/javascript'%3E%3C/script%3E"));</script><script type="text/javascript">try {var pageTracker = _gat._getTracker("UA-7877169-1");pageTracker._trackPageview();} catch(err) {}</script><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1048413176805928188-8182212937233297437?l=e-drasis.blogspot.com' alt='' /></div>Κωστής Λυμπουρίδηςhttp://www.blogger.com/profile/17797679881861116658noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1048413176805928188.post-14906542652904311872010-07-17T21:54:00.004+03:002010-07-18T02:14:37.740+03:00<span style="font-weight: bold; font-style: italic;">Θὰ ἔλεγέ τις, ὅτι ἡ χώρα αὕτη ἠλευθερώθη ἐπίτηδες, διὰ νὰ ἀποδειχθῇ, ὅτι δὲν ἦτο ἱκανὴ πρὸς αὐτοδιοίκησιν (Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης)<br /><br /></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_XCXqT27OjHg/SqNHyHrNc9I/AAAAAAAAAZU/v2ffXugyvnE/s400/%CE%9B%CE%91%CE%99%CE%9A%CE%97+%CE%A3%CE%A5%CE%9C%CE%9C%CE%95%CE%A4%CE%9F%CE%A7%CE%97.bmp"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 163px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_XCXqT27OjHg/SqNHyHrNc9I/AAAAAAAAAZU/v2ffXugyvnE/s400/%CE%9B%CE%91%CE%99%CE%9A%CE%97+%CE%A3%CE%A5%CE%9C%CE%9C%CE%95%CE%A4%CE%9F%CE%A7%CE%97.bmp" alt="" border="0" /></a><br />Η αυτοδιοίκηση, η τέχνη δηλαδή του να διαχειρίζεται μια κοινωνία τα κοινά της ζητήματα εξ ιδίων, έχει λάβει διάφορες μορφές κατά το ρου της ιστορίας. Μία επιτυχημένη εκδοχή θεωρείται ότι έζησαν οι Αθηναίοι κατά το Χρυσό Αιώνα του Περικλή. Ιδανικό μέγεθος πολιτείας, οικονομική ευρωστία, δουλεία για να μην ασχολείται ο πολίτης με τα τετριμμένα της καθημερινότητας, αλλά μόνο με την «Εκκλησία του Δήμου». Και εκεί, γινόταν συζήτηση για τα κοινά προβλήματα και λαμβάνονταν αποφάσεις. Άλλες εποχές...<br /><br />Στη σημερινή εποχή ένα τέτοιο μοντέλο είναι εν πολλοίς ανέφικτο, ιδίως λόγω μεγέθους των κοινωνιών. Έτσι, έχει επικρατήσει το μοντέλο της αυτοδιοίκησης δι' αντιπροσώπων, σε τοπικό και εθνικό επίπεδο. Το 2010, στην Ελλάδα κατορθώσαμε να απωλέσουμε την αυτοδιοίκηση και στα δυο επίπεδα...<br /><br />Η τοπική αυτοδιοίκηση ήταν κάποτε «τοπική». Κάθε χωριό είχε τον πρόεδρό του, κάθε πόλη το δήμαρχό της, οι οποίοι (υποτίθεται ότι) γνώριζαν τα τοπικά προβλήματα και σε συνεργασία με το τοπικό συμβούλιο αντιπροσώπων τα επέλυαν. Σταδιακά η κακοδιαχείριση και η διαφθορά έκαναν το μοντέλο αυτό μη διαχειρίσιμο. Έτσι προέκυψε το σχέδιο «Καποδίστριας» που προσπάθησε με οικονομίες κλίμακας και ουσιαστικά με απομάκρυνση της εξουσίας από την τοπική κοινωνία να δώσει μια λύση. Πάνω που αρχίσαμε να το συνηθίζουμε, προέκυψε το σχέδιο «Καλλικράτης». Πλέον δεν μπορούμε να μιλάμε για «τοπική» αυτοδιοίκηση. Ένα παραθαλάσσιο χωριό δεν μπορεί να «αυτοδιοικείται» μαζί με ένα ορεινό χωριό 50 χιλιόμετρα μακριά. Απλά αποδεχθήκαμε μια ακόμη αποτυχία να πατάξουμε τη διαφθορά και την κακοδιαχείριση. Και αντί να ψάξουμε για λύσεις στην κατεύθυνση της μεγαλύτερης ενεργοποίησης της τοπικής κοινωνίας στα κοινά, της μεγαλύτερης διαφάνειας, ενημέρωσης, χρήσης διαδικτύου, κλπ, οδηγηθήκαμε στην εύκολη συνταγή της ακόμη μεγαλύτερης απομάκρυνσης από τον πολίτη. Είναι κι αυτό μια κάποια λύση, όχι όμως «αυτοδιοικητική»... Όσο για την Περιφέρεια, θα λέγαμε ότι μάλλον είναι άλλη μια βαθμίδα διοικητικής οργάνωσης, όχι όμως και «αυτοδιοίκηση»...<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://blogs.sch.gr/spetsiotou/files/2009/10/trikouphs.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 190px;" src="http://blogs.sch.gr/spetsiotou/files/2009/10/trikouphs.jpg" alt="" border="0" /></a><br />Σε εθνικό επίπεδο, κάποτε υπήρχε «αυτοδιοίκηση», με την έννοια ότι εκλέγαμε αντιπροσώπους, από τους οποίους προέκυπτε Κυβέρνηση που (υποτίθεται ότι) αντιμετώπιζε τα εθνικά προβλήματα. Προφανώς, οι αντιπρόσωποί μας διαχρονικά ασχολήθηκαν περισσότερο με το προσωπικό τους πρόβλημα (του εκ του μηδενός πλουτισμού) παρά για οποιοδήποτε άλλο εθνικό. Έτσι, διά της υπερχρέωσης του κοινωνικού συνόλου εξασφάλισαν (νόμιμη, πλην όμως όχι ηθική) απασχόληση στους ψηφοφόρους τους, για να πετυχουν την επανεκλογή τους. Διά της μη επίλυσης του ασφαλιστικού υποχρέωσαν τη σημερινή γενιά να εργάζεται για 700 ευρώ, προκειμένου να πληρώνει τη σύνταξη της ψηφοφόρου της, στην οποία έδωσαν δικαίωμα με 15 χρόνια δουλειά να βγει στα 35 της στη σύνταξη. Είτε δεν κατανόησαν τα προβλήματα, είτε τα κατανόησαν αλλά πέταξαν την καυτή πατάτα στον επόμενο...<br /><br />Σε κάθε περίπτωση, το πολιτικό σύστημα δεν κατανόησε ότι δεν είναι αυτοσκοπός η διαιώνισή του: απλά εκπροσωπεί ένα ολόκληρο έθνος για να επιλύει τα προβλήματά του, για τον απλούστατο λόγο ότι είναι πρακτικά ανέφικτο 11 εκατομμύρια Έλληνες να μαζευόμαστε κάθε πρωί στην «Εκκλησία του Δήμου» να τα συζητήσουμε...<br /><br />Έτσι, νομοτελειακά, οι δανειστές μας το 2010 μας αφαίρεσαν την αυτοδιοίκηση. Ακριβέστερα, το 2010 οι Έλληνες αποδειχθήκαμε ανίκανοι προς αυτοδιοίκηση. Τοπική και εθνική...<br /><script type="text/javascript">var gaJsHost = (("https:" == document.location.protocol) ? "https://ssl." : "http://www.");document.write(unescape("%3Cscript src='" + gaJsHost + "google-analytics.com/ga.js' type='text/javascript'%3E%3C/script%3E"));</script><script type="text/javascript">try {var pageTracker = _gat._getTracker("UA-7877169-1");pageTracker._trackPageview();} catch(err) {}</script><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1048413176805928188-1490654265290431187?l=e-drasis.blogspot.com' alt='' /></div>Κωστής Λυμπουρίδηςhttp://www.blogger.com/profile/17797679881861116658noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1048413176805928188.post-90861747647433227972010-07-13T23:04:00.004+03:002010-07-14T00:27:07.553+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/6/6a/PriseDeConstantinople1204PalmaLeJeune.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 464px; height: 394px;" src="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/6/6a/PriseDeConstantinople1204PalmaLeJeune.JPG" alt="" border="0" /></a>Ήταν <span style="font-weight: bold;">1204</span>. Η Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία σπαρασσόταν από εσωτερικές έριδες σε βαθμό εμφυλίου πολέμου. Φατριάρχες έπαιρναν τις <span style="font-weight: bold;">φατρίες </span>τους και αποστατούσαν. Ενδιαφέρονταν μόνο για το συμφέρον της φατρίας τους και τρώγονταν με όλους τους άλλους. Στόχος τους η πρωτοκαθεδρία στην «<span style="font-weight: bold;">ανίκητη Αυτοκρατορία</span>». Ο γιος του εκθρονισμένου αυτοκράτορα έφτασε στο σημείο να πείσει τους Σταυροφόρους της Δ' Σταυροφορίας να παρεκκλίνουν της πορείας τους και αντί για την Ιερουσαλήμ να καταλάβουν την Κωνσταντινούπολη.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Φατριάρχες, συμφεροντολόγοι, προδότες, κοντόφθαλμοι ηγετίσκοι</span> <span style="font-weight: bold;">κατόρθωσαν να πριονίσουν το κλαδί πάνω στο οποίο κάθονταν</span> με κατάληξη την 12η Απριλίου 1204, όταν οι Σταυροφόροι έμπαιναν στην πλουσιότερη Πόλη του τότε γνωστού κόσμου και κατέστρεφαν και λεηλατούσαν ό,τι έβρισκαν μπροστά τους. <span style="font-weight: bold;">Η λαϊκή συνείδηση όμως, ω του θαύματος, ποτέ δεν τους χρέωσε αυτή την καταστροφή.</span> Ποτέ δεν καταλογίστηκαν ευθύνες στο Λέοντα Σγουρό που απέσπασε την Πελοπόννησο, στο Λέοντα Γαβαλά, που έκανε φέουδό του τη Ρόδο, στους Τραπεζούντιους που αποσπάστηκαν, στη Σμύρνη που σήκωσε δικό της μπαϊράκι. Ούτε καν στον έκπτωτο πρίγκηπα Αλέξιο, που οδήγησε τους Σταυροφόρους στην Πόλη, μήπως και έτσι επανακτήσει το θρόνο του. Και όμως, η κοινή γνώμη πείστηκε ότι υπεύθυνος της καταστροφής ήταν... ο Πάπας. Ο Πάπας Ιννοκέντιος Γ' είχε καταδικάσει αυστηρά την εκτροπή της Σταυροφορίας από το στόχο της, <span style="font-weight: bold;">αλλά αυτό ήταν μάλλον μικρή λεπτομέρεια για το λαό...</span> Σε τέτοιο σημείο μάλιστα έγινε κοινή πεποίθηση η ευθύνη του Πάπα για τα έκτροπα του 1204, ώστε όταν 800 χρόνια αργότερα ο Πάπας Ιωάννης Παύλος Β' επισκέφθηκε την Αθήνα, βρέθηκε ενώπιον της απαίτησης να ζητήσει συγγνώμη!<br /><br />Ήρθε το <span style="font-weight: bold;">2009</span>. Μετά από 30 χρόνια λαϊκισμού, διαφθοράς και αδιάληπτου πανηγυριού με κοινοτικά χρήματα, στο σώμα του ελλαδικού κρατιδίου ασελγούν και πάλι <span style="font-weight: bold;">φατρίες</span>. Δημόσιοι υπάλληλοι, φαρμακοποιοί, δημοσιογράφοι, συμβολαιογράφοι, ταξιτζήδες, φορτηγατζήδες, οχυρωμένοι στο κάστρο της φατρίας τους, αδιαφορούν για το κοινό καλό και το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να αρμέγουν όσο μπορούν τη νέα «<span style="font-weight: bold;">ανίκητη Αυτοκρατορία</span>», το κρατικό χρήμα, δηλαδή το χρήμα όλων των υπολοίπων. Ο θάνατός σου-η ζωή μου και, το κυριότερο, με δανεικά.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Φατριάρχες, συμφεροντολόγοι, προδότες, κοντόφθαλμοι ηγετίσκοι κατόρθωσαν και πάλι να πριονίσουν το κλαδί πάνω στο οποίο κάθονταν</span> με κατάληξη την 23η Απριλίου 2010, οπότε η Ελλάδα παραδέχθηκε ότι δεν γίνεται πλέον να δανείζεται από τις αγορές και αποδέχθηκε όλους τους όρους των δανειστών της (και τα συνεπακόλουθα σκληρά μέτρα). <span style="font-weight: bold;">Αλλά, ω του θαύματος, και πάλι η κοινή γνώμη δεν καταλόγισε τις ευθύνες στους πραγματικούς υπαίτιους.</span> Ποτέ δεν καταλογίστηκαν ευθύνες στη φατρία των δημοσιογράφων, της οποίας οι συντάξεις διά νόμου πληρώνονται με το αγγελιόσημο, μια υποχρεωτική εισφορά επί της διαφήμισης, που την πληρώνουμε όλοι μας. Ποτέ δεν καταλογίστηκαν ευθύνες στη φατρία της ΕΡΤ, που εισπράττει 300 εκ. ευρώ ετησίως από τα ελληνικά νοικοκυριά για να συντηρεί τους κομματικούς στρατούς των υπαλλήλων της. Ποτέ δεν σκεφτήκαμε ότι για την καταστροφή μπορεί να ευθύνεται το γρηγορόσημο που δώσαμε εμείς οι ίδιοι στην πολεοδομία, η μίζα που δώσαμε στην εφορία, το δωράκι που δώσαμε στον πολιτικό που μας διόρισε τον γιο, κοκ. Όχι, ποτέ. Η κοινή γνώμη είναι απόλυτα πεπεισμένη ότι υπαίτιοι της καταστροφής είναι η Μέρκελ, το ΔΝΤ και ο διεθνής καπιταλισμός. Η πρώτη φούσκα που έσκασε στη διεθνή οικονομία, αυτή των ακινήτων στις ΗΠΑ, ήταν βέβαια αποτέλεσμα μιας μη καπιταλιστικής πολιτικής παροχής στέγης σε όλους, μέσω δανεισμού ακόμη και προς κοινωνικά στρώματα των οποίων η μόρφωση και συνεπακόλουθα το αποτέλεσμα της εργασίας δεν επαρκούσε να εξυπηρετήσει τέτοιο ύψος πίστωσης. <span style="font-weight: bold;">Αλλά αυτό ήταν μάλλον μικρή λεπτομέρεια για το λαό... </span>Που μάλλον θα τους το κρατήσει για καμιά 800αριά χρόνια, μέχρι να ζητήσουν συγγνώμη...<br /><br />Κάθε έθνος, κάθε κοινωνία, έχει δικαίωμα να δημιουργεί μύθους και να ζει μέσα σε αυτούς. Πόσο μάλλον η Ελλάδα! Πάντως, κάπου κάτω από το μύθο, αν ψάξουμε αρκετά, υπάρχει και η ιστορική αλήθεια...<br /><script type="text/javascript">var gaJsHost = (("https:" == document.location.protocol) ? "https://ssl." : "http://www.");document.write(unescape("%3Cscript src='" + gaJsHost + "google-analytics.com/ga.js' type='text/javascript'%3E%3C/script%3E"));</script><script type="text/javascript">try {var pageTracker = _gat._getTracker("UA-7877169-1");pageTracker._trackPageview();} catch(err) {}</script><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1048413176805928188-9086174764743322797?l=e-drasis.blogspot.com' alt='' /></div>Κωστής Λυμπουρίδηςhttp://www.blogger.com/profile/17797679881861116658noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-1048413176805928188.post-20394378550338444622010-06-03T13:11:00.002+03:002010-07-18T02:17:33.738+03:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_e7MyjVbPx98/TAd_tmC0uWI/AAAAAAAAAEM/qawJ_ZDMuo8/s1600/813.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img gu="true" src="http://4.bp.blogspot.com/_e7MyjVbPx98/TAd_tmC0uWI/AAAAAAAAAEM/qawJ_ZDMuo8/s320/813.jpg" border="0" /></a></div><br />Τόσο καιρό διαβαζα ότι το ΠΑΜΕ και η ΠΝΟ εμπόδιζαν τα διάφορα κρουαζιερόπλοια να χρησιμοποιούν το λιμάνι του Πειραιά. Απορούσα αλλά αφού δεν ήξερα τις λεπτομέρειες είπα ότι κάποιο δίκιο θα έχουν τα παιδιά.<br /><br /><br />Μέχρι που άκουσα ότι κράτησαν αιχμάλωτους για κάποιες ώρες κάτι ταλαίπωρους τουρίστες του Zenith και άρχισα να σκέφτομαι ότι ίσως το παρακάνουν. Αλλά κι εκεί είχα λάθος. Δε μπορεί, αφού όπως είπε και ο Σαββας ο Τσιμπόγλου, πρόεδρος κάποιου συνδικάτου ναυτικών, οι αιχμάλωτοι τουρίστες του Zenith δείξαν κατανόηση, Τους υποστήριξαν θερμά, Τους έσφιγγαν τα χέρια, σχεδόν Τους έρραιναν με ροδοπέταλα (δε βρήκαν βάγια εκεί κοντά). Άσε που σε αντίθεση με τους Ισραηλινούς, αυτοί δε βγήκαν σε διεθνή χωρικά ύδατα για να καταλάβουν το πλοίο.<br /><br />Μετά διάβασα σε άρθρο του Αρη Δαβαράκη στο protagon ότι η Μάγια Τσόκλη είχε μια ωραία ιδέα. Να χαρίζουμε κάτι στους τουρίστες την ώρα που θα φεύγουν για να τούς θυμίσουμε πως νοιαζόμαστε να τους ξαναδούμε εδω. Η ιδέα ηταν απλή: Εταιρίες που δραστηριοποιούνται στη μεταφορά των επισκεπτών και εταιρίες που παράγουν καλά ελληνικά προϊόντα θα «κάνουν κάτι μαζί», κάτι που το ονομάσανε “επίθεση φιλίας”. Έτσι φτιαχτήκανε κάποια καλόγουστα μικρά δώρα με άρωμα Ελλάδας για να χαριστούν στους τουρίστες την ώρα που θα φεύγανε. Και είπαν να τα πρόσφεραν, χάριν συμβολισμού, παιδιά, γιατί ένα παιδικό χαμόγελο, όσο να 'ναι, μετράει πολύ. Έλα όμως που το ΠΑΜΕ κατήγγειλε την ενέργεια και απαγόρευσε στα δημόσια σχολεία να συμμετέχουν γιατί όπως είπαν: «θέλουν να στρέψουν τα παιδιά ενάντια στούς ίδιους τους γονείς τους» και «Αν η βουλευτής του ΠΑΣΟΚ ενδιαφερόταν για την ανάπτυξη του τουρισμού και όχι για τα συμφέροντα των εφοπλιστών και των μεγαλοξενοδόχων δεν θα υποστήριζε τα βάρβαρα αντιλαϊκά μέτρα της κυβέρνησης που απαγορεύουν στους μαθητές και γενικά στους νέους των λαϊκών οικογενειών το δικαίωμα στην αναψυχή και τις διακοπές». Σοφοί άνθρωποι, σκέφτηκα, ο νους Τους πάει εκεί που το απλοϊκό μου μυαλό δε φτάνει.<br /><br /><br /><br />Αλλά σήμερα, ω τι έκπληξη, διαβαζω σε fb post ότι 1600 εκδρομείς Κοινωνικού Τουρισμού (συμπεριλαμβανομένων ατόμων από το Χαμόγελο του Παιδιού, συνταξιούχους κλπ) είναι αποκλεισμένοι στον Πειραιά από το ΠΑΜΕ. Τι έγινε, λέω μέσα μου, απαγορεύουν στους ανθρώπους των λαϊκών οικογενειών το δικαίωμα στην αναψυχή και τις διακοπές; Αφού το κατήγγειλαν πριν. Αλλά δεν είμαι πια τόσο χαζός, χάρη στο ΠΑΜΕ είμαι πλέον υποψιασμένος κι αμέσως το κατάλαβα: To post πρέπει να είναι ψευδές ή οι εκδρομείς είναι τίποτα μεταμφιεσμένοι παρακρατικοί που κάνουν προβοκάτσια.<br /><br />Και το κύμα αντίστασης στο Κακό χάρη στο ΠΑΜΕ μεγαλώνει. Διαβάζω στο skai.gr ότι αλιείς ακολουθούν το παράδειγμά Του, κλείνουν το λιμάνι του Πειραιά διαμαρτυρόμενοι για την εφαρμογή κοινοτικής οδηγίας με αυστηρότερους κανόνες για το ψάρεμα με μηχανότρατες. Αν και οικολογικά ευαίσθητος είμαι σίγουρος ότι κι εκεί το δίκιο είναι με το μέρος του εργάτη, η ΕΕ και το ΝΑΤΟ θα θέλουν να στείλουν τον Αύγουστο τα δικά τους σκάφη να ψαρέψουν τους κολιούς που σε άλλη περίπτωση θα ψάρευαν έλληνες ψαράδες.<br /><br />Πλέον είμαι πεπεισμένος. Ευτυχώς που υπάρχει το ΠΑΜΕ και ξεστραβώνομαι.<br /><br /><script type="text/javascript">var gaJsHost = (("https:" == document.location.protocol) ? "https://ssl." : "http://www.");document.write(unescape("%3Cscript src='" + gaJsHost + "google-analytics.com/ga.js' type='text/javascript'%3E%3C/script%3E"));</script><script type="text/javascript">try {var pageTracker = _gat._getTracker("UA-7877169-1");pageTracker._trackPageview();} catch(err) {}</script><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1048413176805928188-2039437855033844462?l=e-drasis.blogspot.com' alt='' /></div>Giorgos Anastasiadishttp://www.blogger.com/profile/01319760981488406283noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1048413176805928188.post-65034874877081663642010-05-25T12:15:00.002+03:002010-05-26T09:58:26.906+03:00<script type="text/javascript">var gaJsHost = (("https:" == document.location.protocol) ? "https://ssl." : "http://www.");document.write(unescape("%3Cscript src='" + gaJsHost + "google-analytics.com/ga.js' type='text/javascript'%3E%3C/script%3E"));</script><script type="text/javascript">try {var pageTracker = _gat._getTracker("UA-7877169-1");pageTracker._trackPageview();} catch(err) {}</script><br />Στη σκιά της επίσκεψης του Τούρκου Πρωθυπουργού στην Ελλάδα μια αρκετά ενδιαφέρουσα είδηση αναφορικά με ένα γεγονός που έλαβε χώρα στην Τουρκία πέρασε στα ψιλά. Μετά από χρόνια προσπαθειών και αποτυχημένων διαγωνισμών στις 12 Μαΐου έκλεισε η συμφωνία μεταξύ Τουρκίας και Ρωσίας για την κατασκευή του πρώτου εργοστασίου παραγωγής πυρηνικής ενέργειας στην Τουρκία (http://www.ft.com/cms/s/0/ba891592-5de4-11df-8153-00144feab49a.html). Με αυτό τον τρόπο η Τουρκία επιδιώκει να καλύψει μεγάλο μέρος του αναμενόμενου ελλείμματος προσφοράς λόγω της ανάπτυξης του βιοτικού επιπέδου και της κατανάλωσης ρεύματος. Επιπλέον μειώνεται η εξάρτηση από το «βρώμικο» άνθρακα και σε συνδυασμό με μια προσπάθεια εκμετάλλευσης του αξιοσημείωτου υδροηλεκτρικού δυναμικού της Τουρκίας επιδιώκεται μια «πράσινη στροφή». Τέλος μειώνεται η εξάρτηση από το Ρώσικο φυσικό αέριο. <br />Η συγκεκριμένη συμφωνία εντάσσεται σε μια στρατηγική ριζικής αναδιάρθρωσης του ενεργειακού κλάδου στην γείτονα χώρα που περιλαμβάνει τη διάσπαση των εταιρειών-γιγάντων που διαχειρίζονται το κρατικό μονοπώλιο (κατά τα πρότυπα της εγχώριας ΔΕΗ) και της ιδιωτικοποίησης των περισσότερων δραστηριοτήτων, ακόμα και των μονοπωλιακών, με ταυτόχρονη προσέλκυση ξένων επενδυτών , όπως στις περισσότερες Δυτικές χώρες.<br />Η συγκεκριμένη στρατηγική ξεκίνησε την εφαρμογή της εδώ και μερικά χρόνια και είναι ακόμα σε εξέλιξη. Στόχος είναι η διάσπαση των επιμέρους δραστηριοτήτων και η ιδιωτικοποίηση των περισσοτέρων από αυτών (λ.χ. διανομή ρεύματος και φυσικού αερίου) ή η δραστική μείωση της κρατικής παρουσίας (λ.χ. ηλεκτροπαραγωγή). Η διαδικασία μέχρι τώρα δεν ήταν εύκολη. Η παροχή μειωμένων εγγυήσεων από το κράτος και οι προσφερόμενοι όροι συχνά λειτουργούσαν αποτρεπτικά για τους υποψήφιους επενδυτές. Πολλοί διαγωνισμοί κηρύχτηκαν άγονοι λόγω απουσίας ενδιαφέροντος. Παρ όλα αυτά η συνεπής πολιτική βούληση στήριξε τις προσπάθειες για βελτίωση των όρων ώστε να προσελκυστούν οι ιδιώτες επενδυτές. Αξιοσημείωτο είναι ότι στη συμφωνία που αναφέραμε η Ρωσική πλευρά θα κατέχει το 100% του νέου πυρηνικού εργοστασίου, επενδύοντας 20 δις δολάρια με προοπτική πώλησης ποσοστού μέχρι 49% σε άλλον επενδυτή (όχι δηλαδή το κράτος) στο μέλλον.<br />Δεν τολμώ να φανταστώ τις αντιδράσεις στην Ελλάδα ακόμα και στην υπόνοια διαχωρισμού των δραστηριοτήτων της ΔΕΗ σε επιμέρους νομικές οντότητες, πόσο μάλλον στην προσπάθεια ιδιωτικοποίησης και προσέλκυσης επενδύσεων. «Μειοδοσία»; «Ξεπούλημα»; Όσο για την 100% παραχώρηση δικαιώματος σε ξένο επενδυτή για την κατασκευή πυρηνικού εργοστασίου, στην Ελλάδα θα ήταν τουλάχιστον «εθνική προδοσία».<br />Σε ότι αφορά τη συνολική μεταρρύθμιση του κλάδου η Τουρκία είναι παράδειγμα άξιο προσοχής. Από ένα αρτηριοσκληρωτικό, αναποτελεσματικό, κρατικό μονοπώλιο μεταβαίνει σε ένα σύστημα ανταγωνισμού που προσελκύει επενδυτές, απαλλάσσει τον κρατικό προϋπολογισμό από την ανάγκη χρηματοδότησης των αναγκαίων επενδύσεων, μειώνει τις τιμές για τους καταναλωτές και αυξάνει τις θέσεις εργασίας. Επίσης ο επαναπροσδιορισμός του ενεργειακού μίγματος οδηγεί στην απεξάρτηση από τον άνθρακα και «πρασινίζει» την παραγωγή ρεύματος. <br />Ίσως η ψύχραιμη αξιολόγηση της πυρηνικής ενέργειας στην Ελλάδα, χωρίς ταμπού και φοβικά σύνδρομα με βάση σημερινά δεδομένα, θα μπορούσε να μας ανοίξει νέες οδούς διαφοροποίησης του ενεργειακού μίγματος της χώρας, δραστικής μείωσης της επιβάρυνσης του περιβάλλοντος και αύξησης του εθνικού πλούτου.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1048413176805928188-6503487487708166364?l=e-drasis.blogspot.com' alt='' /></div>Vasilis Tsaitashttp://www.blogger.com/profile/13384150372322174649noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1048413176805928188.post-76882804262566692152010-05-23T19:59:00.006+03:002010-07-18T02:18:20.580+03:00<script type="text/javascript">var gaJsHost = (("https:" == document.location.protocol) ? "https://ssl." : "http://www.");document.write(unescape("%3Cscript src='" + gaJsHost + "google-analytics.com/ga.js' type='text/javascript'%3E%3C/script%3E"));</script><script type="text/javascript">try {var pageTracker = _gat._getTracker("UA-7877169-1");pageTracker._trackPageview();} catch(err) {}</script><br /><br /><br /><strong>ΦΩΤΙΑ ΣΤΑ ΔΑΣΗ ΤΩΡΑ!</strong><br /><br />Ο καιρός , με τις ιδιορρυθμίες του φέτος, μπορεί να βλάπτει εμάς τους μελισσοκόμους, δημιούργησε όμως και μια καλή ευκαιρία στην αντιμετώπιση των θερινών πυρκαγιών, οι οποίες, είναι βέβαιο , ότι θα είναι συνεπείς στο ετήσιο ραντεβού τους......<br />Συγκεκριμένα, το τελευταίο διάστημα με τις βροχοπτώσεις και την πτώση της θερμοκρασίας, μετά από παρατεταμένη ξηρασία και με τα αγριόχορτα ξερά πλέον εδώ και καιρό, δημιουργήθηκαν οι ιδανικές συνθήκες για να παρέμβει κάποιος , που ενδιαφέρεται, να περιορίσει τις καταστροφικές καλοκαιρινές πυρκαϊές .<br /><em><blockquote>“Πέντε είναι οι παράγοντες που “χρειάζεται” μια πυρκαγιά για να γίνει ανεξέλεγκτα καταστροφική.<br />1 Καύσιμη ύλη (Συσσώρευση μεγάλων ποσοτήτων από ξερά δένδρα, χόρτα, κλαδιά κλπ)<br />2 Υψηλές θερμοκρασίες. ( Για την απομάκρυνση κάθε ίχνους υγρασίας)<br />3 Ευνοϊκοί ισχυροί άνεμοι. ( Για την ταχύτατη ανάπτυξη και μεταφορά της )<br />4 Μια σπίθα. (Από κάπου πρέπει να αρχίσει...)<br />5 Ο χρόνος. (Το “timing”, πρέπει να συνυπάρχουν όλα τα παραπάνω)”</blockquote></em>Αυτό μπορεί να γίνει ανάβοντας ελεγχόμενες φωτιές, που λόγω της υγρασίας "αυτοπεριορίζoνται" και καίγοντας τα ξερόχορτα αλλά και κάθε άλλη, μη χρήσιμη, καύσιμη ύλη. (Όπως ξερά δένδρα, σπασμένα κλωνάρια κλπ)<br />“Καθαρίζοντας” με αυτόν τον τρόπο τις “ευάλωτες” δασικές περιοχές (πχ πευκοδάση κ.α.) δημιουργούνται εκτεταμένες <strong>πραγματικές</strong> αντιπυρικές ζώνες , απομακρύνοντας έγκαιρα και με σχετικά μεγάλη ασφάλεια, την πρώτη ύλη που είναι υπεύθυνη για όλες τις δασικές πυρκαγιές.<br /><br />Α�